ADONIS VILLAGE MANAGEMENT COMMITTEE ν. TORNARITIS INVESTMENTS LTD, Αρ. Αγωγής: 1388/2020, 14/2/2023

(1)ολοκλήρωσε το κλείσιμο καλυμμένης βεράντας που βρίσκεται στην πίσω όψη της επίδικης κατοικίας,

(2)αντικατέστησε θύρες και τοποθέτησε πέτρινη επένδυση στους τοίχους της επέκτασης (φωτογραφίες Τεκμηρίων V & VI),

(3)αντικατέστησε μεταλλικό κάγκελο με την τοποθέτηση γυάλινου καγκέλου καθώς και δοκού για σκοπούς επέκτασης της κάλυψης στον πρώτο όροφο της οικίας (2η φωτογραφία του Τεκμηρίου 15 στην αίτηση ημερ. 09.12.20 και Τεκμήριο V της παρούσας αίτησης),

(4)κατασκευή καμινάδας και επένδυση της με πέτρα (Τεκμήρια VII & VIII),

(5)στο χώρο παραθύρου δίπλα από την καμινάδα δημιούργησε άνοιγμα και σ' αυτό τοποθετήθηκε θύρα. Η Ένσταση: Η Εναγόμενη αντέδρασε στις 15.03.22 με την καταχώρηση ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης. Ουσιαστικά αυτό που προβάλλεται είναι ότι η προώθηση της υπό κρίση αίτησης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας αφού το επίμαχο προσωρινό διάταγμα έχει ακυρωθεί και έτσι δεν μπορεί να αξιώνεται συμμόρφωση μ' αυτό. Επίσης προωθείται η θέση ότι η υπό εξέταση αίτηση είναι νομικά και πραγματικά ανυπόστατη επειδή ουδεμία εργασία έχει εκτελεστεί μετά την επίδοση του εν λόγω διατάγματος και οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην ένορκη δήλωση η οποία την συνοδεύει είναι αναληθείς και παραπλανητικοί. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης εδράζεται, ανάμεσα σ' άλλα, στο άρθρο 42 του Ν.14/60, στη Δ.42Α & στην Δ.48 Θ.1-13 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας και στη νομολογία. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κυρίου Κρίτωνα Τορναρίτη, ενός εκ των διευθυντών της Εναγομένης. Στην ένορκη δήλωση αφού απορρίπτονται οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην Ε/Δ Λεαντζή, σημειώνονται τα εξής: (α) το επίμαχο προσωρινό διάταγμα επιδόθηκε στην Εναγόμενη περί τις 15.12.20, (β) αμέσως μετά την επίδοση του εν λόγω ενδιάμεσου διατάγματος, ο ίδιος (Τορναρίτης) έδωσε οδηγίες να σταματήσουν οι εργασίες, (γ) οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται στην Ε/Δ Λεαντζή δείχνουν ότι οι εργασίες παρέμειναν ασυμπλήρωτες και ότι κανένα άτομο εκτελούσε εργασίες στο χώρο εκεί. (δ) το εν λόγω προσωρινό διάταγμα ακυρώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 13.09.21 κατόπιν ακρόασης με αποτέλεσμα η υπό κρίση αίτηση να μην εξυπηρετεί οποιοδήποτε νόμιμο σκοπό εφόσον δεν τίθεται ζήτημα εξαναγκασμού υποταγής σε διάταγμα, (ε) η υπό κρίση αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας επειδή δεν εξυπηρετεί κανένα νόμιμο σκοπό. Ακροαματική Διαδικασία: Η εκδίκαση της υπό κρίση αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και των επισυνημμένων εγγράφων αλλά και ένορκης προφορικής μαρτυρίας του κυρίου Τορναρίτη ως ενόρκως δηλών δυνάμει διατάγματος αντεξέτασης του που εκδόθηκε από το Ε.Δ. Πάφου. Το διάταγμα αντεξέτασης εκδόθηκε στα πλαίσια των προνοιών της Δ.39 κατόπιν σχετικής ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 25.10.22. Με βάση το εν λόγω διάταγμα ημερ. 25.10.22 ο κύριος Τορναρίτης αντεξετάστηκε επί του ισχυρισμού του που περιέχεται στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση της Εναγομένης για το ότι η Ενάγουσα δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης που οφείλει υπό την έννοια ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που απαιτούνται προκειμένου να δικαιολογείται η επιτυχία της υπό κρίση αίτησης. Το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων καθώς και τα επισυνημμένα τεκμήρια μαζί με την προφορική ένορκη μαρτυρία που δόθηκε από τον κύριο Τορναρίτη στα πλαίσια της αντεξέτασης του, αποτελούν το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο. Ένορκη προφορική μαρτυρία Τορναρίτη: Συνοπτικά μπορεί να λεχθεί ότι κατά την αντεξέταση του ο κύριος Τορναρίτης ανέφερε ότι ο ίδιος είχε δώσει σαφείς οδηγίες να σταματήσει η εκτέλεση εργασιών στην οικία. Όπως είπε, δεν υπάρχουν στοιχεία που να καταδεικνύουν την διεξαγωγή εργασιών μετά την έκδοση του επίμαχου προσωρινού διατάγματος και γι' αυτό στις επισυνημμένες φωτογραφίες δεν φαίνονται άτομα να εργάζονται στο χώρο της οικίας. Απλά τοποθετήθηκε η πόρτα μετά που το ζήτησε η Εναγόμενη και συναίνεσε η Ενάγουσα προκειμένου να προστατευθεί η επίμαχη οικία από καιρικές συνθήκες. Σε κάθε περίπτωση ο μάρτυρας ήταν κατηγορηματικός ότι ουδεμία άλλη εργασία έγινε κατά τη διάρκεια που το ενδιάμεσο διάταγμα βρισκόταν σε ισχύ. Σύμφωνα με τον κύριο Τορναρίτη, οι εργασίες στην επίμαχη οικία συνεχίστηκαν μετά την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος. Αγορεύσεις: Στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους αμφότεροι συνήγοροι, με αναφορά σε πρόνοιες νομοθεσίες και δικονομικές διατάξεις καθώς επίσης με παραπομπή σε νομολογία, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν και παράλληλα εκ διαμέτρου αντίθετες νομικές θέσεις και ισχυρισμούς τους. Πλήρης ανάλυση της νομικής επιχειρηματολογίας των συνηγόρων είναι καταγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Εκεί και όπου κρίνεται ότι χρειάζεται θα γίνεται ειδική αναφορά σε νομικά επιχειρήματα των συνηγόρων. Σε τελευταία ανάλυση η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι έχει αποδειχτεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι η Εναγόμενη δια των διευθυντών της Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκκας Τορναρίτη έχουν κατ' εξακολούθηση και ηθελημένα παραβιάσει το επίμαχο προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα και γι' αυτό θα πρέπει να τους επιβληθεί η ποινή που το Δικαστήριο θεωρεί εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Από την άλλη, είναι η θέση της Εναγομένης ότι ευσταθούν οι λόγοι ένστασης που προβάλλονται στο σώμα της και ως εκ τούτου η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων: Στο σημείο αυτό θεωρώ χρήσιμο προτού ασχοληθώ με την αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου, να αναφέρω επιγραμματικά γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων, όπως αυτά εξόφθαλμα προκύπτουν. Αυτά είναι:

(1)Η Εναγόμενη είναι νομικό πρόσωπο.

(2)Ο ενόρκως δηλών στην ένσταση, Κρίτωνας Τορναρίτης, ο οποίος αντεξετάστηκε στα πλαίσια εκδίκασης της παρούσας αίτησης δυνάμει δικαστικού διατάγματος, είναι ένας εκ των διευθυντών της Εναγομένης εταιρείας.

(3)Κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι την περίοδο από 09.12.20 μέχρι 13.09.21, η Εναγόμενη κατείχε το ακίνητο με αρ. S1, Block S στο κτιριακό συγκρότημα Adonis Village του Aphrodite Hills εντός του τεμαχίου 19, τμήμα 4, φ/σχ. 2-164-339, αρ. εγγραφής 0/9756 στα Κούκλια της επαρχίας Πάφου.

(4)Στις 11.12.20 το Ε.Δ. Πάφου εξέδωσε ενδιάμεσο διάταγμα το οποίο απαγορεύει στην Εναγόμενη και/ή υπαλλήλους, αντιπροσώπους, υπηρέτες, εντολοδόχους, διαχειριστές, εργολάβους και/ή οποιουσδήποτε άλλους έλκουν δικαιώματα από αυτή, να αλλοιώνει, διαφοροποιεί ή αλλάζει την εξωτερική όψη του πιο πάνω ακινήτου μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.

(5)Το προσωρινό διάταγμα επιδόθηκε στην Εναγόμενη εταιρεία στις 15.12.20.

(6)Με απόφαση ημερ. 13.09.21 του Ε.Δ. Πάφου το προσωρινό διάταγμα ακυρώθηκε. Τα πιο πάνω γεγονότα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Αξιολόγηση μαρτυρικού υλικού - Ευρήματα: Έχω μελετήσει ενδελεχώς όλο το μαρτυρικό υλικό που μου έχει παρουσιαστεί, το οποίο και αξιολόγησα. Στα πλαίσια της αξιολόγησης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης τον μάρτυρα που κατέθεσε την μαρτυρία του ενόρκως. Παρατήρησα τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν, την πηγή της γνώσης του, το καλό ή κακό μνημονικό του, την παρουσία ή απουσία είτε ουσιαστικών αντιφάσεων είτε υπερβολών στην μαρτυρία του και την εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα (Χρίστου ν. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 676, Γεώργιος και Σπύρος Τσαππή Λτδ ν. Πολυβίου

(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 339 και Κυριάκου ν. Γ. Νικόλας (Μακρή) Λτδ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 869). Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του μάρτυρα έγινε με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό. Τα όσα αναφέρθηκαν συναρτώνται, αντιπαραβάλλονται και συγκρίνονται με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου αλλά και με τις καταγεγραμμένες θέσεις των μερών προκειμένου να διερευνηθεί η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Mossa (Mussa) Mohammed Mustafa ν. Ανδρέα Κακουρή κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 165). Το δε μαρτυρικό υλικό δεν εξετάστηκε μικροσκοπικά ή αποσπασματικά αλλά αξιολογήθηκε ως ενιαίο σύνολο και με λογική προσέγγιση επί της ουσίας του. Ουσιαστικά η αντεξέταση του μάρτυρα περιστράφηκε στην υπόδειξη προς τον ίδιο διαφορές σε απεικονίσεις ανάμεσα σε φωτογραφίες που επισυνάπτονται ως τεκμήρια στην Ε/Δ Λεαντζή, στις οποίες αναφέρθηκε μέσα από τη δική του ένορκη δήλωση προκειμένου να προωθήσει την εκδοχή του ότι κανένα πρόσωπο ασκούσε εργασίες στο μέρος, η εκτέλεση των οποίων ισχυρίζεται ότι παρέμεινε στάσιμη. Να σημειωθεί ότι ο μάρτυρας συμφώνησε με όλες τις διαφορές που εντοπίζονται σε απεικονίσεις φωτογραφιών, οι οποίες του υποδείχτηκαν μέσα από σύγκριση των φωτογραφιών. Πράγματι οι εν λόγω διαφορές φαίνονται με γυμνό μάτι και το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να τις δει κατά την αντεξέταση του μάρτυρα, οι οποίες και τον επιβεβαιώνουν. Συνεπώς αποδέχομαι ως ορθό, αληθές και αξιόπιστο το μέρος αυτό της μαρτυρίας. Ειδικότερα ο μάρτυρας συμφώνησε ότι: (α) Στη φωτογραφία του Τεκμηρίου V στην Ε/Δ Λεαντζή φαίνεται να είναι τοποθετημένη ξύλινη μετωπίδα πάνω από τα ανοίγματα του ισογείου ενώ στην πρώτη φωτογραφία του Τεκμηρίου VI στην Ε/Δ Λεαντζή στον ίδιο χώρο υπάρχει επένδυση από πέτρα με την ξύλινη μετωπίδα να έχει αφαιρεθεί και να βρίσκεται ακουμπημένη στον τοίχο του ισογείου. (β) Στη φωτογραφία του Τεκμηρίου V στην Ε/Δ Λεαντζή φαίνεται δίπλα από το παράθυρο του πρώτου ορόφου στα δεξιά της φωτογραφίας να υπάρχει μεταλλικό κάγκελο ενώ στην πρώτη φωτογραφία του Τεκμηρίου VI στην Ε/Δ Λεαντζή στον ίδιο χώρο υπάρχει κενό (δηλαδή δεν υπάρχει κάγκελο) αλλά στην φωτογραφία του Τεκμηρίου VIII στην Ε/Δ Λεαντζή στον ίδιο χώρο φαίνεται να υπάρχει εγκατεστημένο γυάλινο κάγκελο. (γ) Στη φωτογραφία του Τεκμηρίου V στην Ε/Δ Λεαντζή φαίνεται να υπάρχουν κενοί χώροι στα ανοίγματα του ισογείου ενώ στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου VI στην Ε/Δ Λεαντζή στον ίδιο χώρο απεικονίζονται τοποθετημένες θύρες στα ίδια ανοίγματα. Στο σημείο αυτό διευκρινίζεται ότι πλευρά της Εναγομένης δεν έχει αμφισβητήσει τη θέση της Ενάγουσας που έχει προωθηθεί κατά την εκδίκαση της παρούσας αίτησης και είναι ότι η κατάσταση που απεικονίζεται στις εν λόγω φωτογραφίες αφορούν την επίμαχη οικία. Επομένως δέχομαι ότι οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί από τον επίμαχο χώρο του εργοταξίου της οικίας. Τα πιο πάνω αποτελούν μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Ωστόσο ενώπιον μου δεν υπάρχει αξιόπιστη μαρτυρία που με ασφάλεια να τεκμηριώνει πότε οι επισυνημμένες στην Ε/Δ Λεαντζή φωτογραφίες έχουν ληφθεί. Το σίγουρο που προκύπτει είναι ότι η ομνύουσα δεν είναι το πρόσωπο που τις έλαβε αφού αν ήταν αυτή θα το έλεγε στην Ε/Δ της, πράγμα που δεν σημειώνεται. Συνεπώς η αναφορά της σε ημερομηνίες που αποδίδει ότι λήφθηκαν ορισμένες από τις φωτογραφίες που παρουσιάζει μέσα από την Ε/Δ της αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία, η οποία βέβαια αξιολογείται χωρίς εκ προοιμίου να αποκλείεται ακριβώς και μόνο επειδή είναι εξ' ακοής (άρθρο 24 του Κεφ.9). Ωστόσο η Ε/Δ της δεν περιέχει σημαντικές πληροφορίες σε σχέση με την αναφορά αυτή, όπως για παράδειγμα την πηγή της γνώσης της και το άτομο που τις έλαβε. Ούτε οι φωτογραφίες περιέχουν στοιχεία που να καθιστούν γνωστή την ημερομηνία ή τις ημερομηνίες λήψης τους. Επίσης δεν υπάρχει μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τη θέση της Ενάγουσας ότι αυτά που απεικονίζονται στις επισυνημμένες φωτογραφίες είναι εργασίες που όντως είχαν εκτελεστεί την περίοδο που το επίμαχο προσωρινό διάταγμα βρισκόταν σε ισχύ. Η προσκόμιση τέτοιων μαρτυριών είναι ουσιώδες δεδομένου ότι ο μάρτυρας Τορναρίτης και κατ' επέκταση η πλευρά της Εναγομένης αναδεικνύει την μη παρουσίαση τους ως κενό στην αλυσίδα της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Θα έλεγα επίσης ότι η απουσία τέτοιων πληροφοριών στερεί την δυνατότητα από το Δικαστήριο να την αξιολογήσει στη βάση των παραμέτρων που κατά τρόπο μη εξαντλητικό καταγράφονται στις πρόνοιες του άρθρου 27 του Κεφ.9. Συνεπώς μοιραία αποδίδω μηδενική βαρύτητα στην αναφορά της Λεαντζή ως προς την εξ' ακοής δήλωση της για το πότε λήφθηκαν φωτογραφίες που επισυνάπτει στην Ε/Δ της. Σε ότι αφορά τις υπόλοιπες αναφορές της που παραπέμπουν σε γεγονότα και υποστηρίζονται από πραγματική μαρτυρία, δεν έχω λόγο να τις αμφισβητήσω και ως εκ τούτου τις αποδέχομαι ως ορθές, αληθές και αξιόπιστες. Αντίθετα οι αναφορές της που συνιστούν συμπεράσματα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Επομένως από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό και ειδικότερα από τα επισυνημμένα έντυπα της ηλεκτρονικής ιστοσελίδας του Εφόρου Εταιρειών (Τεκμήριο I Ε/Δ Λεαντζή) διαπιστώνεται ότι η Εναγόμενη είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης εγγεγραμμένη στο μητρώο του Εφόρου Εταιρειών με την Ρεβέκα Τορναρίτη να είναι μία εκ των διευθυντών του εν λόγω νομικού προσώπου. Επίσης από τα επισυνημμένα Τεκμήρια III & IV στην Ε/Δ Λεαντζή διαπιστώνεται ότι κατά τη διάρκεια που το επίμαχο προσωρινό διάταγμα βρισκόταν σε ισχύ η Ενάγουσα συναίνεσε στο αίτημα της Εναγομένης να της επιτραπεί η τοποθέτηση εξωτερικής θύρας στην επίδικη οικία προκειμένου αυτή να προστατευθεί από καιρικές συνθήκες. Όλα αυτά καθίστανται μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι επί του συνόλου της η μαρτυρία του Τορναρίτη γίνεται αποδεκτή ως ορθή, αληθή και αξιόπιστη στο βαθμό και την έκταση που έχει εξηγηθεί πιο πάνω. Νομική Πτυχή: Η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιλαμβάνεται περίπτωσης τιμωρίας φυσικών και νομικών προσώπων για παρακοή δικαστικού διατάγματος αντλείται και συνάμα προσδιορίζεται μέσα από το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το εν λόγω άρθρο αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο στο οποίο καθορίζονται τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα, τα οποία είναι η επιβολή οικονομικών κυρώσεων υπό τύπο προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων (κατάσχεση περιουσίας) ή ακόμη στέρηση ελευθερίας με φυλάκιση. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων (Krashias Shoe Factory Ltd also trading as "K" Shoes v. Adidas

(1989)1E Α.Α.Δ. 750). Σύμφωνα με την υπόθεση Krashias, η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δυο σκοπούς: (α) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και/ή (β) την τιμωρία του παραβάτη. (Enfield NVC v. Mahoney [1983] 2 All E.R. 901 (CA)). Η διαδικασία παρακοής διατάγματος σε αστική υπόθεση έχει ποινικό χαρακτήρα αφού επιδιώκεται η καταδίκη και τιμωρία του παραβάτη (Halin v. Timur κ.α.

(2005)1Α A.A.Δ. 424). Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και τον μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του Δικαστηρίου προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας, η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος (Πέτσα ν. Πιερίδη

(2011)1Γ Α.Α.Δ. 1716). Πρόκειται για 'οιωνοί', όπως χαρακτηρίστηκε, ποινική διαδικασία, γι' αυτό και το μέτρο απόδειξης της είναι εκείνο που εφαρμόζεται στις ποινικές υποθέσεις, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Ιωάννου ν. Μανώλη, άλλως Έλλης Ρόπαλη μέσω της πληρεξουσίου αντιπροσώπου αυτής Δέσποινας Σάκκα κ.α.

(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1423, Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309 και Knight v. Clifton [1971] 2 All E.R. 378). Σχετική με τη φύση της διαδικασίας που ακολουθείται στην περίπτωση αίτησης για παρακοή δικαστικού διατάγματος είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Denning M.R., όπως ήταν τότε, στην υπόθεση In Bramblevale, Re [1970] Ch. 128: "A contempt of court is an offence of a criminal character. A man may be sent to prison for it. It must be satisfactorily proved. To use the time-honoured phrase, it must be proved beyond reasonable doubt. It is not proved by showing that, when the man was asked about it, he told lies. There must be some further evidence to incriminate him. Once some evidence is given, then his lies can be thrown into the scale against him. But there must be some other evidence ." Επίσης, στη σελίδα 92 του κυπριακού νομικού συγγράμματος 'Sentencing in Cyprus', έκδοση 1978 του κυρίου Γεώργιου Πική, Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως ήταν τότε, αναφέρονται τα εξής: "Lastly it must be mentioned that contempt proceedings are proceedings of a criminal nature; with the exception of cases of contempt in the face of the court, the procedure applicable to criminal cases must be followed and applied". Περαιτέρω στην υπόθεση Krashias υποδείχτηκε ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο στις ποινικές υποθέσεις. Το δικονομικό πλαίσιο παρέχεται από τη Δ.42Α των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η εν λόγω διάταξη πραγματεύεται τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής το Δικαστήριο. Οι πρόνοιες της συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το δικαιοδοτικό άρθρο 42 του Ν.14/60 Στην υπόθεση Krashias το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι η φύση της διαδικασίας και οι κυρώσεις που μπορεί να προκύψουν, επιβάλλουν τη σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. Επίσης στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Τάκη Μακρίδη

(1991)1 Α.Α.Δ. 401 σημειώθηκαν τα εξής: "Σε περιπτώσεις όπως εδώ, που αφορούν την ελευθερία του πολίτη, οι δικονομικές διατάξεις που ρυθμίζουν τη διαδικασία πρέπει να τηρούνται αυστηρά και κατά γράμμα επί ποινή ακυρότητας της δικαστικής πράξης που ακολούθησε." Προσεχτική μελέτη της Διάταξης 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά και της σχετικής με το θέμα νομολογίας (Μαυρονικόλα v. Ξάνθου, Έφεση Αρ. 9/2009 ημερομηνίας 24.02.11, Ονουφρίου v. Bye

(2007)1(A) A.A.Δ. 371 και Halin v. Timur κ.α. (πιο πάνω)), οδηγεί στις πιο κάτω προϋποθέσεις που απαιτείται να συντρέχουν για τη νομική θεμελίωση της παρακοής με το βάρος απόδειξης τους σε επίπεδο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας να βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή:

1. Να εκδοθεί δικαστικό διάταγμα εναντίον του παραβάτη (Καθ' ου η αίτηση) στο οποίο είτε να του δίδονται οδηγίες για να γίνει κάτι είτε να του απαγορεύεται να κάνει κάτι (Θ.1 της Δ.42Α).
2. Το διάταγμα του Δικαστηρίου να είναι οπισθογραφημένο με τον τρόπο και λεκτικό που ρητά σημειώνεται αυτούσια στον Θ.1 της Δ.42Α.
3. Η σύνταξη του διατάγματος του Δικαστηρίου να είναι σαφής και καθαρή.
4. Η επίδοση του διατάγματος του Δικαστηρίου να γίνει στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά (Θ.2 της Δ.42Α).
5. Ηθελημένη ανυπακοή του Καθ' ου η αίτηση στο διάταγμα του Δικαστηρίου.
6. Ο τύπος της αίτησης παρακοής να είναι δια κλήσεως και να υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση.
7. Η αίτηση παρακοής να έχει επιδοθεί στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά (Θ.3

(2)της Δ.42Α). Στην Krashias (πιο πάνω) τονίστηκε ότι η Διάταξη 42Α καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου σε περίπτωση παρακοής διατάγματος. Επιπλέον, στην υπόθεση Photiou v. Hadjiforados

(1988)1 CLR 384 λέχθηκαν τα εξής: "The wording of rule 2 of Order 42A is clear and unambiguous. ............................................................................................... The controlling word in rule 2 is "shall". It is a mandatory provision and not directory. Only strict compliance thereto opens the way for the exercise by the Court of its power under section 42 of the Courts of Justice Law. There is no room for any other interpretation (see Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 CLR 287, Georgoulla Hjicosta v. Eteria Thomaides Bros (Cyprus) Ltd

(1979)1 CLR 476). .................................................................................................... Personal service of duly endorsed copy of an order, either mandatory or prohibitory, is a condition precedent to its enforcement under section 42 of the Courts of Justice Law." Στη δε υπόθεση Antonis Mouzouris and another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 CLR 287 αποφασίστηκε ότι η παράλειψη επίδοσης του διατάγματος στον καταφρονούντα καθιστά ολόκληρη τη διαδικασία άκυρη και το Δικαστήριο υποχρεούται να την απορρίψει. Παράλληλα, στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου (πιο πάνω) με αναφορά στη Mouzouris (πιο πάνω) αποφασίστηκε ότι για να διαπιστωθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του Καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος (Sazen Fast Food Ltd v. Χατζηνικόλα Λειβαδιώτη & Σία Λτδ κ.α.

(2006)1Α Α.Α.Δ. 472). Συνεπώς, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Yuko Finance BV κ.α. v. Halebay Holdings Limited, Πολιτική Έφεση Αρ. 180/2009 ημερομηνίας 08.03.13 στην οποία μνημονεύεται η υπόθεση Μιχαηλίδης v. Poliakova, Έφεση Αρ. 22/2009, ημερομηνίας 24.02.11 με αναφορά στη Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση ('actus reus') αλλά και η υποκειμενική υπόσταση ('mens rea') του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Ν.14/60. Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του Καθ' ου η αίτηση, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του (Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2)

(1897)Sol Jo 225, Ετήσια Δικονομική Πρακτική 1961 σελίδα 1073 - "Casual or accidental and unintentional disobedience to an order is not sufficient to warrant committal"). Περαιτέρω είναι καλά καθιερωμένη αρχή ότι τα διατάγματα πρέπει να είναι σαφή και καθαρά. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι συνταγμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα στοιχεία που ο Καθ' ου η αίτηση θα πρέπει να γνωρίζει για να είναι η δυνατή η συμμόρφωση του με το διάταγμα. Όπως λέχθηκε στην Μιχαηλίδης (πιο πάνω), για να είναι δυνατή η τιμωρία του Καθ' ου η αίτηση τα διατάγματα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποια ιδιότητα. Εξέταση εκδοχών - Συμπεράσματα: Καθοδηγούμενος από το προαναφερόμενο νομικό πλαίσιο και με βάση τα ευρήματα που προέκυψαν μέσα από τα γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων αλλά και μετά την αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού, στρέφομαι ευθύς να εξετάσω τις εκδοχές των μερών και να καταλήξω σε σχετικά συμπεράσματα. Ειδικότερα θα εξετάσω κατά πόσο πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έγκριση της υπό κρίσης αίτησης καθώς επίσης κατά πόσο ευσταθούν ή όχι οι προβαλλόμενοι λόγοι ένστασης σύμφωνα με τις θέσεις και επιχειρήματα αμφοτέρων πλευρών. Προς το σκοπό αυτό έχω ακόμη θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων, το οποίο και μελέτησα με προσοχή. Θέση Εναγομένης περί κατάχρησης της διαδικασίας: Η θέση αυτή της Εναγόμενη περιέχεται στον τέταρτο και πέμπτο λόγο ένστασης. Η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι η προώθηση της υπό κρίση αίτησης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας επειδή το επίμαχο προσωρινό διάταγμα έχει ακυρωθεί και έτσι δεν μπορεί να αξιώνεται συμμόρφωση μ' αυτό. Με κάθε σεβασμό στην πλευρά της Εναγομένης, η πιο πάνω θέση της δεν με βρίσκει σύμφωνο. Όπως ήδη λέχθηκε, η διαδικασία που ακολουθείται έχει οιονεί ποινικό χαρακτήρα. Το άρθρο 42 του Ν.14/60 είναι δικαιοδοτικό και παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να ασχοληθεί με την τιμωρία φυσικών και νομικών προσώπων που αφορά την παρακοή δικαστικών διαταγμάτων (υπόθεση Krashias). Μελέτη των προνοιών του εν λόγω άρθρου καθιστά αντιληπτό ότι η πολιτική διαδικασία ανυπακοής διατάγματος εξυπηρετεί δύο σκοπούς, ήτοι τον εξαναγκασμό του προσώπου που παραβιάζει το διάταγμα σε υπακοή και την τιμωρία αυτού. Οι σκοποί αυτοί μπορεί να χρησιμοποιηθούν είτε συνδυαστικά προς αλληλοεξυπηρέτηση τους είτε ξεχωριστά. Η εξουσία του Δικαστηρίου για την τιμωρία της παράβασης θα πρέπει πρωτίστως να στοχεύει στον εξαναγκασμό του Καθ' ου η αίτηση σε υπακοή στο δικαστικό διάταγμα. Η τιμωρία του παραβάτη είναι όντως το μέσο με το οποίο θα επέλθει η συμμόρφωση, αν αυτό βέβαια είναι ακόμη δυνατό. Ωστόσο δύναται να επιβληθεί ποινή στον παραβάτη σε περιπτώσεις όπου δεν χρειάζεται εξαναγκασμός του σε υπακοή στο διάταγμα. Όπως σημειώνεται στο κυπριακό νομικό σύγγραμμα «Διατάγματα» των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Κεφάλαιο 13, σελίδα 419: «Επίσης, ο καθ' ου η αίτηση μπορεί να κριθεί ένοχος και να τιμωρηθεί, έστω και αν το διάταγμα ακυρώθηκε μετά την παρακοή του.» Η αστική καταφρόνηση διαπράττεται οποτεδήποτε διάδικος δεν υπακούει σε διαταγή του Δικαστηρίου (υπόθεση Krashias). Η χρήση διαζευκτικής φράσης στο λεκτικό της διατύπωσης των προνοιών στην επιφύλαξη του άρθρου 42 του Ν.14/60 καθιστά σαφές ότι η κρίση για ενοχή και η επιβολή ποινής στον παραβάτη ένεκα παρακοής διατάγματος μπορεί να γίνουν ανεξάρτητα αν ο στόχος εξαναγκασμού σε υπακοή είναι εφικτός. Παραμένει ουσιαστικό ότι όταν καταχωρίστηκε η υπό κρίση αίτηση το επίμαχο προσωρινό διάταγμα βρισκόταν σε ισχύ. Το γεγονός ότι στην πορεία η ισχύ του ακυρώθηκε δεν αναιρεί τη δυνατότητα εκδίκασης του αντικειμένου της παρούσας αίτησης έστω και μ' αυτήν την εξέλιξη. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, ο εν λόγω ισχυρισμός της Εναγομένης δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Η Ενάγουσα ασκεί το δικαίωμα που της παρέχουν οι πρόνοιες του άρθρου 42 του Ν.14/60 που είναι το ουσιαστικό δίκαιο σε συνδυασμό με το δικονομικό πλαίσιο που παρέχεται από τη Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στη βάση των κριτηρίων και προϋποθέσεων που περιέχονται σ' αυτά. Κριτήρια και προϋποθέσεις: Ακολουθεί η εξέταση του πρώτου, δεύτερου και τρίτου λόγου ένστασης, οι οποίοι σχετίζονται με τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις που επενεργούν στην κρίση του Δικαστηρίου στα πλαίσια εξέτασης της ουσίας της υπό κρίση αίτησης. Από το λεκτικό της αιτούμενης θεραπείας προκύπτει ότι ζητείται η τιμωρία τόσο της Εναγομένης που είναι νομικό πρόσωπο όσο και των φυσικών προσώπων Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκας Τορναρίτη, οι οποίοι θεωρούνται διευθυντές της Εναγομένης εταιρείας. Γι' αυτό θα εξετάσω κατά πόσο πληρούνται σωρευτικά οι απαιτούμενες προϋποθέσεις και κριτήρια όχι μόνο για την Εναγόμενη αλλά και για τα δύο πιο πάνω φυσικά πρόσωπα (Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκα Τορναρίτη).

(1)Κατά πόσο έχει εκδοθεί δικαστικό διάταγμα εναντίον της Εναγομένης, Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκας Τορναρίτη Αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι στις 11.12.20 εκδόθηκε ενδιάμεσο διάταγμα εναντίον της Εναγομένης εταιρείας. Δεν υπάρχει αμφιβολία από το κείμενο του διατάγματος ότι αυτό έχει απαγορευτική μορφή. Αν κάποιος ανατρέξει στο περιεχόμενο του, το οποίο επίσης αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων, θα διαπιστώσει ότι απαγόρευε στην Εναγόμενη και/ή υπαλλήλους, αντιπροσώπους, υπηρέτες αυτής να αλλοιώνει, διαφοροποιεί ή αλλάζει την εξωτερική όψη του επίμαχου ακινήτου. Συνεπώς πληρείται ο Θ.1 της Δ.42Α. Σαφώς στους αντιπροσώπους περιλαμβάνονται και οι διευθυντές της Εναγομένης. Εφόσον έχει διαπιστωθεί από το μαρτυρικό υλικό ότι διευθυντές της Εναγομένης είναι ο Κρίτωνας Τορναρίτης και η Ρεβέκα Τορναρίτη, προκύπτει ότι οι απαγορευτικές πράξεις που καλύπτονται από το διάταγμα αφορούν και τα εν λόγω φυσικά πρόσωπα, στα οποία επίσης απευθύνονται. Συνεπώς πληρείται ο Θ.1 της Δ.42Α τόσο για την Εναγόμενη όσο και για τους Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκα Τορναρίτη.

(2)Το διάταγμα του Δικαστηρίου να είναι οπισθογραφημένο Διαβάζοντας το εν λόγω δικαστικό διάταγμα παρατηρώ ότι σ' αυτό περιέχεται η δέουσα οπισθογράφηση, όπως αυτή απαιτείται από τις πρόνοιες της Διάταξης 42Α και συγκεκριμένα του Κανονισμού 1 αυτής. Στο κάτω μέρος του δικαστικού διατάγματος υπάρχει σχετική παράγραφος με τον τίτλο 'Οπισθογράφηση', το λεκτικό της οποίας συνάδει απόλυτα με αυτό που απαιτείται από την πιο πάνω διάταξη. Πέραν αυτού όμως θα πρέπει να λεχθεί ότι το θέμα της οπισθογράφησης δεν έχει αμφισβητηθεί από την Εναγόμενη. Κατά συνέπεια, τεκμηριώνεται και αυτή η προϋπόθεση.

(3)Σαφής και καθαρή σύνταξη του δικαστικού διατάγματος Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει ότι ικανοποιείται το κριτήριο αυτό. Το νόημα του κειμένου είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται παρερμηνεία. Αρκεί κάποιος να αναγνώσει το περιεχόμενο του διατάγματος, στο οποίο και παραπέμπω, για να το διαπιστώσει. Ο αναγνώστης με ευκολία αντιλαμβάνεται το πλαίσιο της απαγόρευσης, δηλαδή ακριβώς τι απαγορεύεται, ότι η απαγόρευση στρέφεται εναντίον της Εναγομένης και αντιπροσώπων και υπαλλήλων της και το χρονικό διάστημα που ισχύει η απαγορευτική μορφή του διατάγματος.

(4)Προσωπική επίδοση του δικαστικού διατάγματος στην Εναγόμενη, Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκας Τορναρίτη Επειδή η Εναγόμενη είναι νομικό πρόσωπο, ισχύουν οι αρχές επίδοσης που περιέχονται στις διατάξεις της Δ.5 Θ.7 που προνοούν να γίνει σε αξιωματούχο της εταιρείας (I.P.M. Industries Ltd κ.α. v. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ

(2006)1Β Α.Α.Δ. 1319) ή με βάση το άρθρο 372 του Κεφ.113 που ερμηνεύτηκε μέσα από τη νομολογία οι πρόνοιες του οποίου παραπέμπουν επίδοση σε πρόσωπο στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας (NTR Beach Diners Ltd και άλλος v. Adamou Construction and Management Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2012 ημερ. 15.01.18, J.Z. Classic Music Pro Ltd v. Alkadia Music Land Ltd

(2002)1B Α.Α.Δ. 1151). Αναφορά στις πιο πάνω διαθέσιμες επιλογές επίδοσης γίνεται στο κυπριακό νομικό σύγγραμμα «Διατάγματα» των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Κεφάλαιο 13, σελίδες 414-415. Στην προκειμένη περίπτωση παρατηρώ ότι η Εναγόμενη σε κανένα στάδιο της διαδικασίας ισχυρίστηκε μη επίδοση σ' αυτήν του επίμαχου διατάγματος. Αντίθετα αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι το εν λόγω διάταγμα της επιδόθηκε στις 15.12.20, γεγονός που ενόρκως δηλών Τορναρίτης, ένας εκ των διευθυντών της αποκαλύπτει ευθέως στην §4 της ένορκης δήλωσης του. Παράλληλα ανάτρεξα στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης αφού υπήρχε τέτοια δυνατότητα (Γεωργίου v. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου

(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1938) όπου και εντόπισα το έντυπο της ένορκης δήλωσης του επιδότη, σύμφωνα με το οποίο στις 15.12.20 επιδόθηκε το επίμαχο διάταγμα στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εναγομένης και συγκεκριμένα στον δικηγόρο Χαράλαμπο Αρτέμη που εργάζεται εκεί, ο οποίος και υπέγραψε για την παραλαβή του εν λόγω εγγράφου. Κατά συνέπεια η επίδοση έγινε σε πρόσωπο που κατονομάζεται και βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εναγομένης με υπογραφή του για την παραλαβή του διατάγματος. Στη βάση αυτών των γεγονότων και έχοντας υπόψη μου ότι η επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο (Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr.P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 43, κρίνω ότι ικανοποιείται το κριτήριο της επίδοσης του διατάγματος στην Εναγόμενη που γίνεται αναφορά στο Θ.2 της Δ.42Α. Αντίθετα δεν προκύπτει επίδοση του επίμαχου διατάγματος προσωπικά στον Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκα Τορναρίτη. Γι' αυτό σε ότι αφορά τα πρόσωπα αυτά, υπό την προσωπική τους ιδιότητα, το θέμα τελειώνει εδώ χωρίς να χρειάζεται η εξέταση των υπολοίπων προϋποθέσεων.

(5)Ο τύπος της αίτησης παρακοής να είναι δια κλήσεως και να υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση Θα πρέπει να λεχθεί ότι η υπό κρίση αίτηση που καταχωρίστηκε και προωθήθηκε είναι δια κλήσεως και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση λειτουργού στην υπηρεσία του οργανισμού στον οποίον η Ενάγουσα ανέθεσε τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων του κοινόκτητου συγκροτήματος όπου στεγάζεται το επίμαχο ακίνητο της Εναγομένης. Επομένως χωρίς αμφιβολία δικαιολογείται και αυτή η προϋπόθεση.

(6)Προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής στην Εναγόμενη Στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης παρατηρώ ότι υπάρχει προσωπική επίδοση της υπό κρίση αίτησης στον Κρίτωνα Τορναρίτη, διευθυντή της Εναγομένης. Υπό αυτές τις συνθήκες καταλήγω ότι υπήρξε επίδοση της αίτησης παρακοής στην Εναγόμενη δυνάμει των προνοιών του Θ.3

(2)της Δ.42Α ικανοποιώντας έτσι το κριτήριο που περιέχεται.

(7)Ηθελημένη ανυπακοή της Εναγομένης στο διάταγμα του Δικαστηρίου Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν υπάρχει αξιόπιστη και συνάμα πειστική μαρτυρία που με ασφάλεια να αποδεικνύει τον ισχυρισμό της Ενάγουσας ότι οι επισυνημμένες φωτογραφίες είχαν ληφθεί σε περίοδο που το επίμαχο προσωρινό διάταγμα βρισκόταν σε ισχύ. Επίσης σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν υπάρχει μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τη θέση της Ενάγουσας ότι αυτά που απεικονίζονται στις επισυνημμένες φωτογραφίες είναι εργασίες που είχαν εκτελεστεί την περίοδο που το επίμαχο προσωρινό διάταγμα βρισκόταν σε ισχύ. Ακόμη όμως και να θεωρηθούν τεκμηριωμένοι οι πιο πάνω ισχυρισμοί της Ενάγουσας, δηλαδή ότι οι εργασίες είχαν εκτελεστεί το χρονικό διάστημα που το επίμαχο ενδιάμεσο διάταγμα απαγορευτικής φύσεως βρισκόταν σε ισχύ, δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να καταδεικνύει ότι η εκτέλεση τους είναι αποτέλεσμα οδηγιών που δόθηκαν από την Εναγόμενη στον εργολάβο και όχι απευθείας από τον εργολάβο στους εργαζόμενους στο εργοτάξιο στα πλαίσια επιθυμίας ή επιδίωξης του ιδίου του εργολήπτη να ολοκληρώσει το έργο χωρίς καθυστέρηση εν αγνοία της Εναγομένης. Ιδιαίτερα όταν η θέση αυτή της Ενάγουσας αμφισβητείται από την Εναγόμενη δια του Τορναρίτη στην ένορκη μαρτυρία του. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, το κριτήριο αυτό δεν ικανοποιείται. Κατάληξη: Εφόσον δεν πληρούνται σωρευτικά οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για κανένα από τους κατονομαζόμενους στην υπό κρίση αίτηση, ήτοι Εναγόμενη, Κρίτωνα Τορναρίτη και Ρεβέκα Τορναρίτη, το αποτέλεσμα αυτής είναι προδιαγραφόμενο. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα που διέπει την επιδίκαση τους. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Εναγομένης-Καθ' ης η αίτησης και εναντίον της Ενάγουσας-Αιτήτριας. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο