ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστριας της περιουσίας του ανίκανου προσώπου ΡΕΒΕΚΚΑ ΑΔΑΜΟΥ ν. ΛΟΥΚΑ ΑΔΑΜΟΥ, Αρ. Αγωγής: 472/2022, 20/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 472/2022(
- i)Μεταξύ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του ανικάνου προσώπου ΡΕΒΕΚΚΑ ΑΔΑΜΟΥ Ενάγουσας -και- ΛΟΥΚΑ ΑΔΑΜΟΥ Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας 30.5.22 για Προσωρινό Διάταγμα Ημερομηνία: 20 Δεκεμβρίου, 2023 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια : κα Γ. Δημητρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο - Καθ΄ ου η αίτηση: κα Α. Αποστολίδου για κ. Κ. Ταμπούρλα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αγωγή αυτή αφορά μεταβίβαση ακίνητης περιουσίας ως αποτέλεσμα δόλου και/ή ψυχικής πίεσης και/ή παράνομου επηρεασμού προσώπου το οποίο δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί την περιουσία της και ανακηρύχθηκε ανίκανο πρόσωπο. Με αυτή την αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε δια κλήσεως ζητούνται τα ακόλουθα: Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στον εναγόμενο και/ή στους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή πληρεξούσιους αντιπροσώπους αυτού να πωλήσουν και/ή υποθηκεύσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή διαθέσουν και/ή επιβαρύνουν και/ή αποξενώσουν με οποιοδήποτε τρόπο μέχρι τελικής εκδικάσεως της αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, τα ακίνητα: · υπ' αρ. εγγραφής 0/[ ], Φ/Σχ. 31/1120V01, τεμάχιο [ ], γη, Ποταμιά, Λευκωσία, το 1/3 μερίδιο που ανήκε στην Ρεβέκκα Αδάμου. · υπ' αρ. εγγραφής 5/[ ], Φ/Σχ. 40/640602, τεμάχιο [ ], γη, στη Σκάλα, Δήμος Λάρνακας, Λάρνακα, το 1/1 μερίδιο. · υπ' αρ. εγγραφής 5/[ ], Φ/Σχ. 40/560601, τεμάχιο [ ], οικόπεδο, τοποθεσία Χρυσοπολίτισσα, Δήμος Λάρνακας, Λάρνακα, το 1/3 μερίδιο που ανήκε στην Ρεβέκκα Αδάμου. Η αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4-9, στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1 - 13, Δ.57, Δ.64, στον περί Αποδείξεως Νόμο Κεφάλαιο 9, στον περί Ερμηνείας Νόμο, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον περί Διαχείρισης Της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμο 23(Ι)/96 άρθρα 1-19, στον περί Διανοητικώς Ασθενών Διαδικαστικό Κανονισμό (377/1932) 1 - 8, στις αρχές της Επιείκειας, τις αρχές της Νομολογίας, και τις συμφυείς και γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Αλεξάνδρας Νικολάου (ΑΝ), τα οποία μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Είναι αδελφή της Ρεβέκκας Αδάμου, η οποία στις 17.03.2022 κηρύχθηκε ανίκανο πρόσωπο με διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο η ΑΝ διορίστηκε διαχειρίστρια της περιουσίας της. Επισυνάπτεται αντίγραφο του εν λόγω διατάγματος ως Τεκμήριο Α. Σε συμμόρφωση με το Διάταγμα, στις 12.04.2022 καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας απογραφή της περιουσίας της αδελφής της, σε συνέχεια έρευνας στην οποία προέβη στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Ως αναφέρει, ενώ γνώριζε ότι η αδελφή της ήταν ιδιοκτήτρια ακίνητης περιουσίας, μετά την πιο πάνω έρευνα με έκπληξη διαπίστωσε ότι πλέον δεν υπήρχε οποιαδήποτε περιουσία εγγεγραμμένη επ' ονόματι της αλλά αυτή είχε αποξενωθεί δυνάμει δωρεάς. Επισυνάπτει αντίγραφα τίτλων ιδιοκτησίας ως Τεκμήριο Β και αντίγραφο πιστοποιητικού έρευνας του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ως Τεκμήριο Γ. Στο τελευταίο φαίνεται ότι καμία ακίνητη περιουσία δεν είναι πλέον εγγεγραμμένη επ' ονόματι της αδελφής της, φαίνονται δε, οι αποξενώσεις που έγιναν. Ως περαιτέρω αναφέρει η ΑΝ το διάταγμα ανικάνου προσώπου εκδόθηκε στις 17/03/2022 ενώ η αίτηση καταχωρήθηκε στις 26/01/2022. Μια απλή ανάγνωση του Τεκμηρίου Γ σε συνδυασμό με τις προαναφερόμενες ημερομηνίες, καθιστά ολοφάνερο πως οι αποξενώσεις έλαβαν χώρα σε χρόνο που η αδελφή της δεν ήταν σε θέση να αποφασίσει για την περιουσία της. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Δ ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 25.10.2021 όπου αναφέρεται η κατάσταση της αδελφής της την οποία ο ιατρός είχε εξετάσει στις 15.09.2021. Περίπου από τον Ιούνιο του 2021 η αδελφή της άρχισε να παρουσιάζει ανοιακές διαταραχές, ξεχνούσε, επαναλάμβανε τις ίδιες ενέργειες και αναφερόταν στα ίδια πράγματα επαναλαμβανόμενα. O καθ' ου η αίτηση, ενώ γνώριζε την κατάσταση της αδελφής τους και μάλιστα περίπου τον Δεκέμβριο του 2012 ενημερώθηκε και για την διαδικασία κήρυξης της ως ανικάνου προσώπου που θα προωθούσε η ΑΝ, ενήργησε με τέτοιο τρόπο, με αποτέλεσμα σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες η αδελφή της να μεταβιβάσει επ' ονόματι του την περιουσία που περιγράφεται στην αίτηση. Με βάση τα πιο πάνω, σύμφωνα με την ΑΝ, η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι επιτακτική ανάγκη καθότι ο εναγόμενος με δόλιο τρόπο εξασφάλισε τη μεταβίβαση της περιουσίας της αδελφής της επ' ονόματι του ενώ η πρόθεση και βούληση της αδελφής της όπως η ίδια την εξέφραζε πριν παρουσιάσει τα συμπτώματα, δεν ήταν αυτή. Ως εκ τούτου είναι δίκαιο και απαραίτητο όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα προκειμένου να εμποδιστεί ο εναγόμενος από την μεταβίβαση της εν λόγω περιουσίας σε τρίτους γιατί σε περίπτωση που προχωρήσει σε περαιτέρω αποξένωση, θα προκληθεί τεράστια, απεριόριστη και ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία δε θα μπορεί να αποκατασταθεί αφού ένα από τα ακίνητα αποτελεί το σπίτι της αδελφής τους. O κίνδυνος μεταβίβασης είναι ορατός αφού ο εναγόμενος είναι πλέον συνταξιούχος και έχει παιδιά σε μεγάλη ηλικία. Είναι η θέση της ότι αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα είναι πολύ δύσκολο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο καθότι συμπληρωματικά των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω, τυχόν μεταβίβαση των ακινήτων σε τρίτους, θα καταστήσει την εκτέλεση τυχόν δικαστικής απόφασης αδύνατη. Τυχόν αποξένωση της εν λόγω περιουσίας, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην αδελφή τους αφού θα καταστήσει την παρούσα αγωγή άνευ αντικειμένου. Αντιθέτως, καμία ζημιά θα προκληθεί στον εναγόμενο με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων αφού θα διατηρηθεί το status quo και τα ακίνητα θα παραμείνουν εγγεγραμμένα επ' ονόματι του μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής. Ο Καθ' ου η αίτηση πρόβαλε Ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι ένστασης είναι, αυτούσιοι, οι ακόλουθοι: 1. Η Ένορκη Δήλωση είναι ελλιπής και αποκρύπτονται σημαντικά γεγονότα. 2. Δεν γίνεται αναφορά της πραγματικής σημερινής αξίας της ακίνητης ιδιοκτησίας του Εναγομένου για την οποία ζητείται το απαγορευτικό διάταγμα. 3. Δεν έχει αποδειχθεί ο κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων για τα οποία ζητείται το απαγορευτικό διάταγμα. 4. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Νομοθεσία και η Νομολογία για την έκδοση τον αιτούμενού Διατάγματος και σε περίπτωση όπου εκδοθεί θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. 5. Δεν είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις και τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ένσταση βασίζεται στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48, θ. 1 - 13, Δ.57, Δ.64, στον περί Αποδείξεως Νόμο Κεφ. 9, στον περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμο 23(Ι)/1996, στις αρχές της Επιείκειας, τις αρχές της Νομολογίας και τις συμφυείς και γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση φαίνονται στην Ένορκη Δήλωση του Λούκα Αδάμου (ΛΑ) ημερομηνίας 10/11/2022 στην οποία, όπως μπορώ να συνοψίσω, αναφέρει τα ακόλουθα : Είναι η θέση του ότι η αδελφή του Ρεβέκκα Αδάμου δεν έπρεπε να κηρυχθεί ανίκανο πρόσωπο αφού είναι σε θέση να διαχειρίζεται μόνη της τα περιουσιακά της στοιχεία και εν γένει να λαμβάνει μόνη τις αποφάσεις για τη ζωή της. Η ίδια εξ' όσων του έχει αναφέρει δεν είναι σύμφωνη που η αδελφή της ΑΝ την κήρυξε ανίκανο πρόσωπο. Αναφέρει επίσης, ότι η ΑΝ απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι η ίδια είναι 84 ετών, ήτοι κατά 5 έτη μεγαλύτερη από την αδελφή τους Ρεβέκκα Αδάμου και ότι η ίδια αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία δεν της επιτρέπουν να είναι διαχειρίστρια της αδελφής τους. Αρνείται και συνεπώς απορρίπτει τους ισχυρισμούς της παραγράφου 4 της ένορκης δήλωσης της ΑΝ και αναφέρει ότι η αδελφή του ΑΝ με το που πληροφορήθηκε ότι η αδελφή τους Ρεβέκκα Αδάμου προχώρησε και του μεταβίβασε 3 ακίνητα στο όνομα του, εκδικητικά και με δόλιο τρόπο καταχώρησε την αίτηση για κήρυξη της αδελφής τους σε ανίκανο πρόσωπο, χωρίς η ίδια να τον ενημερώσει ως όφειλε. Ουδέποτε του επιδόθηκε η αίτηση για κήρυξη ανίκανου προσώπου, ούτε καν το σχετικό διάταγμα ως έπρεπε, από τη στιγμή που είναι νόμιμος κληρονόμος της Ρεβέκκας Αδάμου. H ΑΝ παραπλάνησε το Δικαστήριο και πέτυχε την έκδοση του διατάγματος διαχείρισης, αποστερώντας του το δικαίωμα να εμφανιστεί στη διαδικασία και να προβάλει τη δική του θέση. Ο ΛΑ αναφέρει επίσης ότι, όπως του έχει αναφέρει η ίδια η Ρεβέκκα Αδάμου η ΑΝ ασκούσε μεγάλη πίεση στην τελευταία να μεταβιβάσει τα περιουσιακά της στοιχεία στους υιούς της Μάριο και Νίκο Νικολάου όπως επίσης και στον βαφτιστικό της και υιό του Νίκου Νικολάου τον Παναγιώτη Νικολάου. Αναφορικά με το ακίνητο με αρ. Εγγραφής 0/5893 το οποίο βρίσκεται στην Ποταμιά, όπως και το ακίνητο με αρ. Εγγραφής 5/800 το οποίο βρίσκεται στην Χρυσοπολίτισσα αναφέρει ότι αμφότερα ήταν ιδιοκτησίας της αδελφής τους Ελλούς Αδάμου. H τελευταία, προτού αποβιώσει αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και η ΑΝ της υποσχέθηκε ότι θα την φροντίζει και θα είναι υπό την επίβλεψη της. Κατά εκείνο το χρονικό διάστημα ο ΛΑ ήταν μόνιμος κάτοικος Αγγλίας και δεν γνώριζε την κατάσταση της υγείας της Ελλούς Αδάμου. H ΑΝ εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της αδελφής της Ελλούς Αδάμου και ότι δεν ήταν σε θέση να αναλάβει την φροντίδα του εαυτού της και την έπεισε όπως μεταβιβάσει στους υιούς της Μάριο και Νίκο Νικολάου κατά 1/2 μερίδιο αντίστοιχα των ανωτέρω ακινήτων. Όταν ο Μάριος και Νίκος Νικολάου ήθελαν να αιτηθούν στην Υπηρεσία Μερίμνης Αποκαταστάσεως Εκτοπισθέντων του Υπουργείου Εσωτερικών για να λάβουν την οικονομική βοήθεια που δικαιούνταν ως πρόσφυγες, διαπίστωσαν ότι υπήρχε ως προϋπόθεση για να λάβουν την βοήθεια να μην έχουν άλλα περιουσιακά στοιχεία στο όνομα τους. Έτσι για να μην χάσουν το βοήθημα αυτό, κατά το 2014 προχώρησαν και μεταβίβασαν στην Ρεβέκκα Αδάμου το 1/3 μερίδιο των ακινήτων στην Χρυσοπολίτισσα και στην Ποταμιά και το 1/6 μερίδιο αντίστοιχα στην μητέρα τους Αλεξάνδρα Νικολάου. Όταν ο ίδιος ήρθε στην Κύπρο διαμαρτυρήθηκε γιατί ο Νόμος προβλέπει να μεταβιβαστούν τα ακίνητα στους νόμιμους κληρονόμους της Ελλούς Αδάμου, ήτοι κατά 1/3 στον ίδιο, στη Ρεβέκκα Αδάμου και στην ΑΝ αντίστοιχα. H Ρεβέκκα Αδάμου αντιλήφθηκε την αδικία που του είχε συμβεί και του μεταβίβασε το δικό της μερίδιο, ήτοι το 1/3 μερίδιο των πιο πάνω ακινήτων. Η ΑΝ απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι το 1/6 μερίδιο των δύο αυτών ακινήτων είναι στο όνομα της καθώς και το ιστορικό των μεταβιβάσεων των ακινήτων. Κατά το χρόνο των μεταβιβάσεων, δεν προκύπτει από τη μαρτυρία που έχει δοθεί ότι η Ρεβέκκα Αδάμου ήταν ανίκανο πρόσωπο. Το ακίνητο στη Χρυσοπολίτισσα μεταβιβάστηκε στον ίδιο την 10/06/2021, ενώ το ακίνητο στην Ποταμιά την 15/09/2021. Την ημέρα της μεταβίβασης και των δύο πιο πάνω ακινήτων είχαν πάει με την Ρεβέκκα Αδάμου στο Κτηματολόγιο γιατί του είχε προτείνει να του μεταβιβάσει τα ακίνητα. Εκεί η αδελφή του ρωτήθηκε από υπάλληλο του Κτηματολογίου εάν ήταν σύμφωνη για τις εν λόγω πράξεις και απάντησε θετικά. Όπως ο ΛΑ αναφέρει, οι μεταβιβάσεις έγιναν σε χρόνο κατά τον οποίο η Ρεβέκκα Αδάμου είχε πλήρη διαύγεια και επίγνωση για τις ενέργειες της και κυρίως είχε σώας τας φρένας. Καμία μαρτυρία δεν προσφέρεται που να αποδεικνύει το αντίθετο. Αναφορικά με το ακίνητο με αρ. εγγραφής 5/685 στην Σκάλα της Λάρνακας αναφέρει ότι ο ίδιος μέχρι το 2020 ήταν μόνιμος κάτοικος Αγγλίας και πηγαινοερχόταν στην Κύπρο. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο συνέχιζε να πηγαίνει στην Αγγλία για προσωπικά του θέματα. Περί τα τέλη του 2020 πληροφορήθηκε ότι η αδελφή του Ρεβέκκα Αδάμου δυσκολευόταν με τη συντήρηση του σπιτιού και με τις μετακινήσεις της για τα ψώνια και την εξόφληση των λογαριασμών της οικίας της. Επίσης, έμαθε ότι δεν τρεφόταν ικανοποιητικά και τύγχανε να αφήνει ανεξόφλητους τους λογαριασμούς, αφού δεν την βοηθούσε κανείς στις μετακινήσεις της. Η αδελφή του εκείνο το χρονικό διάστημα ζούσε μόνη της στην οικία της, άτεκνη και άγαμη και οι μόνοι εν ζωή κοντινοί της συγγενείς στην Κύπρο ήταν η ΑΝ και η οικογένεια της. Όπως του έχει αναφέρει η Ρεβέκκα Αδάμου οι τελευταίοι δεν ενδιαφέρονταν για εκείνη και ούτε την βοηθούσαν για της καθημερινές της ανάγκες, αλλά ούτε την επισκέπτονταν εκτός και αν ήθελαν κάτι από αυτήν. Όταν ο ΛΑ ήρθε μόνιμα στη Κύπρο περί τα τέλη του 2020 πήγε και φρόντισε την αδελφή του, της ξόφλησε τους λογαριασμούς που είχε απλήρωτους και έκανε κάποιες εργασίες στο σπίτι της για να την βοηθήσει. H ίδια του ζήτησε να την βοηθήσει με την πληρωμή των λογαριασμών και γι' αυτό το λόγο του υπέγραψε ένα γενικό πληρεξούσιο την 24/05/2021 το οποίο χρησιμοποίησε μόνο για να ρυθμίσει τις πληρωμές των λογαριασμών της οικίας της στην Τράπεζα με πάγια εντολή. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο του γενικού πληρεξούσιου εγγράφου . Η αδελφή του ως αντάλλαγμα της αγάπης, της στοργής και της βοήθειας που της πρόσφερε και για τα έξοδα του για τις εργασίες συντήρησης στο σπίτι της, θέλησε από μόνη της να του μεταβιβάσει την οικία της. Έτσι την 17/12/2021 πήγαν μαζί στο Κτηματολόγιο, όπου ρωτήθηκε από τον υπάλληλο του Κτηματολογίου εάν είναι σύμφωνη για την εν λόγω πράξη και η ίδια απάντησε θετικά. Κατά το χρόνο της μεταβίβασης, δεν προσφέρεται μαρτυρία ότι η Ρεβέκκα Αδάμου ήταν ανίκανο πρόσωπο. Αρνείται τους ισχυρισμούς της παραγράφου 5 της Ένορκης Δήλωσης της ΑΝ και, ως αναφέρει είναι σε θέση να γνωρίζει ότι η Ρεβέκκα Αδάμου κατά το χρόνο που του μεταβίβασε τα πιο πάνω ακίνητα είχε σώας τας φρένας και πλήρη διαύγεια και γνώση και αντίληψη για τις πράξεις της. Οι μεταβιβάσεις, είναι η εισήγηση του ενόρκως δηλούντα, έλαβαν χώρα πριν την έκδοση του διατάγματος για κήρυξη ανικανότητας της Ρεβέκκας Αδάμου. H αδελφή του ΑΝ του απόκρυψε την ιατρική γνωμάτευση για την κατάσταση της υγείας της, διότι σχεδίαζε με δόλιο τρόπο να την κηρύξει ως ανίκανο πρόσωπο και να διαχειρίζεται ανενόχλητη την περιουσία και τους τραπεζικούς της λογαριασμούς. Το ιατρικό πιστοποιητικό που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Δ στην ένορκη δήλωση της ΑΝ δεν κάνει αναφορά για το από πότε χρονολογείται η πάθηση της Ρεβέκκας Αδάμου αλλά ούτε και για το πότε διαγνώστηκε με άνοια. Είναι προφανές ότι ο εν λόγω γιατρός παρακολούθησε μόνο εκείνο το χρονικό διάστημα την αδελφή του όπου την πήγε η αδελφή τους ΑΝ με σκοπό να λάβει αυτό το ιατρικό πιστοποιητικό. Δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο άλλη μαρτυρία ιατρού που την παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα και καταγράφει την κατάσταση της υγείας της. Ο ΛΑ αρνείται τους ισχυρισμούς της ΑΝ στην παράγραφο 6 της Ένορκης της Δήλωσης. Είναι η θέση του ότι δεν γνωρίζουν το χρόνο κατά τον οποίο ξεκίνησαν τα προβλήματα υγείας της Ρεβέκκας Αδάμου. Οι ισχυρισμοί της ΑΝ είναι απλώς εικασίες. Αρνείται επίσης τους ισχυρισμούς της παραγράφου 7 της Ένορκη Δήλωσης και ισχυρίζεται ότι δεν ενημερώθηκε από την αδελφή του ΑΝ για τις ενέργειες που θα έκανε για κήρυξη της Ρεβέκκας Αδάμου ως ανίκανο πρόσωπο. Πληροφορήθηκε για την έκδοση του Διατάγματος μετά την έκδοση αυτού. Αρνείται τούς ισχυρισμούς της παραγράφου 8 της Ένορκης Δήλωσης της ΑΝ και αναφέρει ότι η ΑΝ κινεί όλες αυτές τις διαδικασίας εκδικητικά και με σκοπό να εκμεταλλευτεί με δόλιο τρόπο οικονομικά την αδελφή τους. H Ρεβέκκα Αδάμου, ουδέποτε παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ούτε ο ίδιος ως άμεσα ενδιαφερόμενος και νόμιμος κληρονόμος της τελευταίας δεν κλήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ούτε πριν αλλά ούτε μετά την έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Αρνείται επίσης τους ισχυρισμούς της παραγράφου 9 της Ένορκης Δήλωσης της ΑΝ. H βούληση της αδελφής του εκφράστηκε ξεκάθαρα με τις ενέργειες πού έλαβε. Οι μεταβιβάσεις έγιναν καθ' όλα νόμιμα και αποδεικνύονται από τα όσα αναφέρει. Όταν η ΑΝ πληροφορήθηκε ότι μεταβιβάστηκαν τα ακίνητα στο όνομα του και όχι στο όνομα των παιδιών της Μάριου και Νίκου Νικολάου, καθώς και τον εγγονού της και βαφτιστικού της Ρεβέκκας Αδάμου, Παναγιώτη Νικολάου, προώθησε τις διαδικασίες παραπλανώντας το Δικαστήριο και αποκρύπτοντας την ηλικία της και την κατάσταση της υγείας της. Προσθέτει επίσης ο ΛΑ ότι η Αιτήτρια δεν παράθεσε τέτοια γεγονότα και στοιχεία που να υποδεικνύουν ότι υπάρχει κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων, για τα οποία αιτείται την έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος, ότι υπάρχει αδυναμία της αξίωσης της Αιτήτριας και ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι παντελώς αδικαιολόγητη και πρόκειται να του δημιουργήσει δυσανάλογη ζημία και θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Προσθέτει ότι η Αιτήτρια δεν απέδειξε τη σημερινή αξία των επίδικων ακινήτων. Μετά από σχετική αίτηση δόθηκε άδεια στον ΛΜ να παρουσιάσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση , στην οποία αναφέρει συνοπτικά ότι αναφορικά με το ακίνητο με αρ. Εγγραφής 0/5893 το οποίο βρίσκεται στην Ποταμιά, όπως και το ακίνητο με αρ. Εγγραφής 5/800 το οποίο βρίσκεται στην Χρυσοπολίτισσα ο Νίκος Νικολάου επιθυμούσε να αιτηθεί και να λάβει βοήθημα ως υιός αγνοουμένου και διαπίστωσε ότι υπήρχε κώλυμα επειδή κατείχε τα πιο πάνω ακίνητα. Για να μη χάσει το πιο πάνω βοήθημα προχώρησε και μεταβίβασε στην αδελφή του, Ρεβέκκα Αδάμου το 1/3 μερίδιο των ακινήτων στην Χρυσοπολίτισσα και στην Ποταμιά και το 1/6 μερίδιο αντίστοιχα στην μητέρα του, Αλεξάνδρα Νικολάου. Ο ενόρκως δηλών, ερχόμενος στην Κύπρο διαπίστωσε ότι επρόκειτο για αδικία και ο Μάριος Νικολάου επειδή αντιλήφθηκε την αδικία του μεταβίβασε το 1/3 μερίδιο που κατείχε στα πιο πάνω ακίνητα. Το ίδιο έπραξε και η Ρεβέκκα Αδάμου. Όταν η τελευταία χρειαζόταν περαιτέρω φροντίδα, όπως ο ενόρκως δηλών αναφέρει, είχε σκοπό να ενοικιάσει το σπίτι που του είχε ήδη μεταβιβάσει για να πληρώνεται το ενοίκιο για την φροντίδα της όμως δεν πρόλαβε λόγω της έκδοσης του διατάγματος διαχείρισης ημερ. 17/3/22. Η ακρόαση της υπόθεσης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν, αντίστοιχα, την αίτηση και την ένσταση, χωρίς οι δύο πλευρές να προβούν σε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με την υποβολή εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων λαμβάνω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτό όπου το κρίνω απαραίτητο. Απαντήσεις στα διάφορα επιχειρήματα θα δοθούν με το σκεπτικό του Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ: Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης 7προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 C.L.R. 557, ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου προτού εξετάσει τους υπόλοιπους παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμηθούν κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα που θα καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης που αφορά την παρουσίαση μιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Αυτή η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζει στην ουσία τη νομική θεμελίωση που απορρέει από το καταχωρημένο δικόγραφο με την πραγματική διαθέσιμη μαρτυρία όπως αυτή καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις για να θεμελιώσει την αγωγή. Αν ο αιτητής μπορεί να δείξει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τότε το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο - όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Αν αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκην την έκδοση διατάγματος. (Βλ. ΚΟΤ v. Θεωρή
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255). Εφόσον ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω παράγοντες, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση, είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω), αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. (Βλ. επίσης Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269-270). Έχει πάγια νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Σύμφωνα με την υπόθεση Γρηγορίου v. Χριστοφόρου (ανωτέρω), η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ανατρέπει τη βάση του διατάγματος. Στη σελίδα 264 της πιο πάνω υπόθεσης λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι ύψιστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» (Βλέπε επίσης: Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Τέλος, πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός από την άποψη ότι ο αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι τη συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει το διάταγμα γι΄ αυτό το λόγο, διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (Βλ.Χρίστος Ανδρέου v OLYMPIC INSURANCE COMPANY LTD, Πολ. Έφ Αρ.Ε396/2016, ημερ.12.10.23 ). Στη νομική βάση της Αίτησης συγκαταλέγονται τόσο τα άρθρα 4-9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, όσο και το άρθρο 32 του Ν. 14/
- Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Πολιτική Έφεση Αρ. E66/2022, ημερ. 17.11.23, ΚAΤΣΕΛΛΗ κ.ά. v
- ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡ. ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ κ.α. επιβεβαιώθηκε ότι τα πιο πάνω άρθρα εξετάζονται στη βάση των ίδιων παραμέτρων με το άρθρο
- Λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα : «Το άρθρο 4 (και επόμενα) εφαρμόζονται εκεί όπου η έκδοση συντηρητικού διατάγματος έχει σκοπό την προστασία της περιουσίας που είναι αντικείμενο της αγωγής (βλ. Palestine Plantations Co. Ltd v. Oliver & Co.(Cyprus) Ltd 16 C.L.R 122 και Compania Portuguesa De Transportes Maritime of Lisbon ν. Sponsalia Shipping Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 11). Το άρθρο αυτό μπορεί να εξετασθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 (βλ. Παπαστράτης v. Πετρίδης
(1979)1 C.L.R 231). Εντούτοις, έχει επικρατήσει η πρακτική να εξετάζονται από κοινού υπό το πρίσμα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Εξάλλου, το άρθρο 4 (όπως και το άρθρο 5) του Κεφ. 6 προβαίνει σε ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρεται, αλλά δεν επηρεάζει τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων για έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων (βλ. Αντωνία Παναγίδου κ.α. ν. Μαρία Παναγίδου κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 396), αλλά και το ουσιαστικό δίκαιο έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων (βλ. Demades Overseas Ltd v. STUDIO MUST LTD
(1996)1 Α.Α.Δ. 799).» Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την υπό κρίση αίτηση με βάση τις προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 32 του Ν.14/60. Από μελέτη των γεγονότων της υπόθεσης, ευθύς εξ' αρχής θα πρέπει να αναφερθεί ότι με βάση το αποδεικτικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου στα πλαίσια της υπό συζήτηση αίτησης και τις δικογραφημένες θέσεις της ενάγουσας, όπως αυτές είναι ήδη καταχωρημένες στο φάκελο της διαδικασίας, θεωρώ ότι η Αιτήτρια έχει αποκαλύψει συζητήσιμη υπόθεση, η οποία αφορά τρείς περιπτώσεις μεταβιβάσεων περιουσιακών στοιχείων της αδελφής της προς τον αδελφό της σε χρόνο κατά τον οποίο η αδελφή της δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί την περιουσία της, με ορατή μάλιστα την προοπτική επιτυχίας της στις αιτούμενες θεραπείες. Η περίοδος κατά την οποία επιτεύχθηκαν οι μεταβιβάσεις συνάδουν χρονικά με ιατρική γνωμάτευση που αφορά το εν λόγω πρόσωπο, σύμφωνα με το Τεκμήριο Δ, το οποίο ακολούθως ανακηρύχθηκε ανίκανο πρόσωπο, σύμφωνα με το Τεκμήριο Α, αποδίδεται δε στον Εναγόμενο ότι αυτός ενώ ήταν γνώστης της κατάστασης υγείας της αδελφής του ενήργησε δόλια εξασφαλίζοντας τις μεταβιβάσεις στο όνομα του, ενάντια μάλιστα στη δεδηλωμένη βούληση της αδελφής του πριν παρουσιάσει τα συμπτώματα υγείας. Οι βασικοί ισχυρισμοί της υπεράσπισης ότι η αδελφή του Εναγόμενου κατά τους χρόνους των μεταβιβάσεων είχε πλήρη διαύγεια, ότι η Ενάγουσα προχώρησε στην κήρυξη της αδελφής της σε ανίκανο πρόσωπο ενόψει των μεταβιβάσεων στον αδελφό τους, η αμφισβήτηση της νομιμότητας του Διατάγματος κήρυξης της ως ανίκανο πρόσωπο, και της καταλληλότητας της Ενάγουσας ως διαχειρίστριας δεν μπορούν να οδηγήσουν άνευ άλλου τινός στην εξαφάνιση κάθε προοπτικής και πιθανότητας η Ενάγουσα να δικαιούται τις αιτούμενες θεραπείες. Με το περιορισμένο βάρος που έχει για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, η Ενάγουσα έχει θέσει εκείνο το πραγματικό πλαίσιο γεγονότων κατά τρόπο που φαίνεται να ικανοποιούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις. Τα γεγονότα τα οποία ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι έχουν αποκρυβεί από την Ενάγουσα , όπως εξάλλου συνάγεται και από την τελική αγόρευση των συνηγόρων του, συνιστούν γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την Υπεράσπιση του και άπτονται της ουσίας της υπόθεσης. Το Δικαστήριο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί, ούτε και πρέπει, να προβεί σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα σε σχέση με τα ζητήματα που τελούν υπό αμφισβήτηση. Η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων. (βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) Α.Α.Δ. 788). Είναι σαφές ότι η πιο πάνω διαπίστωση του Δικαστηρίου γίνεται εκ πρώτης όψεως, χωρίς την ουσιαστική ενασχόληση με τους ισχυρισμούς και κατάληξη σε συμπεράσματα και τελική διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων, τα οποία θα απασχολήσουν στα πλαίσια της εκδίκασης της ουσίας της αγωγής. Η παρούσα, είναι η περίπτωση, θεωρώ, που οι αντικρουόμενοι ισχυρισμοί που αναδύονται από τα ενώπιον μου στοιχεία θα πρέπει να εξεταστούν τελεσίδικα κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Έρχομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Στη Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά. ν. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολ. Έφεση αρ. Ε203/2013 ημερ. 11.9.2019, ECLI:CY:AD:2019:A360 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται, σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός ενδιάμεσου διατάγματος, αφορά στο κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, στον αιτητή, σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση όπου αυτή, επιτύχει στις αξιώσεις του. Στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 αναφέρθηκε ότι «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». (Βλ. επίσης Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 C.L.R. 231). Η πιο πάνω αντίκριση επαναλήφθηκε και στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Η ευπαίδευτη συνήγορος της Ενάγουσας εισηγήθηκε ότι λαμβανομένου υπόψη της κήρυξης της Ρεβέκκας Αδάμου ως ανίκανο πρόσωπο και της απουσίας ισχυρισμού από τον Εναγόμενο ότι καμία πρόθεση αποξένωσης των επίδικων ακινήτων έχει, πληρούται και αυτή η προϋπόθεση. Ήταν περαιτέρω η θέση της ότι είναι ολοφάνερο ότι από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ουδεμία ζημιά ο καθ' ου η αίτηση δεν θα υποστεί, αντιθέτως, με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα διατηρηθεί το status quo και σε καμία περίπτωση αυτό είναι ενάντια στα συμφέροντα του Καθ' ου η αίτηση. Από την άλλη ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Εναγόμενου ότι η αξία των ακινήτων μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα καθώς και ότι δεν στοιχειοθετείται σαφώς πρόθεση του Εναγομένου, ο οποίος εν πάση περιπτώσει δεν βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία, να αποξενώσει τα ακίνητα που του έχουν μεταβιβαστεί. Ξεκινώντας από το τελευταίο, θα ήθελα να επισημάνω ότι, όπως υποδεικνύει η νομολογία μας, δεν είναι αναγκαία η παρουσίαση μαρτυρίας για πρόθεση αποξένωσης. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η όποια επιβάρυνση (Hazlewood Investments & Finance Ltd v. Manuel κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ. Ε14/2017, ημερ. 16.7.2019). Οι ως άνω αρχές επαναδιατυπώθηκαν στην πιο πρόσφατη υπόθεση Heinrich v. Bank De Binary Limited, Πολ. Έφ. Αρ. Ε148/2016, ημερ. 26.11.2021, ECLI:CY:AD:2021:A556 από την οποία παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα: «Η ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων, περιλαμβανομένων χρημάτων κατατεθειμένων σε τράπεζα, δεν αποτελεί, χωρίς άλλο, ικανοποιητική εξασφάλιση ότι δικαστική απόφαση που τυχόν να εκδοθεί σε αγωγή θα τύχει, οπωσδήποτε, ικανοποίησης. Εάν ο ίδιος ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δε δεσμευτεί επαρκώς, ως προς τούτο, το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει διάταγμα, όπως το υπό συζήτηση, για παγοποίηση τέτοιων περιουσιακών στοιχείων, ώστε αυτά να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον πιο πάνω σκοπό. Εν ολίγοις, η ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων και μόνο δεν είναι αρκετή. ΄Οπως ετέθη στην υπόθεση C. Phasarias (Aut. Centre) Ltd. v. Σκυρ. "Λεωνίκ" Λτδ.
(2001)1 Α.Δ.Δ. 785, σελίδες 789 έως 790: «Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί.»» Με λίγα λόγια, στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός Εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Τα όσα έχουν προβληθεί από πλευράς Αιτήτριας είναι επαρκή, σε βαθμό που καθιστούν ορατό τον κίνδυνο να μην ικανοποιηθεί από τον Εναγόμενο οποιαδήποτε απόφαση η οποία τυχόν εκδοθεί προς όφελος της Ενάγουσας, διαχειρίστριας της περιουσίας του ανικάνου προσώπου. Για σκοπούς πληρότητας, προσθέτω στο σημείο αυτό πως η εισήγηση των συνηγόρων του Εναγομένου ότι δεν βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία δεν προκύπτει με σαφή προς τούτο δήλωση με βάση τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί. Προχωρώ τώρα στο ισοζύγιο της ευχέρειας. Στην υπόθεση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. Λοιζίδου, Πολ. Έφεση αρ. 7/2018 ημερ. 21.3.2019 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Όπως είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο (Καλογήρου ανωτέρω), το Εφετείο δεν επεμβαίνει στον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας πρωτόδικου Δικαστηρίου προς έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, εκτός εάν διαπιστώσει ότι ασκήθηκε έξω από κάθε πλαίσιο αρχών που η νομολογία αναγνωρίζει, υπό το φως πάντα των ιδιαίτερων γεγονότων που περιβάλλουν την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση.» Κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας λειτουργεί υπέρ της Ενάγουσας ειδικά στη βάση του ότι με την έκδοση του διατάγματος διασφαλίζεται η περιουσία του ανίκανου προσώπου μέχρι τελικής διεκπεραίωσης της υπόθεσης ενόψει και του ισχύοντος διατάγματος διαχείρισης της εν λόγω περιουσίας. Η βλάβη την οποία ήθελε υποστεί η πλευρά της Ενάγουσας από τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την οποιαδήποτε τυχόν βλάβη την οποία ήθελε υποστεί ο Εναγόμενος από την έκδοση του. Επισημαίνεται ότι ο Εναγόμενος δεν συγκεκριμενοποιεί στην ένορκη δήλωση του και κατ' επέκταση δεν έχει δείξει τι ζημιά θα υποστεί από την έκδοση του. (Βλ. Άννας Επιφανίου v Γρηγόρη Σπανού, Πολ.Έφ.αρ.Ε76/2018, ημερ.16.11.2023). Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η αίτηση θα πρέπει να πετύχει. Συνεπώς εκδίδεται Προσωρινό Διάταγμα ως η παράγραφος Α της Αίτησης. Η Αιτήτρια θα υπογράψει προσωπική εγγύηση για το ποσό των €50.000 προς κάλυψη οιωνδήποτε ζημιών οι οποίες ήθελαν προκληθεί στον Καθ' ου η Αίτηση από την έκδοση του διατάγματος. Όσο αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο για απόκλιση από το γενικό κανόνα ότι επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντα διάδικου. Συνεπώς θα επιδικαστούν προς όφελος της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.): ......... Μ. Παπαϊωάννου, Α.Ε.Δ. /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο