FROZEN SCOOPS LIMITED ν. ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ, Αγωγή αρ. 195/2023, 12/9/2023

FROZEN SCOOPS LIMITED ν. ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ, Αγωγή αρ. 195/2023, 12/9/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:A109 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 195/2023 i-justice FROZEN SCOOPS LIMITED Ενάγουσα ν. ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ Εναγόμενος Αίτηση ημερομηνίας 07.03.2023 για ενδιάμεση θεραπεία και προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 07.03.2023 Ημερομηνία: 12 Σεπτεμβρίου 2023 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα/Αιτήτρια: Χ. Αργυρού (κα) για Μούζουρου & Νεοφύτου ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο/Καθ' ου η αίτηση: Σ. Χατζηνεοφύτου (κα) για G. Hadjineophytou & Co LLC Α Π Ο Φ Α Σ Η Τα γεγονότα αναφέρθηκαν και στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05.07.2023, με την οποία είχε απορριφθεί αίτηση της Ενάγουσας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η Ενάγουσα, στο πλαίσιο της αγωγής της, καταχώρισε μονομερή αίτηση, βάσει της οποίας πέτυχε, την 07.03.2023, την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο και σε εντεταλμένους του να επέμβουν και να κατεδαφίσουν ή να απομακρύνουν οποιαδήποτε κατασκευή ή σκιάδιο ή εξωτερικές πόρτες ή μέρος του υποστατικού στη Λεωφόρο Ποσειδώνος αρ. 31, Light House, Κτίριο Ε (Athina Court), 8042, στην Κάτω Πάφο. Το προσωρινό διάταγμα βασίστηκε στη μαρτυρία που συνόδευσε την αίτηση, που προσκομίστηκε από τη διευθύντρια της Ενάγουσας, ότι η Ενάγουσα κατέχει νόμιμα το υποστατικό στην προαναφερόμενη οδό, στο οποίο, το 2008, και ενόσω το υποστατικό κατέχονταν από άλλο πρόσωπο, στο πλαίσιο δημόσιου έργου, κατασκευάστηκε καθ' υπόδειξη και με οδηγίες του Εναγόμενου σκιάδιο, με έξοδα του κατόχου, που εξοφλήθηκαν. Η κατασκευή του σκιαδίου τότε υποδείχθηκε ως υποχρεωτική, για σκοπούς ομοιομορφίας, και για άλλους σκοπούς. Ο Εναγόμενος, τον Νοέμβριο του 2022, συμφώνησε την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, δημόσιο έργο στο πλαίσιο του οποίου είχε εκφραστεί η πρόθεση να κατεδαφιστούν τα σκιάδια που με τον ίδιο τρόπο κατασκευάστηκαν στα υποστατικά του παραλιακού μετώπου, με έξοδα των καταστηματαρχών και σύμφωνα με σχέδια του Εναγόμενου. Υπήρξαν ανησυχίες, έπειτα διαμαρτυρίες. Περί την 01.03.2023, ο Δήμαρχος Πάφου επισκέφθηκε το παραλιακό μέτωπο και δήλωσε στους καταστηματάρχες πως θα προχωρήσει με κατεδάφιση μέρους των σκιαδίων και δη των εξωτερικών πορτών και διαχωριστικών μεταξύ των καταστημάτων και ότι θα μεριμνήσει να εκδώσει σχετικό διάταγμα. Όπως κατέστη κατανοητό, επιθυμούσε να γίνουν άλλες κατασκευές, για τις οποίες, όμως, δεν υπήρχε γνώση, διαβούλευση ή και απόφαση αρμόδιας αρχής. Την 02.03.2023, κατά τις πρωινές ώρες, συνεργείο του Εναγόμενου προχώρησε σε επέμβαση στα καταστήματα του παραλιακού μετώπου και κατέβασε τις πινακίδες τους, στις οποίες αναγράφονταν τα ονόματα των επιχειρήσεων τους. Την 03.03.2023, συνεργείο του Εναγόμενου επενέβη και στο υποστατικό της Ενάγουσας, κατεβάζοντας την πινακίδα στην οποία αναγράφονταν το όνομα της επιχείρησης και κατέβασε τους λαμπτήρες. Δεν υποδείχθηκε κάποιο διάταγμα για την επέμβαση, ούτε κάποια ειδοποίηση επιβολής ή άλλη, για να συμμορφωθεί σε οδηγίες ή απαιτήσεις η Ενάγουσα. Όπως έθεσε η Ενάγουσα, εάν κατεδαφιστούν τα σκιάδια, η ζημιά που θα υποστεί είναι ανεπανόρθωτη, με τον τρόπο που εξηγεί, επιχειρηματολογώντας πως συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Ο Εναγόμενος καταχώρισε ένσταση στην αίτηση και στο προσωρινό διάταγμα, προβάλλοντας λόγους για τους οποίους θεωρεί πως το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί και η αίτηση της Ενάγουσας να απορριφθεί. Θέτει πως δεν συνέτρεξε κατεπείγων λόγος και η Ενάγουσα απέκρυψε πως στο μπροστινό μέρος του καταστήματός της δεν έχει αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης και μεγάλο μέρος του σκιαδίου καταλαμβάνει κοινόχρηστο χώρο ενώ παρεμβαίνει και στον δημόσιο δρόμο. Επιχείρησε να παραπλανήσει το Δικαστήριο, και ενώ γνωρίζει πως δεν κατέχει ούτε άδεια οικοδομής και πρόκειται για παράνομη κατασκευή, επιδίωξε να νομιμοποιήσει ένα παράνομο status quo, και δη με τρόπο ως εάν δίδονταν τελική θεραπεία, συνθήκη που συνιστά και υπέρβαση των εξουσιών του Δικαστηρίου. Δεν πληρούνται, κατά τον Εναγόμενο, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση διαταγμάτων αυτής της φύσης και δεν είναι δίκαιο να υφίσταται το διάταγμα. Προκαλεί καθυστέρηση σε δημόσιο έργο, ενώ η Ενάγουσα δεν θα υποστεί πραγματική ζημιά, εάν δεν υφίσταται το διάταγμα. Προς υποστήριξη των λόγω ένστασή του, τεχνικός μηχανικός στις υπηρεσίες του Εναγόμενου ανέφερε την εκδοχή του Εναγόμενου, αρχίζοντας να εξηγεί τον τρόπο που κατασκευάστηκαν τα σκιάδια το 2008, χρόνος κατά τον οποίο η Ενάγουσα δεν κατείχε κάποιο υποστατικό. Η προσπάθεια τότε, όπως αναφέρει, ήταν να αρθούν παρανομίες. Στην προσπάθεια αυτή, δεν ακολουθήθηκε η ενδεδειγμένη διαδικασία γιατί οι καταστηματάρχες, περιλαμβανομένων των τότε κατόχων του επίδικου υποστατικού, κατείχαν παράνομα κοινόχρηστο χώρο μπροστά από τα καταστήματα, ο οποίος, στις περισσότερες περιπτώσεις, είχε προσαρτηθεί στον κλειστό χώρο του καταστήματος σύμφωνα με τον τίτλο εκάστου, και δεν ήταν διατεθειμένοι να επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση. Δεν υποχρεώθηκαν να κατασκευάσουν τα σκιάδια. Προσκομίζει φωτογραφία που απεικονίζει την κατοχή και τη λειτουργία του υποστατικού το 2020, για να υποδείξει το μέγεθος της προέκτασης στον κοινόχρηστο και δημόσιο χώρο. Το 2008, ο αρχιτέκτονας του έργου ετοίμασε σχέδια για κατασκευή σκιαδίων που θα μπορούσαν να αδειοδοτηθούν σύμφωνα με το τοπικό σχέδιο, ως είχε τροποποιηθεί το 2006, αντανακλώντας την προσπάθεια του Εναγόμενου να εντάξει τη δυνατότητα στέγασης έμπροσθεν των καταστημάτων με ομοιογενή σκιάδια, που υπό ορισμένες προϋποθέσεις δεν θα μετρούν στον συντελεστή δόμησης και κάλυψης. Οι καταστηματάρχες δεν είχαν ικανοποιηθεί με το προτεινόμενο σχέδιο κυρίως λόγω του ότι δεν προέβλεπε κλειστό χώρο που θα εντάσσονταν ουσιαστικά και θα αποτελούσε προέκταση του καταστήματός τους. Υπήρξαν και τότε αντιδράσεις και ο Εναγόμενος διαδραμάτισε τον ρόλο συντονιστή. Δεν εξασφαλίστηκε πολεοδομική άδεια για το σκιάδιο τότε, όπως και για άλλα, με αποτέλεσμα να πρόκειται για παράνομες κατασκευές. Γι' αυτό, με την τροποποίηση του τοπικού σχεδίου το 2011, είχε αφαιρεθεί η πρόνοια για τα σκιάδια. Ο μάρτυρας προσκομίζει και σχέδια και χωροταξικά και άλλα στοιχεία, για να καταδείξει το παράνομο της κατασκευής, θίγοντας και πως δεν είναι σαφής η Ενάγουσας ως προς το υποστατικό που κατέχει ακριβώς, αλλά ούτε και ανέφερε επακριβώς το ιστορικό της κατασκευής των σκιαδίων. Το 2022, όντως, προκηρύχθηκε νέος δημόσιος διαγωνισμός για έργο που περιλαμβάνει και τη συντήρηση και αποκατάσταση των προσόψεων των σκιαδίων, και το οποίο κατέληξε σε κατακύρωση της προσφοράς και σε υπογραφή σύμβασης, που έγινε την 18.11.2022, με δημοσιότητα. Υπήρξε και προφορική ενημέρωση των καταστηματαρχών από τον εργολάβο, αλλά και από υπαλλήλους του Εναγόμενου, για τις εργασίες που θα γίνονταν στο παραλιακό μέτωπο. Την 01.03.2023, ενώ ήδη συνεργείο του Εναγόμενου ήταν στον χώρο, όπως και ο εργολάβος, και εκτελούσαν εργασίες, έγινε όντως συνάντηση παρουσία του Δημάρχου Πάφου, για να ενημερωθούν οι καταστηματάρχες ότι την 02.03.2023 θα άρχιζε η φάση υλοποίησης του έργου σε σχέση με το παραλιακό μέτωπο. Ζητήθηκε να επιδείξουν υπομονή, για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα. Αναφέρθηκε ότι θα γίνει συντήρηση των προβόλων μπροστά από τα καταστήματα, που οι περισσότεροι είχαν σκουριάσει, και ζητήθηκε η αφαίρεση των παράνομων κατασκευών, ειδάλλως, εάν επιθυμούσαν, θα τα αφαιρούσε ο Εναγόμενος. Η ενόρκως δηλούσα εκ μέρους της Ενάγουσας ήταν παρούσα και δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε διαφώνησε. Η συντήρηση δεν θα προκαλούσε κόστος σε οποιονδήποτε. Κανένας εκ των καταστηματαρχών διαμαρτυρήθηκε, μεταξύ των οποίων και η ενόρκως δηλούσα εκ μέρους της Ενάγουσας, που ήταν παρούσα και συγκατατέθηκε την 03.03.2023 να αφαιρέσει ο Εναγόμενος τις πινακίδες περιμετρικά του σκιαδίου καθώς και τις γυψοσανίδες με τις οποίες επενδύθηκαν παράνομα οι προκατασκευασμένες περσίδες αλουμινίου. Προσκομίζεται φωτογραφία, για να καταδειχθεί η παρανομία. Υπήρξε αναγνώριση ότι τα σχέδια που δόθηκαν το 2008 έκαναν αναφορά σε «προκατασκευασμένες περσίδες αλουμινίου για το στέγαστρο των πεζών» και όχι σε επένδυση με ταμπέλες και επέκταση των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων τους ή τοποθέτηση τεντών. Η Ενάγουσα παραλείπει να αναφέρει οτιδήποτε σχετικό, κατά τη θέση του Εναγόμενου. Είχε αναφερθεί, επίσης, στους καταστηματάρχες ότι θα τους υποδειχθεί ενιαίος τρόπος τοποθέτησης διαφήμισης της επιχείρησης τους, αφού υποβάλουν σχετική αίτηση για αδειοδότηση της διαφημιστικής τους πινακίδας. Μεγάλος αριθμός καταστηματαρχών συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις του Εναγόμενου και οι υπόλοιποι, μεταξύ των οποίων και η Ενάγουσα, συγκατατέθηκαν στην αφαίρεση των παράνομων κατασκευών από τον Εναγόμενο, για τον προαναφερόμενο σκοπό. Σε καμία περίπτωση ο Εναγόμενος, όπως αναφέρει, είχε πρόθεση να επέμβει εκτός του πλαισίου της νομοθεσίας σε περιουσία που κατέχεται από την Ενάγουσα και ο Εναγόμενος θεωρεί άδικη την αγωγή της. Πρόθεση του Εναγόμενου, όπως λέει, ήταν να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα με τους καταστηματάρχες, και να υλοποιηθεί το δημόσιο έργο. Εάν δεν υπήρχε συγκατάθεση, δεν θα το έπραττε. Δεν θα ήταν λογικό ο Εναγόμενος να αφαιρεί από το σκιάδιο της Ενάγουσας γυψοσανίδες χωρίς συγκατάθεσή της και την ίδια ώρα να της αναφέρει ότι θα της υποδείξει πώς να τοποθετηθούν αδειοδοτημένες πινακίδες, ενώ, εάν η πρόθεση του Εναγόμενου ήταν να κατεδαφίσει το σκιάδιο ή άλλη επέμβαση, θα το είχε πράξει από την 03.03.2023 μέχρι την 13.03.2023 που έλαβε το προσωρινό διάταγμα. Εξάλλου, η Ενάγουσα, όπως θέτει ο Εναγόμενος, γνώριζε ότι πρόκειται για παράνομη κατασκευή, εξ ου και συγκατατέθηκε. Ο Εναγόμενος αναφέρεται σε ατασθαλίες στο παραλιακό μέτωπο από προηγούμενες δημαρχίες. Ο Εναγόμενος δεν θα μπορούσε να εκδώσει βεβαίωση νομιμοποίησης της παράνομης κατασκευής. Το έργο βρίσκεται σε εξέλιξη και σε περίπτωση που οριστικοποιηθεί το διάταγμα, όπως αναφέρει ο Εναγόμενος, θα υπάρξει ζημιά, που περιγράφει, επιχειρηματολογώντας για την ακύρωση του διατάγματος. Η ακρόαση έγινε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση. Οι δικηγόροι των δύο πλευρών αγόρευσαν, προς υποστήριξη των θέσεων τους. Είναι σε γνώση του Δικαστηρίου ό,τι αναφέρθηκε. Το Δικαστήριο, στο πλαίσιο άσκησης της πολιτικής δικαιοδοσίας του, έχει τη δυνατότητα να εκδίδει προσωρινά διατάγματα. Η αίτηση της Ενάγουσας έχει επαρκή νομική βάση, με την οποία μπορούσε και μπορεί δικονομικά να εκδοθεί απαγορευτικό διάταγμα προσωρινής ισχύος. Όπως προκύπτει από το άρθρο 9 § 1 Κεφ. 6, όταν ένα διάταγμα εκδίδεται μονομερώς, κατά παρέκκλιση από τον κανόνα ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη θα πρέπει να ακούγονται για να αποδοθεί κάποια θεραπεία[1], θα πρέπει να αποδεικνύεται ότι πρόκειται για επείγουσα ή άλλη ιδιαίτερη περίσταση· ειδάλλως, το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, και εάν διαφανεί εκ των υστέρων, μετά πλέον και την ακρόαση των επηρεαζόμενων προσώπων, ότι τα δεδομένα που στήριξαν τέτοια επείγουσα ή ιδιαίτερη περίσταση δεν ήταν ορθά, οφείλει να το ακυρώσει[2]. Κατεπείγον θεωρείται το ζήτημα που περιέρχεται σε γνώση του αιτούντος την ενδιάμεση θεραπεία σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικό του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί[3]. Ο χρόνος δεν έχει μία συγκεκριμένη ημερολογιακή προσέγγιση, αλλά εκτιμάται σε συνάρτηση με το είδος της ενδιάμεσης θεραπείας που ζητείται, το πολύπλοκο της υπόθεσης, την όλη διαφορά, και άλλους παράγοντες[4]. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου μπορεί να υπάρχει ο χρόνος να επιδοθεί η αίτηση στην άλλη πλευρά, για να ακουστεί, αλλά οι περιστάσεις να είναι «ιδιαίτερες», ώστε να καθιστούν λογικά ασυμβίβαστη την προηγούμενη ειδοποίηση της άλλης πλευράς[5]. Η ενδιάμεση θεραπεία που ζητήθηκε από την Ενάγουσα σκοπεί στην παρεμπόδιση ήδη αρξάμενης περαιτέρω επαπειλούμενης άμεσης επέμβασης σε δικαίωμα, που η Ενάγουσα θεωρεί μη σύμφωνη με τον νόμο γιατί δεν υπήρξε η συγκατάθεσή της, ούτε γραπτή ειδοποίηση με βάση τον νόμο που να εμπερικλείει την αιτιολογημένη απόφαση του Εναγόμενου. Δεν ήταν λογικά εφικτό να δοθεί προηγούμενη ειδοποίηση της αίτησης στον Εναγόμενο, για να ακουστεί, στο μεταξύ έχοντας τη χρονική ευκαιρία να υλοποιήσει τον επαπειλούμενο κίνδυνο, που παρουσίασε η Ενάγουσα. Τέτοια προηγούμενη ειδοποίηση θα αδρανοποιούσε τον ρόλο και τη σημασία της ενδιάμεσης θεραπείας, που σκόπευσε σε προληπτική προστασία της Ενάγουσας. Το Δικαστήριο μπορούσε, υπό τις περιστάσεις, κατ' εξαίρεση, να επιληφθεί της υπόθεσης χωρίς ειδοποίηση του Εναγόμενου. Αυτή η συνθήκη δεν διαφοροποιήθηκε μετά από την ακρόαση του Εναγόμενου, ο οποίος δεν αρνήθηκε πως επενέβη στα σκιάδια του παραλιακού μετώπου, όπου βρίσκεται και το ένδικο σκιάδιο της Ενάγουσας (απλώς έχει διαφορετική εκδοχή ως προς τους λόγους ή τον τρόπο ή τη νομική δυνατότητα) και πως προτίθεται να εκτελέσει αυτά που ο ίδιος θεωρεί ότι έτυχαν συγκατάθεσης ή «συμφωνήθηκαν», ταυτόχρονα αποδεχόμενος πως επείγεται ως προς την εκτέλεση του δημόσιου έργου. Δεν συντρέχει λόγος ακύρωσης του προσωρινού διατάγματος που να σχετίζεται με το ότι αυτό εκδόθηκε μονομερώς. Όταν ένας διάδικος κινείται μονομερώς για να εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα, οφείλει - και συνιστά υποχρέωσή του προς το Δικαστήριο ύψιστης πίστης - να αποκαλύψει όλα τα σχετικά γεγονότα, είτε ευνοούν είτε όχι την υπόθεσή του, στον βαθμό που είναι δυνατόν να επιδράσουν στην κρίση του Δικαστηρίου ως προς το εάν θα δώσει την θεραπεία που ζητά[6]. Αναθεωρώντας το προσωρινό διάταγμα μέσα και από τη μαρτυρία του Εναγόμενου, δεν φαίνεται να υπήρξε σκόπιμη απόκρυψη γεγονότων από την Ενάγουσα, που θα μπορούσαν να επιδράσουν ουσιωδώς στην κρίση του Δικαστηρίου να εκδώσει το διάταγμα, και κατ' επέκταση να υπάρχει δικαιοδοτική επίδραση. Οι λεπτομέρειες της εκδοχής του Εναγόμενου, σε σχέση με τον τρόπο δημιουργίας των σκιαδίων στο παρελθόν και τους λόγους των εργασιών σήμερα, καθώς και ό,τι προβάλλει ως υπεράσπισή του στη γενόμενη ή σκοπούμενη επέμβαση για την αναφερόμενη ως συντήρηση του σκιαδίου της Ενάγουσας, δεν είναι ισχυρισμοί που αφενός θα αναμένονταν να εκτεθούν από την ίδια (ώστε η μη αναφορά τους να μπορεί να αναχθεί σε προσπάθεια παραπλάνησης δια εσκεμμένης σιωπής), αφετέρου, ακόμα κι αν εκτίθεντο, δεν θα επιδρούσαν ουσιωδώς στην κρίση του Δικαστηρίου να εκδώσει το προσωρινό διάταγμα που εξέδωσε, δια του οποίου απαγορεύεται παρέμβαση του Εναγόμενου στο εν λόγω σκιάδιο, στο μέλλον. Τα περί παρανομίας ή νομιμότητας των υφιστάμενων κατασκευών, πέραν του ότι δεν θα διαγνωστούν σε αυτό το στάδιο, γιατί αφορούν την ουσία της διαφοράς και άλλη είναι η θέση της Ενάγουσας και άλλη του Εναγόμενου (και προφανώς η κάθε πλευρά έχει τις δικές τις θέσεις), δεν έχουν σημασία για την προστασία της Ενάγουσας από παρεμβάσεις στην περιουσία της, στις οποίες αναφέρει πως δεν συγκατατίθεται και για τις οποίες δεν υποδεικνύεται στο Δικαστήριο η εφαρμογή κάποιας διαφορετικής νόμιμης διαδικασίας. Ο Εναγόμενος δεν υπέδειξε βάση παρέμβασής του διαφορετική από εκείνην της συγκατάθεσης, που όμως, κατά την Ενάγουσα, δεν υπήρξε και δεν υπάρχει (λόγος για τον οποίον ζητά και δικαστική προστασία). Δεν συντρέχει δικαιοδοτικός λόγος ακύρωσης του προσωρινού διατάγματος για λόγους απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Παρεμβάλλεται πως δεν συντρέχει και οποιοσδήποτε άλλος λόγος ακύρωσης του προσωρινού διατάγματος που να σχετίζεται με την εξουσία ή τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, της οποίας ο Εναγόμενος ισχυρίζεται «υπέρβαση». Το γεγονός ότι μια θεραπεία ζητείται και με την αγωγή ή παρεμφερώς, δεν εμποδίζει κατ' ανάγκη την απόδοση ενδιάμεσης θεραπείας. Το ζητούμενο είναι να μην εκδικάζεται πλήρως η αγωγή ή άλλως πώς να υποκαθίσταται πλήρως η ανάγκη εκδίκασης της διαφοράς δια της διαδικασίας του προσωρινού διατάγματος, κατά τρόπο που να δηλοί κατάχρηση της διαδικασίας του προσωρινού διατάγματος· δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται το προσωρινό διάταγμα ως αυτοσκοπός. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο στην προκειμένη περίπτωση. Η Ενάγουσα αναζήτησε μια συνήθη ενδιάμεση θεραπεία, στο πλαίσιο ιδιωτικής διαφοράς με τον Εναγόμενο για το σκιάδιο, που δεν είναι ούτε επιλυμένη ούτε επιλύεται με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Δεν στερείται τη δυνατότητα ενδιάμεσης θεραπείας απλώς επειδή ο Εναγόμενος είναι η δημοτική αρχή ή η πολεοδομική αρχή, που μπορεί, με εκείνη την ιδιότητα, να προβεί σε νόμιμες ενέργειες. Ουδέποτε το Δικαστήριο απαγόρευσε στον Εναγόμενο, ως αρμόδια αρχή με βάση κάποιον νόμο, να ακολουθήσει κάποια διαδικασία που προβλέπει ο νόμος, εάν θεωρεί ότι οποιεσδήποτε κατασκευές που κατέχονται από την Ενάγουσα δεν είναι σύμφωνες με την πολεοδομική νομοθεσία. Προφανώς, η εξουσία του Δικαστηρίου αυτού ασκείται στο πλαίσιο του ιδιωτικού δικαίου που ενεργοποίησε η Ενάγουσα. Και η μαρτυρία ήταν, και είναι, ακριβώς, πως ο Εναγόμενος δεν ενήργησε ως η αρμόδια πολεοδομική αρχή, αποστέλλοντας κάποιαν ειδοποίηση με βάση τον νόμο, περίπτωση στην οποία η διαφορά θα ήταν στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου (κι εκεί φυσικά υποκείμενη σε έλεγχο, όχι από αυτό το Δικαστήριο). Σύμφωνα με το άρθρο 32 Ν.14/1960, παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν εκδίδεται, εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, υπάρχει πιθανότητα ο αιτών διάδικος να δικαιούται στη θεραπεία και, εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Οποιοδήποτε τέτοιο παρεμπίπτον διάταγμα μπορεί να εκδοθεί υπό όρους και προϋποθέσεις, ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο. Οι εκ του νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις για την έκδοση παρεμπιπτόντων απαγορευτικών διαταγμάτων αναλύθηκαν σε πάγια νομολογία[7]. Το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση θα πρέπει να αφορά σε συγκεκριμένο πράγμα, σε χρέος ή αποζημίωση, ορισμένα ή οριστά. Διαπιστώνεται με βάση τα καταχωρισμένα δικόγραφα ή, όπου δεν υπάρχουν, την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Ό,τι εξετάζεται σε σχέση με αυτή την πρώτη προϋπόθεση, είναι κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία, η οποία, εάν επιτύχει, θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας[8]· Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, της αναγκαιότητας να υπάρχει καλή βάση και καλές πιθανότητες ο διάδικος που αιτείται να δικαιούται σε θεραπεία και έκδοση προς όφελός του δικαστικής απόφασης, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του[9]. Απαιτείται κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων[10]. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα, υπό την πιο πάνω έννοια[11]. Η τρίτη προϋπόθεση του νόμου, εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα να υπάρχει το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς οπότε θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, έχει την έννοια ότι τυχόν αποζημιώσεις δεν θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία στην ίδια την αγωγή[12]. Δεν υπάρχει ανάγκη να προσάγεται μαρτυρία ότι πράγματι υπάρχει πρόθεση για συγκεκριμένη ενέργεια και εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η συγκεκριμένη ενέργεια στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί[13]. Υπό το άρθρο 32 Ν.14/1960 εξετάζεται και το άρθρο 4 Κεφ.6, όπου εφαρμόζεται. Επίσης, υπό το άρθρο 32 Ν. 14/1960, προσαρμοσμένα, εξετάζονται και τα προληπτικά διατάγματα τύπου quia timet («επειδή φοβάται»), λόγω του «φόβου» διάπραξης αστικών αδικημάτων στο μέλλον. Τα διατάγματα quia timet ζητούνται συνήθως στο πλαίσιο αγωγής για ήδη τετελεσμένα αστικά αδικήματα, χωρίς να αποκλείεται η εξασφάλισή τους και σε περίπτωση που υπάρχει άλλη βάση αγωγής (λ.χ. παράβαση σύμβασης ή παράβαση νόμου που δημιουργεί αστική ευθύνη), και υπάρχει συναφής με τη βάση αγωγής επαπειλούμενη αδικοπραγία, περιλαμβανομένης της επέμβασης σε άτομο ή σε περιουσία χωρίς νομιμοποιητική βάση. Οι θεραπείες τύπου quia timet βρίσκουν τις ρίζες τους στο παλαιό κοινοδίκαιο, όπου χρησιμοποιούνταν έξι διαφορετικά writs, τα λεγόμενα Brevia Anticipantia, που είχαν καθιερώσει ένα είδος «προληπτικής δικαιοσύνης». Σε αυτού του είδους τα διατάγματα, είναι αναγκαίο να αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από φόβος να υποστεί ο αιτών βλάβη στο μέλλον· ένας βάσιμος υπολογισμός πως ό,τι συμβαίνει θα πλήξει τα δικαιώματά του[14]. Για να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα, θα πρέπει να αποδεικνύεται «δυνατή πιθανότητα» το αποτέλεσμα να είναι η βλάβη, και ότι, εάν επέλθει, θα είναι ουσιαστική[15]. Η βλάβη θα πρέπει να είναι επικείμενη (imminent)[16]. Όσο μικρότερος είναι ο βαθμός της βεβαιότητας ότι η συμπεριφορά του εναγόμενου θα καταλήξει σε αδικοπραξία, τόσο πιο διστακτικό είναι το Δικαστήριο να χορηγήσει τέτοια θεραπεία. Το Δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη του και άλλους παράγοντες, όπως την ευκολία με την οποία το άτομο που ενάγεται μπορεί να υλοποιήσει τον κίνδυνο[17] ή την προθυμία του να ενεργήσει κατά τρόπο μη βλαπτικό χωρίς να πρέπει να εξαναγκαστεί από κάποιο διάταγμα[18]. Η απλή άρνηση της διάπραξης ή της πρόθεσης διάπραξης του αστικού αδικήματος το οποίο φοβάται ο αιτών μπορεί να μην αρκεί, ωστόσο η θεραπεία μπορεί επίσης να μην δοθεί όταν δεν υπάρχει η συγκεκριμένη θετική πρόθεση, με σκοπό απλά η ύπαρξη του διατάγματος να διαμορφώσει μιαν αρνητική πρόθεση[19]. Το Δικαστήριο δεν απαγορεύει μελλοντικές πράξεις, εάν αυτές δεν πρόκειται να είναι αδικοπρακτικές[20]. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπου δεν είναι ορατή η πιθανότητα διάπραξης του αστικού αδικήματος, το Δικαστήριο μπορεί να προβεί σε απλή αναγνωριστική δήλωση, με δικαίωμα αίτησης για έκδοση τέτοιου διατάγματος, όταν θα καταστεί αναγκαίο[21]. Η έκδοση ή μη έκδοση διαταγμάτων quia timet δεν ακολουθεί τη λογική ότι, εφόσον απαγορεύουν κάτι ήδη απαγορευμένο από τον νόμο, είναι αυτονόητο να εκδίδονται ή ότι γι' αυτό δεν επηρεάζει έτσι κι αλλιώς η έκδοσή τους. Δεν εκδίδονται διατάγματα quia timet δικαιωματικά (as of right). Η έκδοση διαταγμάτων quia timet γενικά γίνεται με φειδώ, και πάντως δεν μπορεί να βασίζεται σε εικοτολογίες ή απροσδιόριστες ανησυχίες ότι θα διαπραχθεί αστικό αδίκημα· είναι εξαιρετική[22]. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ομοιάζουν με τα γεγονότα που απασχόλησαν το Δικαστήριο στις Ομήρου ν. Δήμος Πάφου, αγωγή αρ. 187/2023 Ε.Δ. Πάφου, ημερομηνίας 12.06.2023, Χαραλάμπους ν. Δήμος Πάφου, αγωγή αρ. 189/2023 Ε.Δ. Πάφου, ημερομηνίας 12.06.2023, Παπαϊωάννου & Λάμπρου Λτδ ν. Δήμος Πάφου, αγωγή αρ. 198/2023 Ε.Δ. Πάφου, ημερομηνίας 07.07.2023, Θεοδοσίου ν. Δήμος Πάφου, αγωγή αρ.203/2023 Ε.Δ. Πάφου, ημερομηνίας 14.08.2023, Ηροδότου ν. Δήμος Πάφου, αγωγή αρ. 199/2023 Ε.Δ. Πάφου, σημερινής ημερομηνίας, και Πιερή ν. Δήμος Πάφου, αγωγή αρ. 197/2023 Ε.Δ. Πάφου, σημερινής ημερομηνίας. Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφοροποίηση στα γεγονότα. Η Ενάγουσα και σε αυτή την υπόθεση ισχυρίζεται πως υπήρξε ενός είδους συμφωνία με τον Εναγόμενο, το 2008, για την κατασκευή του σκιαδίου του, που περιλαμβάνει γραπτά κείμενα και σχέδια, και η οποία εκτελείται στο πλαίσιο του ιδιωτικού δικαίου. Η κατασκευή έγινε με βάση τη συμφωνία, από εργολάβο και με επίβλεψη του Εναγόμενου και με χρέωση της Ενάγουσας, την οποία, μάλιστα, ο Εναγόμενος φαίνεται να θέλει να εισπράξει προς εξόφληση. Ο Εναγόμενος, κατά παράβαση αυτής της συμφωνίας, ή και αγνοώντας την, και προκειμένου να εξαναγκάσει νέα συμφωνία, και χωρίς η ενέργειά του να ερείδεται σε νόμο, κατ' επέκταση χωρίς οποιαδήποτε νομιμοποιητική βάση που να αναφέρεται σε σύμβαση ή σε νόμο, απαίτησε από την Ενάγουσα εργασίες στο σκιάδιο, που περιλαμβάνουν κυρίως αφαιρέσεις, και δη με τρόπο ασαφή. Δεν διαψεύδει, ο Εναγόμενος, πως ζήτησε αυτές οι εργασίες να γίνουν από την Ενάγουσα, εντός 1 ημέρας, και χωρίς δυνατότητα της τελευταίας να αμφισβητήσει την απόφαση ή κρίση του Εναγόμενου για την αναγκαιότητά τους, εάν τέτοια υπάρχει. Ειδάλλως, θα επενέβαινε ο ίδιος ο Εναγόμενος, με άγνωστο τρόπο, χαρακτηρίζοντας το σκιάδιο «παράνομο», αλλά και με χρήση συγκεχυμένης ιδιότητας, αντισυμβαλλομένου, δημοτικής αρχής, και πολεοδομικής αρχής. Το σκιάδιο συνιστά χώρο που κατέχεται από την Ενάγουσα για αρκετό καιρό και χρησιμοποιείται για τους σκοπούς της επιχείρησής της, και οποιαδήποτε επέμβαση δεν είναι οικειοθελής, και δεν γίνεται με βάση νόμο και με τρόπο ικανό να δημιουργήσει τεκμήριο νομιμότητας, δυνατόν να συνυφαίνεται και με το δικαίωμα στην επαγγελματική ζωή. Η Ενάγουσα εισάγει ένα δικάσιμο θέμα, σε γνωστές στο δίκαιο βάσεις, που για να αποφασιστεί θα πρέπει να διεξαχθεί δίκη, ακούγοντας την απαίτηση και την υπεράσπιση. Ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 Ν.14/1960. Η θέση της Ενάγουσας, εξ όψεως, βασίζεται σε συγκεκριμένη μαρτυρία, που αν και δεν μπορεί να αξιολογηθεί σε αυτό το στάδιο ως σε δίκη επί της ουσίας, ούτε και να απαντηθούν τα διάφορα πραγματικά ή νομικά ερωτήματα τώρα, είναι συνεκτική, με λεπτομέρεια, και δίδει επαρκείς πιθανότητες επιτυχίας, για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας. Παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ο τρόπος κατασκευής του σκιαδίου, που κατέχεται και χρησιμοποιείται από την Ενάγουσα. Μαρτυρία ότι το σκιάδιο κατασκευάστηκε από εργολάβο του Εναγόμενου και με την επίβλεψή του, ώστε να είναι σύμφωνο με τα σχέδια. Υφίστατο για χρόνια χωρίς αντίδραση του Εναγόμενου, που χρέωσε έξοδα κατασκευής, με βάση τη συμφωνία, που δεν κηρύχθηκε άκυρη, για οποιονδήποτε λόγο. Αντίστοιχα, δεν παρουσιάστηκε κάποια μαρτυρία ότι ο Εναγόμενος ενήργησε, ως προς τις εργασίες που απαίτησε να γίνουν στο σκιάδιο, ως η αρμόδια πολεοδομική αρχή, με βάση συγκεκριμένη διάταξη συγκεκριμένου νόμου. Ο ίδιος ο Εναγόμενος δέχθηκε πως, ως η δημοτική αρχή, συνήψε δημόσια σύμβαση με τρίτο πρόσωπο για την εκτέλεση έργου κοινής ωφέλειας, που όμως προϋποθέτει επέμβαση στα σκιάδια των καταστημάτων στο παραλιακό μέτωπο που συνιστούν ιδιωτικές περιουσίες. Στο πλαίσιο εκτέλεσης του δημόσιου έργου, απαίτησε να γίνουν εργασίες και στο σκιάδιο και ήδη, ως ο ίδιος αναφέρει, επενέβη σε σκιάδια. Η θέση της Ενάγουσας είναι πως δεν συγκατατέθηκε και δεν συγκατατίθεται στην επέμβαση του Εναγόμενου, και δεν προσκομίστηκε οτιδήποτε που να δείχνει χρησιμοποίηση άλλης διαδικασίας από την πολεοδομική αρχή. Εάν η σιωπή σε αιφνίδιες ενέργειες μπορεί να εκληφθεί ή να ερμηνευθεί ως συγκατάθεση ή εάν η ύπαρξη κατασκευαστικής παρανομίας καθιστά υποχρεωτική τη συγκατάθεση (η δεν δίδει καν λόγο), βάσεις που χρησιμοποιεί βασικά ο Εναγόμενος, θα αποφασιστεί κατά την εκδίκαση της αγωγής. Υπάρχουν πάντως επαρκείς πιθανότητες η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπείες με βάση την αγωγή της, που σχετίζονται με την εκτέλεση της συμφωνίας για το σκιάδιο, αλλά και τη διασφάλιση του δικαιώματός της για σεβασμό στην επαγγελματική ζωή, εάν ο Εναγόμενος ενεργεί στο πλαίσιο άσκησης κάποιου είδους δημόσιας εξουσίας, αλλά χωρίς να βασίζεται σε νόμο και χωρίς συγκατάθεση. Στην τελευταία περίπτωση, δεν έχει σημασία εάν κατέχει το σκιάδιο παράνομα ή νόμιμα ή εάν το σκιάδιο είναι παράνομη ή νόμιμη κατασκευή. Ο νόμος δεν φαίνεται να εξουσιοδοτεί τον Εναγόμενο, υπό οποιαδήποτε ιδιότητά του, με οποιονδήποτε τρόπο, να επεμβαίνει σε περιουσία που κατέχεται από άλλο πρόσωπο, ιδιώτη, χωρίς νόμιμη διαδικασία, και να αφαιρεί κατασκευές που αποφασίζει (αρμοδίως ή μη) πως είναι παράνομες (χωρίς να δίδει περιθώριο αμφισβήτησης της απόφασής του περί παρανομίας), με μόνο το επιχείρημα πως είναι παράνομες ή για να προβεί σε συντήρηση που θεωρεί αναγκαία ή για άλλο λόγο, περιλαμβανομένης της εκτέλεσης δημοσίου έργου. Ούτε ένας πολίτης που δέχεται κάποια επέμβαση, πιθανόν μη νόμιμη με βάση τις θέσεις του, στερείται κάθε δικαστική προστασία, στη βάση της υποψίας ότι μπορεί η περιουσία που κατέχει επίσης να μην είναι νόμιμη (το τελευταίο μπορεί να λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο της όλης αξιολόγησης). Σε τέτοια περίπτωση, η δικαστική προστασία, που δυνατόν να παρέχεται για συγκεκριμένο σκοπό (για τη διασφάλιση της νομιμότητας, ακόμα και για σκοπούς πάταξης της παρανομίας), δεν μπορεί να μεταφράζεται ως προστασία του παρανόμου. Πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 Ν.14/1960. Η Ενάγουσα μετέφερε στο Δικαστήριο μια προσπάθεια του Εναγόμενου να δημιουργήσει, με κάπως μεθοδευμένο τρόπο, αγνοώντας τις θέσεις της, μια τετελεσμένη κατάσταση, σε σχέση με τις εργασίες στο σκιάδιο. Μπορεί να την προκαλέσει με ευκολία, εφόσον διαθέτει συνεργείο και μπορεί ανά πάσα στιγμή να μεταβεί στον χώρο και να προβεί στις αφαιρέσεις. Δεν αρκεί η δεδηλωμένη, σήμερα, πρόθεση· που δεν συνάδει και με τις λοιπές αναφορές του Εναγόμενου, ότι επείγεται να εκτελέσει το δημόσιο έργο. Το τι θεωρεί «κατεδάφιση» η μια ή η άλλη πλευρά, δεν είναι επί του παρόντος. Με βάση τα λεγόμενα του Εναγόμενου, δεν αποκλείεται, εάν δεν υφίσταται το προσωρινό διάταγμα, επειδή η Ενάγουσα δεν αφαίρεσε οικειοθελώς ό,τι ο Εναγόμενος θεωρεί παράνομο (ή αποτέλεσμα άλλων πρακτικών του παρελθόντος), να επέμβει στο πλαίσιο εκτέλεσης του δημόσιου έργου. Ο κίνδυνος που περιέγραψε, ως τον έθεσε, με τη ροή των γεγονότων, περιλαμβανομένων των αφαιρέσεων που ήδη έγιναν και σε παρακείμενα υποστατικά, και την ομολογούμενη ανάγκη του Εναγόμενου να περατώσει το δημόσιο έργο χωρίς καθυστέρηση, είναι ρεαλιστικός, υφιστάμενος, άμεσος. Δικαιολογημένα αισθάνεται τον φόβο πως, εάν ακυρωθεί το προσωρινό διάταγμα, θα υπάρξει επέμβαση του Εναγόμενου στο σκιάδιο, χωρίς να διασφαλίζεται η εφαρμογή του νόμου, αλλά και διατηρώντας ο Εναγόμενος τη συγκεχυμένη του ιδιότητα. Ο τρόπος με τον οποίον ο Εναγόμενος κάνει χρήση της ιδιότητας του, ως ο αντισυμβαλλόμενος του ιδιοκτήτη ή κατόχου του σκιαδίου, ως η δημοτική αρχή που εκτελεί δημόσιο έργο, αλλά και ως η πολεοδομική αρχή, ή την εναλλάσσει, αναλόγως, ενισχύει την ανησυχία για τον κίνδυνο εκτροπής από το νόμιμο πλαίσιο (προτάσσοντας συγκατάθεση ή συμφωνία που δεν υπάρχει ή εξαναγκάζοντάς την) και εν τέλει για αδικοπραγία. Επέμβαση σε περιουσία που κατέχει και χρησιμοποιεί άλλο πρόσωπο, που δεν έχει έρεισμα σε συμφωνία ή στον νόμο, μπορεί να συνιστά αδικοπραγία, οποιοσδήποτε κι αν την πράττει. Δεν έχει σημασία, στην προκειμένη περίπτωση, εάν οποιαδήποτε ζημιά, σε περίπτωση παράνομης επέμβασης του Εναγόμενου, μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. Όλες οι παραβιάσεις δικαιωμάτων απολήγουν στο να παίρνουν τη μορφή χρηματικής απαίτησης, χωρίς να σημαίνει πως πρέπει να επιτρέπονται (με το να μην αποτρέπονται) επειδή μπορούν να αποζημιωθούν. Πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 Ν.14/1960, ως προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της προληπτικής φύσης του διατάγματος. Στο ισοζύγιο της ευχέρειας, είναι δίκαιο να υφίσταται αυτό το προσωρινό διάταγμα. Επαναλαμβάνεται, δεν επηρεάζεται ο Εναγόμενος, ως ταυτόχρονα η δημοτική αρχή ή η πολεοδομική αρχή, να εφαρμόσει κάποια νόμιμη διαδικασία. Εμποδίζεται, όμως, με οποιαδήποτε ιδιότητα κι αν ενεργεί, να επικαλείται συμφωνία ή συγκατάθεση της Ενάγουσας, που θέτει ξεκάθαρα και κατηγορηματικά πως δεν υπάρχει, ως βάση για οποιαδήποτε μελλοντική επέμβαση στο σκιάδιο που κατέχει (είτε νόμιμα είτε παράνομα). Κάθε δικαστικό διάταγμα απαγορευτικής φύσης προκαλεί ταλαιπωρία, όπως και κάθε αγωγή, στα πρόσωπα στα οποία αφορούν. Το αναπόφευκτο της ταλαιπωρίας από την εκκρεμοδικία δεν χρησιμοποιείται ως λόγος για να αποφευχθεί ενδιάμεση θεραπεία. Ο Εναγόμενος, ο οποίος ως δημοτική αρχή προκήρυξε δημόσιο διαγωνισμό και συνήψε δημόσια σύμβαση που περιλαμβάνει τα σκιάδια ή και επέμβαση σε ιδιωτικές περιουσίες, χωρίς να είναι και προφανής η δυνατότητα συναλλαγής επί του αντικειμένου αυτού (να συναφθεί δημόσια σύμβαση για ιδιωτική περιουσία, που ταυτόχρονα θεωρείται και «παράνομη») και χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση των επηρεαζόμενων ιδιωτών ‒ συγκατάθεση ενδεχομένως ως μέρος της διαδικασίας ή προϋπόθεση εκτέλεσης της δημόσιας σύμβασης ‒ δεν μπορεί να επικαλείται την καθυστέρηση στην εκτέλεση της δημόσιας σύμβασης, που αναπόφευκτα υπάρχει εξαιτίας της ανάγκης διάγνωσης των ιδιωτικών δικαιωμάτων των επηρεαζόμενων προσώπων, ως ζημιά του, που προκαλεί αυτή η έκδοση του προσωρινού διατάγματος ή και η αγωγή. Δεν μπορεί να επιρρίπτει την ευθύνη για την καθυστέρηση στην εκτέλεση του δημόσιου έργου στην Ενάγουσα ή και στο Δικαστήριο, καταλογίζοντάς του «υπέρβαση εξουσίας». Εκκρεμούσης αυτής της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, η οποία υπάρχει και συντηρείται λόγω της δικής τους αδυναμίας να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση, δεν εμποδίζεται το Δικαστήριο να αναθεωρήσει την ισχύ της ενδιάμεσης θεραπείας, εάν προκύψει υποψία πως η Ενάγουσα επαναπαύεται σε αυτήν ή την χρησιμοποιεί για αλλότριους σκοπούς ή για βλάβη του δημοσίου συμφέροντος. Δεν υπάρχει προς το παρόν τέτοιο δεδομένο να τύχει διαχείρισης. Συνιστά βασική πτυχή του δημόσιου συμφέροντος, που δεν είναι μονόπλευρό ή μονοδιάστατο, να μην παραβιάζονται βασικά δικαιώματα των πολιτών. Στην περίπτωση που υφίσταται το προσωρινό διάταγμα, διατηρείται το status quo με σεβασμό στην απαίτηση και τα δικαιώματα της Ενάγουσας, μέχρι αυτά να διαγνωστούν, μη επηρεαζόμενων των εξουσιών του Εναγόμενου ως η αρμόδια αρχή με βάση οποιονδήποτε νόμο. Στην περίπτωση που ακυρωθεί το προσωρινό διάταγμα, επιτρέπεται η εξέλιξη και η διαμόρφωση της πραγματικής κατάστασης από τον Εναγόμενο, ως δημοτική αρχή που θέλει να εκτελέσει επειγόντως το δημόσιο έργο, με τρόπο ενδεχομένως τετελεσμένο, χωρίς επαρκή ανταπόκριση του Δικαστηρίου στην απαίτηση της Ενάγουσας να διαγνωστούν τα δικαιώματά της σε σχέση με το σκιάδιο, εάν και στην έκταση που υπάρχουν, με δεδομένο πως κατασκευάστηκε με τον προαναφερόμενο τρόπο ή (κατά τον Εναγόμενο) συνεπεία λαθών του παρελθόντος. Δεν εξηγήθηκε γιατί είναι δύσκολο να εξασφαλιστεί από τον Εναγόμενο η συγκατάθεση της Ενάγουσας για τη διαμόρφωση του σκιαδίου· γιατί είναι δύσκολο να κατευναστούν οι ανησυχίες της. Δεν προκύπτουν δεδομένα πως η Ενάγουσα (δια των αξιωματούχων της πάντα), από ιδιοτροπία ή εκτροπή από τη λογική των πραγμάτων, επιδεικνύει άρνηση διαλόγου με αντικείμενο το να συγκατατεθεί σε εργασίες που δεν επηρεάζουν ή που θα απολήξουν σε ένα κοινά ωφέλιμο ή ομορφότερο αποτέλεσμα. Μπορεί, για παράδειγμα, να συμφωνηθεί η χρονική περίοδος των εργασιών, ο τρόπος, η χρονική τους διάρκεια. Κρίνεται πως, προς το παρόν, θα πρέπει να διατηρηθεί σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα, ως έχει εκδοθεί. Η χρονική καθυστέρηση που μπορεί να προκληθεί από την εκκρεμοδικία δεν μπορεί να προσμετρήσει ως παράγοντας σχετικά με το εάν θα δοθεί ή όχι μια ενδιάμεση θεραπεία· έχοντας υπόψη και τη δυνατότητα συνοπτικής εκδίκασης ζητημάτων για τα οποία δεν υπάρχει εκτενής πραγματική διαφορά. Υποθέσεις που άπτονται του δημοσίου συμφέροντος, μπορούν να προτεραιοποιούνται. Εξάλλου, ο χρόνος που αναλώνει το Δικαστήριο σε ενδιάμεσες διαδικασίες θα μπορούσε να αναλωθεί στην άμεση εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Ειδικότερα, είναι σειρά υποθέσεων ενώπιον του Ε.Δ. Πάφου, με τα ίδια νομικά και παρεμφερή πραγματικά ζητήματα, που θα μπορούσαν να επιλυθούν άμεσα σε κοινή διαδικασία, χωρίς να γίνεται τόση και τέτοια χρήση του δικαστικού χρόνου για τις ενδιάμεσες θεραπείες. Δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος, εκ των λόγων ένστασης που προβλήθηκαν από τον Εναγόμενο, που να μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωση του προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος και στην απόρριψη της αίτησης της Ενάγουσας. Καταληκτικά, έχοντας κατά νου τις νομικές αρχές που ισχύουν για την έκδοση και αναθεώρηση διαταγμάτων αυτής της φύσης, και τα γεγονότα, για τους λόγους που εξηγήθηκαν, θεωρώ πως πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν και πως είναι δίκαιο να διατηρηθεί σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε την 07.03.2023, και πως δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος, εκ των λόγων που προβλήθηκαν δια της ένστασης του Εναγόμενου, τουλάχιστον σε αυτό το στάδιο, για να ακυρωθεί το διάταγμα αυτό ή να τροποποιηθεί με συγκεκριμένο τρόπο, έχοντας ήδη διευκρινίσει και ό,τι πιθανόν να χρειάζονταν. Για τους λόγους που εξηγήθηκαν, εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 07.03.2023 καθίσταται απόλυτο, ως έχει εκδοθεί την 07.03.2023, και ισχύει οριστικά μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής ή νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου. Προστίθεται ρητά η διευκρίνιση πως: το παρόν διάταγμα δεν επηρεάζει οποιαδήποτε διαδικασία ήθελε κινήσει ο Εναγόμενος ως η αρμόδια αρχή με βάση οποιονδήποτε νόμο. Τα έξοδα της αίτησης και της διαδικασίας αυτής, έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα της διαδικασίας, αλλά και τη φύση της ενδιάμεσης θεραπείας που δόθηκε, που είναι κυρίως προληπτική, να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής της Ενάγουσας, αλλά να μην είναι σε καμία περίπτωση εναντίον της. Αυτό σημαίνει πως, εάν η Ενάγουσα επιτύχει στην αγωγή της, θα δικαιούται και τα έξοδα αυτής της διαδικασίας, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο ή άλλως πώς καθοριστούν από το Δικαστήριο. Αντίθετα, δεν θα δικαιούται τέτοια έξοδα, εάν αποτύχει στην αγωγή της, αλλά δεν θα είναι και προς όφελος του Εναγόμενου που δεν είχε επιτυχία σε αυτή την ενδιάμεση διαδικασία. (Υπ.) ............ Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ