ΛΟΪΖΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ & ΥΙΟΙ (ΓΕΝΙΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΙ) ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αίτηση - Έφεση αρ.: 44/2023,

(16)λόγοι από την πλευρά της Εφεσείουσας -Αιτήτριας στη βάση των οποίων αξιώνεται η ακύρωση της σχετικής Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» και εν γένει της συγκεκριμένης διαδικασίας που δρομολογήθηκε από τους Εφεσίβλητους - Καθ' ων η Αίτηση. Οι λόγοι μπορούν να συνοψιστούν στους ακόλουθους: Ότι οι Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ» που επιδόθηκαν στην Εφεσείουσα είναι άνευ αντικειμένου και/ή πρόωρες και/ή παράνομες και/ή άκυρες. Ότι οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» δεν έχουν επιδοθεί δεόντως και/ή νομότυπα και/ή νόμιμα στην Αιτήτρια - Εφεσείουσα, ή προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Ότι οι πιο πάνω Ειδοποιήσεις παραβιάζουν Συνταγματικά δικαιώματα της Εφεσείουσας εφόσον βασίζονται σε Νόμο που ρυθμίζει αναδρομικά τις συμβατικές σχέσεις των διαδίκων. Ότι παραβιάζουν την αρχή της μη αναδρομικότητας των Νόμων αφού επεμβαίνουν στα κεκτημένα δικαιώματα της Εφεσείουσας. Ότι η Εφεσείουσα ουδέποτε υπήρξε υπερήμερη για 120 ημέρες, ότι η Εφεσείουσα δεν έχει συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Νόμου για την εκποίηση της υποθήκης, ότι η επίδικη υποθήκη είναι παράνομη, ότι παραβιάζεται η αρχή της ισότητας των όπλων επειδή ο Νόμος προσδίδει στην Εφεσείουσα μονομερή δικαιώματα. Το υπόβαθρο γεγονότων που υποστηρίζει την αίτηση, τίθεται με την ένορκη δήλωση του Λοΐζου Χριστοδούλου, διευθυντή της Εφεσείουσας ο οποίος αναπτύσσει τους πιο πάνω λόγους. Όπου κριθεί στη συνέχεια απαραίτητο θα προχωρήσω σε παράθεση των επιμέρους ισχυρισμών του. Οι Καθ' ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι καταχώρησαν Ένσταση, προτάσσοντας αριθμό λόγων προς απόρριψη της αίτησης, αντικρούοντας τους λόγους που η Αιτήτρια προβάλλει στην Αίτηση της. Ισχυρίζονται ότι η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν δύναται να ακυρωθεί για τους λόγους που ισχυρίζονται οι Αιτητές, οι οποίοι είναι γενικοί και αόριστοι και ότι δεν πληρούνται οι νομικές και πραγματικές προϋποθέσεις για την έκδοση των διαταγμάτων και κανένας από τους λόγους που αναφέρονται στο Άρθρο 44Γ

(3)του Μέρους VIA του Ν.9/

1. Οι Ειδοποιήσεις έχουν επιδοθεί δεόντως, η διαδικασία εκποίησης είναι νόμιμη και οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας για αντισυνταγματικότητα δεν βρίσκουν έρεισμα στα γεγονότα της παρούσας. Tα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση φαίνονται σε ένορκη δήλωση που υπογράφει η Στέλλα Σεργίου, υπάλληλος στην εταιρεία Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd, η οποία έχει συνάψει συμφωνία διαχείρισης και ρύθμισης δανείων με τους Καθ' ων η αίτηση και έχει αναλάβει τη διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων των Καθ' ων η αίτηση, συμφωνιών εξασφαλίσεων-εγγυήσεων και συναφών θεμάτων. Μία από τις προαναφερόμενες χρηματοπιστωτικές διευκολύνσεις είναι και τα δάνειο και η υποθήκη που αφορά η Αίτηση και οι συναφείς με αυτό εξασφαλίσεις. Η ενόρκως δηλούσα επίσης παρέχει λεπτομέρειες των λόγων ένστασης, παραπέμποντας σε σχετικά τεκμήρια. Δεν κρίνω στο σημείο αυτό σκόπιμο να παραθέσω καταγραφή των όσων αναφέρει. Κάτι τέτοιο θα πράξω στη συνέχεια όπου κριθεί αναγκαίο. Αρκεί μόνο εδώ να αναφερθεί πως σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, οι Εφεσίβλητοι - Καθ' ων η αίτηση συμμορφώθηκαν πλήρως με τη σχετική νομοθεσία και τους κανονισμούς. Η ακρόαση της υπόθεσης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν, αντίστοιχα, την αίτηση και την ένσταση, χωρίς οι δύο πλευρές να προβούν σε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με προφορικές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων λαμβάνω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτό όπου το κρίνω απαραίτητο. Απαντήσεις στα διάφορα επιχειρήματα θα δοθούν με το σκεπτικό του Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί και για τα οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναφερθεί με εμπεριστατωμένο τρόπο για το Δικαστήριο στις αγορεύσεις τους, θεωρώ σκόπιμο για τους σκοπούς εξέτασης των εγειρόμενων ζητημάτων, να σκιαγραφήσω τη διαδικασία που προβλέπεται στο Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/1965, όπως αυτό τροποποιήθηκε από τους Ν.142(Ι)/2014, Ν.87(Ι)/2018 και Ν.61(Ι)/
2. Η διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή ξεκινά με την αποστολή της Ειδοποίησης Τύπου «Ι» η οποία, σε περίπτωση όπου ο δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα, συνοδεύεται από την Ειδοποίηση Τύπου «Θ». Νοείται ότι δεν υπάρχει υποχρέωση αποστολής της Ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Θ», εάν ο ενυπόθηκος δανειστής έχει εξασφαλίσει δικαστική απόφαση εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη ή εάν υπάρχει κατατεθειμένη αίτηση πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VIΑ. Με την Ειδοποίηση Τύπου «Ι» αποστέλλεται και κατάσταση λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων. Μέσω της Ειδοποίησης αυτής καλείται ο οφειλέτης όπως εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό εντός προθεσμίας όχι μικρότερης των 45 ημερών από την ημερομηνία επίδοσής της ενώ παράλληλα ενημερώνεται ότι, σε περίπτωση μη εξόφλησης, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμα του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Σύμφωνα δε με το Άρθρο 44 Γ

(2)του Μέρους VIA του Νόμου, σε περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης του ενυπόθηκου οφειλέτη με τις απαιτήσεις της Ειδοποίησης Τύπου «Ι» ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη δεύτερη έγγραφη Ειδοποίηση στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Η Ειδοποίηση αυτή, η οποία είναι κατά τον Τύπο «ΙΑ», επιδίδεται εντός περιόδου όχι μικρότερης των 45 ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Εντός 45 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» ο ενυπόθηκος δανειστής δικαιούται να καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της Ειδοποίησης «ΙΑ» και της σκοπούμενης πώλησης μόνο για τους λόγους που διαλαμβάνονται ρητά στο εδάφιο

(3)του Άρθρου 44 Γ. Οι λόγοι ακύρωσης της διαδικασίας πλειστηριασμού εξαντλητικά απαριθμούνται στο άρθρο 44 Γ

(3)του Ν. 9/65, ως έχει τροποποιηθεί με τον Ν.61(Ι)/2020. Για σκοπούς εύκολης κατανόησης του ζητήματος παραθέτω αυτούσιο το άρθρο 44 Γ

(3): «

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», αρνήθηκε να προσέλθει και/ή δεν προσήλθε ως όφειλε, σε διαδικασία αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου ή τέτοια διαδικασία εκκρεμεί κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2019:.... (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος˙ (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση». Οι πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου του Ν.9/65 είναι ξεκάθαρες. Στην περίπτωση που υφίσταται ένας από τους έξι λόγους που καταγράφονται, κατά τρόπο περιοριστικό, στο συγκεκριμένο άρθρο, παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο οφειλέτη καθώς και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος να καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Πρόκειται δηλαδή για διαδικασία με προσδιορισμένο και περιορισμένο σκοπό, αφού στο πλαίσιο της, η δικαιοδοσία του δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο κατά πόσο ισχύει ένας από τους αναφερόμενους στο συγκεκριμένο άρθρο λόγους, ακύρωσης της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Αναφορικά με τη δυνατότητα καταχώρησης Αίτησης-Έφεσης για τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 44 Γ

(3)του Μέρους VIA του Νόμου, υπάρχει σωρεία πρωτόδικων αποφάσεων η οποία συγκλίνει στο ότι δεν χωρεί παραμερισμός της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» για οποιοδήποτε άλλο λόγο πέραν από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στο εν λόγω άρθρο. Πρόκειται για διαδικασία με περιορισμένο σκοπό η οποία περιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στον έλεγχο κατά πόσο ισχύει ένας από τους λόγους ακύρωσης της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Με δεδομένη την πρόνοια του Νόμου, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 44(Γ), οποιοιδήποτε λόγοι έφεσης ή παράπονα που εκφράζουν οι Αιτητές-Εφεσείοντες, στο πλαίσιο του υπό συζήτηση δικονομικού τους διαβήματος κατά της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» στην έκταση που αυτά δεν άπτονται ζητημάτων που κατά το πιο πάνω άρθρο μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης σε έφεση του είδους, όπως ζητήματα που αφορούν την επίδοση, τον τύπο, το περιεχόμενο ή ακόμα τη νομιμότητα της Ειδοποιήσεως Τύπος «Ι» και την κατάσταση λογαριασμού που τη συνοδεύει, τη νομιμότητα του ενυπόθηκου χρέους και εν γένει της συμφωνίας που σχετίζεται με τις πιστωτικές διευκολύνσεις που παραχώρησαν οι Καθ' ων η αίτηση στους Αιτητές, εκ των πραγμάτων και στην έκταση που δεν περιλαμβάνονται ή συσχετίζονται με τους καθορισμένους λόγους παραμερισμού της σχετικής Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», όπως εξαντλητικά αυτοί απαριθμούνται και προβλέπονται στο Νόμο, δεν μπορούν να αποτελέσουν ουσιαστικό αντικείμενο συζήτησης στα πλαίσια της υπό συζήτηση Αίτησης-Έφεσης. Εν πάση περιπτώσει, δεδομένη είναι η δυνατότητα προβολής οποιονδήποτε τέτοιων ζητημάτων στα πλαίσια άλλων ένδικων μέσων, όπως αυτό διασφαλίζεται από το άρθρο 44 Β

(3)του Ν.9/

1. Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι τα όσα η ενόρκως δηλούσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση της προς υποστήριξη της ένστασης δεν έχουν αμφισβητηθεί με αντεξέταση ή άλλως πως. Είναι πάγια αρχή της νομολογίας ότι όταν αμφισβητούνται οι ισχυρισμοί των Αιτητών, τότε θα πρέπει αυτοί είτε να προσκομίσουν σχετική μαρτυρία είτε να αντεξετάσουν το πρόσωπο το οποίο προέβη στις συγκεκριμένες δηλώσεις. Συνεπώς, οι ισχυρισμοί της κας Σεργίου έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι. Έχοντας πει τα πιο πάνω, προχωρώ να εξετάσω τους λόγους που προβλήθηκαν από την Αιτήτρια σε συνάρτηση με τους λόγους ένστασης.
2. Κατά πόσο τηρήθηκε η οδηγία της Κεντρικής Τράπεζας για αναδιάρθρωση (Λόγος Έφεσης Α) Δεν έχει τεκμηριωθεί με ποιο τρόπο ο λόγος αυτός μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Το Τεκμήριο 10 που επισυνάπτει ο ενόρκως δηλών στην Αίτηση δεν κατατάσσει την περίπτωση στην υποπαράγραφο (ε) του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου, δίχως άλλα γεγονότα που να δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Προσθέτω ότι το εν λόγω Τεκμήριο έχει αμφισβητηθεί με την ένορκη δήλωση των Καθ' ων η αίτηση (βλ. παρα 24.1). 2. Συνταγματικότητα Λόγοι Έφεσης Β, Γ, Δ, Η, Θ, Ι, Μ, Ν Οι πιο πάνω λόγοι άπτονται της συνταγματικότητας του σχετικού Νόμου. Κατ' αρχάς, ως προκαταρκτικό σχόλιο θα ήθελα να αναφέρω ότι ο έλεγχος της συνταγματικότητας δεν είναι απαραίτητος για την διεκπεραίωση της εκδίκασης της προκείμενης Αίτησης-Έφεσης, καθώς ο Νόμος 9/1965 είναι υπερ-αρκετός στο να παρέχει επαρκείς πρόνοιες για την επίλυση των επίδικων ζητημάτων. Επίσης έχει επανειλημμένως τονιστεί, μέσω αποφάσεων τόσο του Ανώτατου Δικαστηρίου όσο και πρωτόδικα, ότι τα Δικαστήρια δεν καταπιάνονται με αφηρημένα ζητήματα ακαδημαϊκής και μόνο σημασίας, τα οποία δεν άπτονται άμεσα της ουσίας της υπό κρίση υπόθεσης. Επιπροσθέτως, είναι καλά καθιερωμένη αρχή ότι ένα Δικαστήριο δεν εξετάζει in abstracto (αφηρημένα) τη συνταγματικότητα ενός νομοθετήματος, πάρα μόνο για την επίλυση δικαστικής διαφοράς. O δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των Νόμων γίνεται μόνο αν η αποδοχή της αντισυνταγματικότητας θα οδηγούσε στην αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος. Αλλιώς απορρίπτεται ως αλυσιτελής. Ο λόγος αυτού του περιορισμού είναι ότι τα Δικαστήρια δεν χορηγούν γνωμοδοτήσεις, αλλά επιλύουν διαφορές. Δεν ασχολούνται επομένως με ζητήματα που δεν οδηγούν στην επίλυση της εκάστοτε κρινόμενης διαφοράς. Κατά συνέπεια, αν η τυχόν διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας της επίμαχης διατάξεως, δεν θα μπορούσε να θεμελιώσει αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται και επομένως δεν πρέπει να προχωρήσει στον έλεγχο συνταγματικότητας της επίμαχης νομοθετικής διατάξεως. Σύμφωνα με την θεμελιακή αυθεντία Board for Registration of Architects and Civil Engineers v. Kyriakides

(1966)3 C.L.R. 640, για κάθε νομοθέτημα ισχύει το τεκμήριο της συνταγματικότητας το οποίο ανατρέπεται μόνο σε απόλυτα ξεκάθαρες περιπτώσεις, με το βάρος απόδειξης της αντισυνταγματικότητας να βαραίνει τον διάδικο που το επικαλείται και ο οποίος πρέπει να αποδείξει την αντισυνταγματικότητα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Οι αρχές που τέθηκαν από την Kyriakides (ανωτέρω) συνοψίσθηκαν στην Lapertas Fisheries Ltd v. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 335, όπου αναφέρθηκαν επί λέξει τα εξής: «.

(1)Κάθε νόμος θεωρείται συνταγματικός εκτός αν αποφασισθεί το αντίθετο «πέρα από κάθε λογική αμφιβολία». Καμιά νομοθετική διάταξη δεν κηρύσσεται άκυρη, εκτός αν είναι αντισυνταγματική πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Τα δικαστήρια ασχολούνται μόνο με την συνταγματικότητα των νόμων και όχι με τα κίνητρα, την πολιτική ή τη σοφία τους ή τη συμφωνία τους με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης ή τις θεμελιώδεις αρχές της διακυβέρνησης ή το πνεύμα του Συντάγματος. Αν είναι δυνατόν τα δικαστήρια θα ερμηνεύσουν το Νόμο έτσι ώστε να τον εντάξουν μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος. Η δικαστική εξουσία δεν επεκτείνεται στην εξέταση αφηρημένων ζητημάτων, με άλλα λόγια τα δικαστήρια δεν αποφασίζουν επί ζητημάτων συνταγματικής φύσεως εκτός αν αυτό είναι απαραίτητο για την επίλυση της ενώπιον του Δικαστηρίου διαφοράς. (Βλ. και Μαυρογένης ν. Βουλής των Αντιπροσώπων κ.ά. (Αρ. 3)

(1996)1 Α.Α.Δ. 315, 339 (απόφαση Πική, Π.).». Οι πιο πάνω λόγοι Έφεσης άπτονται της συνταγματικότητας του Ν.87(Ι)/2018. Σύμφωνα με το συνήγορο της Αιτήτριας η αναδρομική ισχύς του Νόμου παραβιάζει, συγκεκριμένα, τα άρθρα 23,26,28 και 30 του Συντάγματος. Στην υπόθεση Κούλα κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αίτ./Έφ. 108/18, ημερομηνίας 18/07/2019, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ο Δαυίδ Π.Ε.Δ. ανέφερε τα εξής σχετικά: «Είναι γεγονός ότι η γενική αρχή δικαίου, αναγνωρίζει ότι ένας νόμος δεν μπορεί να έχει αναδρομική ισχύ. Τούτο είναι δυνατόν, μόνο εάν είναι δηλωτικός ή αν αφορά θέματα διαδικαστικά ή απόδειξης. Στις περιπτώσεις δε που ο νομοθέτης επιθυμεί να δώσει αναδρομική ισχύ σε νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες δεν καλύπτονται από τις αναφερόμενες εξαιρέσεις, θα πρέπει ρητά να αναφέρει τούτο. Κατ' ουσία, υπάρχει τεκμήριο μη αναδρομικότητας στο νόμο εκτός εάν ο νομοθέτης θεσπίσει νομοθετήματα όπως τα πιο πάνω ή εάν αναφέρει τούτο με ρητή πρόνοια (βλ. Χριστοφίδης v. Πατίχης

(2002)1(Α) ΑΑΔ 245 και Σάντης ν. Interfund Investments Ltd

(2012)1(B) ΑΑΔ 1670). Συνακόλουθα, η αναδρομική ισχύς του νόμου, από μόνη της, δεν οδηγεί μονοδρομικά στο συμπέρασμα ότι το νομοθέτημα είναι αντισυνταγματικό. Σημειώνεται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο νομοθέτης μέσω του τροποποιητικού νόμου Ν.87(Ι)/2018, αλλά και προγενέστερου τροποποιητικού νόμου, ήτοι του Ν.142(Ι)/2014, ρητά και κατηγορηματικά έχει προσδώσει αναδρομικότητα στις διατάξεις του μέρους VIA του Ν.9/1965. Με κάθε σεβασμό προς τις εισηγήσεις της ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητών - εφεσειόντων, η εισαγωγή του μέρους VIA στο σχετικό νομοθέτημα, δεν φαίνεται από μόνη της να προκαλεί οποιαδήποτε αλλοίωση ή επέμβαση στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των εφεσειόντων ως προβάλλεται από την πλευρά τους. Στην υπό συζήτηση περίπτωση, οι ιδιοκτήτες των ενυπόθηκων ακινήτων που περιγράφονται στις Υποθήκες με αρ. Υ17751/2007, Υ17752/2007 και Υ7979/2009, Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας, διέθεσαν τη συγκεκριμένη ακίνητη τους περιουσία, ως ενυπόθηκη εγγύηση προς εξασφάλιση της τράπεζας για την παραχώρηση από την τελευταία συγκεκριμένων πιστωτικών διευκολύνσεων. Ότι ρυθμίζεται μέσω της συγκεκριμένης τροποποίησης, είναι θέματα διαδικασίας που άπτονται της μεθόδου αξιοποίησης των ως άνω από μακρού χρόνου ενυπόθηκων ακινήτων, προς ικανοποίηση του ενυπόθηκου χρέους, το οποίο, στη βάση όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, έχει ήδη καταστεί υπερήμερο. Η ενσωμάτωση των συγκεκριμένων προνοιών στο νόμο, δεν διαφοροποιεί ούτε επηρεάζει οποιαδήποτε δικαιώματα των ιδιοκτητών όπως αυτά είχαν συμφωνηθεί και καθοριστεί με την αποδοχή από μέρους τους της παραχώρησης των ως άνω ακινήτων τους για εγγραφή υποθήκης προς εξασφάλιση των σχετικών πιστωτικών διευκολύνσεων. Ούτε βεβαίως οποιοδήποτε κεκτημένα δικαιώματα των εφεσειόντων. Η έγερση και μόνο των αγωγών υπ' αρ. 5504/2013 και 4651/2015 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, δεν αποκρυσταλλώνει οποιοδήποτε κεκτημένο δικαίωμα για τους εφεσείοντες (δες κατ' αναλογία Republic v Menelaou

(1982)3 C.L.R. 419). Είχα την ευκαιρία σε υποθέσεις του είδους να υποδείξω, (βλ. μεταξύ άλλων Αρ. Αίτησης - Έφεσης 437/2018 απόφαση ημερ. 21.03.2019, Ε.Δ. Λευκωσίας και Αρ. Αίτησης - Έφεσης 275/2018 απόφαση ημερ. 18.09.2018, Ε.Δ. Λευκωσίας) όπως και άλλοι αδελφοί μου δικαστές, ως εντοπίστηκε τούτο από την ευπαίδευτη συνήγορο που εμφανίζεται για την εφεσίβλητη τράπεζα, θέση που επαναλαμβάνω και στα πλαίσια της παρούσας, ότι μέσω άρθρων που ενσωματώθηκαν στο μέρος VIA του Ν.9/1965, προστίθεται ακόμα ένας «διαδικαστικός διάδρομος» για την εκποίηση των ακινήτων που με την ελεύθερη βούληση των ιδιοκτητών τους έχουν ήδη υποθηκευτεί προς εξασφάλιση πιστωτικών διευκολύνσεων. Πρόκειται για νομοθέτημα που ουσιαστικά αφορά διαδικαστικά ζητήματα, χωρίς να πλήττονται ή να διαφοροποιούνται στην ουσία και τον πυρήνα τους, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα και το νόμο δικαιώματα, ως ειδικότερα προκρίνει η πλευρά των εφεσειόντων στην υπό συζήτηση περίπτωση. Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι στα ίδια τα Έγγραφα Υποθήκης, (τεκμήριο αρ.1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των εφεσιβλήτων), ειδικότερα στους όρους αριθμός 5, παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο δανειστή να προβεί σε οποιαδήποτε πώληση των ενυπόθηκων κτημάτων: «. είτε μέσω του Κτηματολογίου, είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει συμπεριλαμβανομένης και της πώλησης με προσφορές και/ή με ιδιωτική πώληση ή όπως προβλέπεται πιο κάτω, χωρίς οποιαδήποτε ειδοποίηση σε εμένα.». Οι συμβαλλόμενοι ενυπόθηκοι οφειλέτες δηλαδή, ευθύς εξ αρχής συνομολόγησαν, γνώριζαν και προφανώς αποδέχονταν τη δυνατότητα της τράπεζας να προβεί σε πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων αν το επιθυμεί και απευθείας, χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση προς τους ίδιους. Συνακόλουθα, η προώθηση της διαδικασίας πώλησης των ενυπόθηκων δυνάμει του μέρους VIA μέσω ιδιωτικής πώλησης απευθείας χωρίς την εμπλοκή του κτηματολογίου, φαίνεται εξ αρχής να είναι απόλυτα σύμφωνη με τους όρους των υποθηκών που οι εφεσείοντες ενυπόθηκοι οφειλέτες παραχώρησαν. Η προβαλλόμενη θέση περί παραβίασης του άρθρου 30 του Συντάγματος με την εισαγωγή των σχετικών άρθρων δεν μπορεί να υιοθετηθεί. Πολλαπλά δικονομικά μέσα και διαβήματα παρέχονται στους εφεσείοντες επιτρέποντας τους να επιζητήσουν ενώπιον των δικαστηρίων θεραπείες σε σχέση με τα ζητήματα που τους απασχολούν στα πλαίσια της όποιας διαφοράς έχουν με την τράπεζα. Άλλωστε, οι εκκρεμούσες ως άνω αγωγές που δρομολογήθηκαν είτε από την πλευρά των εφεσειόντων είτε από την πλευρά της τράπεζας, δεν καθίστανται άνευ αντικειμένου με την προώθηση και μόνο της διαδικασίας που προβλέπεται στο μέρος VIA του Ν.9/

1. Ήδη ως έχει τεθεί υπόψη του δικαστηρίου από την πλευρά των εφεσειόντων, στα πλαίσια της αγωγής Αρ. 5504/2013 που οι ίδιοι προωθούν σε βάρος της τράπεζας, δρομολόγησαν αίτημα για έκδοση προσωρινού διατάγματος σε σχέση με την προώθηση της διαδικασίας εκποίησης των ως άνω ενυπόθηκων ακινήτων. Ομοίως, η ενσωμάτωση των ως άνω άρθρων στο μέρος VIA του Ν.9/1965, υπό το σύνολο όλων όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, δεν φαίνεται να προσβάλλει τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα που διασφαλίζονται στα άρθρα 23 και 28 του Συντάγματος, ενώ η προβαλλόμενη θέση περί παραβίασης της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, κατά τον τρόπο που εισηγείται τούτο η πλευρά των εφεσειόντων, δεν μπορεί επίσης να υιοθετηθεί. Έχοντας κατά νου τις σχετικές πρόνοιες του νόμου, η θέση πως με τη θέσπιση τους η Βουλή των Αντιπροσώπων παρεμβαίνει στις αρμοδιότητες της δικαστικής εξουσίας, κατά τον γενικό έστω τρόπο που εισηγούνται οι εφεσείοντες, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.». Η πιο πάνω ανάλυση με βρίσκει σύμφωνη και συνεπώς την υιοθετώ πλήρως. Δεν είναι επίσης αντιληπτό υπό ποια έννοια επηρεάζεται το δικαίωμα της Αιτήτριας να συνάπτει ελεύθερα συμφωνίες, κατά παράβαση του άρθρου 26 του Συντάγματος με την εισαγωγή στο Νόμο του Μέρους VIA, ως η εισήγηση του συνηγόρου της Αιτήτριας. Όπως διαπιστώνεται, στην προκειμένη περίπτωση η Αιτήτρια κάνοντας χρήση του πιο πάνω αναφαίρετου και αναγνωρισμένου από το Σύνταγμα δικαιώματος της, διέθεσε την επίδικη ακίνητη της περιουσία παραχωρώντας την μέσω της Δήλωσης Υποθήκης Υ1944/2015 και της σχετικής Σύμβασης Υποθήκης ως ενυπόθηκη εγγύηση προς εξασφάλιση της Εφεσίβλητης έναντι της παραχώρησης από την τελευταία συγκεκριμένων πιστωτικών διευκολύνσεων. Όπως προκύπτει από το ίδιο το έγγραφο της υποθήκης το οποίο η Αιτήτρια είχε εξαρχής συνομολογήσει (Τεκμήριο 6 στην ένσταση) η ίδια γνώριζε και, προφανώς, συγκατατίθετο στη δυνατότητα της Τράπεζας να προβεί σε πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου αν το επιθυμούσε και απευθείας και χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση προς την ίδια.(βλ. όρο 5 του εγγράφου υποθήκης). Στην υπόθεση Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά. ν. Hellenic Bank Public Company Ltd, ECLI:CY:AD:2019:A360, Πολ. Έφ. 203/13, ημερομηνίας 11/09/2019, ECLI:CY:AD:2019:A360, λέχθηκε πως: «Η «παραμονή» της ιδιοκτησίας στους εφεσείοντες με δική τους συγκατάθεση έχει, εκ των προτέρων, τεθεί υπό αμφισβήτηση καθότι τα συγκεκριμένα ακίνητα έχουν αποτελέσει αντικείμενο υποθήκης. Με αυτό τον τρόπο οι ίδιοι οι εφεσείοντες έχουν απεμπολήσει ένα μέρος της δικής τους απολύτου ιδιοκτησίας, θέτοντας την περιουσία υπό ενδεχόμενη πώληση λόγω εκποίησης της υποθήκης.». Με βάση τα πιο πάνω δεν στοιχειοθετείται παραβίαση του άρθρου 26 του Συντάγματος. Δράττομαι της ευκαιρίας να προσθέσω στο σημείο αυτό τα όσα εύστοχα έχει σημειώσει ο Ν.Α.Π.Γεωργιάδης Ε.Δ (όπως ήταν) στην απόφαση του στην Αιτ./Εφ.166/2019,ημερ.24.4.2020, τα οποία κρίνω ως απόλυτα σχετικά και διαφωτιστικά : «
2. Ως καταληκτικό σχόλιο θα ήθελα να πω και το εξής. Οι αρχές της επιείκειας (equity) αναγνώριζαν πάντα τον ενυπόθηκο χρεώστη το δικαίωμα να εξαλείψει την υποθήκη (και να αποδεσμεύσει το ακίνητο του) ακόμα και μετά την παρέλευση της συμβατικής ημερομηνίας εξόφλησης του χρέους. Το δικαίωμα αυτό είναι γνωστό ως equitable right to redeem και αρχίζει την ημερομηνία παρέλευσης της ημερομηνίας αποπληρωμής (date of redemption). Σύμφωνα με την αρχή του equity of redemption, η οποία τίθεται σε ισχύ με τη σύναψη της συμφωνίας υποθήκευσης, του ακινήτου ο ενυπόθηκος χρεώστης παραμένει ιδιοκτήτης του ακινήτου. Το δικαίωμα ιδιοκτησίας του όμως υπόκειται στα δικαιώματα του ενυπόθηκου δανειστή. Το equity of redemption του ενυπόθηκου χρεώστη περιλαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων του ενυπόθηκου δανειστή αφαιρουμένων αυτών του ενυπόθηκου χρεώστη συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος εξόφλησης (right to redeem) (βλ. M. Thompson, Land Law, (1st edn Sweet & Maxwell, London 1995), σελ. 186 και Snell's Equity (13th edn Sweet & Maxwell, London 2000), παρ. 23-01, σελ. 449).
3. Όλες οι νομοθετικές ρυθμίσεις που ακολούθησαν στην Αγγλία (και στην Κύπρο) έχουν ως βάση τους αυτές τις αρχές αφού υφίσταται το δικαίωμα στον ενυπόθηκο χρεώστη να εξοφλήσει έως και την τελευταία στιγμή. Αναμένεται όπως σε τέτοιες διαδικασίες οι ενυπόθηκοι χρεώστες (και οι συνήγοροι τους), και εφόσον δεν ισχύουν τα όσα προβλέπονται στο άρθρο 44Γ

(3), προβληματίζονται αν θα ασκήσουν (ή αν μπορούν καθόλου να ασκήσουν) - και πότε - το δικαίωμα εξόφλησης (right to redeem). Πολύ περισσότερο δε όταν εναντίον τους εκκρεμεί ανεκτέλεστη δικαστική απόφαση. Όταν δεν υπάρχει γνήσια πρόθεση εξόφλησης της συμβατικής (ή εξ αποφάσεως) οφειλής η οποιαδήποτε επίκληση σε δικαιώματα με βάση το άρθρο 23 του Συντάγματος είναι άνευ νοήματος. Ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει γνήσια διαφορά στο οφειλόμενο ποσό, ουδείς αποτρέπει τον ενυπόθηκο οφειλέτη από το να καταβάλει το ποσό που ο ίδιος θεωρεί ότι οφείλει και να πετύχει έτσι την αναστολή της εκποίησης μέχρι την τελική εκδίκαση της διαφοράς.»

1. Κατά πόσο η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» έχει δεόντως επιδοθεί (Λόγος Έφεσης Λ) Από τα όσα αναφέρονται στην παρα. 11 της Ένορκης Δήλωσης, φαίνεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση απέστειλαν τις Ειδοποιήσεις Τύπος «Ι» και «ΙΑ» μέσω επιστολής. Στις 3/2/2023 επιδόθηκε η Ειδοποίηση «Τύπος ΙΑ» στην Αιτήτρια και στους εγγυητές του δανείου ενώ στις 7/2/2023 στο Τμήμα Φορολογίας. Η δέσμη επιδόσεων φαίνεται στο Τεκμήριο Στ. Αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός και από τις δυο πλευρές ότι οι επιδόσεις έγιναν με ιδιωτική επίδοση. Η ερμηνεία του όρου της «επίδοσης» δίδεται στο Άρθρο 44 ΙΕ του Νόμου 9/65 και έχει ως εξής: «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο». Στην απόφαση, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης-Έφεσης με αρ. 358/2020 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημερομηνίας 13.11.2020, μεταξύ Νίκος Δημητρίου (Επενδύσεις) Λτδ v. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, η κ. Λένα Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε), έκρινε ότι η επίδοση της Ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» με ιδιωτική επίδοση, συνιστά καλή επίδοση καθότι ο σκοπός της επίδοσης, ήτοι το επηρεαζόμενο πρόσωπο να λάβει γνώση της εναντίον του διαδικασίας, έχει επιτευχθεί. Σχετικό απόσπασμα από την προαναφερθείσα απόφαση είναι το ακόλουθο, το σκεπτικό του οποίου υιοθετείται και για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης: «Στη βάση όλων όσων προέκυψαν πιο πάνω είναι ξεκάθαρο, κατά την κρίση μου, ότι η Εφεσείουσα έχει λάβει όλα τα μέτρα τα οποία ήταν στη διάθεση της για να προστατεύσει τα δικαιώματα και συμφέροντα της και να εμποδίσει την προώθηση του ορισμένου στις 18/11/2020 πλειστηριασμού. Δεν είναι αντιληπτό πως το γεγονός ότι η επίδοση έγινε μέσω ιδιωτικής επίδοσης με βάση τα προβλεπόμενα στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, επηρεάζει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα των Εφεσειόντων ή, ακόμη περισσότερο, πώς αυτό το μέσο επίδοσης (ιδιωτική επίδοση) έχει προκαλέσει σε αυτούς οποιοδήποτε επηρεασμό ή βλάβη στα δικαιώματα τους. Όπως έχει νομολογηθεί η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί με βάση τα δικαιώματα που το Άρθρο 30.3(α) και (β) του Συντάγματος του παρέχουν[. Στην προκειμένη περίπτωση, με βάση τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω, αυτά τα δικαιώματα έχουν πλήρως διασφαλιστεί και ασκηθεί από πλευράς των Εφεσειόντων. Ως εκ τούτου ο σκοπός της επίδοσης, ήτοι το επηρεαζόμενο πρόσωπο να λάβει γνώση της εναντίον του διαδικασίας, έχει στην υπό εξέταση περίπτωση αναμφίβολα επιτευχθεί». Περαιτέρω, στην απόφαση η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης/Έφεσης με αρ. 42/2021 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημερομηνίας 18.08.2021, μεταξύ XXX Αυξεντίου v. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, o κ. Μιχάλης Παπαθανασίου, Ε.Δ., ο οποίος εξέδωσε την απόφαση αυτή, αποφάνθηκε τα ακόλουθα: «Ο 1ος λόγος που επικαλείται o αιτητής έχει να κάνει με το γεγονός ότι η επίδοση των ειδοποιήσεων δεν έγινε με συστημένο ταχυδρομείο. Με βάση την ερμηνεία της έννοιας επίδοση πιο πάνω, σύμφωνα πάντα με τον αιτητή, οι καθ' ων η αίτηση όφειλαν να επιδώσουν τις ειδοποιήσεις με συστημένη επιστολή και δεν το έπραξαν. Μόνον αν αποτύγχανε η προσπάθεια τους με τον τρόπο αυτό, εισηγείται, μπορούσαν να προχωρήσουν με ιδιωτική επίδοση. Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή την επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων συνηγόρων του αιτητή και τις πρωτόδικες αποφάσεις στις οποίες με έχουν παραπέμψει. Με κάθε σεβασμό λέω ότι δεν συμφωνώ. Θεωρώ ότι η όλη επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από τους συνηγόρους και η ερμηνεία που δίνεται, με επιμονή αυστηρά στο γράμμα του νόμου, οδηγεί σε τυπολατρία και παράλογα αποτελέσματα, και δεν είμαι διατεθειμένος να ακολουθήσω αυτό το δρόμο. Έχοντας υπόψη το πνεύμα και το σκοπό της υπό συζήτηση νομοθεσίας, είναι σαφές κατά την κρίση μου ότι η ουσία και αυτό που ενδιαφέρει είναι τα ενδιαφερόμενα μέρη να λαμβάνουν γνώση περί της διαδικασίας μέσω των ειδοποιήσεων που προνοεί ο νόμος (βλ. κατ' αναλογία Alpha Bank Cyprus Ltd v.
2. SI SENH DAU, κ.α.

(2013)1 ΑΑΔ 1935). Στην προκειμένη περίπτωση έχει γίνει επίδοση στον αιτητή με τον τρόπο που έχει αναφερθεί και αν φανεί τελικά ότι καλώς επιδόθηκαν οι ειδοποιήσεις στον αδελφό του για λογαριασμό του, τότε δεν τίθεται θέμα μη δέουσας επίδοσης απλά και μόνον επειδή δεν έγινε προσπάθεια επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο, ούτε έχει λογική να συζητείται αυτό το πράγμα». Σύμφωνα με το σκεπτικό των ως άνω αποφάσεων, με το οποίο συμφωνώ, συνάγεται το συμπέρασμα ότι η επίδοση των Ειδοποιήσεων κατά τον Τύπο «ΙΑ», μέσω της μεθόδου της ιδιωτικής επίδοσης, δεν προκαλεί με οποιοδήποτε τρόπο δυσμενή επηρεασμό ή βλάβη στα δικαιώματα της Αιτήτριας και συνιστά καλή επίδοση, καθότι τόσο η Αιτήτρια όσο και τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα έλαβαν πλήρη γνώση για την εκκινηθείσα διαδικασία εκποίησης με συνέπεια να λάβουν όλα τα μέτρα που είχαν στη διάθεση τους για να προστατέψουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα τους για να εμποδίσουν την προώθηση του επικείμενου πλειστηριασμού. Συνεπώς, ο σκοπός του Νόμου, ήτοι να ενημερωθεί η Αιτήτρια για τη διαδικασία του πλειστηριασμού, έχει επιτευχθεί και τούτο ενισχύεται από το γεγονός ότι καταχώρισε την υπό κρίση Αίτηση/Έφεση εντός της προθεσμίας που θέτει ο Νόμος. Ως εκ των ανωτέρω, βρίσκω ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν καταδείξει ότι έχουν ακολουθήσει όλες τις σχετικές πρόνοιες της κείμενης νομοθεσίας που εμπίπτουν στο ζήτημα της νομότυπης επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» και ως εκ τούτου κανένα ζήτημα ακυρότητας δεν υφίσταται, ως οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας. Μη επίδοση Ειδοποίησης Τύπος «Ι» στην Αιτήτρια και στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα Όπως διαφαίνεται από την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση αλλά και τα τεκμήρια που τη συνοδεύουν, οι σχετικές Ειδοποιήσεις Τύπου «Ι» έχουν επιδοθεί με τον ίδιο τρόπο στην Αιτήτρια και σε παν ενδιαφερόμενο πρόσωπο στις 26/10/21 (βλ. παράγραφο 11της Ένορκης Δήλωσης και Τεκμήριο Δ ). Η θέση της Αιτήτριας ότι δεν υπήρξε υπερήμερη για 120 μέρες, Λόγος Έφεσης Κ Ο πιο πάνω ισχυρισμός εδράζεται στο άρθρο 27 του Νόμου. Είναι η θέση μου ότι αυτός εκφεύγει του πλαισίου της παρούσας διαδικασίας και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης. Πάρα τα πιο πάνω, αναφέρω ότι όπως προκύπτει από τα όσα αναφέρονται στην παρα.21 στην ένορκη δήλωση στην ένσταση, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν, το δάνειο βρίσκεται σε υπερημερία από το 2017, όπως φαίνεται από τις καταστάσεις λογαριασμού που επισυνάπτονται.(Τεκμήριο Η). Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση έπρεπε να την καταστήσουν υπερήμερη σύμφωνα με τους όρους της επίδικης υποθήκης. Σχετικά με τα πιο πάνω , είναι όσα αναφέρονται στην απόφαση, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης-Έφεσης με αρ.81/2019 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημερομηνίας 26.8,2019, μεταξύ NIKOS KALOGIROU CONSTRUCTIONS -DEVELOPERS LTD v ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, όπου κ. Λένα Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε), είπε τα εξής : «Όπως ήδη έχει επισημανθεί πιο πάνω στο πλαίσιο σκιαγράφησης της προβλεπόμενης από το Νόμο διαδικασίας, με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 44Β

(1)σε περίπτωση υπερημερίας, ως ορίζει το Άρθρο 27 του Νόμου αποτέλεσμα της οποίας ολόκληρο το ενυπόθηκο χρέος καθίσταται πληρωτέο και η υπερημερία αφορά σε περίοδο όχι μικρότερη των 120 ημερών από την ημερομηνία που αυτό καθίσταται πληρωτέο, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στη διαδικασία που προβλέπεται στο Μέρος VIA. Στην υπό εξέταση περίπτωση στον όρο 5 του Εγγράφου Υποθήκης διαλαμβάνονται τα εξής: «Σε πρώτη ζήτηση και/ή από τη στιγμή που κάθε ποσό που εξασφαλίζεται με την υποθήκη αυτή καταστεί πληρωτέο, υποχρεούμαι προσωπικά να πληρώσω όλο το ποσό αυτό. Σε περίπτωση που θα παραλείψω να πληρώσω το ποσό αυτό, η Τράπεζα θα δικαιούται να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω του Κτηματολογίου, είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει ή όπως προβλέπεται πιο κάτω, χωρίς οποιαδήποτε ειδοποίηση σε μένα. Η Τράπεζα μπορεί να χρησιμοποιεί το προϊόν της πωλήσεως αυτής για την μερική ή ολική εξόφληση των υποχρεώσεων τις οποίες εξασφαλίζει η. υποθήκη αυτή ή όλες ή οποιεσδήποτε από τις υποχρεώσεις αυτές είτε αυτές αποτελούν άμεση υποχρέωση είτε προέρχονται από εγγύηση». Αποτέλεσε εισήγηση της πλευράς των Αιτητών ότι η επίδικη Σύμβαση Υποθήκης δεν κάνει αναφορά για πληρωμή δόσεων, ούτε για πληρωμή των τόκων σε τακτά διαστήματα αλλά αναφέρεται σε χρέος που μπορεί να απαιτηθεί μέχρι του ποσού της υποθήκης πλέον τόκους με αποτέλεσμα να μην υφίσταται στην προκειμένη περίπτωση υπερημερία εν τη εννοία του Άρθρου 27 και 44Β

(1). Όπως συναφώς τονίσθηκε, ο Νόμος αναφέρεται σε υπερημερία 120 ημερών και να καταστεί το ενυπόθηκο χρέος απαιτητό και πληρωτέο σύμφωνα με τους όρους της υποθήκης. Με βάση τα αναφερόμενα στον όρο 5 του επίδικου Εγγράφου Υποθήκης «από τη στιγμή που κάθε ποσό που εξασφαλίζεται με την υποθήκη αυτή καταστεί πληρωτέο» προκύπτει η υποχρέωση του ενυπόθηκου οφειλέτη για καταβολή ολόκληρου του ποσού που εξασφαλίζει η σύμβαση υποθήκης. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που τα ποσά που η Υποθήκη εξασφάλιζε έχουν καταστεί πληρωτέα τότε υφίσταται υπερημερία για τους σκοπούς του Νόμου. Επισημαίνεται δε ότι με βάση το Άρθρο 27 του Νόμου η υπερημερία ορίζεται ως η παράλειψη πληρωμής τακτής δόσης ή δόσης τόκου «εκτός εάν η σύμβαση υποθήκης διαλαμβάνει ρήτραν περί του εναντίου». Εν προκειμένω με βάση τα όσα αναφέρονται στον όρο 5 της Σύμβασης Υποθήκης προκύπτει υπερημερία από τη στιγμή που καταστεί πληρωτέο κάθε ποσό που εξασφαλίζεται με την Υποθήκη, ήτοι το ποσό των τραπεζικών διευκολύνσεων που η Εφεσίβλητη παρείχε στην Πρωτοφειλέτιδα Εταιρεία/Εφεσείουσα. Με άλλα λόγια η υπερημερία δεν αφορά τη σύμβαση υποθήκης και τους όρους αποπληρωμής της αλλά το ενυπόθηκο δάνειο το οποίο εξασφαλίζεται με υποθήκη. Είναι ορθή η θέση της κας Κίζη ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν έχει οποιαδήποτε υποχρέωση αποπληρωμής του οφειλόμενου ποσού έναντι του ενυπόθηκου δανειστή. Η δέσμευση του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει της σύμβασης υποθήκης είναι, στην περίπτωση που το ποσό το οποίο εξασφαλίζεται από αυτήν καταστεί πληρωτέο και απαιτητό από τον ενυπόθηκο δανειστή, τότε ο ενυπόθηκος οφειλέτης, αν καταβάλει το ποσό, τότε η υποθήκη εξαλείφεται. Διαφορετικά, εάν κάτι τέτοιο δεν γίνει, ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να προχωρήσει με εκποίηση και πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου προς είσπραξη του εν λόγω ποσού.» Σημειώνεται ότι, όπως έχει προαναφερθεί, πανομοιότυπος όρος περιλαμβάνεται στην παρα.5 της επίδικης υποθήκης. Ο πιο πάνω λόγος, με βάση τα ανωτέρω, δεν ευσταθεί. Το κατά πόσο η υποθήκη είναι παράνομη, Λόγος έφεσης Ο H Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η υποθήκη είναι παράνομη γιατί ενεγράφη δόλια και απατηλά και με ψευδείς παραστάσεις προς αυτήν. Η εγκυρότητα της σύμβασης υποθήκης δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Θέματα που άπτονται της νομιμότητας και εγκυρότητας της επίδικης Υποθήκης, δεν εξετάζονται στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, εφόσον τέτοιο ζήτημα δεν περιλαμβάνεται σ' αυτά που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 44 Γ

(3)του Νόμου. Η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», δύναται να παραμεριστεί για τους συγκεκριμένους μόνο λόγους, οι οποίοι καταγράφονται κατά τρόπο περιοριστικό στο άρθρο το οποίο παρέθεσα πιο πάνω. Περιλαμβάνεται στον ίδιο λόγο Έφεσης ότι έπρεπε να αποσταλεί νέα ειδοποίηση Τύπου Ι, αφού η ειδοποίηση αφορά ειδοποίηση άλλου προσώπου. Η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Όπως αναφέρεται στην παρα.12 της ένορκης δήλωσης στην ένσταση, με βάση την γνωστοποίηση με αρ.5671(τεκμήριο Ζ), η ΚΕΔΙΠΕΣ ΛΤΔ αντικατέστησε πλήρως την ΣΕΔΙΠΕΣ σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της. Κατά συνέπεια, δεν επιβάλλετο η αποστολή νέας ειδοποίησης Ι. Για όλους τους λόγους που επεξηγήθηκαν ανωτέρω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εφεσιβλήτων - Καθ'ων η αίτηση και εναντίον της Εφεσείουσας - Αιτήτριας, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Παπαϊωάννου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο