NIKIPHOR NOMINEE LIMITED ν. FALEKA DEVELOPERS LTD, Αρ. Αγωγής: 3409/13, 18/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3409/13 Μεταξύ: NIKIPHOR NOMINEE LIMITED Ενάγοντες -και- FALEKA DEVELOPERS LTD Εναγόμενη ----------------------------------------- (Αίτηση ημερ. 20/10/23 για παράταση του χρόνου καταχώρησης διατάγματος παράτασης εγγραφής ΜΕΜΟ) Ημερομηνία: 18 Δεκεμβρίου 2023 Εμφανίσεις: Για ενάγοντες - αιτητές: κ. Ν. Νικηφόρου για Νεστορας Αδάμου Νικηφόρου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η πιο πάνω αναφερόμενη αγωγή καταχωρήθηκε στις 09/09/13 και με αυτή οι ενάγοντες αξίωναν από την εναγόμενη εταιρεία ποσό €150.000 πλέον τόκους και δικηγορικά έξοδα ως κατ' ισχυρισμό συμφωνηθείσα αμοιβή για υπηρεσίες που είχαν παράσχει στην τελευταία. Την ίδια μέρα που καταχωρήθηκε η αγωγή, η εναγόμενη καταχώρησε εμφάνιση μέσω δικηγόρου και ακολούθως, προφανώς κατόπιν κοινού αιτήματος των διαδίκων, η υπόθεση τέθηκε ενώπιον ΑΕΔ προκειμένου να εκδοθεί στην παρουσία των αντίδικων δικηγόρων και των δύο διευθυντών της εναγόμενης (ΧΓ και ΜΓ) εκ συμφώνου απόφαση υπέρ της ενάγουσας ως απαίτηση της όπως και έγινε[1]. Αυτή την προς όφελος τους απόφαση της 09/09/13 οι ενάγοντες προχώρησαν δύο μέρες αργότερα (11/09/23) και την κατέθεσαν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας ως επιβάρυνση επί της ακίνητης περιουσίας της εναγόμενης (ΜΕΜΟ), λαμβάνοντας τον αριθμό εγγραφής ΕΒ2099/2013 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι σύμφωνα με τη σχετική Νομοθεσία, δηλαδή το Άρθρο 55 του Κεφ. 6 ως τροποποιήθηκε το 2014, το συγκεκριμένο ΜΕΜΟ των Εναγόντων θα ίσχυε για 10 χρόνια από τις 11/09/2023 που εγγράφηκε, δηλαδή θα ίσχυε μέχρι τις 11/09/2023[2] και σε περίπτωση που οι ενάγοντες θα επιθυμούσαν την παράταση της ισχύος του για περαιτέρω χρονικό διάστημα μετά την ημερομηνία λήξης του, θα όφειλαν να ακολουθήσουν τις πρόνοιες του Άρθρου 56 του Κεφ. 6 τις οποίες παραθέτω αυτούσιες: 56.-
(1)Η εγγραφή δύναται, από καιρό σε καιρό, να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δέκα χρόνια.
(2)Δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής, εκτός αν:- (α) η αίτηση γι αυτό υποβληθεί έναν τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου, για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση και (β) το Δικαστήριο είναι σε θέση, αφού ακούσει και εξετάσει την αίτηση και όλη τη μαρτυρία που προσάχθηκε προς υποστήριξη της, να εκδώσει το διάταγμα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου και (γ) έχει δοθεί στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό της Επαρχίας όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία ειδοποίηση για την αίτηση και το χρόνο που ορίστηκε για ακρόαση της και (δ) το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η δικαστική απόφαση δεν προήλθε από συμπαιγνία ή εξασφαλίστηκε με σκοπό να παραγκωνίσει άλλους πιστωτές και επίσης ότι η παράταση της χρονικής περιόδου της εγγραφής δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους ή οποιοδήποτε άλλον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή πιστωτές.
(3)Γνωστοποίηση του διατάγματος δίνεται στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο από ή εκ μέρους του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, και με δική του δαπάνη, με το να αφεθεί στο γραφείο όπου είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση γραπτή ειδοποίηση για την έκδοση του διατάγματος ή επίσημο αντίγραφο αυτού, όχι αργότερο από την ημέρα κατά την οποία, αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα, θα έπαυε η ισχύς της εγγραφής της δικαστικής απόφασης και στην περίπτωση που αφήνεται μόνο ειδοποίηση, με το να αφεθεί ακόμη στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο επίσημο αντίγραφο του διατάγματος εντός δεκατεσσάρων ημερών από την ημέρα που αναφέρθηκε πιο πάνω αν όμως το επίσημο αντίγραφο ή η ειδοποίηση και επίσημο αντίγραφο όπως προαναφέρθηκε δεν αφεθούν στο γραφείο κατά τον πιο πάνω τρόπο, ο πιστωτής στερείται του ευεργετήματος που παρασχέθηκε σε αυτόν με το διάταγμα. Στις 18/05/2023, δηλαδή 4 περίπου μήνες πριν να λήξει το προαναφερόμενο MEMO των εναγόντων, οι τελευταίοι καταχώρησαν αίτηση στο Δικαστήριο ζητώντας όπως στη βάση του Άρθρου 56 παραταθεί η ισχύς του ΜΕΜΟ τους για περαιτέρω 10 έτη από τις 11/09/2023 που θα έληγε, δηλαδή να παραταθεί μέχρι τις 11/09/33. Η αίτηση αυτή, αφού επιδόθηκε στο Κτηματολόγιο και δεν υπήρξε από πλευράς του οποιαδήποτε ένσταση, εξετάστηκε από το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) και εγκρίθηκε στις 27/06/2023 οπόταν και εκδόθηκε σχετικό διάταγμα παράτασης της ισχύς της εγγραφής. Παρά όμως το ότι οι ενάγοντες πέτυχαν από τις 27/06/23 την έκδοση διατάγματος παράτασης της εγγραφής του ΜΕΜΟ κατά την ημερομηνία που αυτό θα έπαυε κανονικά να ισχύει, εντούτοις μέχρι τις 10/10/23, για τους επόμενους τέσσερεις μήνες δηλαδή, ούτε τη σύνταξη του διατάγματος ζήτησαν από το Πρωτοκολλητείο[3] αλλά ούτε και το καταχώρησαν αυτό ή την οποιαδήποτε ειδοποίηση του στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας ως το αρ. 56
(3)Κεφ.6 προνοεί. Στις 20/10/2023, δηλαδή τέσσερεις και πλέον μήνες μετά την έκδοση του διατάγματος παράστασης της ισχύς του ΜΕΜΟ και ενάμιση περίπου μήνα μετά που αυτό έπαυσε να ισχύει, οι ενάγοντες καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση, την οποίαν εδράζουν στα Άρθρα 55 και 56 του Κεφ. 6, στις Δ.33, Δ.48, Δ.57 και Δ.64 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στο δίκαιο της επιείκειας, και με την όποια ζητούν: «Α. Άδεια και/ή διαταγή του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου γνωστοποίησης του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 27/06/2022 στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας, με το οποίο παρατάθηκε ο χρόνος εγγραφής του ΜΕΜΟ υπ' αριθμό ΕΒ 2099/2013 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας μέχρι την 11/09/2033, εντός επτά ημερών από την σύνταξη του παρόντος Διατάγματος. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο θα διατάττεται και/ή θα εντέλλεται ο διευθυντής του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας και/ή λειτουργός και/ή υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας, όπως αποδεχθεί το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 27/06/2023 και παρατείνει την εγγραφή της ισχύς του ΜΕΜΟ υπ' αριθμό ΕΒ 2099/2013 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας μέχρι την 11/09/2033, εντός επτά ημερών από την σύνταξη του παρόντος Διατάγματος.» Σύμφωνα τώρα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, η οποία γίνεται από μια γραμματέα του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τους ενάγοντες, ο λόγος για τον οποίο ζητούνται τα αιτούμενα διατάγματα είναι διότι: Περί τα μέσα Ιουνίου του έτους 2023 ξεκίνησε η μετακόμιση των γραφείων στα οποία στεγάζετο το δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών στο οποίο εργάζομαι, σε άλλα γραφεία επί της Λεωφόρου Φανερωμένης, η οποία ολοκληρώθηκε περί τα μέσα Αυγούστου του έτους 2023. Το δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών ξεκίνησε τις εργασίες του από τα νέα πλέον γραφεία περί τις αρχές Σεπτεμβρίου. Σημειώνω ότι, ένεκα του γεγονότος ότι τα παλαιά γραφεία των δικηγόρων των Αιτητών στεγάζονταν στον ίδιο χώρο για περισσότερο από είκοσι επτά
(27)χρόνια, η μετακόμιση ήτο ιδιαίτερα χρονοβόρα και πολύπλοκη. Ένεκα του εν λόγω γεγονός, δυστυχώς όταν εκδόθηκε το Διάταγμα ημερομηνίας 27/06/2023, ο φάκελος της υπόθεσης παρέπεσε με άλλους φακέλους σε ένα από τα δεκάδες κιβώτια τα οποία ήτο εγκατεστημένα για πολλές μέρες στα γραφεία των δικηγόρων των Αιτητών, συνεπεία της μετακόμισης. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να μην προσέλθω στο Πρωτοκολλητείο προκειμένου να ζητήσω να συνταχθεί το Διάταγμα ούτως ώστε να το προσκομίσω στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας και να παραταθεί η ισχύς της εγγραφής της δικαστικής Απόφασης (MEMO) ως η Διαταγή του Δικαστηρίου ημερομηνίας 27/06/
- Μετά την εγκατάσταση μας στα νέα γραφεία και όταν πλέον είχαμε εγκαταστήσει συγκεκριμένο σύστημα στο οποία είναι καταχωρημένα τα MEMO τα οποία έχει καταχωρήσει καθ' όλους τους χρόνους το γραφείο μας, στις 12/10/2023 διαπίστωσα ότι δεν παρέδωσα στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας το Διάταγμα ημερομηνίας 27/06/
- Αμέσως επικοινώνησα με το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας και περιέγραψα σε κάποια λειτουργό τι ακριβώς είχε συμβεί. H λειτουργός μου ανέφερε ότι επειδή η ισχύς του MEMO είχε λήξει από την 11/09/2023 δεν ήτο εφικτό να αποδεχθεί το Διάταγμα ημερομηνίας 27/06/2023 και κατ' επέκταση να παραταθεί η εγγραφή της ισχύς του MEMO, εκτός και εάν παρέδιδα στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας σχετικό δικαστικό διάταγμα το οποίο Θα διέταζε το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας να αποδεχθεί το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 27/06/2023 και να παρατείνει την εγγραφή της ισχύς της δικαστικής απόφασης μέχρι την 11/09/2033.» Κατά τους αιτητές, καταλήγει η ομνύουσα, «.πάρα το γεγονός ότι το Άρθρο 56
(3)του Κεφ. 6 προνοεί τη γνωστοποίηση του διατάγματος παράτασης της εγγραφής του ΜΕΜΟ πρέπει να λάβει χώρα όχι αργότερα από την ημέρα κατά την οποία αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα παράτασης θα έπαυε η ισχύς της εγγραφής της δικαστικής απόφασης εν τούτοις το Δικαστήριο δύναται εάν αυτό κριθεί αναγκαίο και δίκαιο και εύλογο να παρατείνει τον αναφερόμενο χρόνο... σε αντίθετη περίπτωση η ζημιά η οποία θα προκληθεί προς τους αιτητές θα είναι και μεγάλη και ανεπανόρθωτη αφού θα χάσουν τη σειρά προτεραιότητας την οποίαν κατείχαν επί των ακίνητων των Eναγόμενων... το αναφερόμενο ΜΕΜΟ των αιτητών βρίσκεται τρίτο στη σειρά...και σε περίπτωση κατά την οποία τελικά δεν θα επιτραπεί η κατάθεση του θα βρεθεί όγδοο στη σειρά...». Όταν η αίτηση τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου υπό την παρούσα σύνθεση για πρώτη φορά, έθεσα στους ευπαίδευτους δικηγόρους των Αιτητών τον προβληματισμό κατά πόσο το Δικαστήριο έχει την εξουσία να παρατείνει τον χρόνο που προβλέπει ο Νόμος για την καταχώρηση στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο ενός διατάγματος με το οποίο παρατάθηκε η ισχύ ενός ΜΕΜΟ λαμβανομένων υπόψη των προνοιών του Άρθρου 56 Κεφ. 6 και ιδιαίτερα του Άρθρου 56
(3), όπου εκεί όχι μόνο δεν φαίνεται να προβλέπεται να υπάρχει μια τέτοια εξουσία αλλά προβλέπεται ρητά για το ποιες θα είναι οι συνέπειες που ή μη συμμόρφωση με την εκεί ταχθείσα προθεσμία συνεπάγεται - «.ο πιστωτής στερείται του ευεργετήματος που παρασχέθηκε σε αυτόν με το διάταγμα.». Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών, το δικηγορικό γραφείο του οποίου εκπροσωπεί τους τελευταίους από το 2013 που καταχωρήθηκε η αγωγή, ζήτησε όπως αγορεύσει επί του θέματος και στην εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση του επανέλαβε ουσιαστικά τη θέση που αναφέρθηκε και στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ήτοι ότι επειδή η ουσιαστική σημασία του Άρθρου 56 δεν είναι η γνωστοποίηση του διατάγματος παράτασης της ισχύς ενός ΜΕΜΟ στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο αλλά η έκδοση του διατάγματος παράτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση έγινε 2,5 μήνες πριν τη λήξη του ΜΕΜΟ, η Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφ' ενός και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου αφ' ετέρου, παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία να παρατείνει τον χρόνο συμμόρφωσης με την υποχρέωση που επιβάλλει το Άρθρο 56
(3)του Κεφ. 6. Εξέτασα με προσοχή όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και σημειώνω τα εξής Ως και οι ίδιοι οι αιτητές αναγνωρίζουν και αποδέχονται, σε περίπτωση που εκδοθεί ένα διάταγμα παράτασης της ισχύς ενός εγγεγραμμένου ΜΕΜΟ δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 56
(2), το Άρθρο 56
(3)επιβάλλει την υποχρέωση στον πιστωτή -κάτοχο του ΜΕΜΟ όπως γνωστοποιήσει την εν λόγω έκδοση στο αρμόδιο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο, είτε καταχωρώντας το ίδιο το διάταγμα παράτασης είτε καταχωρώντας πρώτα κάποια γραπτής ειδοποίησης περί της έκδοσης του διατάγματος και εντός των επόμενων 14 ημερών το ίδιο το διάταγμα («.Notice of the order shall be given to the District Lands Office by or on behalf of the judgment creditor . by leaving at the office where the judgment is registered a notice in writing of the making of the order, or an office copy thereof.»)[4]. Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό και αδιαμφισβήτητο ότι οι πρόνοιες του Άρθρου 56
(3)επιβάλλουν στον πιστωτή που έχει εξασφαλίσει διάταγμα παράτασης της ισχύος του ΜΕΜΟ του την υποχρέωση να προβεί στους προβλεπόμενους στο Νόμο τρόπους γνωστοποίησης του εν λόγω διατάγματος στο αρμόδιο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο εντός ενός συγκεκριμένου και ρητά καθορισμένου στο Νόμο χρονικού διαστήματος, ήτοι «.όχι αργότερο από την ημέρα κατά την οποία, αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα, θα έπαυε η ισχύς της εγγραφής της δικαστικής απόφασης» - «not later than the day on which, but for the making of the order, the registration of the judgment would cease to have effect». Μάλιστα δε, το ίδιο άρθρο περιέχει και πρόνοια για την περίπτωση όπου για κάποιο λόγο ο πιστωτής δεν προλαβαίνει να καταχωρήσει το ίδιο το διάταγμα στο κτηματολόγιο πριν την παρέλευση της προθεσμίας οπόταν και καταχωρεί μόνο μια γραπτή ειδοποίηση περί αυτού - «.and, where notice only is left, by further leaving an office copy of the order at the District Lands Office within fourteen days from the day last aforesaid.» Δεν αμφισβητείται τέλος ούτε το ότι στο Άρθρο 56
(3)γίνεται ειδική μνεία για τις συνέπειες που επιφέρει η μη συμμόρφωσή με τις υποχρεώσεις που το εν λόγω Άρθρο επιβάλλει στον κάτοχο ενός ΜΕΜΟ που έχει εξασφαλίσει διάταγμα παράτασης της ισχύος του ΜΕΜΟ - «ο πιστωτής στερείται του ευεργήματος που του παρασχέθηκε σε αυτό με το διάταγμα (παράτασης)» («and if the office copy or notice and office copy as aforesaid be not so left at the office, the creditor shall forfeit the benefit conferred on him by the order»). Με δεδομένο λοιπόν αφ' ενός το ότι για τη διατήρηση του ωφελήματος που παρέχει ένα ΜΕΜΟ στον κάτοχο του, το αρ.56
(3)επιβάλλει διαφορετικής και ξεχωριστής φύσεως υποχρεώσεις από τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το αρ. 56
(2)προκειμένου ν' ασκηθεί η εξουσία του Δικαστηρίου για παράταση της ισχύος ενός ΜΕΜΟ, και αφ' ετέρου το ότι στις πρόνοιες του αρ. 56
(3)γίνεται ρητή αναφορά στις συνέπειες που συνεπάγεται για την όποια τυχόν διαταχθείσα παράταση της ισχύος του ΜΕΜΟ η μη συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις που επιβάλλονται με το εν λόγω άρθρο, ήτοι αποστέρηση του ευεργετήματος που παρέχει η έκδοση του διατάγματος παράτασης δυνάμει του αρ.56
(2), η θέση των αιτητών ότι σημασία για τη διατήρηση της ισχύος ενός ΜΕΜΟ μετά την λήξη του έχει ουσιαστικά η συμμόρφωση μόνο με τις πρόνοιες του αρ. 56
(2)και όχι και με τις πρόνοιες του αρ.56
(3)δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Αυτό γιατί είναι ξεκάθαρο θεωρώ από το Νόμο ότι προκειμένου να συνεχίσει ένα ΜΕΜΟ να ισχύει και να παρέχει ωφελήματα στον κάτοχο του μετά την ημερομηνία «λήξης» του θα πρέπει να υπάρχει συμμόρφωση με τις πρόνοιες και του ενός άρθρου (αρ.56
(2)αλλά και του άλλου (αρ.56
(3). Κρίνω συνεπώς ότι οι υποχρεώσεις που επιβάλλει το αρ.56
(3)σ' ένα κάτοχο ενός ΜΕΜΟ προκειμένου αυτός να διατηρήσει το όφελος του ΜΕΜΟ μετά την ημερομηνία που αυτό «λήγει», και ιδιαίτερα η υποχρέωση για συμμόρφωση με τις πρόνοιες του αρ.56
(3)εντός της προθεσμίας που ρητά καθορίζεται στο εν λόγω άρθρο, ήτοι «.όχι αργότερο από την ημέρα κατά την οποία, αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα, θα έπαυε η ισχύς της εγγραφής της δικαστικής απόφασης», συνιστούν υποχρεώσεις οι οποίες επενεργούν ξεχωριστά και ανεξάρτητα από τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το αρ.56
(2), και η μη συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις του αρ.56
(3)έχει καταλυτική σημασία για τη διατήρηση της ισχύς του ΜΕΜΟ έστω και αν έχει εκδοθεί διάταγμα παράτασης του δυνάμει του αρ.56
(2). Γιατί άλλωστε ο νομοθέτης να αναφέρει ρητά και ξεκάθαρα στο αρ.56
(3)ότι η μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες του θα συνεπάγεται απώλεια του ευεργετήματος που «παρασχέθηκε με το διάταγμα (παράτασης)» που εκδόθηκε δυνάμει του αρ.56
(2), αν για να διατηρηθεί σε ισχύ ένα ΜΕΜΟ μετά τη «λήξη» του θα ήταν αρκετή μόνο η έκδοση διατάγματος παράτασης; Κοντολογίς, αν ο κάτοχος ενός ΜΕΜΟ δεν γνωστοποιήσει στο αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο πριν τη «λήξη» του ΜΕΜΟ ότι έχει δυνάμει του αρ.56
(2)εξασφαλίσει διάταγμα παράτασης της ισχύος του, αυτός δεν θα μπορεί να επωφεληθεί της διαταχθείσας παράτασης και το ΜΕΜΟ θα θεωρείται ότι δεν έχει «ανανεωθεί» και ότι έχει «λήξει». Το ερώτημα τώρα που τίθεται, το οποίο συνιστούσε και τον προβληματισμό του Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο παρέχεται η εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει τον χρόνο εντός του οποίου το αρ.56
(3)επιβάλλει να επιδειχθεί συμμόρφωση με τις εκεί αναφερόμενες υποχρεώσεις σε περίπτωση που ο πιστωτής δεν συμμορφωθεί εγκαίρως με αυτές, όπως έγινε και στην εδώ περίπτωση. Επί του ερωτήματος αυτού σημειώνω τα ακόλουθα. Όπως αναγνωρίζουν και οι αιτητές, αντίθετα με τις πρόνοιες του αρ.56
(2)οι οποίες παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία να παρατείνει το χρόνο ισχύος ενός ΜΕΜΟ που ενεγράφη στη βάση των αρ.54 και 55, το αρ.56
(3)δεν κάμνει καμία αναφορά σε ύπαρξη εξουσίας του Δικαστηρίου να παρατείνει το χρόνο συμμόρφωσης με τις υποχρεώσεις που εκεί αναφέρονται και δεν θεωρώ ότι αυτό συνιστά ένα τυχαίο γεγονός ή αβλεψία του Νομοθέτη. Αυτό γιατί η εγγραφή μίας επιβάρυνσης επί ακίνητης ιδιοκτησίας δημιουργεί δραστικά δικαιώματα επί της συγκεκριμένης ιδιοκτησίας, τα οποία για όσο καιρό ισχύουν επηρεάζουν και αντιμάχονται και των δικαιωμάτων που έχει ο ιδιοκτήτης του ακινήτου αλλά και των δικαιωμάτων που ενδεχομένως να έχουν εγγραφεί επί του ακινήτου από τρίτα πρόσωπα και δη από πιστωτές του ιδιοκτήτη, και είναι θεωρώ περιττό να υπενθυμίσω ότι σε περίπτωση πώλησης ή εκποίησης ενός τέτοιου ακινήτου, τα όποια δικαιώματα τυχόν έχουν εγγράψει επί αυτού οι πιστωτές του ιδιοκτήτη και τα οποία εξακολουθούν να ισχύουν κατά το χρόνο της πώλησης, αυτά ικανοποιούνται κατά προτεραιότητα με αυστηρή βάση τον χρόνο εγγραφής τους (βλ. π.χ αρ.62 Κεφ.6). Σε κάθε περίπτωση όμως, θεωρώ ότι αν ο Νομοθέτης ήθελε να δώσει την εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει για οποιοδήποτε λόγο το χρόνο συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του Άρθρου 56
(3)θα περιλάμβανε και σχετική προς τούτο πρόνοια στο Νόμο. Στη βάση των πιο πάνω επομένως, η θέση των αιτητών ότι το αρ.56
(3)δύναται να ερμηνευθεί δικαστικά κατά τρόπο που να παρέχει ευχέρεια και διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει τον χρόνο συμμόρφωσης με τα όσα εκεί επιβάλλονται να γίνουν, κρίνεται αβάσιμη. Η τασσόμενη στο αρ.56
(3)προθεσμία είναι ρητή, όπως ρητές είναι και οι συνέπειες που θα επιφέρει η μη συμμόρφωση του κατόχου του ΜΕΜΟ εντός της προθεσμίας του Νόμου και κανένα περιθώριο δεν άφησε ο Νομοθέτης προς άσκηση οποιασδήποτέ διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου συμμόρφωσης. Θεωρούν βεβαίως οι αιτητές ότι το Δικαστήριο μπορεί στην προκειμένη περίπτωση να ασκήσει, είτε την εξουσία παράτασης του χρόνου που του παρέχει η Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είτε τις σύμφυτες εξουσίες του. Όσον αφορά τη Δ.57 και το κατά πόσο η εν λόγω Διαταγή μπορεί να ασκηθεί στην προκειμένη περίπτωση όπου η επίδικη προθεσμία τάσσεται από συγκεκριμένο Νόμο και όχι από τους Θεσμούς, περιορίζομαι να παραπέμψω στα όσα λέχθηκαν από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γεωργίου Γεώργιος ν. Θέμη Θεμιστοκλέους και Άλλων
(2002)1 ΑΑΔ 1498: «.Οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν δυνατότητα παράτασης του χρόνου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων, όπως η Δ.57· έχουν ως αποκλειστικό αντικείμενο την παράταση του χρόνου ο οποίος καθορίζεται από τους ίδιους τους θεσμούς. Δεν παρέχουν τη δυνατότητα παράτασης προθεσμιών, οι οποίες τάσσονται από το νόμο ως καθοριστικές.» Όσον αφορά τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, όπως εύστοχα αναφέρουν στις αγορεύσεις τους οι αιτητές με παραπομπή στην υπόθεση SOFOCLI ν. LEONIDOU
(1988)1 CLR 583, «Όπως προκύπτει, σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου. Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου, ούτε αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς». Το εν λόγω απόσπασμα να σημειωθεί προέρχεται από την υπόθεση Τουβλ. Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 ΑΑΔ 109 στην οποία επιδοκιμάστηκε ο λόγος της Sofocli. Όπως όμως έχω εξηγήσει πιο πάνω, στην προκειμένη περίπτωση ούτε ο Νόμος παρέχει εξουσία να εκδοθούν τα διατάγματα που ζητούν οι αιτητές αλλά ούτε και μπορεί να τύχει εφαρμογής η οποιαδήποτε εξουσία παράτασης του χρόνου που παρέχουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Η χρήση επομένως των σύμφυτων εξουσιών του Δικαστηρίου ώστε να εγκριθεί η παρούσα αίτηση θα συνιστούσε υπό τις περιστάσεις άσκηση των εν λόγω εξουσιών ουσιαστικά ως «πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς», πράγμα ανεπίτρεπτο (βλ. Τουβλ. Γιγας ανωτέρω). Ούτε όμως μπορεί να «χρησιμοποιηθεί» ως λόγος για να θεραπευτεί η παράλειψη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του αρ.56
(3)η θέση ότι αν δεν δοθεί η αιτούμενη παράταση τότε θα χαθούν τα δικαιώματα και το όφελος που παρέχει το ΜΕΜΟ και το διάταγμα παράτασης της ισχύος του, αφού η συγκεκριμένη συνέπεια της απώλειας των δικαιωμάτων και του οφέλους που το ΜΕΜΟ και το διάταγμα «ανανέωσης» του παρέχουν στον κάτοχο του, είναι ακριβώς αυτό που ρητά ο Νόμος προνοεί ότι θα επισυμβεί σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τα όσα επιβάλλονται να γίνουν με το αρ.56
(3). Πρόκειται δηλαδή για συνέπεια που επιφέρει ο Νόμος και όχι για παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς άσκησης κάποιας διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, εξουσία η οποία ούτως η άλλως δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους λοιπόν η αίτηση απορρίπτεται. Υπ........... Πιστό Αντίγραφο Λ. Πασχαλίδης, A.Ε.Δ. Πρωτοκολλητής [1] Βλ. πρακτικό ημερ. 09/09/13 [2] 55. Η εγγραφή δικαστικής απόφασης παραμένει σε ισχύ συνήθως για δέκα μόνο χρόνια από την ημερομηνία που γράφτηκε για πρώτη φορά. [3] Βλ. σχετικό certification ημερ. 10/10/23 και αρ. 0996704 που βρίσκεται στο φάκελο της υπόθεσης [4] Παρατίθεται το αυθεντικό αγγλικό κείμενο του αρ.56
(3)προκειμένου να μην υπάρχει οποιαδήποτε παρανόηση του κειμένου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο