ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ν. ΑΒΡΑΑΜ ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ κ.α., Αγωγή αρ. 774/2021, 4/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:A57 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Θ. Συμεωνίδης, προσ. Ε.Δ. Αγωγή αρ. 774/2021 Μεταξύ: ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ, από την Πάφο Ενάγοντας και
- ΑΒΡΑΑΜ ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ, από την Πάφο
- ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ Α.Ε., από τη Λευκωσία Εναγόμενοι Ημερομηνία: 04/05/23 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα/ Καθ' ου η Αίτηση: κ.κ. ΧΑΡΗΣ ΚΟΥΦΕΤΤΑΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους 2/ Αιτητές: κ.κ. Κώστας Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση ημερομηνίας 09/02/23 οι Αιτητές/Εναγόμενοι 2 αιτούνται την απόρριψη της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο στη βάση της προδικαστικής ένσταση που εγείρεται στη παράγραφο 1 της Υπεράσπισής τους, δηλαδή λόγω του ότι ο Ενάγοντας/ Καθ' ου η Αίτηση είχε καταχωρήσει στις 30/10/2019 την Αγωγή με αρ. 1182/2019 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου και στις 02/11/2021 την απέσυρε με τρόπο που να δημιουργεί δεδικασμένο, χωρίς την εξασφάλιση σχετικής προς τούτο άδειας του Δικαστηρίου ως προνοεί η Δ.15 των ΚΠΔ. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Λάμπρου Παπασάββα ημερομηνίας 07/02/23 στην οποία παρατίθεται το πραγματικό υπόβαθρο που στηρίζει το αίτημα των Αιτητών. Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω ότι η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε αφού προηγουμένως, και συγκεκριμένα στις 17/10/22, δόθηκε άδεια από το Δικαστήριο για εκδίκαση του προδικαστικού σημείου που εγείρεται στην Υπεράσπιση των Εναγόμενων
- Η Αίτηση προσέκρουσε στην Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση ημερομηνίας 10/03/23, μέσω της οποίας προβάλλονται συνολικά 11 λόγοι ένστασης. Δεν θεωρώ σκόπιμο να τους επαναλάβω για τους σκοπούς της παρούσας Απόφασης. Αρκεί να αναφέρω ότι ο Καθ' ου η Αίτηση εισηγείται, μεταξύ άλλων, ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε για την απόσυρση και απόρριψη της Αγωγής με αρ. 1182/19 δεν δημιουργεί δεδικασμένο, ώστε να δικαιολογείται η απόρριψη της παρούσας Αγωγής για αυτό το λόγο. Η Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Χάρη Κουφέττα ημερομηνίας 10/03/
- Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό κρίση Αίτηση δεν αμφισβητούνται. Στις 30/10/2019 ο Ενάγοντας καταχώρησε την Αγωγή με αρ. 1182/19 αξιώνοντας εναντίον των ίδιων εναγόμενων με την παρούσα Αγωγή, αποζημιώσεις από ισχυριζόμενο ατύχημα που έλαβε χώρα στις 14/11/
- Πρόκειται για την ίδια αξίωση που προωθείται και μέσω της παρούσας Αγωγής. Στις 29/01/20, οι Εναγόμενοι 2 (εδώ Αιτητές) καταχώρησαν Υπεράσπιση και ο Ενάγοντας καταχώρησε την Απάντηση στην Υπεράσπιση στις 04/02/
- Η Αγωγή αρ. 1182/2019 δεν επιδόθηκε στον εκεί εναγόμενο
- Στις 02/11/2021, οι συνήγοροι του Ενάγοντα ζήτησαν άδεια του Δικαστηρίου για την απόσυρση της Αγωγής με αρ. 1182/2019 εναντίον των Εναγόμενων 2 «άνευ βλάβης» με έξοδα Ευρώ 1.000 πλέον Φ.Π.Α. υπέρ των Εναγόμενων 2, τα οποία είχαν ήδη καταβληθεί προς εκείνους. Οι συνήγοροι των Εναγόμενων 2 συγκατατέθηκαν στην έγκριση του αιτήματος του Ενάγοντα και το Δικαστήριο προχώρησε στην απόρριψη της Αγωγής. Ως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 02/11/21 διαμείφθηκαν τα ακόλουθα: «Δικηγόρος Αιτητή [Ενάγοντα]: Ζητώ άδεια να αποσύρω άνευ βλάβης την αγωγή εναντίον του εναγόμενου
- Με έξοδα ύψους Ευρώ 1.000, πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του Εναγόμενου
- Δικηγόρος Εναγόμενου 2: Συμφωνώ. Τα έξοδα έχουν ήδη καταβληθεί. Δικαστήριο: Η Αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 απορρίπτεται άνευ βλάβης.» Έπειτα, στις 04/11/2021, ο Ενάγοντας καταχώρησε την Αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο με την οποία αξιώνει αποζημιώσεις εναντίον των Εναγόμενων στη βάση των ίδιων γεγονότων. Ούτε αυτή η Αγωγή έχει επιδοθεί στον Εναγόμενο
- Οι Εναγόμενοι 2, οι οποίοι εμφανίζονται στη διαδικασία, ισχυρίζονται μέσω της Υπεράσπισής τους, και μετέπειτα μέσω της υπό κρίση Αίτησης, ότι η παρούσα Αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί καθότι ο Ενάγοντας κωλύεται, λόγω δεδικασμένου, να την προωθεί. Θεωρούν ότι η απόρριψη της Αγωγής με αρ. 1182/2019 δεν έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.15 των ΚΠΔ, με αποτέλεσμα να δημιουργείται δεδικασμένο και συγκεκριμένα ισχυρίζονται ότι, εφόσον οι Εναγόμενοι 2 είχαν καταχωρήσει Υπεράσπιση στην Αγωγή με αρ. 1182/2019 προτού αυτή απορριφθεί, ο Ενάγοντας είχε, σε εκείνο το στάδιο, παύσει να αποτελεί dominus litis και άρα ότι η διακοπή της αγωγής τελούσε υπό την αίρεση εξασφάλισης άδειας του Δικαστηρίου. Ως εισηγούνται, για να διακοπεί η Αγωγή, χωρίς να δημιουργηθεί δεδικασμένο, ο Ενάγοντας είχε υποχρέωση να υποβάλει σχετική αίτηση προς τούτο, το Δικαστήριο να εξετάσει την εν λόγω αίτηση και τότε να αποφασίσει κατά πόσο θα επιτραπεί ή όχι η απόσυρση της Αγωγής και εάν ναι, υπό ποιους όρους. Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η άποψη του Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι στις 02/11/21 είχε ζητηθεί από τον Ενάγοντα η άδεια του Δικαστηρίου για την απόσυρση της Αγωγής «άνευ βλάβης», ο συνήγορος των Εναγόμενων 2 είχε συγκατατεθεί στο εν λόγω αίτημα και το Δικαστήριο εγκρίνοντας το αίτημα προχώρησε στην απόρριψη της Αγωγής «άνευ βλάβης» του δικαιώματός του Ενάγοντα να καταχωρήσει νέα στο μέλλον. Αυτή ήταν, άλλωστε, και η τότε συνεννόηση μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων, ως ισχυρίζεται, εξ ου και είχαν καταβληθεί τα συμφωνηθέντα έξοδα της διαδικασίας από τον Ενάγοντα σε αυτούς προηγουμένως. Την ημέρα της ακρόασης της υπό κρίση Αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις με την επιχειρηματολογία τους. Έχω μελετήσει προσεκτικά το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων, συμπεριλαμβανομένης της νομολογίας στην οποία με έχουν παραπέμψει αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων, και το έχω λάβει υπόψη μου, ακόμη και εάν δεν αναπαράγεται στο κείμενο της παρούσας Απόφασης. Νομική πτυχή Το επίδικο ζήτημα, αν δηλαδή προέκυψε δεδικασμένο από τον τρόπο που αποσύρθηκε η αίτηση διέπεται από τη Δ.15 των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας. Πριν την καταχώρηση υπεράσπισης από τον εναγόμενο (ή ένα έχει καταχωρηθεί υπεράσπιση, προτού ληφθεί οποιοδήποτε περαιτέρω δικονομικό διάβημα), ο εκάστοτε ενάγοντας δικαιούται να διακόψει την αγωγή με σχετική γραπτή ειδοποίηση. Σε τέτοια περίπτωση, ούτε ο εναγόμενος αλλά ούτε και το Δικαστήριο έχουν λόγο να εμπλακούν και η διακοπή της αγωγής δεν δημιουργεί δεδικασμένο. Ο ενάγοντας διατηρεί το δικαίωμα να καταχωρήσει νέα πανομοιότυπη αγωγή στο μέλλον, νοουμένου ότι έχει καταβάλει τα έξοδα της πρώτης διαδικασίας προς τον εναγόμενο. Σε περίπτωση, όμως, που έχει καταχωρηθεί υπεράσπιση, ο ενάγοντας παύει να αποτελεί «dominus litis» και δεν έχει πλέον το προνόμιο να διακόψει οποτεδήποτε θελήσει τη διαδικασία, διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμα να επανέλθει με την καταχώρηση νέας. Για να επιτραπεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται η προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου. Η απόσυρση της αγωγής χωρίς άδεια του Δικαστηρίου και η επακόλουθη απόρριψή της από το Δικαστήριο δημιουργεί δεδικασμένο. Στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670, το Ανώτατο Δικαστήριο, με παραπομπή σε προηγούμενη νομολογία, παρέθεσε τη νομολογιακή αρχή που διέπει το ζήτημα ως ακολούθως: «Το ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos
(1984)1 CLR 565 και Eleftheriades v. Cyprus Hotels
(1985)1 CLR 677. Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον. Ο ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα, ﴾με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. Βλ. Spencer Bower and Turner - the Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ.36, παράγραφος 39).» Το ζήτημα εγέρθηκε προς εξέταση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου και στην υπόθεση Πατσαλίδης Ιωάννης ν. Αβραάμ Αναστασίου Δίσπυρου
(2006)1 ΑΑΔ
- Εκεί, ο δικηγόρος του εφεσείοντα, δήλωσε στο πρωτόδικο Δικαστήριο τα εξής: «την αποσύρω άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του αιτητή» και ο δικηγόρος του εφεσίβλητου είπε: «Δεν έχω ένσταση. Δεν ζητώ έξοδα». Το Δικαστήριο σημείωσε στο πρακτικό: «Αποσύρεται και απορρίπτεται χωρίς έξοδα». Το Ανώτατο Δικαστήριο, κάνοντας αναφορά στο πιο πάνω απόσπασμα από την απόφαση Παμπορίδης (πιο πάνω), αποφάσισε ότι βάσει του πρακτικού, η διαδικασία είχε απορριφθεί από το Δικαστήριο χωρίς προηγουμένως να ζητηθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο άδεια απόσυρσης της με επιφύλαξη του δικαιώματος καταχώρησης νέας και άρα χωρίς να έχει δοθεί τέτοια άδεια. Συνεπώς, η απόρριψη της εκεί διαδικασίας δημιουργούσε δεδικασμένο και ο εκεί εφεσείοντας δεν δικαιούτο να καταχωρήσει νέα. Καταλήγοντας στην απόφασή του, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Ο δικηγόρος του εφεσείοντα κατά την έναρξη της αγόρευσης του έδωσε έμφαση στην αρχή του κοινοδικαίου πως δεδικασμένο υφίσταται μόνο στην περίπτωση όπου το συγκεκριμένο επίδικο ζήτημα έχει επιλυθεί από το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου εκκρεμούσε. Για να δεχθεί όμως, πολύ ορθά, στην πρόοδο της συζήτησης πως αυτή η αρχή μεταβλήθηκε με την ερμηνεία και εφαρμογή της Δ.15, όπως υποδείξαμε πιο πάνω. Προχωρώντας όμως υπέβαλε πως το πρακτικό του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το οποίο η αίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε, πρέπει να ερμηνευθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να θεωρείται πως ζητήθηκε, και ακολούθως δόθηκε, άδεια από το Δικαστήριο για την απόσυρση της αίτησης. Κρίνουμε πως με κανένα τρόπο δεν μπορεί να γίνει δεκτό κάτι τέτοιο. Η Δ.15, Θ.2 απαιτεί ρητή αίτηση και παροχή άδειας από το Δικαστήριο για απόσυρση υπόθεσης που εκκρεμεί ενώπιον του. Το Δικαστήριο ασκεί εξουσία, έχει δηλαδή διακριτική ευχέρεια, να εξετάσει το αίτημα και να αποφασίσει αν θα επιτρέψει τέτοια απόσυρση, και ενδεχομένως, υπό ποίους όρους ή όχι.» (έμφαση του παρόντος Δικαστηρίου) Η παρούσα υπόθεση, όμως, διαφοροποιείται από τα γεγονότα της Παμπορίδης (πιο πάνω). Ως διαφαίνεται από το πρακτικό του Δικαστηρίου στην Αγγωγή αρ. 1182/19 (το οποίο έχει παρατεθεί πιο πάνω), στην προκειμένη περίπτωση, ο Ενάγοντας είχε ζητήσει ρητά άδεια του Δικαστηρίου για την απόσυρση της αγωγής άνευ βλάβης («Ζητώ άδεια να αποσύρω άνευ βλάβης την αγωγή εναντίον του εναγόμενου 2») σε αντίθεση με την Παμπορίδης όπου ο δικηγόρος του εκεί ενάγοντα απλώς δήλωσε την πρόθεσή του να αποσύρει την αγωγή χωρίς να ζητήσει προηγουμένως άδεια του Δικαστηρίου προς τούτο. Μάλιστα, στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον ο συνήγορος των Εναγόμενων 2 συγκατατέθηκε στο να δοθεί η σχετική άδεια, το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα διευκρινίζοντας ότι η απόρριψη της αγωγής γινόταν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του ενάγοντα να καταχωρήσει άλλη πανομοιότυπη αγωγή στο μέλλον («Η Αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 απορρίπτεται άνευ βλάβης»). Δεδομένης της συγκατάθεσης του συνηγόρου των Εναγόμενων 2 στην Αγωγή αρ. 1182/19 για την απόσυρση της Αγωγής άνευ βλάβης, δεν υπήρχε λόγος το αίτημα του Ενάγοντα να γίνει γραπτώς, ούτε υποχρεούτο ο Ενάγοντας να αναφερθεί ρητά στις πρόνοιες της Δ.15 όταν υπέβαλε το αίτημα για άδεια απόσυρσης. Το γεγονός ότι ο συνήγορος του Ενάγοντα ζήτησε ρητά άδεια από το Δικαστήριο να αποσύρει την Αγωγής άνευ βλάβης και το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα είναι αρκετό για να ενεργοποιήσει τις πρόνοιες της Δ.
- Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο, για να αποφευχθεί η δημιουργία δεδικασμένου το Δικαστήριο, προτού προχωρήσει στην απόρριψη της Αγωγής «άνευ βλάβης», θα έπρεπε να αναφέρει ρητά και να καταγράψει στο πρακτικό του ότι αποφάσισε να δώσει την αιτούμενη άδεια για απόρριψη. Αυτό έχει απαντηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση στην υπόθεση ΛΑΜΠΗ ν. ALPHA BANK LIMITED, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ.: 372/2012, 26/3/2019, τα γεγονότα της οποίας προσομοιάζουν με αυτά της υπό εξέταση υπόθεσης. Στην Λάμπη, ο δικηγόρος του εκεί ενάγοντα ζήτησε άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την αγωγή άνευ βλάβης, ο δικηγόρος του εναγόμενου συμφώνησε και το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή με σαφή πρόνοια ότι η αγωγή απορρίπτεται άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του ενάγοντα. Ότι, δηλαδή, συνέβη και στην παρούσα υπόθεση. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, έκρινε ότι, με τον τρόπο που έγινε, η απόρριψη της αγωγής δεν δημιουργούσε δεδικασμένο. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα, αφού εφαρμόζεται πλήρως στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: «Το όλο ζήτημα του δεδικασμένου υπήρξε αντικείμενο εξέτασης εκ νέου στην πρόσφατη υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της περιουσίας της Arpactobil Trading Ltd κ.α. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε., Πολ. Έφ. Αρ. 81/2012, ημερ. 28/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A424, με την οποία επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση όπου είχε κριθεί ότι δεν δημιουργήθηκε δεδικασμένο με την απόσυρση «άνευ βλάβης» της Αγωγής. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση: «...Αναφορικά με το ζήτημα του δεδικασμένου, χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην υπόθεση Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ, 670, στην οποίαν αναφέρθηκαν οι αρχές με βάση τις οποίες δημιουργείται δεδικασμένο ή κώλυμα, μετά από τη διακοπή ή την απόσυρση μιας αγωγής. Μεταξύ άλλων τονίζεται, στην Παμπορίδης, ότι η απόσυρση μιας αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της, χωρίς άδεια του δικαστηρίου, η οποία άδεια εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση δικαιώματος καταχώρησης νέας αγωγής εκ μέρους του ενάγοντα, δημιουργεί δεδικασμένο. Στην προκείμενη περίπτωση, όμως, οι ενάγοντες-εφεσίβλητοι, εξυπακουόμενα, ζήτησαν άδεια του δικαστηρίου να αποσύρουν την προηγούμενη αγωγή, με επίφυλαξη δικαιωμάτων, δεν υπήρξε ένσταση εκ μέρους των εναγομένων και το δικαστήριο έδωσε τη ζητηθείσα άδεια και απέρριψε την προηγούμενη αγωγή, άνευ βλάβης των δικαιωμάτων των εναγόντων, δηλαδή χωρίς επηρεασμό του δικαιώματος τους να καταχωρήσουν νέα αγωγή. Ως εκ τούτου συμφωνούμε με την πρωτόδικη κρίση για το ζήτημα αυτό.» Προσθέτουμε ότι και η Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου (ανωτέρω) στην οποία ιδιαιτέρως αναφέρθηκε ο κ. Αγγελίδης, υιοθέτησε επίσης την ίδια αρχή όπως στην Παμπορίδης. Στην παρούσα περίπτωση σημαντικό για την πιο πάνω διαπίστωση του έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι η Αγωγή απεσύρθη άνευ βλάβης, διευκρινίζοντας ότι δεν επηρεάζοντο τα δικαιώματα της εφεσίβλητης προφανώς για καταχώρηση νέας Αγωγής εναντίον του εφεσείοντα. Συμφωνούμε με την προσέγγιση αυτή του Δικαστηρίου. Παρόλο που η άδεια απόρριψης δεν αναγράφεται στο πρακτικό ότι δόθηκε ρητά, είναι προφανές ότι η απόρριψη της Αγωγής κατόπιν του αιτήματος της εφεσίβλητης με τη σαφή πρόνοια «άνευ βλάβης των δικαιωμάτων των εναγόντων» εξυπακούει ότι δόθηκε τέτοια άδεια. Συνεπώς δεν τίθετο θέμα δημιουργίας δεδικασμένου με την απόρριψη της Αγωγής εναντίον του εφεσείοντα, κάτω από τις συνθήκες που έγινε στην Αγωγή 3226/03.» Όπως και στην απόφαση Λάμπη, έτσι και εδώ, παρόλο που το Δικαστήριο δεν κατέγραψε ρητά στο πρακτικό του ότι έδωσε άδεια για την απόσυρση της Αγωγής, εφόσον προχώρησε στην απόρριψη της Αγωγής κατόπιν σχετικού αιτήματος για άδεια απόσυρσης, με σαφή, μάλιστα, πρόνοια, ότι η απόρριψη θα γινόταν «άνευ βλάβης», εξυπακούεται ότι τέτοια άδεια δόθηκε. Ως ζήτημα κοινής λογικής (αλλά και νομικού ορθολογισμού), εάν το Δικαστήριο δεν προτίθετο να δώσει την αιτούμενη άδεια, αδιαμφισβήτητα θα το ανέφερε στους συνηγόρους των διαδίκων (και θα καταγραφόταν στο πρακτικό του) και σε καμία περίπτωση δεν θα προχωρούσε στην απόρριψη της αγωγής διευκρινίζοντας ότι αυτή γινόταν «άνευ βλάβης». Συνάγεται ότι, δυνάμει της Δ.15 ΚΠΔ και της σχετικής επί του θέματος νομολογίας, η υπό εξέταση απόρριψη της Αγωγής με αρ. 1182/19 δεν μπορεί να δημιουργήσει δεδικασμένο και κατ' επέκταση, ούτε κώλυμα στην έγερση νέας. Η εισήγηση των συνηγόρων των Αιτητών ότι οι αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Λάμπη και στην Arpactobil (πιο πάνω) συγκρούονται και δεν λαμβάνουν υπόψη παλαιότερη νομολογία επί του θέματος, και άρα ότι λήφθηκαν per incuriam με αποτέλεσμα ο δικαστικός λόγος τους να είναι «εντελώς αποδυναμωμένος», δεν με βρίσκει σύμφωνο. Ως προκύπτει από το απόσπασμα που παρατίθεται πιο πάνω, στην απόφαση Λάμπη γίνεται ρητή αναφορά και στην απόφαση Παμπορίδης αλλά και στην απόφαση Πατσαλίδης, οι οποίες με τη σειρά τους υιοθετούν παλαιότερη νομολογία. Εφαρμόστηκαν, επί των γεγονότων της εν λόγω υπόθεσης, οι ίδιες νομολογιακές αρχές, χωρίς να εντοπίζεται κάποια σύγκρουση ή έστω παρέκκλιση από την προγενέστερη νομολογία. Συγκεκριμένα, δεν έχει εντοπίσει το Δικαστήριο, ούτε έχει υποδειχθεί από τους συνηγόρους των Αιτητών προηγούμενη νομολογία που να προνοεί ότι τυχόν αίτημα για άδεια απόσυρσης θα πρέπει να γίνεται γραπτώς (και όχι προφορικά· αυτό που χρειάζεται είναι το αίτημα να υποβάλλεται «ρητά») ή ότι Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρει ρητά ότι άδεια για απόσυρση δίδεται, όταν τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε να εξυπακούεται ότι η σχετική άδεια είχε δοθεί. Φρονώ, εξάλλου, ότι μια άκρως τυπολατρική προσέγγιση, όπως αυτή που προωθούν οι Αιτητές στην προκειμένη περίπτωση, θα επέφερε άδικα αποτελέσματα σε περιπτώσεις, όπως την παρούσα, όπου η πρόθεση των μερών αλλά και του ίδιου του Δικαστηρίου ως προς τον τρόπο απόσυρσης της αγωγής ήταν εμφανής. Συνεπώς, με κάθε σεβασμό, η εισήγηση των Αιτητών απορρίπτεται. Κατάληξη Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση (και κατ' επέκταση η αντίστοιχη προδικαστική ένσταση που εγέρθηκε μέσω της Υπεράσπισης των Εναγόμενων 2) δε μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ακολουθώντας το γενικό κανόνα, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, η Αγωγή ορίζεται για οδηγίες στις 06/06/2023 η ώρα 8:45 π.μ. (Υπ.) .............. Θ. Συμεωνίδης, προσ. Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο