ΘΕΟΚΛΗΣ Π. ΠΑΝΤΕΛΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Γεν. Αίτηση: 186/23, 28/11/2023

(1)Δεν παραδόθηκε στον Αιτητή - Εφεσείοντα και στην ΒΠ η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ»/»Ι» με συστημένη επιστολή, η οποία να απευθύνεται σε αυτούς στην τελευταία γνωστή διεύθυνση τους ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.

(2)Δεν παραδόθηκε στην ΒΠ, η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ»/»Ι» με ιδιωτική επίδοση, η οποία να απευθύνεται σε αυτή στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας λόγω του ότι η παράδοση με συστημένη επιστολή δεν ήταν εφικτή.» Η αίτηση υποστηρίζεται από Ε/Δ του αιτητή στην οποία επαναλαμβάνονται οι λόγοι έφεσης και η αιτιολογία τους ενώ περαιτέρω αναφέρεται ότι το 1992 ο αιτητής είχε υποθηκεύσει το επίδικο ακίνητο απόλυτης ιδιοκτησίας του προς εξασφάλιση δανείου που αυτός έλαβε υπό την εγγύηση της τότε συζύγου του ΒΠ με την οποία έπαυσαν να διαμένουν μαζί από το 2000 που επήλθε διάσταση στο γάμο τους και ότι «την 18/09/23 μου επιδόθηκε η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» ημερομηνίας 31/07/23» (Τεκ.1). Σημειώνω εδώ ότι η επίδικη ειδοποίηση που παρουσιάζει ο αιτητής ως Τεκ.1 φαίνεται να απευθύνεται προς τον ίδιο και σε διεύθυνση στην οποία αυτός ισχυρίζεται ότι διέμενε μέχρι το 2000 με τη ΒΠ και τα παιδιά τους. Στην αντιπέρα όχθη η ΚΕΔΙΠΕΣ, η οποία προβάλλει 14 λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, εξειδικεύει τις επί του προκειμένου θέσεις της στην υποστηρικτική της ένστασης Ε/Δ ως εξής: Στις 23/06/92 η ΣΠΕ Ανάγυιας (προκάτοχοι της ΚΕΔΙΠΕΣ) συμφώνησε με τον αιτητή και την τότε σύζυγο του ΒΠ να τους παραχωρήσουν πιστωτικές διευκολύνσεις ύψους 20.000ΛΚ (34.847,76) και ως εξασφάλιση του δανείου αυτού προσφέρθηκε από τον αιτητή και έγινε αποδεκτό από την ΣΠΕ όπως εγγραφεί υποθήκη επί του επίδικου ακινήτου του τελευταίου, ήτοι η υποθήκη Υ1770/92. Σε κάποιο στάδιο περί το 1995 η ΣΠΕ οδήγησε τη συμφωνία των μερών σε διαιτησία οπόταν στις 07/02/95 εκδόθηκε προς όφελος της ΣΠΕ και εναντίον του αιτητή και της ΒΠ διαιτητική απόφαση για το ποσό των €43,411.59 (24.915,00) πλέον τόκο 9% ετησίως. Λίγους μήνες αργότερα, δηλαδή στις 07/06/95, η εν λόγω διαιτητική απόφαση διατάχθηκε δικαστικώς όπως καταχωρηθεί και εγγραφεί στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Το Σεπτέμβριο του 2021, δηλαδή 27 περίπου χρόνια αργότερα, η ΣΕΔΙΠΕΣ (ανάδοχοι της ΣΠΕ) αποφάσισε να ενεργοποιήσει τη «νέα» τότε διαδικασία του ΜΕΡΟΥΣ VIA του Ν.9/65 για εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου του αιτητή, οπόταν κατ' εφαρμογή του αρ.44Γ επιχείρησε να επιδώσει με ιδιώτη επιδότη ειδοποίηση τύπου «Ι» προς την ΒΠ και τον αιτητή. Η εν λόγω ειδοποίηση, η οποία έφερε ημερομηνία 08/09/21 και αποστελλόταν στην διεύθυνση που ο αιτητής και η ΒΠ είχαν δηλώσει στη συμφωνία τους με την ΣΠΕ και η οποία είναι η ίδια με τη διεύθυνση που ο αιτητής ισχυρίζεται ότι διέμενε μέχρι το 2000 με τη ΒΠ, ειδοποιούσε τους αποδέκτες της για την πρόθεση της ΣΕΔΙΠΕΣ να ασκήσει το δικαίωμα της για εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου προκειμένου να εισπράξει τα οφειλόμενα σε αυτή ποσά τα οποία είχαν γίνει απαιτητά, και τα οποία ανέρχονταν, σύμφωνα με σχετική κατάσταση λογαριασμού που επισυναπτόταν τότε στην ειδοποίηση, στο ποσό των €442.760,62 πλέον τόκους και έξοδα. Με την ίδια ειδοποίηση παρεχόταν στους αιτητή και ΒΠ προθεσμία 45 ημερών για να καταβάλουν το συγκεκριμένο απαιτητό ποσό ή για να εκφράσουν την οποιαδήποτε διαφωνία τους σε σχέση με αυτό. Η εν λόγω ειδοποίηση τύπου Ι επιδόθηκε προσωπικά στη ΒΠ στις 12/10/21 (Τεκ.6), ενώ σε σχέση με τον αιτητή επιδόθηκε στις 14/06/22 σε κάποια «Μαρία Αλεξάνδρου - Υπάλληλος στην επιχείρηση του εναγόμενου» (Τεκ.7). Επειδή για τα επόμενα δύο χρόνια και μέχρι τις 20/04/23 δεν υπήρξε καμία θετική ανταπόκριση από πλευράς αιτητή και ΒΠ, η ΚΕΔΙΠΕΣ απέστειλε στους τελευταίους με συστημένο ταχυδρομείο στην ίδια διεύθυνση νέα ειδοποίηση, αυτή τη φορά τύπου ΙΒ κατ' εφαρμογή των προνοιών του αρ. 44Δ

(2), με την οποία τους ενημέρωνε απλά ότι είχαν 10 μέρες στη διάθεση τους για να διορίσουν εκτιμητή με σκοπό τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου (Τεκ.8). Επειδή όμως δεν κατέστη εφικτή η παράδοση των εν λόγω ειδοποιήσεων μέσω του ταχυδρομείου στους αιτητή και ΒΠ, η ΚΕΔΙΠΕΣ επιχείρησε να την επιδώσει με ιδιώτη επιδότη και στις 11/05/23 την επέδωσε προσωπικά στη ΒΠ (Τεκ.9) ενώ σε σχέση με τον αιτητή, η εν λόγω ειδοποίηση επιδόθηκε στις 15/05/23 σε κάποιο «Γιάννη Καλογερίδη - Εργαζόμενος στο χώρο εργασίας του εναγόμενου» (Τεκ.10). Ενόψει του ότι ούτε σε αυτή την ειδοποίηση υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση από πλευράς αιτητή και ΒΠ, η ΚΕΔΙΠΕΣ έστειλε στις 11/09/23 νέα ειδοποίηση προς τους τελευταίους με συστημένο ταχυδρομείο στην ίδια διεύθυνση, αυτή τη φορά τύπου ΙΑ κατ' εφαρμογή των προνοιών του αρ. 44Γ

(2)και με ημερομηνία 31/07/23. Με την εν λόγω ειδοποίηση τύπου ΙΑ, η ΚΕΔΙΠΕΣ ενημέρωνε τους αποδέκτες ότι προτίθετο να προχωρήσει με τον πλειστηριασμό του ενυπόθηκου ακινήτου στις 29/11/23 προκειμένου να εισπράξει το ποσό των €502.357,53 πλέον τόκους το οποίο «έχει καταστεί πληρωτέο από τις 07/02/95» (Τεκ.11). Επειδή όμως δεν κατέστη εφικτή η παράδοση των εν λόγω ειδοποιήσεων μέσω του ταχυδρομείου στους αιτητή και ΒΠ, η ΚΕΔΙΠΕΣ επιχείρησε να την επιδώσει με ιδιώτη επιδότη και στις 13/09/23 κατάφερε να την επιδώσει προσωπικά στη ΒΠ (Τεκ.12) ενώ στις 18/09/23 κατάφερε να την επιδώσει προσωπικά και στον αιτητή (Τεκ.13). Κατά τη ΚΕΔΙΠΕΣ λοιπόν, τα προβαλλόμενα παράπονα του αιτητή είναι αβάσιμα αφού όχι μόνο δόθηκαν δεόντως και σύμφωνα με το Νόμο οι προβλεπόμενες ειδοποιήσεις στον αιτητή και στη ΒΠ καθ' όλα τα στάδια της διαδικασίας που προνοεί ο Ν.9/65 αλλά δόθηκε στους τελευταίους και κάθε δυνατή ευκαιρία για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους ώστε να αποφευχθεί η εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου ως προβλέπει ο Νόμος όμως αυτοί τίποτα τέτοιο δεν έπραξαν. Υπό αυτά τα δεδομένα συνεπώς, υποστηρίζει η ΚΕΔΙΠΕΣ, δεν αποκαλύπτεται κανένας βάσιμος ή ικανοποιητικός λόγος για να ανακοπεί η διαδικασία εκποίησης η οποία προχωρεί κατ' ενάσκηση των συνταγματικών της δικαιωμάτων προκειμένου να εξασφαλίσει αυτά που της οφείλονται. Εφόσον καμία πλευρά δεν εξέφρασε πρόθεση να αντεξετάσει τον ομνύοντα της άλλης πλευράς και ούτε από πλευράς αιτητή επιχειρήθηκε να ληφθεί άδεια για καταχώριση οποιασδήποτε συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς απάντηση στους ισχυρισμούς της ΚΕΔΙΠΕΣ, η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Επισημαίνω κατ' αρχή ότι κατά το στάδιο των αγορεύσεων ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή απόσυρε το 1ο λόγο έφεσης με τον οποίο προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι «Η προσβληθείσα Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» ημερομηνίας 31/7/2023 δεν έχει δεόντως επιδοθεί στον Αιτητή - Εφεσείοντα και στην ΒΠ» και δηλώθηκε ότι μόνο ο 2ος λόγος Έφεσης θα προωθηθεί, ήτοι ότι «Η προσβληθείσα Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» ημερομηνίας 31/7/2023 έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή καθότι η ειδοποίηση τύπος «Ι» δεν έχει δεόντως επιδοθεί στον Αιτητή - Εφεσείοντα και στην ΒΠ.». Ο συγκεκριμένος λόγος, όπως επισημαίνει και ο ευπαίδευτος συνήγορος της ΚΕΔΙΠΕΣ, εντάσσεται σε ένα από τους συγκεκριμένους λόγους που το αρ.44Γ

(3)αναφέρει ότι μπορούν να προβληθούν μέσω αίτησης έφεσης από ένα ενυπόθηκο οφειλέτη προκειμένου να παραμεριστεί η ειδοποίηση της σκοπούμενης πώλησης, ήτοι η ειδοποίηση τύπου ΙΑ, και συγκεκριμένα πρόκειται για το λόγο που αναφέρεται στο αρ. 44(Γ)

(3)(γ), ήτοι ότι «η ειδοποίηση (ΙΑ) έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή». Υπενθυμίζω εδώ ότι σύμφωνα με το αρ. 44Γ

(1), «ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού». Ακολούθως, σύμφωνα με το αρ. 44Γ

(2), «Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.» Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι στην αγόρευση της ΚΕΔΙΠΕΣ, αν και παρατίθεται αυτούσιο το λεκτικό του αρ.44Γ

(2)εντούτοις γίνεται αναφορά από τον ευπαίδευτο συνήγορο στο ότι το συγκεκριμένο άρθρο καλύπτει και την περίπτωση όπου ο «ενυπόθηκος δανειστής» παραλείψει να αποστείλει την ειδοποίηση τύπου «Ι». Θεωρώ όμως ότι αυτή η αναφορά του συνηγόρου οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος και αυτό όχι μόνο διότι δεν είναι αυτό που αναφέρει το άρθρο αλλά και διότι ο καθορισμός προθεσμίας για πληρωμή του χρέους που γίνεται με την ειδοποίηση τύπου «Ι» δεν είναι απλά τυπικού και πληροφοριακού χαρακτήρα αλλά συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για να θεωρηθεί νόμιμη και έγκυρη η αποστολή της «δεύτερης έγγραφης ειδοποίησης τύπου ΙΑ» - εξ' ου και ο σχετικός λόγος παραμερισμού στο αρ. 44Γ

(3)(α). Αναφέρω τέλος ότι όσον αφορά το θέμα της «επίδοσης» των προβλεπόμενων ειδοποιήσεων, οι σχετικές πρόνοιες του αρ.44ΙΕ αναφέρουν τα εξής: «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης:..» Με γνώμονα τα πιο πάνω λοιπόν, σημειώνω ότι στην παρούσα υπόθεση είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ειδοποίηση τύπου Ι που απευθυνόταν προς τον αιτητή και η οποία φέρεται να επιδόθηκε σε σχέση με εκείνον στις 14/06/22 σε κάποια «Μαρία Αλεξάνδρου - Υπάλληλος στην επιχείρηση του εναγόμενου» (Τεκ.7), δεν επιχειρήθηκε ποτέ προηγουμένως να σταλεί στον αιτητή με συστημένο ταχυδρομείο ως αναφέρεται στο αρ.44ΙΕ (βλ. παρ.4.2 αγόρευσης ΚΕΔΙΠΕΣ). Το γεγονός αυτό συνιστά το ένα σκέλος της επιχειρηματολογίας του αιτητή, ο οποίος, με παραπομπή σε διάφορες πρωτόδικες αποφάσεις υποστηρίζει ότι με βάση την ορθή ερμηνεία του αρ.44ΙΕ, η προσπάθεια αποστολής της ειδοποίησης με συστημένο ταχυδρομείο προτού επιχειρηθεί οποιαδήποτε ιδιωτική επίδοση της συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για την εγκυρότητα της διαδικασίας, η οποία δεν μπορεί να παρακαμφθεί από τον πιστωτή με απευθείας ιδιωτική επίδοση. Αντίθετη βεβαίως είναι η θέση της ΚΕΔΙΠΕΣ, η οποία, με παραπομπή σε άλλες πρωτόδικες αποφάσεις αλλά και στα όσα λέχθηκαν στην ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗ v. -, Πολιτική Αίτηση αρ. 69/2023, 6/6/2023, ECLI:CY:AD:2023:D192, υποστήριξε ότι σημασία δεν έχει τόσο ο τρόπος επίδοσης των ειδοποιήσεων όσο ο σκοπός της επίδοσης τους, ήτοι να διασφαλιστεί «ότι ο συγκεκριμένος διάδικος έχει ειδοποιηθεί για την δικαστική διαδικασία που τον αφορά». Να ενημερωθεί δηλαδή ο αιτητής τόσο για το περιεχόμενο της ειδοποίησης και το ενδεχόμενο να γίνει εκποίηση του ακινήτου του σε περίπτωση μη συμμόρφωσης του με αυτή όσο και για τα δικαιώματα που αυτός έχει σε περίπτωση που θέλει να ανακόψει τη συγκεκριμένη διαδικασία. Θα πρέπει βεβαίως να επισημάνω εδώ ότι όταν πρόκειται για δικαστικές διαδικασίες ή για διαδικασίες που όπως η παρούσα ανάγουν το θέμα της δέουσας και έγκαιρης ειδοποίησης του επηρεαζόμενου προσώπου σε υψίστης σημασίας θέμα, το κατά πόσο ένα πρόσωπο θεωρείται ότι έλαβε γνώση για τη «διαδικασία που τον αφορά» μέσω της φερόμενης επίδοσης που του έγινε δεν συνιστά αφηρημένη έννοια και ούτε εξετάζεται απομονωμένα από το τι θεωρείται ως καλή επίδοση με βάση τους Νόμους και τους Κανονισμούς της χώρας, οι οποίοι στην προκειμένη περίπτωση περιλαμβάνουν και τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους παραπέμπει το αρ. 44ΙΕ. Εφόσον λοιπόν στην παρούσα υπόθεση ο ισχυρισμός είναι ότι η επίδοση που προνοεί ο Ν.9/65 σε σχέση με την ειδοποίηση τύπου «Ι» δεν είναι μέσω συστημένου ταχυδρομείου που έγινε στον αιτητή αλλά με ιδιωτική επίδοση και δη μέσω κάποιου «τρίτου προσώπου» που αναφέρεται στη σχετική Ε/Δ επίδοσης, το πρώτο ερώτημα που θεωρώ ότι θα πρέπει να εξεταστεί είναι το κατά πόσο η συγκεκριμένη επίδοση προς τον αιτητή θεωρείται καλή επίδοση με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και μόνο αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καταφατική τότε θα έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα να εξεταστεί το κατά πόσο έπρεπε πρώτα να επιχειρηθεί η επίδοση μέσω συστημένου ταχυδρομείου. Αυτό άλλωστε είναι που υποδηλοί και το σκεπτικό της Π.Α. 69/2023 η οποία αν και συνιστά απόφαση πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι εντούτοις υψηλής πειστικής αξίας (persuasive value) (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την έκδοση του Victor Nicolaevich Makushin (Αρ. 1)

(2012)1 Α.Α.Δ. 20). Των πιο πάνω λεχθέντων συνεπώς, υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, καλή επίδοση θεωρείται ότι έγινε σε κάποιο πρόσωπο όταν: «Δ.5 Θ2.

(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left- (

1. i)with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof; or (
2. ii)with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment; or (iii) with his master in the case of a servant living with his master. Where service is effected by leaving the copy with a person other than the person to be served, the affidavit of service shall state (if such be the case) that the person to be served was not found at his house or at his usual place of employment.» Αν και οι πιο πάνω πρόνοιες έτυχαν εξέτασης από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία αποφάσεων εντούτοις κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε δύο συγκεκριμένες αποφάσεις όπου το θέμα της καλής επίδοσης εξετάστηκε υπό τη σκοπιά της Δ.5 Θ.2

(1)(ii) ένεκα του ότι οι εκεί επίδικες επιδόσεις δεν είχαν γίνει στον διάδικο προσωπικά αλλά σε κάποιο τρίτο πρόσωπο το οποίο φερόταν να είχε κάποιας μορφής επαγγελματική σχέση με αυτόν. Ό,τι δηλαδή φέρεται από την Ε/Δ του επιδότη (Τεκ.7) να έγινε και στην παρούσα περίπτωση σε σχέση με την επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι προς τον αιτητή. Στην υπόθεση Γιωργαλλίδης ν Χρίστου (Ττομή)

(1997)1(Α) ΑΑΔ 247 λοιπόν, όπου «.το πρωτόδικο Δικαστήριο κατάληξε στην απόφασή του να παραμερίσει την απόφαση, πρώτον γιατί η επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος σε γραμματέα στο γραφείο του εφεσείοντα, που δεν ήταν υπεύθυνο στον επαγγελματικό του χώρο πρόσωπο, ήταν κακή, και δεύτερο, γιατί ο εφεσείων αποκάλυψε εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή καλόπιστη ή συζητήσιμη υπόθεση (βλ. σελ. 8 της απόφασης).», λέχθηκαν τα εξής: «.Από τη στιγμή που η επίδοση κρίθηκε κακή και η διαπίστωση αυτή ήταν ορθή κατά τη γνώμη μας, (βλ. Δ.5 θ.2 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας), το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν υποχρεωμένο ex debito justitiae να παραμερίσει την απόφαση και δεν ετίθετο θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας. Έκαστος έχει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να πληροφορηθεί για τα δικαστικά μέτρα εναντίον του, τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να προβάλει τους ισχυρισμούς του (βλ. Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος)..» Δεκαπέντε περίπου χρόνια αργότερα, το Ανώτατο Δικαστήριο στην Νέμιτσας ν Chaparian

(2011)1(Β) AAΔ 806 κλήθηκε να εξετάσει κατά πόσο είχε γίνει εκεί καλή επίδοση της αγωγής «.για την οποία στο φάκελο υπάρχει ένορκη δήλωση επιδότη ότι έγινε στην Τασούλα Γεωργιάδου - «εντεταλμένη υπάλληλο» του εφεσείοντα - και η εφεσίβλητη, με την ένορκη δήλωσή της προς υποστήριξη της ένστασης, πρόβαλε ότι το εν λόγω πρόσωπο ήταν υπάλληλός του.». Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σχετικά: «.Η αναφορά στην ένορκη δήλωση του επιδότη σε «εντεταλμένη υπάλληλο» έχουμε την άποψη ότι δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα παρά ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο, δηλαδή η Τασούλα Γεωργιάδου, ήταν πρόσωπο υπεύθυνο στον τόπο εργασίας του εφεσείοντα, έτσι ώστε δεν υπάρχει έρεισμα στην εισήγηση της συνηγόρου πως, επειδή τέτοια ορολογία δεν προβλέπεται στη Δ.5 των Θεσμών, η επίδοση είναι παράτυπη. Τα γεγονότα της παρούσας διαφοροποιούνται από εκείνα της υπόθεσης στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd, (πιο πάνω). Εκεί επρόκειτο για επίδοση σε νομικό πρόσωπο και απουσίαζε εντελώς η ιδιότητα του προσώπου στο οποίο αφέθηκε το Κλητήριο Ένταλμα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ελεγχθεί από το Δικαστήριο το νομότυπο της επίδοσης. Στην περίπτωσή μας, η ιδιότητα του προσώπου στο οποίο επιδόθηκε η αγωγή καταγραφόταν ρητά και ήταν ζήτημα ποια εκδοχή θα γινόταν αποδεχτή - ή εκείνη του επιδότη, λαμβανομένων υπόψη και των υπολοίπων στοιχείων του φακέλου, ή εκείνη του εφεσείοντα..» Με γνώμονα τα πιο πάνω, επισημαίνω τα εξής σε σχέση με την επίδοση που φέρεται να έγινε στον εδώ αιτητή σε σχέση με την ειδοποίηση τύπου Ι στις 14/06/

1. Κατά πρώτο, ενώ η ειδοποίηση απευθυνόταν στον αιτητή προσωπικά και σε συγκεκριμένη διεύθυνση, η επίδοση της φέρεται να έγινε σε άλλο πρόσωπο και σε μία άλλη διεύθυνση για την οποία καμία αναφορά δεν γίνεται ως προς το αν η διεύθυνση αυτή σχετίζεται με τον αιτητή ή με το πρόσωπο που έλαβε την επίδοση. Υπενθυμίζω ότι με βάση τη Δ.5Θ.2 ο διάδικος θα πρέπει να αναζητηθεί στο χώρο διαμονής του ή στο χώρο εργασίας του και αν δεν ανευρεθεί ο ίδιος εκεί τότε η επίδοση μπορεί να γίνει σε κάποιο άλλο πρόσωπο που βρίσκεται στο συγκεκριμένο χώρο και το οποίο έχει μία από τις ιδιότητες που αναφέρονται στο Θεσμό. Στην προκειμένη περίπτωση το μόνο που αναφέρει ο επιδότης είναι ότι η επίδοση έγινε σε κάποια «Μαρία Αλεξάνδρου - Υπάλληλος στην επιχείρηση του εναγόμενου» (Τεκ.7) χωρίς όμως να αναφέρει κανένα άλλο στοιχείο σε σχέση με αυτή την φερόμενη επιχείρηση του αιτητή ή έστω για το πώς είναι που κατέληξε να επιδίδει εκεί και στο συγκεκριμένο πρόσωπο και παρεμβάλλω εδώ σε αντιδιαστολή την περίπτωση στην ΠΕΡΑΤΙΚΟΥ v. ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ (ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 287/13, 16/6/2021, ECLI:CY:AD:2021:A254, όπου εκεί ο επιδότης «κατέγραψε τις αφορώσες λεπτομέρειες σε μητρώο» ώστε να μπορεί, αν χρειαστεί, να εξηγήσει γιατί επέδωσε στο συγκεκριμένο τόπο και πρόσωπο. Κατά δεύτερο, όπως υποδηλούν οι περιπτώσεις στην Γιωργαλλίδης και Νέμιτσας ανωτέρω, το γεγονός ότι το πρόσωπο που λαμβάνει την επίδοση δυνατό να έχει κάποια επαγγελματική σχέση με το διάδικο προς τον οποίο προορίζεται να γίνει επίδοση δεν είναι αρκετό για να θεωρηθεί η γενόμενη επίδοση ως καλή με βάση τη Δ.5 Θ.2 αφού θα πρέπει να καταδειχθεί ότι το πρόσωπο που έλαβε την επίδοση ήταν, ως γεγονός, «πρόσωπο υπεύθυνο στον τόπο εργασίας του» διαδίκου. Είναι γι' αυτό άλλωστε που στην Γιωργαλλίδης η γραμματέας του διάδικου δεν θεωρήθηκε να είναι ένα τέτοιο υπεύθυνο πρόσωπο ενώ στην Νέμιτσας η ιδιότητα του «εντεταλμένου υπάλληλου» οδήγησε σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Στην παρούσα περίπτωση, η αναφορά του επιδότη σε επίδοση στην «Μαρία Αλεξάνδρου - Υπάλληλος στην επιχείρηση του εναγόμενου» ουδόλως μπορεί να εξισωθεί με την αναφορά σε «εντεταλμένη υπάλληλο» που είχε γίνει στην Νέμιτσας αν μη τι άλλο διότι τέτοια ιδιότητα ο επιδότης δεν απέδωσε ποτέ στο συγκεκριμένο πρόσωπο που έλαβε την ειδοποίηση. Ούτε όμως και η αναφορά σε «επιχείρηση του εναγόμενου» μπορεί να θεωρηθεί ξεκάθαρη, υπό την έννοια ότι δεν διευκρινίζει ο επιδότης κατά πόσο επρόκειτο για επιχείρηση που ανήκει στον αιτητή, οπόταν η Αλεξάνδρου ήταν υπάλληλος του, ή για επιχείρηση στην οποία ο τελευταίος εργάζεται, οπόταν η Αλεξάνδρου ήταν απλά συνάδελφος του, και το αναφέρω αυτό επισημαίνοντας ότι όταν σε μεταγενέστερο χρόνο επιχειρήθηκε να επιδοθεί στον αιτητή η ειδοποίηση τύπου ΙΒ, αυτή επιδόθηκε σε κάποιο «Γιάννη Καλογερίδη - Εργαζόμενος στο χώρο εργασίας του εναγόμενου» (Τεκ.10). Με άλλα λόγια, από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η επίδοση που φέρεται να έγινε στον αιτητή στις 13/06/22 σε σχέση με την ειδοποίηση τύπου Ι είχε γίνει σε «πρόσωπο υπεύθυνο στον τόπο εργασίας του» ή σε κάποιο πρόσωπο που είχε τότε μία εκ των ιδιοτήτων που αναφέρονται στη Δ.5 Θ.
2. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι δεν έχει διαφύγει της προσοχής μου ότι ο αιτητής δεν επιχείρησε να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει αυτή την Αλεξάνδρου στην οποία έγινε η επίδοση της 13/06/22, ούτε και επιχείρησε να αντικρούσει την ιδιότητα που απέδωσε στην τελευταία ο επιδότης. Το πιο πολύ όμως που μπορεί να συνεπάγεται αυτή η στάση του αιτητή είναι αποδοχή της θέσης ότι η συγκεκριμένη επίδοση έγινε σε μία «Υπάλληλο στην επιχείρηση του εναγόμενου», η οποία όμως θέση, για τους λόγους που έχω εξηγήσει αλλά και όπως προκύπτει και από την Γιωργαλλίδης ανωτέρω, δεν μπορεί ως έχει να ικανοποιήσει τις πρόνοιες της Δ.5 Θ.
3. Στη βάση των πιο πάνω συνεπώς, διαπιστώνεται ότι δεν έγινε ποτέ καλή επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι προς τον αιτητή και κατ' επέκταση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πριν την επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ είχε λήξει η προθεσμία για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή αφού ουδέποτε «(τάχθηκε) σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης (τύπου Ι) προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού» ως ισχυρίζεται η ΚΕΔΙΠΕΣ ότι είχε γίνει. Και επισημαίνω εδώ ότι ούτε από τα μεταγενέστερα έγγραφα που επιχειρήθηκαν να αποσταλούν ή να επιδοθούν προς τον αιτητή πριν την επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ προκύπτει να επαναλήφθηκε με οποιοδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της ειδοποίησης τύπου Ι ή να επιχειρήθηκε να «ταχθεί» η οποιαδήποτε προθεσμία προς εξόφληση οποιουδήποτε ποσού ώστε να θεωρηθεί ότι το συγκεκριμένο «κενό» είχε με άλλο τρόπο καλυφθεί. Κρίνω λοιπόν ότι ο αιτητής πέτυχε να καταδείξει ότι η επίδικη ειδοποίηση τύπου ΙΑ ημερομηνίας 31/07/23 που του επιδόθηκε στις 18/09/23 είχε αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή ως το αρ.44Γ

(3)(γ) προνοεί και κατ' επέκταση κρίνω ότι δικαιολογείται όπως η ειδοποίηση αυτή διαταχθεί να παραμεριστεί με όλες τις ανάλογες συνέπειες που αυτό συνεπάγεται σε σχέση με τον πλειστηριασμό που η εν λόγω ειδοποίηση έχει καθορίσει ότι θα γίνει στις 29/11/

1. Η παρούσα αίτηση - έφεση συνεπώς επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα ως ανωτέρω αναφέρεται. Όσον αφορά τα έξοδα της διαδικασίας αυτά επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και εναντίον της ΚΕΔΙΠΕΣ ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν. Προτού όμως εγκαταλείψω την απόφαση μου κρίνω σκόπιμο να αναφέρω τα ακόλουθα, αν μη τι άλλο για σκοπούς μελλοντικού προβληματισμού των εμπλεκομένων μερών. Το ότι ο αιτητής οφείλει προς την ΚΕΔΙΠΕΣ κάποιο ποσό το οποίο εξασφαλίζεται με το ακίνητο του δεν αμφισβητείται. Αυτό είναι άλλωστε κάτι που προκύπτει από δικαστική απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του αιτητή στις 07/02/95 για το ποσό των €43,411.59 (24.915,00ΛΚ) πλέον τόκο 9% ετησίως. Λαμβανομένης όμως υπόψη της θέσης της ΚΕΔΙΠΕΣ ότι το εν λόγω εξ αποφάσεως χρέος ξεπερνά σήμερα τις €500.000, αμφότερες οι πλευρές θα πρέπει να προβληματιστούν ως προς το ποιο μπορεί νομικά να είναι σήμερα το ποσό που δυνάμει της απόφασης οφείλει ο αιτητής και για το οποίο μπορεί να εκποιηθεί το ακίνητο του και αυτό ένεκα της χρονολογίας που εκδόθηκε η απόφαση εναντίον του (βλ. σχ. ΕΛΕΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΙΠΟΝΙΔΗ (ΣΥΖΥΓΟΣ ΑΝΤΩΝΗ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗ) ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ. κ.α., ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 429/2011, 6/12/2017), ECLI:CY:AD:2017:A
2. Το θέμα αυτό βέβαια δεν είναι επί του παρόντος να εξεταστεί οπόταν δεν θα επεκταθώ περαιτέρω επί τούτου. Υπ........... Λ. Πασχαλίδης, A.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο