B2KAPITAL CYPRUS LTD ν. ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, Αγωγή αρ. 2218/2015, 27/6/2023

B2KAPITAL CYPRUS LTD ν. ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, Αγωγή αρ. 2218/2015, 27/6/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:A65 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 2218/2015 B2KAPITAL CYPRUS LTD Ενάγουσα ν. ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Εναγόμενος Ημερομηνία: 27 Ιουνίου 2023 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: Θ. Αρέστη - Τρύφωνος (κα) Για τον Εναγόμενο: Α. Γεωργιάδης για Χρήστος Γεωργιάδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Το πλαίσιο της διαφοράς Η αγωγή κινήθηκε από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (προηγούμενα Τράπεζα Κύπρου Λτδ), ημεδαπή εταιρεία που ασκεί τραπεζικές εργασίες, και που απέκτησε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (προηγούμενα Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ και Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, και Marfin Popular Bank Public Co Ltd), που επίσης διεξήγαγε τραπεζικές εργασίες. Με ειδοποίηση ημερομηνίας 19.06.2020, με βάση τον περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμο 169(Ι)/2015, η αγωγή συνεχίστηκε από την Ενάγουσα, εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων, η οποία απέκτησε τα δικαιώματα της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Όπου εδώ γίνεται αναφορά στην «Τράπεζα», θα εννοείται η Cyprus Popular Bank Public Co Ltd ή η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, με οποιεσδήποτε προηγούμενες ονομασίες τους. Η Ενάγουσα αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου ποσό €45.866,11, πλέον τόκο, βάσει συμφωνίας εγγύησης που συμβλήθηκε ο Εναγόμενος με την Τράπεζα, προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων τρίτου προσώπου που απορρέουν από συμφωνία ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό. Ο Εναγόμενος είναι ο Εναγόμενος 3 στην αγωγή, στην οποία συνενώθηκαν οι απαιτήσεις της Ενάγουσας εναντίον του πρωτοφειλέτη και άλλου προσώπου. Για τους σκοπούς της απόφασης, ο Εναγόμενος 3 αναφέρεται ως «ο Εναγόμενος». Ειδικότερα, η Τράπεζα, με βάση συμφωνία ορίου ημερομηνίας 10.03.2004, συνέχισε να χορηγεί στον πρωτοφειλέτη όριο σε τρεχούμενο λογαριασμό αυξημένο, ύψους Λ.Κ.25.000,00 (προηγούμενα Λ.Κ.15.000,00), υπό τους όρους που περιλήφθηκαν στο κείμενο της συμφωνίας, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων όρους σχετικά με τον τοκισμό της διευκόλυνσης, και που συμπληρώνεται με όσα περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Επιτοκίων και Χρεώσεων που παραδόθηκε στον πρωτοφειλέτη και στους Γενικούς Όρους και Κανονισμούς. Αναφορά θα γίνει όπου χρειάζεται. Την 09.03.2004, είχε σταλεί επιστολή στον Εναγόμενο, την οποία ο Εναγόμενος παρέλαβε και υπέγραψε, δηλώνοντας πως δεν επιθυμεί να λάβει ανεξάρτητη νομική συμβουλή για την εγγύηση που προτίθεται να παραχωρήσει. Την 10.03.2004, εγγυήθηκε προσωπικά και αλληλέγγυα όλες τις υποχρεώσεις του πρωτοφειλέτη προς την Τράπεζα, μέχρι το ποσό κεφαλαίου των Λ.Κ.30.000,00 (€51.258,04), αναλαμβάνοντας την υποχρέωση πληρωμής του χρεωστικού υπολοίπου του τρεχούμενου λογαριασμού, με την απαίτηση πληρωμής του. Οι όροι της συμφωνίας εγγύησης περιλαμβάνονται στο κείμενό της, και αναφορά θα γίνει όπου χρειάζεται. Επειδή ο πρωτοφειλέτης δεν τήρησε τους όρους της συμφωνίας ορίου ως προς την χρήση του ορίου, που παρουσίασε υπερβάσεις και καθυστερήσεις, η Τράπεζα, κατόπιν έγγραφης προειδοποίησης ημερομηνίας 22.10.2013, στην οποία δεν υπήρξε ανταπόκριση, την 14.01.2014, προέβη στην απαίτηση της πληρωμής του συνόλου του χρεωστικού υπολοίπου του λογαριασμού, που τότε ανέρχονταν σε €37.760,46 πλέον τόκο. Επιστολή απαίτησης πληρωμής ημερομηνίας 14.01.2014 είχε σταλεί και στον Εναγόμενο. Ο πρωτοφειλέτης χρησιμοποίησε και τον τρεχούμενο λογαριασμό την 27.10.2015 και κατά την Ενάγουσα οφείλει το ποσό που αξιώνει με την αγωγή της και εναντίον του Εναγόμενου. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως δεν ήταν έγκυρη η συμφωνία εγγύησης ως συνάφθηκε. Στο δικόγραφό του, αναφέρεται σε σύγκρουση με τον περί Καταναλωτικής Πίστης Νόμο του 2001 (άρθρα 8, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 25, 27, 30, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 53 & 54), τον περί της Προστασίας του Ανταγωνισμού Νόμο του 2008 (άρθρο 6), τον περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμο του 1999 (άρθρο 3) και στον περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο του 2003 (άρθρο 5), και θέτει ζήτημα καταχρηστικών ρητρών ή και παράλογων και άδικων συναλλαγών. Ειδικότερα, γίνεται αναφορά στους όρους που σχετίζονται με μονομερή τερματισμό, ζητήματα που αποφασίζονται κατά την απόλυτη ή μονομερή κρίση του πιστωτή, όπως η αύξηση του επιτοκίου, των τραπεζικών δικαιωμάτων, των προμηθειών, η επιβολή τόκου υπερημερίας, η ένωση λογαριασμών, η απαίτηση πρόωρης πληρωμής, η παραίτηση από προειδοποιήσεις, ενημερώσεις και άλλα δικαιώματα των εγγυητών, και η μονομερής τροποποίηση όρων της πιστωτικής συμφωνίας χωρίς ενημέρωση του εγγυητή. Σε κάθε περίπτωση, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως απαλλάχθηκε από οποιαδήποτε υποχρέωσή του, λόγω της συμπεριφοράς της Τράπεζας, ήτοι μεταβολών στις συναλλαγές ή τους όρους τους, πράξεων ή παραλείψεων που είχαν ως συνέπεια την απαλλαγή του πρωτοφειλέτη ή λόγω συμβιβασμού μεταξύ τους ή παραστάσεων πως δεν θα λαμβάνονταν μέτρα ή και λόγω ανάκλησης της εγγύησης του Εναγόμενου, προφορικά και με επιστολές ημερομηνίας 05.07.2011 και 14.01.

1. Πρόσθετα, και χωρίς βλάβη των λοιπών υπερασπίσεών του, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως υπάρχουν υπερχρεώσεις στον τρεχούμενο λογαριασμό που προκύπτουν γιατί χρεώθηκαν ποσά υπό μορφή εξόδων και τόκων που δεν προνοούνταν ή που απορρέουν από νομικά ελαττωματικές ρήτρες. Πρόσθετα, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως ουδέποτε οχλήθηκε ή ειδοποιήθηκε με τον δέοντα τρόπο, πριν από την έγερση αγωγής, και αυτή η παράλειψη συνιστά κώλυμα διεκδίκησης οποιουδήποτε ποσού εναντίον του. Ο τερματισμός της διευκόλυνσης δεν ήταν έγκυρος, αλλά και η αγωγή δεν ήταν λογικά αναγκαία εναντίον του για την εξόφληση τυχόν χρέους του πρωτοφειλέτη. Όσον αφορά τις επιστολές που δικογραφεί η Ενάγουσα, επειδή φέρουν τη φράση «άνευ βλάβης» δεν έχουν νομική σημασία, ενώ και οι ημερομηνίες τους είναι λανθασμένες. Η αξίωση της Ενάγουσας, όπως αναφέρει, δεν στηρίζεται στα γεγονότα, ούτε στον περί Συμβάσεων Νόμο, και γενικότερα τη νομοθεσία, και είναι αόριστη, πρόωρη ή αυτοαναιρούμενη. Ζητά την απόρριψη της αγωγής αυτής. Εκ των δικογράφων, ζητείται από το Δικαστήριο να αποφασίσει εάν ο Εναγόμενος, που αδιαμφισβήτητα υπέγραψε έγγραφο εγγύησης, κατέστη έγκυρα εγγυητής των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη έναντι στην Τράπεζα, ή όχι. Εάν ναι, κατά πόσον συνέτρεξε, στην πορεία της συμβατικής σχέσης, λόγος απαλλαγής του, ή η εάν Τράπεζα προέβη σε δέουσα απαίτηση πληρωμής, που ενεργοποίησε την εγγυητική ευθύνη του Εναγόμενου. Σε περίπτωση που ενεργοποιήθηκε η εγγυητική ευθύνη και ο Εναγόμενος οφείλει να πληρώσει το χρέος του πρωτοφειλέτη, ζητούμενο να αποφασιστεί είναι το ύψος του οφειλόμενου ποσού, κι αν η Ενάγουσα νομιμοποιείται να αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου το ποσό αυτό. Διαδικασία Για την απόδειξη της απαίτησής της, η Ενάγουσα προσκόμισε μαρτυρία από τον κύριο Άντη Κωνσταντίνου (ΜΕ1) (Έγγραφο Α), ο οποίος αντεξετάστηκε από τον συνήγορο του Εναγόμενου. Κατατέθηκε έγγραφη μαρτυρία, που αποτελείται από τα Τεκμήρια 1 έως 25 που αναφέρονται στον Πίνακα Α (Έγγραφο Β) και από το Τεκμήριο 26, που κατατέθηκε εκ συμφώνου. Δεν προσκομίστηκε προφορική μαρτυρία από πλευράς Εναγόμενου. Για την προφορική μαρτυρία, τηρήθηκαν πρακτικά δίκης, που βρίσκονται στον φάκελο της διαδικασίας. Η έγγραφη μαρτυρία, επίσης, βρίσκεται στον φάκελο της διαδικασίας. Μετά την παρουσίαση της μαρτυρίας, οι δικηγόροι των δύο πλευρών αγόρευσαν, προς υποστήριξη των θέσεων του. Οι αγορεύσεις τους περιλήφθηκαν σε κείμενα, που υιοθετήθηκαν, χωρίς προσθήκες, και επίσης βρίσκονται στον φάκελο της διαδικασίας. Είναι υπόψη του Δικαστηρίου ό,τι γενικότερα αναφέρθηκε, στην πλήρη του μορφή, ακόμα κι αν δεν γίνεται αυτούσια, ειδική ή λεπτομερής αναφορά. Μαρτυρία και εξέταση Το Δικαστήριο ακούει μαρτυρία μόνο σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Όταν η μαρτυρία είναι αντικρουόμενη, την αξιολογεί, να βρει ποια είναι η αξιόπιστη μαρτυρία στην οποία μπορεί να βασιστεί και να προβεί στα ευρήματά του, και βάσει αυτών, να αποφασίσει τη διαφορά. Στο πλαίσιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας, όπου χρειάζεται, η συμπεριφορά και οι τρόποι των μαρτύρων (demeanour) στο εδώλιο[1], που το Δικαστήριο έχει την ευκαιρία να παρατηρεί κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, προσεγγίζονται με παράλληλους άξονες το σύνολο της μαρτυρίας, αλλά και την αντικειμενική όψη των πραγμάτων[2]. Η εκδοχή του κάθε μάρτυρα δεν προσεγγίζεται μικροσκοπικά, με αναφορά στις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν ή τη σειρά τους, αλλά ως ένα σύνολο μέσα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της προφορικής δίκης, με όσα την περιστοιχίζουν, και στην οποία ο προφορικός λόγος των μαρτύρων μπορεί να μην είναι σε τέλεια γλώσσα ή καλά συνταγμένος ή απόλυτα ακριβής. Για ορισμένα ζητήματα, το Δικαστήριο δεν αποκλείεται να χρειάζεται μαρτυρία ειδικής γνώμης, εάν αυτά βρίσκονται έξω από το πεδίο της κοινής γνώσης και εμπειρίας, και εμπειρογνώμονας, που διαθέτει κατάλληλα προσόντα, μπορεί να εκφέρει γνώμη γι' αυτά, ώστε να βοηθήσει το Δικαστήριο ως προς την κρίση του. Το προσόν της εμπειρογνωμοσύνης μπορεί να προκύπτει από την εξειδικευμένη μόρφωση ή κατάρτιση ή και την επαγγελματική πείρα ή και την ικανότητα πρόσβασης σε δεδομένα μη προσιτά σε όλους και κατανόησης εξειδικευμένων εννοιών και ζητημάτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η μαρτυρία γνώμης συνιστά μαρτυρία γεγονότων βάσει των οποίων σχηματίζεται συμπέρασμα ή γνώμη για ένα θέμα εξειδικευμένο. Σε κάθε περίπτωση, η ειδική γνώμη αξιολογείται ως προς τη βασιμότητα ή την εγκυρότητά της όπως και η μαρτυρία γεγονότων ως προς την αλήθεια τους, με κριτήρια που δεν δίδονται εξαντλητικά, όμως θα μπορούσαν να αναφέρονται στην πληρότητα της αιτιολογίας ή στον βαθμό μελέτης, και άλλα, έχοντας υπόψη και πως το καθήκον του εμπειρογνώμονα είναι, ενεργώντας κατά κανόνα με ανεξάρτητο και αντικειμενικό τρόπο, να εφοδιάσει το Δικαστήριο με όλες τις απαραίτητες επιστημονικές ή εξειδικευμένες πληροφορίες, για σκοπούς ελέγχου της ορθότητας των συμπερασμάτων του, και ούτως ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση, εφαρμόζοντας τις πληροφορίες στα γεγονότα της υπόθεσης που αποδεικνύονται, να σχηματίσει την κρίση του[3]. Ο ΜΕ1, από το 2018 μέχρι και σήμερα, είναι στην υπηρεσία της Ενάγουσας και γνωρίζει τα γεγονότα από τη θέση του και τα έγγραφα που κατέχει και το περιεχόμενο του ηλεκτρονικού αρχείου της Ενάγουσας, από την οποία δήλωσε εξουσιοδοτημένος να δώσει μαρτυρία, εκ μέρους της. Δεν αμφισβητήθηκε η σχέση του με την Ενάγουσα και η εξουσιοδότησή του να δώσει μαρτυρία, ούτε το γεγονός ότι αντλεί τη γνώση του για όσα ανέφερε και κατέθεσε στο Δικαστήριο εκ της θέσης του στην Ενάγουσα και από τα έγγραφα και τα αρχεία στα οποία έχει πρόσβαση. Τα γεγονότα που ανέφερε ο ΜΕ1 σχετικά με τις Τράπεζες, τις μετονομασίες, τις άδειες άσκησης τραπεζικών εργασιών και την εξαγορά της πίστωσης από την Ενάγουσα (Τεκμήρια 1 έως 10), επίσης, δεν αμφισβητήθηκαν. Η Ενάγουσα αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου βάσει της συμφωνίας εγγύησης ημερομηνίας 10.03.2004 του Τεκμηρίου 19, προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη που απορρέουν από τη συμφωνία ορίου και ειδικότερα τα Τεκμήρια 11, 12,
2. Ο Εναγόμενος υπέγραψε τη δήλωση του Τεκμηρίου 17 την 09.03.
3. Ότι υπογράφθηκαν τα έγγραφα αυτά και το περιεχόμενό τους, επίσης, δεν αμφισβητείται. Το κύρος της συμφωνίας εγγύησης Ως προς το κύρος της συμφωνίας εγγύησης, στην αγόρευσή του, ο συνήγορος του Εναγόμενου, εστιάζει την επιχειρηματολογία του στη θέση ότι η πιστωτική συμφωνία (Τεκμήριο 11) ήταν αόριστη ή ασαφής ή αβέβαιη, κατ' επέκταση και η συμφωνία εγγύησης (Τεκμήριο 19). Αναφέρεται, επίσης, στο επίπεδο ενημέρωσης του Εναγόμενου ως εγγυητή, μέσω της επιστολής του Τεκμηρίου
4. Σύμφωνα με το άρθρο 29 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, συμφωνίες το νόημα των οποίων είναι ασαφές (not certain) ή δεν δύναται να καταστεί σαφές (capable of being made certain) είναι άκυρες (void). Ο βαθμός σαφήνειας (certainty) που χρειάζεται για να έχει κύρος μια συμφωνία εξαρτάται από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Ενώ η αποτυχία περιγραφής ενός όρου που θα μπορούσε σε ορισμένες συμφωνίες να θεωρείται ουσιώδης (π.χ. τιμή, ενοίκιο, ποιότητα, ποσότητα, χρονική περίοδος, κ.λπ.) δυνατόν να επιδρά στο κύρος της σύμβασης, κατ' επέκταση στη δυνατότητα εκτέλεσής της, δεν συμβαίνει πάντοτε αυτό, εάν η σύμβαση μπορεί να τεκμηριωθεί με μελλοντικές πράξεις, και να καταστεί σαφές το περιεχόμενό της και βέβαιος ο τρόπος με τον οποίον δεσμεύει τα μέρη. Η ασάφεια μπορεί να είναι υπό τύπον αοριστίας ή αφηρημένου νοήματος (vagueness) ή ελλείψεων (incompleteness). Εάν μια συμφωνία είναι τόσο ασαφής και αφηρημένη ώστε να μην μπορεί να αποδοθεί σε αυτήν συγκεκριμένο νόημα, χωρίς να τροποποιηθούν οι αρχικοί της όροι, το Δικαστήριο δεν θα υποκαταστήσει τη βούληση των μερών με δική του ενέργεια, και θα αποφύγει να επιβάλει μια τέτοια συμφωνία. Υπάρχουν, ωστόσο, μέθοδοι άρσης της ασάφειας, όπου υπάρχει, όπως, για παράδειγμα, η χρήση επιχειρηματικών εθίμων και εμπορικών συνηθειών, ή η λογικότητα, ή το δόγμα του διαχωρισμού του ελαττωματικού περιεχομένου, ή η ύπαρξη μηχανισμού διασαφήνισης εγγενώς στη σύμβαση. Αν και μια συμφωνία δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει κάθε λεπτομέρεια, χρειάζεται να περιλαμβάνει τους ουσιώδεις όρους, για να θεωρείται πλήρης και όχι ελλιπής (π.χ. η συμφωνία της τιμής σε μια συμφωνία πώλησης είθισται να είναι ουσιώδης όρος). Σε μια συμφωνία λόγου χάριν δανείου, μια ρήτρα που δίδει τη δυνατότητα στον πιστωτή να διαφοροποιεί τον τόκο από καιρό σε καιρό, αναλόγως κάποιων παραγόντων, περιλαμβανομένης της κατάστασης του δανείου ή των εξωτερικών συνθηκών της οικονομίας, δεν είναι κατ' ανάγκη ασαφής ή αόριστη ή ελλιπής. Απλώς μια τέτοια εξουσία του πιστωτή, να ασκεί διακριτική ευχέρεια στη μεταβολή του επιτοκίου, δεν είναι απεριόριστη, εφόσον συνοδεύεται από τον εξυπακουόμενο όρο ότι η διακριτική του ευχέρεια δεν θα ασκηθεί ανέντιμα, αθέμιτα, με ιδιοτροπία ή αποχή από τη λογική, αλλά θα αντανακλά το επίπεδο με το οποίο ο κάθε λογικός πιστωτής υπό τις περιστάσεις θα ενεργούσε[4]. Ακόμα και σε συμφωνίες όπου υπάρχει ελλιπές νόημα, τα μέρη, από μόνα τους, μπορούν να το συμπληρώσουν, χωρίς κατ' ανάγκη η εξέλιξη να είναι η επίδραση στο κύρος της μεταξύ τους συμφωνίας. Όσον αφορά το Τεκμήριο 11, που συνιστά συμφωνία για μια συνήθη συναλλαγή με Τράπεζα, δεν διακρίνεται οποιαδήποτε ασάφεια, αοριστία ή έλλειψη. Τα μέρη δεν θέλησαν να προκαθορίσουν ή να περιορίσουν (προκαθορίζοντας) το είδος των διευκολύνσεων που θα χορηγούσε η Τράπεζα στον τρεχούμενο λογαριασμό του πρωτοφειλέτη, που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε διευκόλυνση. Εάν η διευκόλυνση θα ήταν η χορήγηση ορίου στον τρεχούμενο λογαριασμό (δυνατότητα ανάληψης χρημάτων που δεν είναι ήδη πιστωμένα στον λογαριασμό, μέχρι ένα όριο, και αντίστοιχη χρέωσή τους στον τρεχούμενο λογαριασμό), το ύψος του ορίου κάθε φορά, μπορούσε να καθοριστεί και καθορίστηκε εκ των υστέρων μεταξύ των μερών, όπως είναι τα δεδομένα ενώπιον του Δικαστηρίου. Η χρήση του ορίου θα μπορούσε να γίνεται με τρόπους που αναγνωρίζει και εγκρίνει η Τράπεζα (αναλήψεις μετρητών, σύνδεση τρεχούμενου λογαριασμού με βιβλιάριο επιταγών και εξαργύρωση επιταγών, μεταφορές χρημάτων, κ.λπ.), κατ' επιλογή του πρωτοφειλέτη, ο οποίος θα όφειλε να κινεί το όριο μέχρι το εγκεκριμένο ύψος. Τα ίδια τα μέρη στη σύμβαση δεν αμφισβήτησαν το κύρος της, και η σύμβαση λειτούργησε για αρκετά χρόνια στην πράξη, με χρήση του ορίου από τον πρωτοφειλέτη. Όσον αφορά τον τοκισμό, προβλέπεται σαφώς και ο τρόπος τοκισμού της διευκόλυνσης, με ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο που θα αποτελείται από το εκάστοτε καθοριζόμενο βασικό επιτόκιο της Τράπεζας (ΒΕΤ), που ευλόγως καθορίζει η ίδια η Τράπεζα, που κατά τον χρόνο σύναψης της συμφωνίας ανέρχονταν σε 5,5000%, πλέον περιθώριο 3,80000%, που έδιδαν σύνολο χρεωστικού τόκου 9,30000%. Στη συμφωνία, αναφέρεται και ο τρόπος υπολογισμού του τόκου και το δικαίωμα μεταβολής. Το γεγονός ότι δεν προκαθορίστηκε προμήθεια ή τραπεζικά δικαιώματα σε συγκεκριμένο ποσοστό % δεν σημαίνει απουσία δυνατότητας χρέωσης τραπεζικών δικαιωμάτων ή προμήθειας γενικά, αλλά ούτε και θα ήταν ευλόγως εφικτό να προκαθοριστούν στο κείμενο της συμφωνίας όλων των ειδών τα έξοδα που θα προκύψουν σε αόριστης χρονικής διάρκειας συμβατική σχέση. Εξ ου και γίνεται χρήση Καταλόγου Επιτοκίων και Χρεώσεων (Τεκμήριο 12), που δυνατόν να αναθεωρείται κατά τη χρονική διάρκεια της σύμβασης. Όσον αφορά την εγγύηση του Τεκμηρίου 19, δόθηκε σε αντάλλαγμα της συνέχισης χορήγησης προς τον πρωτοφειλέτη οποιασδήποτε διευκόλυνσης. Η ευρύτητα της εγγύησης (να ισχύει για κάθε διευκόλυνση προς τον πρωτοφειλέτη) και η χρονικά αόριστη διάρκειά της (continuing guarantee), δεν σημαίνει ασαφές περιεχόμενο που επιδρά στο κύρος της συμφωνίας εγγύησης. Η συνεχής εγγύηση προβλέπεται και στο άρθρο 87 του Κεφ. 149, ως η εγγύηση που εκτείνεται σε σειρά συναλλαγών. Η εγγύηση θα ίσχυε για το τελικό υπόλοιπο που θα καθίστατο πληρωτέο από τον πρωτοφειλέτη, μέχρι του ποσού κεφαλαίου των Λ.Κ.30.000,00, πλέον τόκοι και έξοδα, ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίον ο πρωτοφειλέτης θα δημιουργούσε το χρέος αυτό (του τρόπου με τον οποίο θα κινούσε το όριο). Η επιστολή του Τεκμηρίου 17 δεν είναι επιστολή προσυμβατικής ενημέρωσης προς τον εγγυητή. Είναι επιστολή δια της οποίας συστήνεται στον Εναγόμενο, για τη δική του προστασία, για τα έγγραφα εξασφαλίσεων που τυχόν θα υπογράψει, επειδή μετά την υπογραφή τους θα είναι δεσμευτικά, να αναζητήσει τυχόν αναγκαία νομική συμβουλή. Ο Εναγόμενος, την 09.03.2004, πριν από την υπογραφή του Τεκμηρίου 11, δήλωσε πως δεν επιθυμούσε ανεξάρτητη νομική συμβουλή για τη χορήγηση εγγύησης ύψους Λ.Κ.30.000,00 προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη. Η πλευρά του Εναγόμενου παραπέμπει στον περί Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο 197(Ι)/
5. Ο νόμος αυτός τέθηκε σε ισχύ με τη δημοσίευσή του, την 31.12.
6. Όπως προκύπτει από την ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2, η αναφορά σε «δάνειο» περιλαμβάνει και οποιαδήποτε χρηματοπιστωτική διευκόλυνση. Συνάγεται πως η χορήγηση ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό συνιστά «δάνειο» με την έννοια του νόμου αυτού και η συμφωνία δανείου περιλαμβάνει και τη συμφωνία για τη χορήγηση ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό. Με τον τροποποιητικό Νόμο 8(Ι)/2004, ο οποίος δημοσιεύθηκε την 06.02.2004, και συνιστά τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 15, η ισχύς, μεταξύ άλλων, του άρθρου 5, που προέβλεψε για την προηγούμενη ενημέρωση του προτιθέμενου εγγυητή για τις διευκολύνσεις στο πεδίο εφαρμογής του νόμου, είχε ανασταλεί μέχρι την 30.04.
7. Τα Τεκμήρια 17 και 19 υπογράφθηκαν την 09.03.2004 και 10.03.2004 αντίστοιχα. Δεν προκύπτει παράλειψη προσυμβατικής ενημέρωσης του εγγυητή με βάση τον Νόμο 197(Ι)/
8. Κατά τον χρόνο σύναψης των επίδικων συμφωνιών, ήταν σε ισχύ ο περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμος 160(Ι)/1999, στον οποίο επίσης παραπέμπει η πλευρά του Εναγόμενου. Το άρθρο 3, ως είχε πριν από την τροποποίησή του, το οποίο θεσπίζει την υποχρέωση για διαφάνεια στις χρεώσεις, ορίζει πως όλα τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν την υποχρέωση να ενημερώνουν κάθε οφειλέτη στον οποίο παραχωρούν πιστωτική διευκόλυνση, εν προκειμένω τον πρωτοφειλέτη, για το ύψος του επιτοκίου που θα χρεώνεται, τον τρόπο που θα υπολογίζεται και τον χρόνο που θα εισπράττεται ή θα χρεώνεται στον λογαριασμό του. Επίσης, λεπτομέρειες για τυχόν άλλες χρεώσεις εξόδων που σχετίζονται με την πιστωτική διευκόλυνση. Περαιτέρω, υποχρέωση να ενημερώνουν για τυχόν αλλαγή στο επιτόκιο ή στον τρόπο υπολογισμού του ή στον χρόνο καταβολής του είτε με ανακοίνωση στον ημερήσιο τύπο είτε με γραπτή ειδοποίηση. Τέλος, να μην ανατοκίζουν περισσότερες από δύο φορές ετησίως. Το Τεκμήριο 11 ενημερώνει επαρκώς τον πρωτοφειλέτη στον οποίο χορηγήθηκε η διευκόλυνση για τα ζητήματα που προβλέπει ο νόμος αυτός, όπως και τα Τεκμήρια 12 και 13 από τα οποία συνοδεύεται. Δεν τίθεται θέμα εξ υπαρχής ακυρότητας της συμφωνίας ορίου για οποιονδήποτε λόγο σχετίζεται με τον Νόμο 160(Ι)/
9. Ούτε της συμφωνίας εγγύησης, η οποία, εφόσον είναι συνεχής, δεν θα ήταν αναμενόμενο να αναγράφει στο δικό της κείμενο τον τρόπο τοκισμού συγκεκριμένης πιστωτικής διευκόλυνσης. Δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος, εκ των λόγων που προβάλλει ο Εναγόμενος, είτε στο δικόγραφό του είτε στην τελική επιχειρηματολογία του, που να μπορεί να απολήξει σε πρόβλημα κύρους στη συμφωνία εγγύησης του Τεκμηρίου
10. Εξάλλου, η θέση αυτή της πλευράς του Εναγόμενου έρχεται σε αντίθεση με τη θέση του ιδίου πως με την επιστολή του ημερομηνίας 05.07.2011 τερμάτισε τη συμφωνία εγγύησης (Τεκμήριο 26). Επιμέρους ρήτρες που εντοπίζονται στην πιστωτική συμφωνία ή στην συμφωνία εγγύησης, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν νομικά ανίσχυρες ή μη εφαρμόσιμες, δεν επηρεάζουν το σύνολο ή την ουσία των συμβάσεων και τη λειτουργία τους. Ενδεχομένως να σχετίζονται με τον υπολογισμό τυχόν χρεωστικού υπολοίπου. Όσον αφορά τη σύμβαση εγγύησης, ο Εναγόμενος εγγυάται τις υποχρεώσεις του συγκεκριμένου πρωτοφειλέτη στην Τράπεζα, με συνεχή εγγύηση, μέχρι συγκεκριμένο ποσό, και αναλαμβάνει να πληρώσει, με την απαίτηση πληρωμής, το οφειλόμενο ποσό. Η πορεία της συμφωνίας εγγύησης Σύμφωνα με το Τεκμήριο 26, που είναι παραδεκτό γεγονός πως εστάλη από τον Εναγόμενο στην Τράπεζα και παραλήφθηκε από την Τράπεζα την 05.07.2011, ο Εναγόμενος ενημέρωσε την Τράπεζα πως αποσύρει κάθε εγγύησή του αναφορικά με τον πρωτοφειλέτη για όλες τις υποχρεώσεις του που προκύπτουν μεταγενέστερα της χρονικής στιγμής που αποστέλλεται η επιστολή. Ο Εναγόμενος θέτει πως, με αυτή την επιστολή του, τερμάτισε τη συμφωνία εγγύησή του, πριν από την απαίτηση πληρωμής του χρέους, που έγινε αρχικά την 22.10.2013 (Τεκμήριο 22) και στη συνέχεια την 14.01.2014 (Τεκμήριο 23). Σύμφωνα με την παράγραφο 7 του Τεκμηρίου 19, η εγγύηση ήταν συνεχής και δεν θα τερματίζονταν παρά μόνον αφού παρέλθουν 7 ημέρες από την ημέρα που θα ληφθεί ειδοποίηση του εγγυητή από την Τράπεζα, με διπλοσυστημένη επιστολή, για τον τερματισμό της. Σε περίπτωση τερματισμού, θα υπάρχει ευθύνη για τις υποχρεώσεις του πρωτοφειλέτη που αναλήφθηκαν ως την ημέρα του τερματισμού της εγγύησης, με την πάροδο των επτά ημερών από τη λήψη της σχετικής ειδοποίησης. Τη δυνατότητα ανάκλησης συνεχούς εγγύησης, δηλαδή εγγύησης που εκτείνεται σε σειρά συναλλαγών, οποτεδήποτε, με ειδοποίηση προς τον πιστωτή, αναφορικά με μελλοντικές συναλλαγές, δίδει και το άρθρο 88 του Κεφ.
11. Η πλευρά του Εναγόμενου παραπέμπει στην Αυστραλιανή JPA Finance Pty Ltd v Gordon Nominees Pty Ltd [2019] VSCA 159, του Supreme Court of Victoria, για να εισηγηθεί πως, παρότι η ειδοποίηση αυτή σχετικά με την εγγύηση εστάλη με τηλεομοιοτυπικό μηχάνημα (fax) και όχι με διπλοσυστημένη επιστολή, εφόσον παραλήφθηκε, και επιτεύχθηκε ο σκοπός της συμβατικής πρόνοιας να αποστέλλεται με διπλοσυστημένη επιστολή, που είναι να παραληφθεί και να υπάρχει βεβαίωση παραλαβής από την Τράπεζα, έχοντας υπόψη τον τρόπο ερμηνευτικής προσέγγισης των εμπορικών συμφωνιών, θα πρέπει να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Στην προαναφερόμενη απόφαση, η συμφωνία προαίρεσης αγοράς προέβλεπε τερματισμό της με ειδοποίηση απευθυνόμενη προς τον αντισυμβαλλόμενο φροντίδι του δικηγόρου του, ωστόσο απευθύνθηκε προς τον δικηγόρο του. Στη συμφωνία προαίρεσης, αναγράφονταν τα στοιχεία του δικηγόρου στη φροντίδα του οποίου θα αποστέλλονταν η ειδοποίηση (απευθυνόμενη προς τον αντισυμβαλλόμενο) και η ειδοποίηση τερματισμού που εστάλη περιείχε τα στοιχεία που αναγράφονταν στη συμφωνία, ώστε το πού απευθύνονταν, ως τέτοια τεχνική λεπτομέρεια, σε εκείνη την περίπτωση, να ήταν επουσιώδες ζήτημα, που δεν σήμαινε, υπό τις περιστάσεις, μη εφαρμογή της συμφωνίας ως προς τη διαδικασία τερματισμού. Το Εφετείο κατά τα λοιπά δεν απείχε από την προσέγγιση πως τέτοιου είδους ρυθμίσεις στις συμβάσεις εμπορικής φύσης θα πρέπει να ερμηνεύονται και κατ' επέκταση να εφαρμόζονται με αυστηρότητα, εφόσον επηρεάζουν ουσιωδώς την εξέλιξη της συμβατικής σχέσης. Κατ' ακρίβεια, επανέλαβε πως «there is no room for saying that near enough is good enough». Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα είναι ερμηνευτικό, με βάση τόσο το κείμενο και το όλο περιεχόμενο της υπό εξέταση σύμβασης, όσο και της υπό εξέταση ειδοποίησης. Το απόσπασμα του Chitty on Contracts (London: 23rd ed., Sweet & Maxwell, par. 2-064/066), στο οποίο παρέπεμψε η πλευρά του Εναγόμενου, δεν σχετίζεται ακριβώς με την ερμηνεία του περιεχομένου της σύμβασης σε σχέση με τον προβλεπόμενο τρόπο τερματισμού της. Το Δικαστήριο παραπέμπεται επίσης στην Αυστραλιανή Torbey Investments Corporated Pty v. Ferrara [2017] NWSCA
12. Στην υπόθεση εκείνη, σε διαφορά μεταξύ ιδιοκτητών ακινήτου (εργοδοτών) και κατασκευαστή (εργολάβου), οι ιδιοκτήτες είχαν εκδώσει ειδοποίηση παράβασης με βάση συγκεκριμένη ρήτρα του συμβολαίου. Το συμβόλαιο προέβλεπε την έκδοση τέτοιας ειδοποίησης παράβασης, με χρόνο 10 εργάσιμων ημερών για την επανόρθωση, και την αποστολή της με συστημένο ταχυδρομείο ή την προσωπική επίδοσή της. Η ειδοποίηση που εκδόθηκε δεν είχε αναφέρει πως ήταν η προβλεπόμενη στη σύμβαση ειδοποίηση παράβασης των 10 ημερών, για επανόρθωση της παράβασης, και δεν στάλθηκε με τον προβλεπόμενο τρόπο. Ωστόσο, ο εργολάβος απάντησε σε αυτήν, αναφερόμενος στο περιεχόμενό της, και είχε παρέλθει ο χρόνος των 10 ημερών. Στη συνέχεια, οι εργοδότες τερμάτισαν τη σύμβαση, και πάλι, μη ακολουθώντας προβλεπόμενο τρόπο τερματισμού. Παραλήφθηκε από τον εργοδότη και η ειδοποίηση τερματισμού. Το Δικαστήριο, υπό τις περιστάσεις, ακολούθησε ευέλικτο τρόπο ερμηνείας της σύμβασης, συναρτώμενο με τη φύση της, τη λειτουργία της, και τις περιστάσεις της υπόθεσης, για να μπορέσει να αποδώσει το δίκαιο στην υπόθεση εκείνη. Στη βάση του ότι, όταν βεβαιώνεται δεόντως η παραλαβή και η κατανόηση μιας ειδοποίησης, θα ήταν παράλογο να υποστηριχθεί ότι η ειδοποίηση είναι άκυρη επειδή δεν στάλθηκε σύμφωνα με τη μέθοδο που καθορίζεται στη σύμβαση. Οι απαντήσεις του εργολάβου στην ειδοποίηση αθέτησης υποχρεώσεων των εργοδοτών και η επακόλουθη ειδοποίηση καταγγελίας έδειχναν ότι ζητούνταν η καταγγελία της σύμβασης από τους εργοδότες. Ελλείψει ρητής διατύπωσης στη σύμβαση ή παρόμοιων αποδεικτικών στοιχείων της πρόθεσης των μερών, θα ήταν παράλογο να ερμηνευθεί μια διάταξη για την επίδοση μέσω συστημένου ταχυδρομείου ως αποκλείουσα την παροχή ειδοποίησης με εξίσου άλλα ταχεία μέσα που ως γεγονός απολήγουν στην πραγματική παραλαβή της ειδοποίησης από το άλλο μέρος. Εκτός εάν μια συγκεκριμένη μορφή ειδοποίησης ή τρόπος παράδοσης αποκλείεται ρητά στη σύμβαση ή δεν επιτρέπεται άλλως από τον νόμο, είναι δυνατή η επίδοση έγκυρης ειδοποίησης με συμβατικά απροσδιόριστο μέσο, εφόσον εκπληρώνει τον σκοπό της και είναι σαφές στον παραλήπτη ότι δίνεται ως συμβατική ειδοποίηση. Επισημάνθηκε η σημασία της υιοθέτησης μιας ευέλικτης ερμηνείας στη σύμβαση προκειμένου να υλοποιηθεί ο εμπορικός σκοπός των διατάξεων της, λέγοντας πως, σε περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται ότι οι σχετικές πληροφορίες είχαν πράγματι ληφθεί και ότι ο σκοπός της υποχρεωτικής γλώσσας είχε επιτευχθεί, οποιαδήποτε μη συμμόρφωση δεν θα πρέπει να θεωρείται ότι καθιστά την ειδοποίηση ανενεργή βάσει της σύμβασης. Εξάλλου, είναι γνωστό πως, εάν τα μέρη επιλέξουν να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά κατά την επίδοση ειδοποιήσεων, ενδέχεται να μην μπορούν να ισχυριστούν αργότερα ότι αυτή η συγκεκριμένη μέθοδος επίδοσης της ειδοποίησης ήταν νομικά αναποτελεσματική, ακόμη και αν η μέθοδος δεν περιλαμβάνεται ρητά στην σύμβαση. Στην υπόθεση Jawaby Property Investment Ltd v The Interiors Group [2016] EWHC 557 (TCC), το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αίτηση ενδιάμεσης πληρωμής ενός εργολάβου είχε επιδοθεί έγκυρα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, παρόλο που η σύμβαση απαιτούσε ρητά την επίδοση αυτών των αιτήσεων δια χειρός, με φαξ ή ταχυδρομείο. Καταλήγοντας σε αυτό το συμπέρασμα, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο εργοδότης δεν επιτρέπεται να ισχυρίζεται ότι η ειδοποίηση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είναι άκυρη, λόγω της συμπεριφοράς των μερών, η οποία εκτείνεται σε μήνες και σε σημαντικό αριθμό αποτιμήσεων. Στο κοινοδίκαιο, γενικότερα, είναι κανόνας πως εάν μια σύμβαση περιέχει ρητό ή σιωπηρό όρο ότι ένα από τα μέρη της μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση με προειδοποίηση, η ειδοποίηση αυτή πρέπει να δοθεί (και είναι ζήτημα ερμηνείας εάν θεωρείται πως δίδεται με την αποστολή ή με την παραλαβή) σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης[5]. Πρέπει, επίσης, να υπάρχει ακριβής συμμόρφωση με τις απαιτήσεις οποιασδήποτε ειδοποίησης[6], είτε ως προς την ικανοποίηση οποιωνδήποτε προϋποθέσεων για την επίδοση της ειδοποίησης, είτε ως προς τον επιτρεπόμενο χρόνο, εκτός εάν υπήρξε παραίτηση από τέτοιες απαιτήσεις. Παραίτηση μπορεί να θεωρηθεί πως υπάρχει, επίσης, σε σχέση με τα ελαττώματα της ειδοποίησης[7]. Αναγνωρίζεται ότι μια ειδοποίηση μπορεί να είναι αποτελεσματική υπό τον όρο ότι επιτυγχάνει τον εμπορικό της σκοπό (commercial purpose)[8]. Η έγκυρη ειδοποίηση καταγγελίας, αφού υποβληθεί, δεν μπορεί στη συνέχεια να αποσυρθεί χωρίς συμφωνία. Στην προκειμένη περίπτωση, η παράγραφος 7 του Τεκμηρίου 19 προβλέπει τη δυνατότητα αποστολής ειδοποίησης τερματισμού της συνεχούς εγγύησης με διπλοσυστημένη επιστολή, και την πάροδο 7 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της από την Τράπεζα, για να έχει νομική επίδραση η ειδοποίηση τερματισμού. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 7 συναρτάται με τη φύση της εγγύησης ως συνεχής, κατ' επέκταση το καταρχάς αμετάκλητό της, εκτός εάν παρέλθουν 7 ημέρες από την ημέρα παραλαβής της ειδοποίησης τερματισμού της με διπλοσυστημένη επιστολή. Συναρτάται επίσης με την πρόνοια ότι τέτοιος τερματισμός ισχύει για το μέλλον. Δυνατότητα ανάκλησης της συνεχούς εγγύησης με ειδοποίηση προς τον πιστωτή προβλέπει και το άρθρο 88 του Κεφ.149, χωρίς το τελευταίο να θέτει οποιαδήποτε πρόσθετη προϋπόθεση σχετική με την αποστολή της ειδοποίησης ανάκλησης, και χωρίς να εμποδίζει τη συμφωνία των μερών να τεθούν επιμέρους προϋποθέσεις. Η ειδοποίηση ανάκλησης ή τερματισμού της συνεχούς εγγύησης δεν χρειάζεται να γίνει αποδεκτή από τον πιστωτή και ο τελευταίος να συμφωνήσει με το περιεχόμενό της, για να ισχύει, αλλά αρκεί να επιδοθεί κατάλληλα στον πιστωτή με το ορθό περιεχόμενο. Στην παράγραφο 7 του Τεκμηρίου 19, δεν εξειδικεύεται η αποστολή της ειδοποίησης τερματισμού ή ανάκλησης της συνεχούς εγγύησης (με διπλοσυστημένη επιστολή), σε συγκεκριμένη ταχυδρομική διεύθυνση. Δεν δίδονται στοιχεία όπου ο εγγυητής μπορεί να ασκήσει αυτό το δικαίωμά του. Ο πιστωτής είναι τραπεζικό ίδρυμα, νομικό πρόσωπο, που διαθέτει διάφορες διευθύνσεις καταστημάτων, όπως προκύπτει και από τα έγγραφα που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο. Το ίδιο το Τεκμήριο 19 απευθύνεται στην «Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, Κατάστημα Κανάρη & Βότση