Σε ότι αφορά την Εταιρεία DE.ZO. CONSTRUCTIONS & DEVELOPERS LTD ν. -, Αρ. Ετ. Αιτ.: 10/2018, 18/9/2023

(2)και 333, στους Κανονισμούς 3 μέχρι 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών 1933 - 1938, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.19 Θ.26, Δ.26 ΘΘ I και 2, Δ.27 Θ.3, Δ.48 ΘΘ1,2,3 και 7 και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η προώθηση των θέσεων των δύο πλευρών έγινε μέσω ένορκων δηλώσεων και γραπτών αγορεύσεων, χωρίς αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Εισαγωγικά αναφέρω ότι, παρά το γεγονός ότι τόσο οι Αιτητές όσο και ο Καθ' ου η Αίτηση σε διάφορα σημεία των γραπτών παραστάσεών τους αναφέρονται στην Κυρίως Αίτηση ως Αίτηση Διάλυσης, είναι ξεκάθαρο από την υποστηρικτική μαρτυρία ότι αυτό που επιδιώκεται με την Κυρίως Αίτηση είναι η Εκκαθάριση της εταιρείας. Ως εκ τούτου, αντλώντας καθοδήγηση από την υπόθεση Χατζηγιάννης Ανδρέας v. C. & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 AAΔ 991 θα μεταχειριστώ την Κυρίως Αίτηση ως Αίτηση Εκκαθάρισης. Το ιστορικό των συνδιαλλαγών των μερών είναι πολυετές και πολύπλοκο. Ειδική αναφορά σε αυτό θα γίνεται μόνο όπου κρίνεται αναγκαίο για αποσαφήνιση των θέσεων που εξετάζονται και των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Διευκρινίζω ότι έχω εξετάσει και αξιολογήσει πλήρως και με προσοχή όλους ανεξαιρέτως τους ισχυρισμούς και τις θέσεις των δύο πλευρών ως αυτές εκτίθενται στο σύνολο των γραπτών παραστάσεων της παρούσας Αίτησης. Αναφορά σε αυτούς όμως, θα γίνεται μόνο όπου κρίνω αυτό απαραίτητο για επίλυση της διαφοράς. Το πραγματικό υπόβαθρο της αντιδικίας των μερών το οποίο είναι παραδεκτό είναι ως εξής:-

(1)Στις 24.9.2015, εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στην Αγωγή υπ. αρ. 1639/15, αναγνωρίζοντας χρέος των Αιτητών προς τον Καθ' ου η Αίτηση βάσει γραμματίου συνήθους τύπου ημερ. 8.2.2013.

(2)Στις 10.1.2017, οι Αιτητές καταχώρησαν την Αγωγή υπ' αρ. 22/2017, ζητώντας παραμερισμό της ανωτέρω εκ συμφώνου απόφασης λόγω κατ' ισχυρισμόν δόλου του Καθ' ου η Αίτηση.

(3)Στις 2.2.2018, ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε την Κυρίως Αίτηση για Εκκαθάριση των Αιτητών προβάλλοντας μη εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους μετά από απαίτηση ημερ. 24.10.2017 που επέδωσε η οποία δεν ικανοποιήθηκε.

(4)Στις 8.11.2021, η αγωγή υπ' αρ. 22/2017 διεγράφη μετά από απόφαση Δικαστηρίου η οποία έκρινε ότι αυτή δεν απεκάλυπτε αγώγιμο δικαίωμα. Εναντίον της απόφασης οι Αιτητές καταχώρισαν στις 15.11.2021 την Πολιτική Έφεση υπ' αρ. Ε209/2021, η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Οι Αιτητές, κυρίως βασιζόμενοι επί της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία επιτρέπει διαγραφή δικογράφου στο σύνολό του όπου αυτό στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο ή δεν περιέχει συζητήσιμη βάση, υποστηρίζουν ότι η Κυρίως Αίτηση πληροί τις πιο πάνω προϋποθέσεις. Ως εκ τούτου, ζητούν από το Δικαστήριο να ασκήσει την εξουσία του για παραμερισμό της. Η θέση τους αυτή εδράζεται στους εξής δύο βασικούς πυλώνες επιχειρηματολογίας:-

(1)το χρέος επί του οποίου προωθείται η Κυρίως Αίτηση αμφισβητείται καλόπιστα μέσω της Έφεσης υπ' αρ. Ε209/2021 και/ή δεν είναι εκκαθαρισμένο, ως εκ τούτου δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Α.212 του Κεφ.113 για να μπορεί η Κυρίως Αίτηση να εξεταστεί και να έχει επιτυχή κατάληξη, και

(2)Η Κυρίως Αίτηση είναι κακόπιστη και καταχράται των διαδικασιών του Δικαστηρίου. Ο Καθ' ου η Αίτηση στην αντιπέρα όχθη, με δεκαεπτά λόγους ένστασης επί της ίδιας νομικής βάσης, αντιτάσσει ως επιχειρήματα για απόρριψη της Αίτησης ότι:-

(1)Η Αίτηση καταχωρίστηκε με καθυστέρηση.

(2)Τυχόν επιτυχία της Αίτησης θα προκαλέσει καθυστέρηση στην διαδικασία, η οποία δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις.

(3)Η Αίτηση είναι καταχρηστική, αβάσιμη και η νομική της βάση πάσχει;

(4)Δεν υπάρχει καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους από πλευράς των Αιτητών.

(5)Τα ζητήματα που εγείρονται στην Αίτηση δεν μπορούν να εξεταστούν σε αυτό το στάδιο αλλά μόνο στα πλαίσια της Κυρίως Αίτησης.

(6)Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση δεν δικαιολογούν αναστολή.

(7)Η υποστηρικτική ένορκη δήλωση περιέχει ψευδορκία και απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων. και

(8)Η αίτηση αποτελεί συγκεκαλυμμένη προσπάθεια για αναστολή του απορριπτικού αποτελέσματος της Αγωγής υπ. αρ. 22/17 και/ή αναστολή της εκτέλεσης της εκ συμφώνου απόφασης ημερ. 24.9.2015. Ο λόγος ένστασης (

1. i)ο οποίος αφορούσε εφαρμογή των περί Εκδίκασης Καθυστερημένων Υποθέσεων (Ειδικοί) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2022 έχει αποσυρθεί. Νομική Πτυχή Κατ' αρχάς, η Δ.27 η οποία αποτελεί το νομικό υπόβαθρο της παρούσας Αίτησης μπορεί να εγερθεί και να εφαρμοστεί σε Αιτήσεις Εκκαθάρισης, ως ξεκάθαρα θέτει ο κανονισμός 92 των Company (Winding
2. up)rules 1933 (βλ. KMC Motors Ltd v. Jorephanco Trading and Contracting co 1 AΑΔ 390

(1984)). Συνεπώς, το επιχείρημα του Καθ' ου η Αίτηση για πάσχουσα νομική βάση η οποία δεν παρέχει εξουσία ή δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εξετάσει την παρούσα Αίτηση, απορρίπτεται. Κύριο επιχείρημα των Αιτητών για παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης αποτελεί η άποψή τους ότι αντικειμενικά, ελλείπει το νομικό και πραγματικό υπόβαθρο για εξέταση και έγκρισή της. Ως αναφέρουν, η Αίτηση Εκκαθάρισης προωθείται επί των Α.211(ε) και Α.212(α) του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 τα οποία καθορίζουν ότι:-

1. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν- . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της· .
2. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· .. Ισχυρισμός τους είναι ότι, οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν πληρούνται, ως έχουν αναλυθεί και αποκρυσταλλωθεί από τη νομολογία. Μέσω των αγορεύσεων των συνηγόρων τους οι οποίοι, ως είναι νομολογιακά γνωστό - υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις - δεσμεύουν τους πελάτες τους με τις τοποθετήσεις τους (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Εταιρεία Τεχνικών Έργων Λτδ

(1993)1 ΑΑΔ 94), οι Αιτητές παραδέχονται ότι:-

(1)η απαίτηση που απεστάλη σε αυτούς προκύπτει από δικαστική απόφαση η οποία βρίσκεται σε ισχύ και είναι εκτελεστή, και

(2)σύμφωνα με την νομολογία, η ύπαρξη έφεσης από μόνη της δεν αποτελεί καλό λόγο για αναστολή δικαστικής απόφασης αλλά ούτε και καθιστά την απαίτηση μη εκκαθαρισμένη (βλ. Re Amalgamated Properties of Rhodesia [1917] 2 Ch 115). Παρενθετικά σε αυτό το σημείο σημειώνω ότι, δεν έχω παραβλέψει ότι στην σελ. 5 των γραπτών αγορεύσεων των Αιτητών αναφέρουν αυτολεξεί ότι «Είναι σαφές ότι ο Καθ' ου η αίτηση είναι πιστωτής της Αιτήτριας Εταιρείας εν την έννοια του Νόμου». Είναι προφανές ότι, η συγκεκριμένη τοποθέτηση στην ουσία αντικρούει και ακυρώνει τον ισχυρισμό των Αιτητών για αμφισβήτηση του χρέους, αφού σύμφωνα με τη νομολογία, απαίτηση χρέους που αμφισβητείται, έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της ιδιότητας του πιστωτή μέσα στα πλαίσια Αίτησης εκκαθάρισης (βλ. Χατζηγιάννης (ανωτέρω) και Σπανού v. G.I.P Constructions Ltd

(1999)1(A) A.A.Δ. 315)). Αντίθετα, παραδοχή της ιδιότητας του απαιτητή ως πιστωτή, αποτελεί έμμεση αποδοχή της νομιμότητας και εγκυρότητας της απαίτησης. Παρ' όλα αυτά, εν όψει του γεγονότος ότι οι Αιτητές - στο σύνολο των γραπτών τους παραστάσεων - έχουν προωθήσει επανειλημμένα, ξεκάθαρα και αδιάσειστα, αμφισβήτηση του χρέους, θεωρώ πιο δίκαιο να αγνοήσω τυχόν νομικές επιπτώσεις ενός τέτοιου ισχυρισμού. Ως εκ τούτου, θα ερμηνεύσω την εν λόγω τοποθέτηση περιοριστικά - ήτοι ως αναφερόμενη αποκλειστικά στο γεγονός ότι δεν αμφισβητούν ότι υπάρχει απόφαση εναντίον τους σε ισχύ - και θα προχωρήσω να εξετάσω τον ισχυρισμό τους για αμφισβήτηση τους χρέους. Όπως είχε λεχθεί και στην Αγγλική απόφαση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271, επανειλημμένα έχει αποφασισθεί ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ούτε και ασφαλώς είναι επιτρεπτό να χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 Αll E.R. 797). Συνεπώς, το ερώτημα που χρήζει απάντησης είναι το κατά πόσον, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, υπάρχει ξεκάθαρα καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους η οποία δε χρήζει περαιτέρω εξέτασης ή απόφανσης και η οποία όπως καθορίζει η νομολογία (βλ. Χατζηγιάννης (ανωτέρω) και New Travellers' Chambers Ltd (ανωτέρω)) καθιστά την Αίτηση Εκκαθάρισης απρόσφορο μέσο εκδίκασης της αμφισβητούμενης οφειλής και άρα, έκθετη σε απόρριψη. Θέση των Αιτητών είναι ότι η καταχώριση της Έφεσης υπ' αρ. Ε209/2021 με την οποία ζητούν ακύρωση της απόφασης διαγραφής της Αγωγής υπ' αρ. 22/17 για ακύρωση της εξ συμφώνου απόφασης λόγω δόλου, ισούται με καλή τη πίστει και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους. Περαιτέρω, εκφράζουν την πεποίθηση ότι η Έφεσή τους έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Προς υποστήριξη της θέσης τους, προβάλλουν εκ νέου με λεπτομέρεια το ιστορικό που οδήγησε στη διάρρηξη των μεταξύ τους σχέσεων εστιάζοντας στο σημείο που ίδιοι θεωρούν ότι αποκαλύπτει τον κατ' ισχυρισμόν δόλο με τον οποίο εξασφαλίστηκε η εκ συμφώνου απόφαση ημερ. 24.9.

1. Αντίθετη είναι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος υποστηρίζει ότι οι ισχυρισμοί που προβάλλονται από τους Αιτητές έχουν ήδη εξεταστεί και απορριφθεί στα πλαίσια της Αγωγής υπ. αρ. 22/17 αλλά και στα πλαίσια ανεπιτυχούς αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της εκ συμφώνου απόφασης. Υποστηρίζει ότι η παρούσα Αίτηση αποτελεί συγκεκαλυμμένη προσπάθεια για αναθεώρηση της απόφασης στην Αγωγή υπ' αρ. 22/17 καθώς και της απορριπτικής απόφασης για αναστολή της εκ συμφώνου απόφασης μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης, και αποτελεί κατάχρηση καθώς και παραβίαση της αρχής του δεδικασμένου. Αξιολογώντας τα παραδεκτά γεγονότα καθώς και τους ισχυρισμούς των δύο πλευρών, είναι προφανές ότι στην παρούσα αντιδικία εγείρονται σοβαρά ζητήματα, τόσο πραγματικά όσο και νομικά τα οποία χρήζουν ενδελεχούς εξέτασης και αξιολόγησης. Ως γνωστό, η εξουσία του Δικαστηρίου για ολοκληρωτική διαγραφή δικογράφου βάσει της Δ.27, πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε απλές και ξεκάθαρες περιπτώσεις. Εκτενής ανάλυση της ερμηνείας και εφαρμογής της Δ.27 Θ.3 περιέχεται στο The Annual Practice 1958, σελ. 573-578, αναφορικά με την αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια O.25 r.
2. Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν τη διαγραφή δικογράφου, αυτή συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου το δικόγραφο στερείται αναμφίβολα νομικού ή πραγματικού ερείσματος και όπου αυτό είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο και/ή δεν περιέχει συζητήσιμη βάση. Όπως αναφέρεται στο The Annual Practice 1958, σελ. 575, και στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob´s "Precedents of Pleadings", 12η έκδοση, σελ. 142, αν η έκθεση απαίτησης ή η υπεράσπιση ή οι λεπτομέρειες αποκαλύπτουν κάποια βάση αγωγής ή υπεράσπισης ή κάποιο ερώτημα που δύναται να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή απίθανο να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για διαγραφή. Σχετική είναι η υπόθεση Moore v. Lawson 31 L.T.R.
3. Τα ίδια υιοθετήθηκαν και στις Κυπριακές υποθέσεις Cyber Group Ltd ν. Χαραλαμπίδη κ.ά.

(2004)1Γ Α.Α.Δ 1852 και Papamichael v. Chacholiades

(1970)1 C.L.R. 305. Ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι και η υπόθεση In re Pelmaco Development Ltd.

(1991)1 Α.Α.Δ.146, η οποία αφορούσε αίτηση διαγραφής Αίτησης Εκκαθάρισης λόγω καταπίεσης της μειοψηφίας, δυνάμει του άρθρου 202 του περί Εταιρειών Νόμου. Στην εν λόγω υπόθεση λέχθηκαν τα ακόλουθα:- «. η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση, εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτή. Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγη ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος. ... Το βασικό ερώτημα είναι, και σε αυτό το πλαίσιο περιορίζονται τα επίδικα θέματα της έφεσης, αν το Υπόμνημα για διάλυση αποκαλύπτει γεγονότα τα οποία δικαιολογούν την υποβολή της αίτησης για διάλυση της εταιρείας. (Βλ. Halsbury's Laws of England, 4th ed., Vol. 7, p.602).» Η νομική πραγματικότητα της παρούσας αντιδικίας, ως προκύπτει ξεκάθαρα και από τα παραδεκτά γεγονότα είναι ότι, τη δεδομένη στιγμή, βρίσκεται σε ισχύ και είναι εκτελεστή εκ συμφώνου απόφαση εναντίον των Αιτητών για χρέος πέραν των πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000) ως απαιτεί το Α.212 του Κεφ. 113. Επί της εν λόγω απόφασης εδράζεται η ανικανοποίητη απαίτηση που αποτελεί το υπόβαθρο της Κυρίως Αίτησης. Εκ των ανωτέρω, εγείρεται τεκμήριο αδυναμίας πληρωμής χρεών από πλευράς των Αιτητών. Σχετικές είναι οι υποθέσεις C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας «Λεωνίκ» Λτδ

(2009)1(B) A.Α.Δ. 1457 και GIP Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14. Το κατά πόσο τα περιβάλλοντα γεγονότα της παρούσας περίπτωσης, ως εκτενώς έχουν παρατεθεί από τις δύο πλευρές, γέρνουν την πλάστιγγα υπέρ της ανατροπής ή προσωρινής αναστολής της νομικής αυτής πραγματικότητας, αποτελεί ζήτημα λεπτό και πολύπλοκο, η αξιολόγηση του οποίου σαφέστατα δεν μπορεί να διενεργηθεί στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Δεν κρίνω αναγκαίο να παραθέσω τις λεπτομέρειες που επικαλούνται οι Αιτητές ότι αποδεικνύουν δόλο κατά την εξασφάλιση της εκ συμφώνου απόφασης. Θεωρώ αρκετό για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας απλώς να αναφέρω ότι, το γεγονός ότι υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις επί αυτού του σημείου αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και αποτελεί ακόμη ένα λόγο γιατί η Κυρίως Αίτηση πρέπει να ακουστεί. Ως εκ των ανωτέρω, και χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της Κυρίως Αίτησης, δε θεωρώ ότι αυτή είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία ούτε ότι δεν περιέχει συζητήσιμη βάση (δες Charles Forte Investments Ltd v. Amanda

(1964)Ch.240). Υπάρχουν αναμφίβολα νομικά και πραγματικά ζητήματα που χρήζουν αξιολόγησης και τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν στα πλαίσια της Αίτησης Εκκαθάρισης. Το παρόν νομικό πλαίσιο δεν προσφέρεται για εξέταση του κατά πόσον, υπό τις περιστάσεις και ως αποτέλεσμα των δικονομικών κινήσεων των Αιτητών, το χρέος που προκύπτει από εκ συμφώνου απόφαση η οποία δεν έχει ανασταλεί, μπορεί να θεωρηθεί αμφισβητούμενο. Αυτό ήταν και το σκεπτικό στην απόφαση In re Pelmaco Development Ltd. (ανωτέρω), στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:- «Η επιχειρηματολογία των εφεσειόντων παραγνωρίζει σε μεγάλο βαθμό το σκοπό του μέτρου της διαγραφής δικογράφου και τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφασίζεται η βιωσιμότητα δικονομικού μέτρου. Στις εισηγήσεις των εφεσειόντων εξομοιώνονται σε μεγάλο βαθμό η εκδίκαση της αίτησης για διαγραφή με την εκδίκαση της αίτησης για διάλυση. Ενώ η νομική υπόσταση του Υπομνήματος κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του (Re Newman and Howard, Ltd. [1961] 2 All E.R.495 και Re Fildes Bros Ltd) [1970] 1 All E.R.923.» Στρέφομαι τώρα στο επιχείρημα των Αιτητών ότι η Κυρίως Αίτηση πρέπει να παραμεριστεί γιατί είναι κακόπιστη και καταχράται των διαδικασιών του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη του εν λόγω επιχειρήματος, οι Αιτητές προβάλλουν ότι η κατάχρηση αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε Αίτηση Εκκαθάρισης εναντίον τους παρά το γεγονός ότι γνώριζε ότι οι Αιτητές είχαν καταχωρίσει την Αγωγή υπ. αρ. 22/2017 με την οποία αξίωναν παραμερισμό της εκ συμφώνου απόφασης. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι ο Καθ' ου η Αίτηση γνώριζε ότι η εκδοθείσα απόφαση εξασφαλίστηκε συνέπεια δόλου, παρά ταύτα, προχώρησε με την καταχώριση της Κυρίως Αίτησης με σκοπό να τους εκβιάσει να εξοφλήσουν το χρέος. Είναι προφανές ότι - με βάση την κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί χρήζουν ουσιαστικής αξιολόγησης στα πλαίσια της Κυρίως Αίτησης - στο παρόν στάδιο δεν υπάρχει το απαραίτητο πραγματικό και νομικό υπόβαθρο για απόφανση επί του ζητήματος της κατ' ισχυρισμόν κατάχρησης. Το εν λόγω παράπονο καταγράφεται και ως λόγος ένστασης (Α) στην ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης των Αιτητών, και μπορεί να προωθηθεί από αυτούς στα πλαίσια της Αίτηση Εκκαθάρισης. Παρά το γεγονός ότι, τα όσα αναφέρω πιο πάνω σφραγίζουν το αποτέλεσμα της Αίτησης, σημειώνω για σκοπούς πληρότητας ότι θα την απέρριπτα για ακόμη ένα λόγο. Η νομολογία είναι ξεκάθαρη ότι η καταχώριση αιτήσεων παραμερισμού πρέπει γίνεται το συντομότερο δυνατόν. Θεωρώ ότι, η καταχώρισή της παρούσας Αίτησης έναν ολόκληρο χρόνο μετά την καταχώριση της Έφεσης υπ. αρ. Ε209/2021, η οποία αποτελεί τη βάση της επιχειρηματολογίας των Αιτητών ότι το χρέος αμφισβητείται, την καθιστά αδικαιολόγητα καθυστερημένη. Καμία εξήγηση δε δόθηκε προς τούτο. Ως εκ των ανωτέρω, το Δικαστήριο καταλήγει ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και επομένως δεν καθίσταται αναγκαία η εξέταση των υπόλοιπων ζητημάτων που εγείρονται στα πλαίσια αυτής. Συμπερασματικά, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα αυτής επιδικάζονται υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. .............. (Υπ.) Α. Θωμά Θεοδοσίου, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο