Κώστα Μ. Κωνσταντίνου ν. Κυπριακής Εταιρείας Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λίμιτεδ, Αρ. Αίτησης-Έφεσης: 246/2023, 31/10/2023

(1)του Μέρους 8 των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τέθηκαν σε ισχύ από την 01.09.

1. Αμφότερες υποθέσεις αφορούν την ίδια Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ», η ακύρωση της οποίας επιδιώκεται και στις δύο περιπτώσεις για τους λόγους που σημειώνονται σε κάθε μία από αυτές. Να σημειωθεί ότι τα δικηγορικά γραφεία που εμφανίζονται στις δύο υποθέσεις είναι τα ίδια. Προκειμένου το Δικαστήριο να γνωρίζει τελικά πάνω σε ποια διαδικασία θα προωθηθούν οι πιο πάνω δύο υποθέσεις, κλήθηκαν για να τοποθετηθούν οι συνήγοροι των διαδίκων, οι οποίοι και αγόρευσαν. Το θέμα που εγέρθηκε αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο και αφορά τη διαδικασία που δύναται να ακολουθηθεί, αποτελεί το αντικείμενο εκδίκασης της παρούσας ενδιάμεσης απόφασης. Στη νομική επιχειρηματολογία του ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή επικαλέστηκε το άρθρο 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν.9/1965), το οποίο, όπως ερμήνευσε, παραπέμπει στους περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Κανονισμούς του
2. Αναφερόμενος στους εν λόγω κανονισμούς ο συνήγορος του Αιτητή σημείωσε ότι κατά τη γνώμη του από τους Κανονισμούς 2 και 17 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Κανονισμούς του 1956 τον Κανονισμό 8.1

(4)των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διαπιστώνεται ότι η διαδικασία στην παρούσα υπόθεση διέπεται δικονομικά από τους Παλαιούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με τον κύριο Χατζηκωνσταντή η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης στο έντυπο απαίτησης του Μέρους 8 συνιστά παρατυπία που χρήζει θεραπείας και δύναται να αρθεί δύναται του Κανονισμού 60.1

(3)των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Καταλήγοντας ο εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι εφαρμόζονται οι Νέοι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, τότε η παρατυπία μπορεί να θεραπευτεί δυνάμει του Παλαιού Κανονισμού

1. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου της Καθ' ης η αίτησης, ο οποίος υποστήριξε ότι δεν πρόκειται για σφάλμα αλλά για συνειδητή επιλογή από μέρους του Αιτητή. Σύμφωνα με τον κύριο Καλλή, η απόφαση του Αιτητή να προχωρήσει με την καταχώρηση δύο υποθέσεων ιδίας φύσης και μορφής την ίδια περίοδο σε δύο ξεχωριστά έντυπα που διέπονται από διαφορετικούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας που δεν μπορεί να θεραπευτεί αφού επηρεάζονται δυσμενώς συμφέροντα της καθ' ης η αίτησης. Έχω ακούσει με προσοχή τις νομικές επιχειρηματολογίες των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων, το περιεχόμενο των οποίων έχω μελετήσει ενδελεχώς. Οι Νέοι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τέθηκαν σε ισχύ από 01.09.
2. Σύμφωνα με τον Νέο Κανονισμό 60.1

(2)του Μέρους 60 οι νέοι θεσμοί εφαρμόζονται σε διαδικασίες υποθέσεων που καταχωρούνται στο Επαρχιακό Δικαστήριο από την πιο πάνω ημερομηνία. Αντίθετα δεν εφαρμόζονται στις περιπτώσεις που αναφέρονται στον Νέο Κανονισμό 60.1

(3). Η παρούσα υπόθεση είναι αίτηση-έφεση και καταχωρίστηκε στο Ε.Δ. Πάφου στις 04.10.23. Η αίτηση-έφεση είναι μορφή εναρκτήριας διαδικασίας και ανήκει στην κατηγορία των Γενικών Αιτήσεων. Δεν είναι ειδική διαδικασία ούτε εμπίπτει σε ειδική δικαιοδοσία που διέπεται από συγκεκριμένους διαδικαστικούς κανονισμούς δυνάμει κάποιας νομοθεσίας ώστε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στις πρόνοιες του Νέου Κανονισμού 60.1

(3). Η υπόθεση αυτή καταχωρίστηκε χρησιμοποιώντας το Έντυπο αρ.7 του Μέρους 8 των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το εν λόγω έντυπο προνοείται από τον Νέο Κανονισμό 8.2

(1). Το Μέρος 8 είναι αυτό που χρησιμοποιείται για το είδος του ενδίκου μέσου που αφορά περιπτώσεις όπως την παρούσα. Προς υποστήριξη της αναφοράς αυτής παραπέμπω στο Νέο Κανονισμό 8.1

(4)που προνοεί δυνατότητα εφαρμογής της διαδικασίας του μέρους αυτού για απαίτηση ή αίτηση σε σχέση με την οποία νόμος ή κανονισμός προνοεί όπως η απαίτηση ή αίτηση εγείρεται με εναρκτήρια κλήση, αίτηση ή άλλη εναρκτήρια διαδικασία. Την ίδια στιγμή θεωρώ χρήσιμο να επισημάνω την επιφύλαξη που επίσης περιέχεται στις πρόνοιες του Νέου Κανονισμού 8.1

(4)με την οποίαν σημειώνεται ρητά ότι δεν επιτρέπεται εφαρμογή της διαδικασίας δυνάμει του Μέρους 8 όταν νόμος ή διαδικασία προβλέπει διακριτή διαδικασία. Το ερώτημα που χρήζει εξέτασης είναι κατά πόσο η παρούσα υπόθεση δύναται να προωθείται δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται από το Μέρος 8, στο έντυπο του οποίου εδράζεται. Η παρούσα υπόθεση αφορά αίτηση για ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» δυνάμει των προνοιών του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (Ν.9/1965), στο εξής ο «Νόμος». Η δυνατότητα προσβολής της τέτοιας ειδοποίησης καλύπτεται από το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου, ο οποίο παρέχει δικαίωμα καταχώρησης έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Μέχρι πρόσφατα υπήρχε μέσω του άρθρου 44ΙΓ του Νόμου δυνατότητα καταχώρησης έφεσης επί οποιασδήποτε ειδοποίησης ή πράξης, άλλης από την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ», στην περίπτωση που τα έννομα συμφέροντα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή ενδιαφερομένου προσώπου παραβλάπτονταν από τέτοια ειδοποίηση ή πράξη. Ωστόσο με τον τροποποιητικό νόμο 87(Ι)/2018 που τέθηκε σε ισχύ στις 13.07.18, το άρθρο 44ΙΓ έχει καταργηθεί. Παραμένει σε ισχύ το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου. Παράλληλα υπάρχει και το άρθρο 51 του Νόμου, οι πρόνοιες του οποίου έχουν ως εξής: «Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου, δύναται εντός τριάκοντα ημερών από της κοινοποιήσεως εις αυτόν των άνω να υποβάλη έφεσιν τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω· επί τούτω αι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου και των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών θα τυγχάνωσι, τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογής επί της τοιαύτης εφέσεως ως και επί εφέσεως ασκηθείσης δυνάμει των διατάξεων του ειρημένου Νόμου: Νοείται ότι το Ανώτατον Δικαστήριον δύναται να εκδώση Κανονισμούς δι' οιονδήποτε ζήτημα ή διαδικασίαν αγομένην ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου.» [η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου]. Εκείνο που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι το άρθρο 51 καλύπτει όλες τις περιπτώσεις που μπορεί να ασκηθεί το δικαίωμα της έφεσης με βάση τις διατάξεις του Νόμου. Στο πεδίο αυτό περιλαμβάνεται και η άσκηση έφεσης κατά της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» δυνάμει των προνοιών του άρθρου 44Γ

(3)και γενικότερα δυνάμει των άρθρων του Μέρους VIA του Νόμου, βάση των οποίων ουσιαστικά εδράζεται η καταχώρηση της παρούσας αίτησης-έφεσης. Ερμηνεία των προνοιών του άρθρου 51 με έμφαση στο μέρος που έχει υπογραμμιστεί, καθιστά αντιληπτό ότι για κάθε περίπτωση που οι διατάξεις του Νόμου παρέχουν δικαίωμα άσκησης έφεσης τυγχάνουν εφαρμογής οι περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Κανονισμοί του

1. Ενδιαφέρον από αυτούς έχει ο Κανονισμός 17, οι πρόνοιες του οποίου αυτούσια αναφέρουν: «Matters of practice and procedure not expressly provided for in these Rules shall be governed by the Civil Procedure Rules in force for the time being, in so far as they may be applicable.» [η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου]. Ο δε Κανονισμός 5 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Κανονισμοί του 1956 προνοεί ειδικό έντυπο επί του οποίου εδράζεται μία αίτηση-έφεση όπως την παρούσα. Πρόκειται για τον Τύπο 2 (Form 2). Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η αίτηση-έφεση, ως εναρκτήρια μορφή κλήσης που είναι, διέπεται από ειδική δικονομική διαδικασία και εδράζεται στο δικό της συγκεκριμένο τύπο που προβλέπεται στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Κανονισμοί του
2. Η διαδικασία αυτή παραπέμπει στο παλαιό καθεστώς των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ενισχυτικό του σκεπτικού αυτού αποτελούν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι διατάξεις του Κανονισμού 10

(3)όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ρητά ότι η ακρόαση της υπόθεσης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα με ειδική παραπομπή για το θέμα αυτό στη Δ.39 των Παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει να λεχθεί ότι όταν εισήχθηκε το Μέρος VIA στο Νόμο το άρθρο 51 ήταν ήδη αναπόσπαστο μέρος του Νόμου. Ωστόσο ο νομοθέτης δεν εισήγαγε οποιαδήποτε πρόνοια που να διαχωρίζει το Μέρος VIA του Νόμου από το άρθρο 51 της ίδιας νομοθεσίας σε ότι αφορά τη διαδικασία που θα ακολουθείται. Ούτε υπήρξε οποιαδήποτε τροποποίηση του Νόμου με τη θέσπιση μηχανισμού για τη διαδικασία και τους κανονισμούς που θα διέπουν το Μέρος VIA του Νόμου που θα τίθενται σε ισχύ ένεκα των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρέμεινε ως έχει το άρθρο 51 το οποίο καλύπτει το Μέρος VIA του Νόμου με τον τρόπο που έχει εξηγηθεί. Αυτά είναι δεδομένα που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ενισχύουν περισσότερο το πιο πάνω σκεπτικό του Δικαστηρίου. Όπως έχει ήδη λεχθεί, στην παρούσα υπόθεση έχει προσβληθεί η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ. Αυτό είναι το αντικείμενο που διέπει την ουσία της υπόθεσης αυτής και ενεργοποιείται με εναρκτήρια κλήση. Από την πιο πάνω νομική ανάλυση έχει διαφανεί ότι η καταχώρηση και προώθηση της διέπεται από συγκεκριμένους κανονισμούς που προβλέπουν διακριτή διαδικασία. Στη βάση του σκεπτικού που έχω επεξηγήσει καταλήγω ότι η διαδικασία του Μέρους 8 δεν τυγχάνει εδώ εφαρμογής. Εφαρμόζεται η διαδικασία που προβλέπεται από τους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Κανονισμούς του 1956 και για την αίτηση-έφεση χρησιμοποιείται ο Τύπος 2 που επίσης ρητά προνοείται από τους εν λόγω Κανονισμούς, όπως αυτά έχουν εξηγηθεί προηγουμένως. Τα πιο πάνω παραπέμπουν στο επόμενο ερώτημα που χρήζει απάντησης. Κατά πόσο δύναται να παρασχεθεί θεραπεία για διόρθωση αυτής της κατάστασης. Πρόκειται για παρατυπία που δύναται να θεραπευτεί ή πρόκειται για σφάλμα που καθιστά τη διαδικασία θνησιγενή και κατ' επέκταση την παρούσα υπόθεση απορριπτέα; Από τη στιγμή που στη νομική βάση τόσο της παρούσας αίτησης-έφεσης όσο και της ένστασης περιλαμβάνονται το κατάλληλο δικαιοδοτικό υπόβαθρο και το ορθό δικονομικό πλαίσιο, θεωρώ ότι το πρόβλημα έγκειται στη χρήση του ορθού εντύπου και όχι στην διαδικασία. Η διαδικασία που προνοείται στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Κανονισμούς του 1956 δεν φαίνεται να διαφέρει από αυτή που ακολουθείται στην πράξη. Το πρόβλημα εστιάζεται και συνάμα περιορίζεται στον Τύπο που πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Η χρήση λανθασμένου Τύπου συνιστά παρατυπία. Εφόσον ισχύει το παλαιό καθεστώς των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οποιαδήποτε σκέψη για διερεύνηση του ενδεχομένου θεραπείας της εξετάζεται υπό το πρίσμα των αρχών της παλαιάς Δ.64. Οι αρχές αυτές που αντικατοπτρίζουν σύγχρονη τάση της νομολογίας στην προσέγγιση του θέματος αυτού αποτυπώνονται στην πρόσφατη υπόθεση Αίτηση του χχχ Sergueyevich Πολιτική Έφεση 55/20 ημερ. 05.04.21. Θεωρώ χρήσιμο να καταγράψω το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση αυτή, η οποία αναφέρεται σε κυπριακή και αγγλική νομολογία: "Στην David και Άλλης v Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, ΠΕ 208/12, ημ. 24.11.17, το Ανώτατο Δικαστήριο είπε και τούτα: «Το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια, στην κατάλληλη περίπτωση, να προβεί το ίδιο, αυτεπαγγέλτως, στη θεραπεία της παρατυπίας. Καθοδηγητική, επί του προκειμένου, είναι η υπόθεση Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1(A) Α.Α.Δ. 366 όπου το Εφετείο, υιοθετώντας τα νομολογηθέντα στην αγγλική απόφαση Metroinvest Ansalt et al v Commercial Union [1985] 1 WLR 513 υπέδειξε τα εξής: «Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt a.ο. v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513, 520, 521,

1. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
2. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.
4. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
5. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
6. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
7. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή - διαζευκτικά - "να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον"». Οι παραπάνω παρατηρήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου των εφεσειόντων ως προς τη συμμετοχή των εφεσιβλήτων στην πρωτόδικη διαδικασία χωρίς να εγείρουν θέμα παρατυπίας είναι ορθή. Μπορεί δε να λεχθεί, χωρίς δυσκολία, ότι η συμμετοχή αυτή με την καταχώριση ένστασης στη διαδικασία της αίτησης των εφεσειόντων, χωρίς οι εφεσίβλητοι να εγείρουν θέμα παρατυπίας, ισοδυναμεί με παραίτηση από το δικαίωμα που αυτή τους παρείχε. Εξάλλου, οι εφεσίβλητοι, δεν φαίνεται να έχουν υποστεί οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό λόγω της παρατυπίας. Η αίτηση των εφεσειόντων ήταν σαφής τόσο ως προς τις επιδιωκόμενες θεραπείες όσο και το πραγματικό τους βάθρο. Συμμετέχοντας δε στη διαδικασία, οι εφεσίβλητοι υποστήριξαν τις αντίθετες στην αίτηση θέσεις τους. Ούτε επρόκειτο για μείζονα παρατυπία. Δεν μπορεί, επίσης, να παραγνωριστεί ότι το θέμα της παρατυπίας εγέρθηκε για πρώτη φορά και εξετάστηκε από το Δικαστήριο στο στάδιο της απόφασης του, και όχι σε αρχικό στάδιο, με συνέπεια την ταλαιπωρία των διαδίκων και την αύξηση των εξόδων (βλ Wunderlich (ανωτέρω)). Υπό τις περιστάσεις αυτές, θεωρούμε ότι απορρίπτοντας την αίτηση των εφεσειόντων λόγω παρατυπίας, το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε εσφαλμένα τη διακριτική του ευχέρεια προκαλώντας αδικία στους εφεσείοντες. Έχοντας διαπιστώσει το ίδιο την ύπαρξη της παρατυπίας, το πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε να προχωρήσει έγκαιρα στη θεραπεία της εκδίδοντας διάταγμα απαλλαγής από την παρατυπία». Εν προκειμένω, αμφότεροι οι διάδικοι προχώρησαν στην προώθηση των θέσεων τους εκλαμβάνοντας προφανώς ως δεδομένο - και ορθώς (βλ. κατ' αναλογίαν, Αναφορικά με την Αίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την Έκδοση της Bondareva, ΠΕ 7/18, ημ. 18.12.19 - ότι τα πράγματα διέπονται εδώ από το άρθρο 25

(3)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, δίχως ποτέ να προτάσσεται και οιαδήποτε σχετική εναντίωση στην ένσταση εκ πλευράς καθ' ης η αίτηση. Τούτων δοθέντων - και υπό τις περιστάσεις πάντα - θεωρούμε την παρατυπία ως θεραπευθείσα και κατ' ακολουθίαν μη αποτρέπουσα εξέταση της ουσίας τής παρούσας αίτησης (βλ. κατ' αναλογίαν, CMA Holdings Ltd v Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ΠΕ 265/14, ημ. 21.12.18). Το πράττουμε αυτό αμέσως." Το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης υιοθετήθηκε στην επίσης πρόσφατη υπόθεση Βερεγγάρια Παπακόκκινου και άλλη v. Makaza Constraction Limited Πολιτική Έφεση Αρ. 27/14 ημερ. 22.07.

1. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση οφείλω να ξεκαθαρίσω στο σημείο αυτό ότι αν τελικά αποφασιστεί θεραπεία της παρατυπίας στην παρούσα αίτηση-έφεση, το Δικαστήριο θα προχωρήσει με άρση της παρατυπίας και στην ένσταση που αναπόφευκτα ακολούθησε στα πλαίσια της ιδίας διαδικασίας. Είναι γεγονός ότι ο Αιτητής έχει ήδη ζητήσει άρση της παρατυπίας που υπάρχει με το έντυπο στο οποίο καταχωρίστηκε η παρούσα αίτηση-έφεση. Η θεραπεία της παρατυπίας έγκειται στη χρήση του εντύπου που προνοείται στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Κανονισμούς του
2. Παράλληλα, όπως έχει ήδη λεχθεί, η διαδικασία με βάση το Μέρος 8 των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν τυγχάνει εφαρμογής. Η δικονομική διαδικασία που κατά την ταπεινή μου γνώμη τυγχάνει εφαρμογής δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή που ειδικά και ρητά αναφέρεται στους εν λόγω Κανονισμούς και περιλαμβάνεται στη νομική βάση της παρούσας αίτησης-έφεσης. Το ίδιο ισχύει και για το καθορισμένο τύπο που επίσης προνοείται στους ίδιους κανονισμούς. Δεν μπορεί να είναι παρά μόνο ο Τύπος
3. Από τα ενώπιον μου στοιχεία και δεδομένα δεν έχω διαπιστώσει δυσμενή επηρεασμό της Καθ' ης η αίτησης λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Με κάθε σεβασμό στον ευπαίδευτο συνήγορο της Καθ' ης η αίτησης αυτά που έχει αναφέρει στο Δικαστήριο δεν είναι πειστικά. Αμφότερες πλευρές έχουν αντιληφθεί ποιο είναι το αντικείμενο εκδίκασης, έχουν και τα δύο μέρη κατανοήσει τι ακριβώς αντιμετωπίζουν και ποιες είναι οι θέσεις του αντιδίκου τους. Στο σώμα τόσο της αίτησης-έφεσης όσο και της ένστασης περιλαμβάνεται το κατάλληλο δικαιοδοτικό υπόβαθρο και το ορθό δικονομικό πλαίσιο. Η σημασία του μαρτυρικού υλικού τόσο του Αιτητή όσο και της Καθ' ης η αίτησης παραμένει η ίδια. Το ίδιο περιεχόμενο του μαρτυρικού υλικού μαζί με τα ίδια έγγραφα που το συνοδεύουν θα τεθούν από αμφότερες πλευρές ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Υπό τις περιστάσεις θεωρώ ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να θεραπευτεί η παρατυπία που έχει εντοπιστεί τόσο στο έντυπο της αίτησης-έφεσης όσο και της ένστασης. Συνακόλουθα ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδεται διάταγμα απαλλαγής της παρατυπίας της αίτησης-έφεσης στο ζήτημα του τύπου, την οποία εκλαμβάνω θεραπευμένη. Περαιτέρω για τον ίδιο λόγο ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια και εκδίδω διάταγμα απαλλαγής της παρατυπίας της ένστασης στο θέμα του τύπου, την οποία επίσης εκλαμβάνω θεραπευμένη. Αμφότερα έγγραφα θεωρούνται ότι έχουν εμπρόθεσμα καταχωριστεί με τον ορθό τύπο. Καταλήγοντας θα πρέπει να αναγνωρίσω ότι στην προκειμένη περίπτωση παρατηρείται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το παράδοξο να αναβιώνουν παλαιοί δικονομικοί θεσμοί που έχουν καταργηθεί από νέους επειδή υφιστάμενη νομοθεσία ή κανονισμοί προνοούν κάτι τέτοιο με τους νέους θεσμούς να το επιτρέπουν. Κατά την ταπεινή μου γνώμη μία τροποποίηση νομοθεσίας ή κανονισμού ενδεχομένως να βοηθήσει στην ρύθμιση του θέματος. Σε ότι αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα που διέπει την επιδίκαση τους. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της παρούσας αίτησης-έφεσης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας στην παρούσα αίτηση-έφεση, επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η αίτησης-Εφεσίβλητης και εναντίον του Αιτητή-Εφεσείοντα. (Υπ.) ............................. Γ. Κ. Βλάμης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο