Τ. Χ. κ.α. ν. Κ. Κ., Αγωγή αρ. 47/2022, 23/1/2023

Τ. Χ. κ.α. ν. Κ. Κ., Αγωγή αρ. 47/2022, 23/1/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:A2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 47/2022

1. Τ. Χ.
2. Ο. Γ. Ενάγοντες v. Κ. Κ. Εναγόμενος Αίτηση ημερομηνίας 14.11.2022 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης Ημερομηνία: 23 Ιανουαρίου 2023 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο / Αιτών: αυτοπροσώπως Για Ενάγοντες / Καθ' ων η αίτηση: Τ. Χριστοφή για A. Neophytou & Co LLC Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 27.10.2022, εκδόθηκε συνοπτική απόφαση εναντίον του Εναγόμενου / αιτούντος («ο αιτών»), η οποία περιλαμβάνει διάταγμα για παράδοση κατοχής ακινήτου στους Ενάγοντες / καθ' ων η αίτηση («οι Καθ' ων η αίτηση»). Οι λόγοι για τους οποίους εκδόθηκε εκείνη η απόφαση αναγράφονται στο κείμενό της. Ο αιτών εφεσίβαλε τη συνοπτική απόφαση. Επειδή εκκρεμεί η έφεσή του, καταχώρισε την υπό εξέταση αίτηση, με σχετική δικονομική βάση τη Δ.35,κ.18 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠΔ), με την οποία ζητά την αναστολή της διαδικασίας που ακολουθεί την έκδοσή της (εννοώντας προφανώς την εκτέλεσή της), μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης. Στην ένορκη δήλωσή του, που συνοδεύει την αίτηση, ισχυρίζεται πως, εάν επιτύχει στην Έφεσή του και έχει εκτελεστεί η απόφαση, δεν θα μπορέσει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Είναι πρόσφυγας από την Κυθραία, λήπτης ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, όπως αναφέρει σε προχωρημένη ηλικία και με προβλήματα υγείας, ήταν συνεπής στην καταβολή του ενοικίου, και δεν είναι δυνατό να βρει άλλο ακίνητο για να διαμείνει με το ίδιο χαμηλό ενοίκιο. Η δε απόφαση, η οποία περιλαμβάνει διάταγμα για την ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου από τους ιδιοκτήτες του σε χρονικό διάστημα 1 μηνός, θεωρεί πως τον «πετά στον δρόμο», όπως λέει, χωρίς να του δίνει την ευκαιρία να βρει οποιαδήποτε άλλη στέγη. Θεωρεί πως το Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε στην απόφασή του με συνοπτική διαδικασία και δεν επέτρεψε ούτε την αναβολή της ορισμένης ακρόασης σε μελλοντική ημερομηνία, για να ετοιμαστεί ο δικηγόρος του να αγορεύσει. Επιχειρηματολογεί επί της ουσίας της Έφεσης. Η αίτηση αυτή συνάντησε την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι προβάλλουν και μαρτυρούν, δια του λόγου του Καθ' ου η αίτηση 1, ως συνοπτικά αναφέρεται εδώ, πως η αίτηση είναι λανθασμένη, αβάσιμη και καταχρηστική, που σκοπεί στην πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης στην παράδοση του ακινήτου και κατ' επέκταση στη ζημία τους, ενώ συνιστά κεκαλυμμένη αίτηση για εξασφάλιση περαιτέρω χρόνου παραμονής στο ακίνητο, που επαναλαμβάνει ό,τι απασχόλησε ήδη το Δικαστήριο κατά την έκδοση της συνοπτικής απόφασης. Θεωρούν, οι Καθ' ων η αίτηση, πως δεν συντρέχουν οι εξαιρετικές περιστάσεις που θα πρέπει να συντρέχουν για να παρεκκλίνει το Δικαστήριο από τον κανόνα της εκτελεστότητας των αποφάσεων, ενώ ο αιτών δεν εκθέτει πως ο ίδιος είναι σε θέση να αποζημιώσει τους Καθ' ων η αίτηση εάν απορριφθεί η Έφεσή του, η οποία, κατά τους Καθ' ων η αίτηση, δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Οι Καθ' ων η αίτηση, όπως αναφέρουν, έχουν προβεί σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για να λάβουν το ακίνητό τους, και έχουν ταλαιπωρηθεί εδώ και πολύ καιρό, μέχρι και σήμερα, χωρίς ο αιτών να προβαίνει σε οποιεσδήποτε ενέργειες να εξεύρει άλλη κατοικία. Μάλιστα, οι Καθ' ων η αίτηση είχαν φθάσει στο σημείο, όπως αναφέρεται στη μαρτυρία, να προτείνουν στον αιτούντα άλλες προς ενοικίαση κατοικίες με παρεμφερές ενοίκιο, που ο αιτών απέρριπτε χωρίς καν να επισκεφθεί, κάθε φορά με άλλη δικαιολογία, χειριζόμενος τη συνθήκη πως συνιστά δικαίωμά του να επιλέξει να διαμένει στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση. Ο ίδιος ανέφερε στους Καθ' ων η αίτηση, όπως είναι η μαρτυρία, πως θα έπραττε ό,τι είναι δυνατόν για να καθυστερήσει την παράδοση του ακινήτου στους Καθ' ων η αίτηση. Ο λόγος για τον οποίον οι Καθ' ων η αίτηση είχαν προχωρήσει με αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης ήταν γιατί ο αιτών δεν είχε ουσιαστική υπεράσπιση και δεν θα ήταν λογικό οι Καθ' ων η αίτηση να αναμένουν για κάποια χρόνια, και στο μεταξύ ο αιτών να επωφελείται διαμονής στο ακίνητό τους. Οι Καθ' ων η αίτηση θεωρούν προφανή την προσπάθεια του αιτούντος να δημιουργήσει διαδικαστική καθυστέρηση για να μην προσπαθήσει να εξεύρει άλλη στέγη. Μέχρι και σήμερα, κατέχει το ακίνητο και δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο θα πρέπει να το εγκαταλείψει και να το παραδώσει στους ιδιοκτήτες του. Επιχειρηματολογούν και οι Καθ' ων η αίτηση επί της ουσίας της Έφεσης. Το πλήρες κείμενο της αίτησης και της ένστασης δεν θα επαναληφθεί αυτούσιο, τα έγγραφα βρίσκονται στον φάκελο του Δικαστηρίου. Είναι σε γνώση του Δικαστηρίου. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων της αίτησης και της ένστασης αντίστοιχα, ως εκδικάζονται αυτού του είδους οι αιτήσεις, οι δύο πλευρές επιχειρηματολόγησαν επ' αυτών, και η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε την 13.01.
3. Στο μεταξύ, την 10.01.2023, είχε εκδοθεί ένταλμα για την ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου, που εκκρεμεί. Συνιστά κανόνα που διατυπώνει και η Δ.35,κ.18 ΚΠΔ, και έχει περαιτέρω αναλύσει διαχρονικά η νομολογία[1], πως η Έφεση, από μόνη της, δεν λειτουργεί ως λόγος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου, ούτε μειώνει το κύρος της. Η απόφαση που εκδίδει κάθε πρωτόδικο Δικαστήριο είναι ισχυρή, δεσμευτική και εκτελεστή, μέχρι τυχόν τροποποίηση ή ανατροπή της από το Εφετείο. Το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση σε πρώτο στάδιο, ή το Εφετείο, μπορεί να διατάξει διαφορετικά. Εάν θα επιτραπεί, κατ' εξαίρεση, να μην εκτελεστεί μια δικαστική απόφαση που εκδόθηκε, επειδή εφεσιβλήθηκε, είναι θέμα που εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με άξονες, από τη μια, την ανάγκη τελεσφόρησης των διαδικασιών με την έκδοση των πρωτόδικων δικαστικών αποφάσεων και τη μη αποστέρηση της ευκαιρίας στον επιτυχόντα διάδικο να δρέψει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του, αφετέρου αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης Έφεσης και διασφάλισης του αντικειμένου της ή του λόγου ύπαρξής της. Η εξισορρόπηση γίνεται με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης και λαμβάνει υπόψη τις επιπτώσεις της αναστολής και της μη αναστολής, σε συνάρτηση με την άσκηση του δικαιώματος Έφεσης. Πριν από την έκδοση τέτοιου διατάγματος αναστολής, το πρόσωπο που την ζητά θα πρέπει να παρέχει ασφάλεια στον διάδικο προς όφελος του οποίου εκδόθηκε η απόφαση. Το Δικαστήριο οφείλει να είναι προσεκτικό με αυτή τη δικαιοδοσία, ώστε να μην ενθαρρύνεται η πρόκληση καθυστέρησης στην απονομή της δικαιοσύνης, απλώς με την άσκηση Εφέσεων. Καταρχάς, ως προς την αναφορά των Καθ' ων η αίτηση ότι η αίτηση του αιτούντος είναι λανθασμένη και ότι γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί, όντως, υπάρχει και πρέπει να υποδεικνύεται η διάσταση μεταξύ της αναστολής της διαδικασίας (stay of proceedings) και της αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης (stay of execution)[2], και στο παρακλητικό της αίτησης του αιτούντος γίνεται αναφορά σε αναστολή της διαδικασίας. Δεν εκκρεμεί κάποια διαγνωστική διαδικασία ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, εκδόθηκε ήδη δικαστική απόφαση. Υπάρχει η σχετική νομική βάση στην αίτηση, και είναι προφανές, από το περιεχόμενό της, πως είναι αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που ζητείται, χωρίς να δημιουργείται σύγχυση σε σχέση με το αίτημα. Μπορεί να εξεταστεί η αίτηση, χωρίς ο τρόπος διατύπωσης να είναι εν τέλει μοιραίος. Το αντικείμενο της αιτούμενης αναστολής εδώ είναι το καθήκον που επιβάλλει η πρωτόδικη απόφαση στον αιτούντα να παραδώσει στους Καθ' ων η αίτηση το ακίνητό τους, και, μέχρι τότε, να καταβάλλει τα ενδιάμεσα οφέλη, και να πληρώσει και τα έξοδα της αγωγής. Ο αιτών εστιάζει κυρίως στην αναστολή εκτέλεσης του μέρους της απόφασης που αφορά το διάταγμα για την ανάκτηση του ακινήτου. Πρόκειται για ένα διαμέρισμα που είχε ενοικιάσει από τους Καθ' ων η αίτηση. Οι Καθ' ων η αίτηση δεν επιθυμούσαν την ανανέωση της σύμβασης ενοικίασης, καταχώρισαν αγωγή για την ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου, λόγω μη συνεργασίας του αιτούντος, ο οποίος εξακολουθεί να διαμένει στο διαμέρισμα, παρά την έκδοση δικαστικής απόφασης. Προκύπτει, βεβαίως, από τα συμφραζόμενα στη μαρτυρία του, πως δεν είναι εφικτή η από μέρους του παροχή κάποιας εγγύησης ή ασφάλειας, και η αναστολή που ζητά από το Δικαστήριο δεν τίθεται σε τέτοια βάση. Ο ίδιος είναι λήπτης ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος χωρίς δυνατότητα να πληρώνει ενοίκιο πέραν των €200,00 μηνιαίως. Η στέγη είναι ευαίσθητο θέμα, ωστόσο η ενοικίαση, που συνυφαίνεται αναγκαστικά με το δικαίωμα στέγασης, δεν μπορεί να εξουδετερώνει το δικαίωμα του ιδιώτη ιδιοκτήτη να χρησιμοποιεί και να απολαμβάνει την περιουσία του, ούτε του επιβάλλει υποχρέωση να ασκεί στεγαστική πολιτική, αντί του Κράτους. Ο αιτών, όπως και στη διαδικασία συνοπτικής απόφασης, δεν μπορεί να δείξει στο Δικαστήριο οποιονδήποτε λόγο που να σχετίζεται με κάποιο δικαίωμά του να διαμένει στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση· ούτε, όπως είναι κατανοητό, μπορεί να διαμένει σ' αυτό για όσο χρόνο ο ίδιος επιθυμεί. Θέτει, όμως, πάντοτε το θέμα στην ανθρωπιστική του διάσταση: ότι είναι πρόσφυγας, με οικονομικά και προσωπικά προβλήματα, και δεν μπορεί να μπει στη διαδικασία να βρει στέγη με όμοια χαμηλό μίσθωμα. Αυτό είναι και το ουσιαστικό πρόβλημά του, όχι ότι έχει καλές πιθανότητες να δικαιωθεί σε σχέση με κάποιο δικαίωμά του να κατέχει το ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση, το οποίο να διαγνώστηκε λανθασμένα. Θα πρέπει, όμως, να δοθεί έμφαση στο εξής: Άλλο θέμα είναι ο επιπλέον χρόνος για συμμόρφωση με ένα διάταγμα ανάκτησης κατοχής, για συγκεκριμένους λόγους και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (γιατί, λόγου χάριν, εμφιλοχωρούν ανθρωπιστικοί λόγοι που μπορούν να αποδειχθούν και προκειμένου ο αιτών να μην «μείνει στον δρόμο», όπως λέει, και να εξεύρει κατοικία), και άλλο θέμα είναι η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης έκδοσης διατάγματος ανάκτησης κατοχής για να διασφαλιστεί δικαίωμα Έφεσης. Η απλή ταλαιπωρία ή ενόχληση δεν αρκεί για να παρακινήσει το Δικαστήριο να αφαιρέσει από έναν επιτυχημένο διάδικο το όφελος της δικαστικής απόφασης[3]. Σε συνάρτηση με το δικαίωμα Έφεσης του αιτούντος, που αναμφίβολα έχει, μέσα και από τους λόγους Έφεσης που εξέθεσε στο εφετήριο του, δεν έχει ικανοποιηθεί το Δικαστήριο πως ο αιτών ασκεί γνήσια το δικαίωμα αυτό, και ότι θέλει να το διαφυλάξει με την υπό εξέταση αίτησή του. Στους πρώτο, τέταρτο, έβδομο, ένατο και δέκατο λόγο έφεσης, που αλληλοκαλύπτονται, ότι το Δικαστήριο εσφαλμένα κατέληξε στο εύρημα πως η υπόθεση των Εναγόντων ήταν ξεκάθαρη και ότι ο Εναγόμενος είχε πλέον το βάρος και δεν απέδειξε ουσιαστική υπεράσπιση, και ότι πρόκειται για υπόθεση που μπορούσε να επιλυθεί συνοπτικά, αντίστοιχα απορρίπτοντας τους λόγους ένστασης του Εναγόμενου, υπάρχει διατύπωση γενική και αόριστη, χωρίς επεξήγηση. Στην αιτιολογία, επαναδιατυπώνεται απλώς ο κάθε λόγος Έφεσης. Υπάρχει και ο δεύτερος λόγος έφεσης, που έμεινε διατυπωμένος από πρότυπο δείγμα άλλου εφετηρίου, και δεν σχετίζεται με την υπόθεση. Ο τρίτος λόγος έφεσης, ότι το συμπέρασμα πως η συμφωνία ενοικίασης έληξε ή τερματίστηκε είναι λανθασμένο, επίσης, εκτίθεται γενικά και αόριστα, χωρίς επεξήγηση με συγκεκριμένη αιτιολογία, με επαναδιατύπωση του λόγου Έφεσης στο πεδίο της αιτιολογίας. Ο πέμπτος λόγος έφεσης, ότι λανθασμένα δόθηκε το δικαίωμα στους Ενάγοντες να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, επίσης, δεν εξηγείται με διατύπωση συγκεκριμένης αιτιολογίας, έχοντας υπόψη και πως, από τον φάκελο της διαδικασίας, φαίνεται να υπήρξε συμφωνία της πλευράς του Εναγόμενου στη συμπλήρωση της μαρτυρίας, και δη για ζήτημα που ήταν σχετικό με την υλική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου. Στον έκτο λόγο έφεσης, ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του ισχυρισμούς του Εναγόμενου για έξοδα που έκανε στο διαμέρισμα ώστε να του δοθεί η ευκαιρία ανταπαίτησης, λήφθηκαν υπόψη οι ισχυρισμοί του, που είχαν εκτεθεί λεκτικά χωρίς συγκεκριμενοποίηση, και απαντήθηκαν στην απόφαση, ενώ ουδείς στέρησε το δικαίωμα στον Εναγόμενο για έγερση χρηματικής απαίτησης, εάν έχει. Αναφέρει ο αιτών, στον όγδοο λόγο έφεσης, ότι λανθασμένα δεν επιτράπηκε η αναβολή της ακρόασης και δεν δόθηκε δικαίωμα στον δικηγόρο του να αγορεύσει, ενώ δόθηκε τέτοιο δικαίωμα, όπως και επαρκής χρόνος προετοιμασίας, και ακόμα όταν ο δικηγόρος του αιτούντος δεν ήρθε έτοιμος για την ακρόαση της υπόθεσης, και πάλι, δόθηκε η ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει εντός της ημέρας. Δεν εξηγείται, στον ενδέκατο λόγο έφεσης, γιατί η απόφαση σε σχέση με τα έξοδα ήταν λανθασμένη, και πάλι επαναδιατυπώνεται ο λόγος Έφεσης. Στη μαρτυρία του αιτούντος, επίσης, δεν εξηγούνται οι λόγοι Έφεσης του. Γίνεται επίκληση γεγονότων που υποτίθεται δεν αποκαλύφθηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση, μα που ούτε ο αιτών ανέφερε στη διαδικασία έκδοσης συνοπτικής απόφασης, αλλά και που, σε κάθε περίπτωση, δεν διαφοροποιούν ουσιωδώς την εικόνα. Εάν, για παράδειγμα, υπήρχαν και προηγούμενες συμφωνίες ενοικίασης και ο αιτών δεν ήταν ενοικιαστής του ενός έτους με βάση την τελευταία συμφωνία μόνον, που είχε παρουσιαστεί στη δίκη, αφενός δεν υποδηλώνεται εξ αυτών διαρκές και αόριστο δικαίωμα διαμονής στο ακίνητο, αφετέρου δεν προσφέρουν δεδομένα που έχουν να κάνουν με την υλική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο αυτό δεν μπορεί προφανώς να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του, αλλά η εξ όψεως αναφορά και μόνον είναι για να καταδειχθεί πως η πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης του αιτούντος, εδώ τουλάχιστον, δεν έχει υποστηριχθεί ως παράγοντας που μπορεί να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο υπέρ του[4], στο ισοζύγιο που χρησιμοποιείται· χωρίς, από την άλλη, να μπορεί να αποκλειστεί. Με αυτή τη δυναμική, της αβεβαιότητας. Ακόμα κι αν το ερώτημα δεν διατυπωθεί με τρόπο ώστε να είναι: «εάν επιτύχει στην Έφεσή του ο αιτών, θα διαμείνει δικαιωματικά στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση, επειδή δεν έχει κάπου αλλού να διαμείνει» (γιατί ο αιτών λέει, στην αγόρευσή του, πως, εάν επιτύχει στην Έφεσή του, δεν θα μπορεί να επιστρέψει και να συνεχίσει να διαμένει στο ακίνητο, και δη με το ίδιο αντάλλαγμα), μπορεί να διατυπωθεί με τρόπο ώστε να αντανακλά το τι θα συμβεί εάν δεν δοθεί η αναστολή εκτέλεση στον αιτούντα, και τι θα συμβεί εάν δοθεί. Κατά πόσο και σε τι βαθμό οι απαντήσεις συνάδουν με το δίκαιο. Στην πρώτη περίπτωση, ο αιτών θα πρέπει να παραδώσει το ακίνητο στους Καθ' ων η αίτηση, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, και μέχρι τότε να πληρώνει τα ενδιάμεσα οφέλη· να πληρώσει και τα έξοδα της αγωγής. Εάν δεν ενήργησε ήδη εντός του καθορισμένου χρόνου όσον αφορά την παράδοση της κατοχής (χρόνου που είχε κριθεί επαρκής από το Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις, έχοντας υπόψη και τους τόσους μήνες που στο μεταξύ παρήλθαν), και χρειάζεται περαιτέρω χρόνο, είναι άλλο θέμα, ως προς το οποίο δεν έχει σχέση η υπό εξέταση αίτηση. Στη δεύτερη περίπτωση, οι Καθ' ων η αίτηση θα στερηθούν την κατοχή του ακινήτου που αδιαμφισβήτητα τους ανήκει, που συνιστά βασικό στοιχείο της κυριότητας του, μέχρι να περατωθεί η Έφεση, για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω αποζημίωσή τους από τον αιτούντα ή έστω πληρωμή των εξόδων της αγωγής τους, εξαναγκαζόμενοι να ανεχτούν την παρουσία του αιτούντος στο ακίνητο. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, θα πρέπει μάλλον να θεωρήσουν, και οι Καθ' ων η αίτηση, και δια της περίπτωσής τους ο καθένας, πως δεν υφίσταται κανένα απολύτως νόημα να υπάρχουν συμβάσεις ενοικίασης ορισμένου χρόνου στο δικαιικό στερέωμα, ή να λαμβάνονται δικαστικά μέτρα και να εκδίδονται αποφάσεις και διατάγματα ανάκτησης κατοχής σε τέτοιας φύσης υποθέσεις, με συνοπτική ή άλλη διαδικασία, εφόσον, με την αφηρημένη επίκληση του δικαιώματος στέγασης και της φύσης του πρέπει τυπικά να εξαντλούνται όλα τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα. Ότι κανένα διάταγμα ανάκτησης κατοχής πρέπει να εκτελείται πριν να τελεσιδικήσει, αδιάφορα από τις πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης. Ότι κάθε ενοικιαστής μπορεί, ετσιθελικά, να διαμένει στο ακίνητο, για όσο χρόνο ο ίδιος επιθυμεί, ανεξαρτήτως του περιεχομένου της συμφωνίας του και της ισχύος της, και να διεκδικεί διακεκριμένη προστασία έναντι στον αντισυμβαλλόμενό του. Αυτή η δεύτερη περίπτωση δεν είναι ούτε υπαρκτή ούτε αποδεκτή, ως συνήθης συνθήκη δικαίου σε ένα ευνομούμενο κράτος, πόσω δε μάλλον όταν η στάθμιση έχει να κάνει με ιδιωτικά δικαιώματα, που χρήζουν ίσης προστασίας. Απεναντίας, υποδηλώνει ανεπάρκεια και αδυναμία λειτουργίας και αναγκαστικής επιβολής του δικαίου, που μπορεί να κλονίσει ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη των πολιτών στον θεσμό της δικαιοσύνης, ενθαρρύνοντας μεθόδους αυτοδικίας, ειδικότερα άσκησης φυσικής βίας και άλλων μέσων για την επίτευξη της έξωσης, που επίσης δεν έχουν θέση στον νομικό πολιτισμό, και διασαλεύουν την κοινωνική ειρήνη. Ο αιτών δεν αμφισβήτησε τη μαρτυρία των Καθ' ων η αίτηση ότι και οι ίδιοι πρότειναν σε αυτόν εναλλακτικούς χώρους διαμονής, ωστόσο ο αιτών δεν συνεργάστηκε. Λέει, ο αιτών, στην αγόρευσή του, ότι είναι δίκαιο να ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης, για να μην υποστεί ζημιά, μέχρι να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Ποιό ζήτημα, όμως, θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο στην αίτησή του. Αυτό είναι που δεν απάντησε, τουλάχιστον ικανοποιητικά. Το «ζήτημα» εάν δικαιούται να μένει στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση εφ' όρου ζωής με αντάλλαγμα €200,00 τον μήνα, ως τέτοιο, δεν υφίσταται, παρά μόνον ως ιδεατή και ευλόγως βολική κοινωνική συνθήκη για τον αιτούντα, λόγω των προβλημάτων που αναφέρει· εκείνα στα οποία θα πρέπει να εγκύψει η Πολιτεία δια των αρμόδιων αρχών, χωρίς δυσανάλογη επιβάρυνση άλλων ιδιωτών, περιλαμβανομένων των Καθ' ων η αίτηση. Στο στάδιο της εκτέλεσης και για τους σκοπούς της, χωρίς εμπλοκή της διαγνωστικής διαδικασίας. Ποια «ζημιά», δεν εξηγεί ικανοποιητικά ο αιτών, εφόσον δεν του αφαιρείται υφιστάμενο δικαίωμα· δεν έχει δικαίωμα κατοχής του ακινήτου των Καθ' ων η αίτηση, και τούτο το εύρημα δεν το αμφισβητεί με την Έφεσή του, τουλάχιστον με συγκεκριμένο τρόπο, δια οποιουδήποτε λόγου Έφεσης από όσους προαναφέρθηκαν. Ξεκάθαρα να λεχθεί, δεν έχει σχέση με τη διαγνωστική διαδικασία το γεγονός ότι ο αιτών είναι πρόσφυγας, λήπτης ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, με άγνωστα προβλήματα υγείας (που δεν είναι ορατά στο Δικαστήριο, όπου με επάρκεια ο αιτών εκπροσωπεί τον εαυτό του, και για τα οποία δεν προσκόμισε οποιαδήποτε λεπτομέρεια ή στοιχείο). Εξ αυτών, ο αιτών δεν αποκτά δικαίωμα διαμονής στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση για όσο χρόνο επιθυμεί, με €200,00 τον μήνα. Είναι φυσικά κατανοητό πως οι συνθήκες που ενδεχομένως να βίωσε ή να βιώνει ο αιτών, πιθανόν οδυνηρές και δυσάρεστες, δυνατόν να του δημιουργούν την ανάγκη ή την αίσθηση δικαιώματος ή παροχών ή διευκολύνσεων, αλλά όλο αυτό δεν μετουσιώνεται σε διαμορφωμένο δικαίωμα που μπορεί να αντιταχθεί έναντι στους Καθ' ων η αίτηση, σε δίκη. Ούτε μια τεχνική αντιπαράθεση με χρήση του δικαστικού χρόνου μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική μέθοδο κατευνασμού των προσωπικών προβλημάτων του αιτούντος, που έχουν να κάνουν με την κατά τα λοιπά εύλογη ανάγκη του να έχει μια στέγη, στο κόστος της οποίας να μπορεί να αντεπεξέρχεται. Στον βαθμό που ο αιτών, ως ο ίδιος καθιστά κατανοητό πως συμβαίνει, δεν μάχεται για τη διάγνωση κάποιου ουσιαστικού δικαιώματός του στο ακίνητο μέσα από την πολιτική δίκη, αλλά χρειάζεται απλώς περισσότερο χρόνο στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση, μέχρι να εξεύρει άλλη στέγη, χωρίς εγγυήσεις ή άλλες προϋποθέσεις, και δεν βασίζει την υπόθεσή του σε λανθασμένη διάγνωση του δικαιώματος κατοχής του ακινήτου πρωτόδικα (ότι ανήκει σε αυτόν, και όχι στους Καθ' ων η αίτηση), δεν φαίνεται σχετικό το εξαιρετικό αυτό μέτρο που επιχειρεί με την υπό εξέταση αίτησή του. Δηλαδή να μην εκτελεστεί η δικαστική απόφαση που ήδη εκδόθηκε, μέχρι να εξεταστεί από το Εφετείο η Έφεσή του. Εάν, για τους σκοπούς της εκτέλεσης, μπορεί να δικαιολογηθεί η επέκταση του χρόνου, ή η εμπλοκή αρμόδιας αρχής για την εύρεση στέγης στον αιτούντα, δεν είναι ζητήματα που έχουν να κάνουν με την άσκηση δικαιώματος Έφεσης. Το να ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι να περατωθεί μια Έφεση που δεν πραγματεύεται το δικαίωμα του αιτούντος να διαμένει στο ακίνητο των Καθ' ων η αίτηση, δεν αποδίδει το δίκαιο. Ισοζυγίζοντας τα δικαιώματα των δύο πλευρών υπό το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, και τις επιπτώσεις στη μία και στην άλλη περίπτωση, πάντοτε με κάθε σεβασμό, απολήγουν στο ότι ο αιτών δεν απέδειξε με επιτυχία πως, εάν δεν δοθεί κατ' εξαίρεση αναστολή εκτέλεσης, θα του προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη και αδικία. Για τους λόγους που εξηγήθηκαν ήδη. Επειδή η υπό εξέταση αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει, απορρίπτεται. Οι δικαστικές διαδικασίες έχουν έξοδα, που τα επωμίζεται η μία ή η άλλη πλευρά. Τα έξοδα της αίτησης αυτής, ακολουθώντας τον κανόνα ότι τα έξοδα θα πρέπει να ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας στην οποία έχουν προκύψει (δεν υποδεικνύεται ανάγκη απόκλισης), και εφόσον το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η απόρριψη της αίτησης, αναγκαστικά επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Εθνική Ασφαλιστική (Κύπρου) Λτδ ν Φωτίου, Πολιτική Έφεση 269/20, ημερομηνίας 16.07.2021, Πεύκου ν. Ιερού Ναού Παναγίας Φανερωμένης Πέρα Πεδίου, Πολιτική Έφεση137/2019 ημερομηνίας 08.07.2021, ECLI:CY:DOD:2021:33, Ξενοφώντος ν Δημητρίου, Πολιτική Έφεση 91/20, ημερομηνίας 20.07.2021, Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ ν. Τυρίμος, Πολιτική Έφεση 87/2019, ημερομηνίας 09.06.2021, και άλλες. [2] Ferdinand Wagner (a firm) v Laubscher Bros & Co (a firm) [1970] 2 QB
4. [3] Walford v Walford