Μ. Κ. Δ. κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αίτηση/Έφεση 232/2023, 30/10/2023

(1), 44Α

(2), 44Α

(3), 44Α

(4)και 44Α(4Α), 44Β

(1), 44Β

(2), 44Β

(3), 44Γ

(1), 44Γ

(2), 44Γ

(3), 44Δ

(1), 44Δ

(2), 44Δ

(3), 44Δ

(4), 44Δ

(5), 44Δ

(6), 44Θ

(1), 44Θ

(2)και 44ΙΕ, στα παραρτήματα, στους κανονισμούς του 2015, στα άρθρα 80 και 81 του Κεφ.224 και τους σχετικούς κανονισμούς, στη Δ.28, Δ.39, Δ.48, και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά και στο Μέρος 4 και 8 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του

1. Σύμφωνα με την αίτηση οι λόγοι επί των οποίων αυτή εδράζεται αφορούν:
2. Η ειδοποίηση τύπου ΙΑ δεν έχει επιδοθεί ή/και δεν έχει νόμιμα ή/και νομότυπα ή/και δεόντως επιδοθεί στους Αιτητές/Εφεσείοντες ή/και σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα σύμφωνα με τις διατάξεις όπως αναφέρονται στο Μέρος VIA του Ν.9/65,
3. Η ειδοποίηση τύπου ΙΑ δεν έχει επιδοθεί ή/και δεν έχουν νόμιμα ή/και νομότυπα ή/και δεόντως επιδοθεί σε όλα τα πιο πάνω ενδιαφερόμενα πρόσωπα σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.9/65 καθότι οι εφεσίβλητοι όφειλαν να επιδώσουν την επίδικη ειδοποίηση μέσω της παράδοσης της με διπλοσυστημένη επιστολή όπου και η παράδοση της δεν ήταν εφικτή τότε να προχωρήσουν με την επίδοση της με ιδιωτική επίδοση, ή/και
4. Η ειδοποίηση τύπου ΙΑ δεν επιδόθηκε δεόντως και/ή νομότυπα ή/και επιδόθηκε πρόωρα ή και η διαδικασία πάσχει και θα πρέπει να ακυρωθεί από το Δικαστήριο καθότι οι καθ' ών η αίτηση δεν τήρησαν πιστά τις διατάξεις του Νόμου καθ' ότι δεν απέστειλαν Ειδοποιήσεις τύπου Θ προς τους ενυπόθηκους οφειλέτες και/ή προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ως η υποχρέωση που είχαν.
5. Η επίδικη ειδοποίηση πρέπει να παραμεριστεί καθότι έχει σταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή διότι η ειδοποίηση τύπου Ι δεν έχει επιδοθεί ή/και δεν έχει επιδοθεί νόμιμα και/ή νομότυπα και/ή δεόντως προς τους εφεσείοντες ή και σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα.
6. Η ειδοποίηση τύπου ΙΑ και γενικά όλη η διαδικασία είναι πρόωρη και/ή άκυρη και/ή παράνομη διότι η πρώτη σε σειρά ειδοποίηση τύπου Ι δεν έχει επιδοθεί ή/και δεν έχουν νόμιμα ή/και νομότυπα ή/και δεόντως επιδοθεί σε όλα τα πιο πάνω ενδιαφερόμενα πρόσωπα σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.9/65 καθότι οι εφεσίβλητοι όφειλαν να επιδώσουν την επίδικη ειδοποίηση μέσω της παράδοσης της με διπλοσυστημένη επιστολή όπου και η παράδοση της δεν ήταν εφικτή τότε να προχωρήσουν με την επίδοση της με ιδιωτική επίδοση ή/και
7. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω οι ειδοποιήσεις τύπου Ι και ΙΑ πρέπει να παραμεριστούν καθότι έχουν σταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή στον ενυπόθηκο δανειστή. Συγκεκριμένα οι καθ' ών η αίτηση δεν εξέδωσαν και δεν επέδωσαν οιαδήποτε ειδοποίηση τύπου Ι που να απευθύνεται προς την αιτήτρια 1 ή και προς τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα με την οποία να καλούσαν το καθένα ξεχωριστά για τη διευθέτηση του χρέους. Συνεπώς η οιαδήποτε μεταγενέστερη ειδοποίηση τύπου ΙΑ ήταν πρόωρη και πρέπει να παραμεριστεί.
8. Η προσβαλλόμενη ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες από τον νόμο τύπο και προϋποθέσεις αναφορικά με το περιεχόμενο που είναι λανθασμένο και παράτυπο.
9. Ομοίως η ειδοποίηση είναι άκυρη διότι το περιεχόμενο της είναι εσφαλμένο και παράνομο ένεκα του ότι η υποθήκη και οι όροι της είναι παράνομοι και άκυροι διότι καταρτίστηκε κατά παράβαση των άρθρων 5 και 21

(1)(γ) του Ν.9/65 και/ή κατά παράβαση του Περί Συμβάσεων Νόμου άρθρα 23 και 24 και επομένως περιγράφονται ποσά ως ενυπόθηκα χρέη των οποίων η συμπερίληψη στο ενυπόθηκο χρέος γίνεται κατά παράβαση των πιο πάνω διατάξεων και εμποδίζουν το δικαίωμα των ενυπόθηκων οφειλετών να προβούν σε εξόφληση του χρέους. Η αίτηση βασίζεται και επί ισχυρισμών που προβάλλονται μέσα από την Ε/Δ της αιτήτριας υπ' αριθμό

1. Η μάρτυρας αναφέρεται στο νομικό καθεστώς της εφεσίβλητης και ειδικότερα στο ιστορικό κατάληξης της επίδικης πιστωτικής διευκόλυνσης σε αυτή. Επί της ουσίας αναφέρει ότι κατά το 2006 ενεγράφη από το σύζυγο της - αιτητή 2, η υποθήκη Υ'3163/2009 στο Κτηματολόγιο Πάφου επί ακινήτου στη Δρούσεια. Η υποθήκη παραχωρήθηκε με σκοπό να εξασφαλίσει πιστωτικές διευκολύνσεις που η ίδια και ο σύζυγος της έλαβαν. Η ΣΕΔΙΠΕΣ αργότερα καταχώρησε εναντίον τους την αγωγή 275/2022 στο Ε.Δ. Πάφου και στην οποία οι ίδιοι καταχώρησαν υπεράσπιση και ανταπαίτηση (Τεκμήρια 1 και 2). Σε ότι αφορά το αξιούμενο ποσό αναφέρει ότι έχουν απευθυνθεί σε αδειοδοτημένο σύμβουλο αφερεγγυότητας και ο οποίος εξέτασε τους όρους παραχώρησης της πιστωτικής διευκόλυνσης και ετοίμασε αναδομημένες καταστάσεις καταλήγοντας ότι το πραγματικά οφειλόμενο ποσό είναι κατά πολύ μικρότερο του πραγματικά αξιούμενου (τεκμήριο 3) και αναφερόμενου στην ειδοποίηση τύπου ΙΑ. Ως τεκμήριο 4 καταθέτει πιστοποιητικό έρευνας από την οποία προκύπτει ότι επί του ακινήτου δεν υφίσταται άλλη εμπράγματη επιβάρυνση. Ακολούθως αναφέρεται στην έκδοση των επίδικων ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ τις οποίες θεωρεί ότι το Δικαστήριο πρέπει να παραμερίσει ενόψει των όσων αναφέρονται στο σώμα της αίτησης και τους οποίους επαναλαμβάνει. Η αίτηση επιδόθηκε στην εφεσίβλητη και η οποία καταχώρησε ένσταση. Ειδικότερα επικαλείται και προωθεί 13 λόγους ένστασης οι οποίοι δυνατό να συνοψιστούν ως κατωτέρω:
2. Η αίτηση είναι πραγματικά και νομικά αβάσιμη και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των διαταγμάτων.
3. Η Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση είναι αόριστη, γενική και δεν δικαιολογεί την έκδοση των διαταγμάτων.
4. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Ν.9/65 για ακύρωση της ειδοποίησης και του πλειστηριασμού.
5. Οι αιτητές δεν προσέρχονται με καθαρά χέρια εφόσον απέκρυψαν ότι οι καθ΄ ών η αίτηση επέδωσαν δεόντως σε αυτούς τόσο την ειδοποίηση τύπου Ι όσο και ΙΑ.
6. Η ειδοποίηση τύπου Ι επιδόθηκε δεόντως και ως εκ τούτου πληρείται η προϋπόθεση του νόμου για την παραχώρηση προθεσμίας τουλάχιστον 45 ημερών από την επίδοση της μέχρι την επίδοση της τύπου ΙΑ.
7. Η αίτηση είναι καταχρηστική καθότι δεν παρουσιάζεται οτιδήποτε που να θέτει υπό αμφισβήτηση των δικαίωμα των εφεσίβλητων να επιζητούν τις θεραπείες που προβλέπονται από το Νόμο.
8. Η αποδοχή της αίτησης θα αποστερήσεις από τους εφεσίβλητους το δικαίωμα που τους παρέχει η νομοθεσία.
9. Η αίτηση έχει σκοπό να σπαταλήσει χρόνο του Δικαστηρίου και προωθήθηκε για αλλότριους σκοπούς και είναι αποτέλεσμα εκ των υστέρων σκέψεων των αιτητών.
10. Η αίτηση δεν μπορεί να προωθείται καθότι καταχωρήθηκε μεταγενέστερα της 1/9/2023, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκαν σε ισχύ οι Νέοι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας και δεν καταχωρήθηκε με τον σωστό τύπο που προνοείται από αυτούς και λανθασμένα δεν αναφέροντα στη νομική της βάση. Η ένσταση εδράζεται επί της ίδιας νομικής βάσης ως η αίτηση και στηρίζεται επί ισχυρισμών που περιέχονται σε Ε/Δ της Αντιγόνης Χριστοδούλου, υπαλλήλου της Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd η οποία ανέλαβε τη διαχείριση αριθμού δανείων της εφεσίβλητης περιλαμβανομένου και του επίδικου. Η μάρτυρας υιοθετεί τους λόγους ένστασης και επί ισχυριζόμενων γεγονότων αναφέρει ότι η εφεσίβλητη είχε παραχωρήσει στους αιτητές δάνειο με εξασφάλιση από πλευράς αιτητή 2 της επίδικης υποθήκης για ποσό εκ €102.516,00 με συνολικό επιτόκιο 6,25%. (τεκμήριο 1 η σύμβαση δανείου και υποθήκης). Για το χρέος καταχωρήθηκε αγωγή η οποία είναι ορισμένη για ακρόαση στις 27/11/
11. Ακολούθησαν την διαδικασία εκποίησης υποθήκης του Ν. 9/65, εκδίδοντας ειδοποίηση τύπου Ι ημερ.21/12/22 συνοδευόμενη με κατάσταση λογαριασμού και την οποία επέδωσαν με ιδιώτη επιδότη στις 20/2/23 προσωπικά στην αιτήτρια 2 και στην ίδια ως σύζυγο και συγκάτοικο του αιτητή
12. (τεκμήριο 2). Αφού παρήλθε η προθεσμία που τάχθηκε με την ειδοποίηση τύπου Ι χωρίς συμμόρφωση από τους αιτητές, προχώρησαν και εξέδωσαν την επίδικη ειδοποίηση τύπου ΙΑ ημερ.17/7/2023 και την επέδωσαν με ιδιώτη επιδότη προσωπικά στην αιτήτρια 1 την 31/7/23 και σε αυτήν ως σύζυγο και συγκάτοικο του αιτητή
13. (τεκμήριο 3). Στο μεταξύ αποστάλθηκε και η ειδοποίηση τύπου ΙΒ ημερ.2/5/23 η οποία επιδόθηκε σε αμφότερους τους αιτητές όπως και οι ανωτέρω προγενέστερες στις 12/5/23 (τεκμήριο 4). Με βάση πιστοποιητικό έρευνας πέραν της υποθήκης υπάρχει το ΜΕΜΟ 6/ΕΒ/11/2007 προς όφελος και πάλι των εφεσίβλητων ως εκ τούτου δεν υπάρχουν άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα (τεκμήριο 5). Ισχυρίζεται η μάρτυρας ότι σκοπός της επίδοσης είναι η λήψη γνώσης της ύπαρξης της διαδικασίας πλειστηριασμού και η παροχή του δικαιώματος προάσπισης των δικαιωμάτων των αιτητών και ο οποίος έχει επιτευχθεί εφόσον καταχώρησαν την αίτηση - έφεση. Παραθέτει ακολούθως τους λόγους για τους οποίους με βάση το νόμο μπορεί να παραμεριστεί η ειδοποίηση τύπου ΙΑ και οι οποίοι είναι εξαντλητικοί και δεν στοιχειοθετούνται στην προκειμένη περίπτωση. Ακρόαση της Αίτησης: Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των γραπτών αγορεύσεων αμφοτέρων των ευπαιδεύτων συνηγόρων, αιτητών και καθ' ής η αίτηση αντίστοιχα (Έγγραφα Α και Β). Έχω μελετήσει με πάσα προσοχή το σύνολο της νομικής τους επιχειρηματολογίας όπως επίσης έχω διεξέλθει του συνόλου της δοθείσας, μέσω των ενόρκων δηλώσεων μαρτυρίας που συνοδεύει αίτηση και ένσταση αντίστοιχα και αναφορά θα γίνει όπου κατωτέρω κριθεί απαραίτητο. Πέραν των ουσιαστικών και επί γεγονότων θέσεων των αιτητών που θα εξεταστούν σε συνάρτηση με τη νομική πτυχή και απαιτούμενα του Μέρους VIA του Ν. 9/65 στα πλαίσια της παρούσας απόφασης θα πρέπει να εξεταστεί το δικονομικό ζήτημα που εγέρθηκε ενόψει της διαφωνίας ως προς τους Διαδικαστικούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας που πρέπει να εφαρμοστούν και ειδικότερα ως προς το ορθό εναρκτήριο μέσο και τύπο αίτησης που οι αιτητές χρησιμοποίησαν και επεξηγώ. Κατά την 01/09/2023 τέθηκαν σε εφαρμογή οι Διαδικαστικοί Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας του 2023 τους οποίους, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχονται από το Άρθρο 163 του Συντάγματος και τα άρθρα 9

(3)(στ) και 17 των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως (Αρ.3) του 2022, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε με εναρκτήριο δικονομικό μέσο διαφορετικό από ότι προνοείται πλέον στο Μέρος 8 των Νέων Θεσμών, που αφορούν την εναλλακτική διαδικασία για απαιτήσεις και με την οποία πλέον προωθείται μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τον κανονισμό 4 ως ακολούθως: «

(4)Η διαδικασία του Μέρους 8 μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για οποιαδήποτε απαίτηση ή αίτηση σε σχέση με την οποία νόμος ή κανονισμός προνοεί όπως η απαίτηση ή αίτηση εγείρεται με εναρκτήρια κλήση, αίτηση ή άλλη εναρκτήρια διαδικασία, εκτός όταν νόμος ή κανονισμός προβλέπει διακριτή διαδικασία.» (η έμφαση είναι δική μου). Στην προκειμένη περίπτωση, η αίτηση - έφεση, προνοείται από τον Νόμο 9/65, ο οποίος στο Μέρος VIA, και ειδικότερα στο άρθρο 44(Γ)

(3)καθορίζει ότι «ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους:.». Πως όμως καταχωρείται και προωθείται η έφεση αυτή και σε ποιο έντυπο εναρκτήριου μέσου. Η μοναδική σχετική πρόνοια του Νόμου 9/65 ως προς τον Τύπο της Έφεσης μπορεί να ανευρεθεί στο άρθρο 51 και το οποίο έχει ως εξής: «51.-

(1)Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου, δύναται εντός τριάκοντα ημερών από της κοινοποιήσεως εις αυτόν των άνω να υποβάλη έφεσιν τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω( επί τούτω αι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου και των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών θα τυγχάνωσι, τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογής επί της τοιαύτης εφέσεως ως και επί εφέσεως ασκηθείσης δυνάμει των διατάξεων του ειρημένου Νόμου. Νοείται ότι το Ανώτατον Δικαστήριον δύναται να εκδώση Κανονισμούς δι' οιονδήποτε ζήτημα ή διαδικασίαν αγομένην ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου.» Τα άρθρα 80 και 81 του Κεφ. 224 στο οποίο γίνεται παραπομπή ανωτέρω έχουν ως ακολούθως: «

1. Κάθε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή, που διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού δύναται, εντός τριάντα ημερών από την ημερομηνία κοινοποίησης σε αυτόν της διαταγής αυτής, ειδοποίησης ή απόφασης να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει επί αυτής τέτοιο διάταγμα ως ήθελε είναι δίκαιο αλλά, κανένα Δικαστήριο δεν επιλαμβάνεται οποιασδήποτε αγωγής ή διαδικασίας επί οποιουδήποτε ζητήματος σε σχέση με το οποίο ο Διευθυντής έχει εξουσία να ενεργεί δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού, εκτός με έφεση όπως προνοείται στο άρθρο αυτό: Νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι λόγω απουσίας από τη Δημοκρατία, ασθένειας ή άλλης εύλογης αιτίας το παραπονούμενο πρόσωπο εμποδίζετο από του να υποβάλει έφεση εντός της περιόδου των τριάντα ημερών, να παρατείνει την προθεσμία εντός της οποίας δύναται να υποβληθεί έφεση υπό τέτοιους όρους όπως αυτό ήθελε θεωρήσει σκόπιμο.
2. Όταν υποβάλλεται έφεση στο Δικαστήριο όπως προνοείται στο άρθρο 80, το διάταγμα του Δικαστηρίου είναι τελικό και δεν υφίσταται δικαίωμα έφεσης εναντίον αυτού εκτός όταν συνεπάγεται ζήτημα προσωπικού θεσμού ή όταν το ποσό υπό αμφισβήτηση υπερβαίνει τις είκοσι πέντε λίρες: Νοείται ότι κάθε πρόσωπο, περιλαμβανομένου του Διευθυντή, το οποίο έχει παράπονο κατά οποιουδήποτε διατάγματος του Δικαστηρίου επί οποιασδήποτε έφεσης δυνάμει του άρθρου 80, δύναται να υποβάλει έφεση εναντίον αυτού στο Ανώτατο Δικαστήριο επί οποιουδήποτε νομικού σημείου.» Σχετικός δε ως προς τον τύπο της Έφεσης είναι και ο Κανονισμός 5 των Περί Ακίνητου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμός του 1956 (622/1956) και ο οποίος έχει ως ακολούθως: «Proceedings by summons 5.-

(1)Except as hereinbefore in these Rules or by Law otherwise expressed, all appeals and apllicatios to the Court under the Law shall be made by summons in Form 2, with such variations as circumstances may require, and shall be supported by affidavit or affidavits of the facts relied upon, and filed with the Registrar together with a copy of the Director's order, notice or decision appealed against.

(2)All interested parties shall be joined as parties to the proceedings: Provided that, unless otherwise directed by the Court, the Director shall not be joined as a party except in proceedings under sections 41, 43, 58, 59, 68, 69 and 69A of the Law.

(3)Where the Director is not a party to the proceedings, the applicant shall, nevertheless, cause an office copy of the summons (Form 2) to be served on him.». Προκύπτει επομένως από τα ανωτέρω και συνδυαστικά ότι υπάρχει γενική πρόνοια στο Ν.9/65 και ειδικότερα στο άρθρο 51 του Μέρους VII Ποικίλαι Διατάξεις, κάτω από τον τίτλο εφέσεις, ότι εφαρμογής τυγχάνουν τα άρθρα 80 και 81 του Κεφ.224 αλλά και οι σχετικοί κανονισμοί επομένως εκ πρώτης εύλογο είναι το συμπέρασμα ότι εφαρμογής τυγχάνει η προώθηση της διαδικασίας με τον Τύπο 2 και όχι με το Μέρος 8 των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας εφόσον υπάρχει ειδικότερη πρόνοια, ήτοι εφόσον νόμος ή κανονισμός προβλέπει διακριτή διαδικασία. Ενόψει της πολύ πρόσφατης εφαρμογής των Νέων Κανονισμών, μόλις της 1/9/2023, καλούνται τα Δικαστήρια, πέραν της ουσίας μιας διαφοράς, να εξετάσουν δικονομικά ζητήματα που εγείρονται και μέσα από αυτή τη διαδικασία βεβαίως αναμένεται και η εξέλιξη και θεσμοθέτηση νομολογιακών αρχών της Δικονομίας. Αναφέρω ότι επί της παρούσας διαδικασίας η μεν πλευρά των αιτητών έχει προωθήσει την υπό κρίση αίτηση στη βάση του Τύπου 2 του Καν.5 και όχι σύμφωνα με το μέρος 8 των Νέων Θεσμών όπως αντίστοιχα έπραξαν οι εφεσίβλητοι καταχωρώντας την ένσταση τους σύμφωνα με το Έντυπο αρ. 9 (ένσταση στην απαίτηση του Μέρους 8) που προνοείται στους Θεσμού. Από την μια η επιχειρηματολογία των αιτητών εδραζεται κατά κύριο λόγο στη θέση ότι το άρθρο 51 του Ν.9/65 αναφέρεται σε όλες τις εφέσεις δυνάμει του Νόμου και από την άλλη οι συνήγοροι των εφεσιβλήτων κατά την προφορική ενώπιον μου αγόρευση ότι η εν λόγω πρόνοια καλύπτει μόνο τις εφεσιβαλλόμενες πράξεις του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Έχω μελετήσει αμφότερες τις εισηγήσεις των μερών αλλά και την επίδικη νομοθεσία και κρίνω ότι η πρόνοια του άρθρου 51 είναι σαφής και ξεκάθαρη. Η πρόνοια ναι μεν παραπέμπει στην δυνατότητα καταρχήν προσώπου να προσβάλει οιαδήποτε διαταγή, γνωστοποίηση ή απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου και σε αυτή την περίπτωση οφείλει δικονομικά να ενεργήσει σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 80 και 81 του Κεφ.224 αλλά και του σχετικού Κανονισμού αρ. 5 όμως η εν λόγω πρόνοια καλύπτει και τις εφέσεις που ασκούνται δυνάμει των προνοιών του ειρημένου Νόμου, λεκτικό που καλύπτει παντός είδους έφεσης που πρόσωπο δύναται να προωθήσει στη βάση του Ν. 9/65, περιλαμβανομένης και της έφεσης επί ειδοποιήσεως τύπου ΙΑ που προβλέπεται στο μέρος VIA του Νόμου. To γεγονός ότι το σχετικό με την παρούσα έφεση, Μέρος VIA του Νόμου, προστέθηκε μεταγενέστερα της αρχικής υιοθέτησης του Νόμου με τον Ν.142

(1)/2014, δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι αποτελεί μέρος του και η προβλεπόμενη σε αυτό έφεση καλύπτεται από το άρθρο 51 των Ποικίλων Διατάξεων. Δεν παραβλέπω βεβαίως ότι στο Μέρος VIA αρχικά είχε θεσπιστεί το άρθρο 44ΙΓ και το οποίο με τον Νόμο 87

(1)/2018 καταργήθηκε. Η εν λόγω πρόνοια είχε ως ακολούθως: «Εφέσεις, 44ΙΓ. Αναφορικά µε την άσκηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων του ενυπόθηκου δανειστή, σύμφωνα µε τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, του οποίου τα έννοµα συµφέροντα παραβλάπτονται από οποιαδήποτε ειδοποίηση ή πράξη, στα πλαίσια του παρόντος Μέρους, δύναται εντός χρονικής περιόδου που δεν υπερβαίνει τις τριάντα

(30)ηµέρες από την ηµεροµηνία που το πρόσωπο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τέτοια ειδοποίηση ή πράξη, να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό ∆ικαστήριο: Νοείται ότι, οι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (∆ιακατοχή, Εγγραφή και Εκτίµηση) Νόµου εφαρµόζονται, κατ' αναλογίαν και όπου στα πιο πάνω άρθρα αναφέρεται η λέξη «∆ιευθυντής», για σκοπούς εφαρµογής των ανωτέρω διατάξεων, αυτή αντικαθίσταται µε τις λέξεις «ενυπόθηκος δανειστής»» Υπήρχε επομένως ρητή πρόνοια στο μέρος VIA που παράπεμπε στο Κεφ.

1. Η κατάργηση όμως αυτής της πρόνοιας το 2018 μπορεί να θεωρηθεί ότι άφησε κενό το οποίο πρέπει να καλυφθεί από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας που σήμερα ισχύουν και άρα και εφαρμογής τυγχάνει το Μέρος 8 αυτών; Η απάντηση καταλήγω ότι πρέπει να είναι αρνητική και τούτο καθότι το γενικό άρθρο 51 που καλύπτει όλες τις εφέσεις που προβλέπονται από τον Νόμο 9/65 παραμένει σε ισχύ. Η καταργηθείσα πρόνοια του άρθρου 44ΙΓ βρισκόταν σε ισχύ κατά τον χρόνο που νομοθετικά υπήρχε η δυνατότητα προσβολής οιασδήποτε ειδοποίηση εκδιδόταν δυνάμει του Μέρους VIA. Πλέον με μεταγενέστερες τροποποιήσεις, δυνατότητα προσβολής υφίσταται μόνο της ειδοποίησης τύπου ΙΑ κάτω από συγκεκριμένες περιπτώσεις που εξαντλητικά περιγράφονται στο άρθρο 44Γ
2. Δεν μπορεί όμως να κριθεί ότι ο τρόπος άσκησης αυτής της έφεσης εκφεύγει του πλαισίου που καθορίζει το άρθρο 51 του Νόμου και όχι μόνο για τις αποφάσεις του Διευθυντή αλλά και επί των εφέσεων που ασκούνται δυνάμει των προνοιών του ειρημένου Νόμου. Συνεπακόλουθα καταλήγω ότι η προβλεπόμενη εκ του Νόμου 9/65 στο Μέρος VIA, δυνατότητα προώθησης έφεσης, καλύπτεται από τις πρόνοιες του άρθρου 51 και ως εκ τούτου εφαρμογής τυγχάνει ο Καν. 5 επί του Κεφ.224 και ο αιτητής προωθεί τον Τύπο 2 της εναρκτήριας αίτησης και όχι το Μέρος 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η πιο πάνω κατάληξη μου βεβαίως οδηγεί σε μια άλλη δικονομική παρατυπία εφόσον η ένσταση της εφεσίβλητης έχει καταχωρηθεί σύμφωνα με το έντυπο 9 που προνοείται από τους νέους κανονισμούς. Αναφέρω επί τούτου ότι πρωταρχικός σκοπός των Νέων Κανονισμών δεν είναι άλλος από την παροχή στο Δικαστήριο δυνατότητας χειρισμού υποθέσεων κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος (βλέπε Μέρος 1 Καν. 1.2). Ειδικότερη δε πρόνοια ως το Μέρος 3 Καν.8, προνοεί τα κάτωθι: «3.8 Γενική εξουσία του δικαστηρίου για διόρθωση θεμάτων όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα

(1)Όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα, όπως παράλειψη συμμόρφωσης με κανονισμό: (α) το σφάλμα δεν ακυρώνει οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία εκτός αν κάτι τέτοιο διαταχθεί από το δικαστήριο∙ και (β) το δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα διόρθωσης του σφάλματος.

(2)Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα ακύρωσης οποιουδήποτε βήματος εκτός αν ικανοποιηθεί ότι: (α) το διαδικαστικό σφάλμα ήταν σοβαρό∙ και (β) τέτοιο διάταγμα είναι αναγκαίο προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, λαμβάνοντας υπόψη τον πρωταρχικό σκοπό» Η ανωτέρω πρόνοια συνάδει με τη Δ.64 των μέχρι την 31/08/2023 εφαρμοζόμενων και σε ισχύ θεσμών πολιτικής Δικονομίας και ο οποίος αναφέρει τα κάτωθι: «1.

(1)H μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.

(2)Τηρουμένης της παραγράφου

(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσο διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο

(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επεσυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε βήμα έγινε στη διαδικασία εκείνη, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.

(3)To Δικαστήριο δε θα παραμερίζει εξ ολοκλήρου οποιαδήποτε διαδικασία, ή το κλητήριο ένταλμα, ή άλλο εναρκτήριο μέσο με το οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία, για το λόγο ότι έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς. 2. Αίτηση για παραμερισμό οποιασδήποτε διαδικασίας, οποιουδήποτε βήματος που έγινε σε οποιαδήποτε διαδικασία, ή οποιουδήποτε εγγράφου, αποφάσεως ή διατάγματος σε αυτή, λόγω παρατυπίας, δε θα επιτρέπεται, εκτός εάν υποβάλλεται μέσα σε εύλογο χρόνο και προτού o διάδικος που υπέβαλε την αίτηση προβεί σε οποιοδήποτε νέο βήμα, αφότου η παρατυπία περιήλθε σε γνώση του. Οι προτεινόμενοι λόγοι για παραμερισμό δυνάμει του παρόντος Κανόνα, θα αναφέρονται στην αίτηση.» Προκύπτει επομένως ότι η παρατυπία στην τήρηση δικονομικής πρόνοιας κάτω από προϋποθέσεις δεν καθίσταται μοιραία για την προώθηση και υπόκειται σε θεραπεία. Άλλωστε επί τούτων των προνοιών εδράζεται και το αίτημα των συνηγόρων των αιτητών, σε περίπτωση που η κατάληξη μου ως προς την ορθότητα του τύπου της εναρκτήριας διαδικασίας ήταν αντίθετη, να προχωρούσε με θεραπεία της παρατυπίας και άρση της. Η ταυτοσημία των προνοιών στους κανονισμούς του 2023 με τη Δ.64 των «παλαιών» θεσμών, δίδει την δυνατότητα εφαρμογής της νομολογίας που έχει με την πάροδο των ετών εδραιωθεί. Στην απόφαση της υπόθεσης Koza Michael David κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A415, Πολ. Έφ. 208/12, ημερ. 24/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A415 υποδείχθηκε ότι: «Η διαπίστωση αυτή μας φέρνει αμέσως στη προβληθείσα από τους εφεσείοντες θέση, στα πλαίσια του τρίτου λόγου έφεσης, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε λανθασμένα τη Δ.64 των Θεσμών. Αυτό με βάση τα λεχθέντα στην Πεγιώτη ν Κωμοδρόμου

(2003)1 ΑΑΔ 1601 ότι διάδικος αποποιείται του δικαιώματος να εγείρει θέμα παρέκκλισης από τους Θεσμούς στη διαμόρφωση αιτήματος, εφόσον λαμβάνει μέτρα στη διαδικασία. Όπως έπραξαν οι εφεσίβλητοι στην προκειμένη περίπτωση, οι οποίοι δεν ενεργοποίησαν τη δικαιοδοτική λειτουργία του Δικαστηρίου να επιληφθεί της παρατυπίας, ούτε στήριξαν την ένσταση τους στη Δ.16, θ.9. Βέβαια, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έκρινε την ουσία του θέματος, περιοριζόμενο στη θεώρηση ότι δεν ετίθετο ζήτημα «αυτεπάγγελτης θεραπείας», αφού απαιτείτο, ως προϋπόθεση για την παροχή της, η υποβολή σχετικού αιτήματος από το διάδικο που ευθυνόταν για την παρατυπία. Η νομολογία μας, όμως, δεν υποστηρίζει τέτοια απαρέγκλιτη προσέγγιση. Το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια, στην κατάλληλη περίπτωση, να προβεί το ίδιο, αυτεπαγγέλτως, στη θεραπεία της παρατυπίας. Καθοδηγητική, επί του προκειμένου, είναι η υπόθεση Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1(A) Α.Α.Δ. 366 όπου το Εφετείο, υιοθετώντας τα νομολογηθέντα στην αγγλική απόφαση Metroinvest Ansalt et al v Commercial Union [1985] 1 WLR 513 υπέδειξε τα εξής: «Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt a.ο. v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513, 520, 521,

1. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
2. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.
4. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
5. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
6. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
7. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή - διαζευκτικά - "να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον"». Ένα επομένως εκ των ουσιωδών κριτηρίων που λαμβάνεται υπόψη για την άρση και θεραπεία είναι η εξέταση εάν η άλλη πλευρά έχει υποστεί δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων της. Στρεφόμενη στην υπό κρίση περίπτωση κριτήριο για την εξέταση άρσης της παρατυπίας, είτε από πλευράς αιτητών είτε από πλευράς εφεσίβλητης στην ένσταση, θα είναι σε κάθε περίπτωση το κατά πόσο υπήρξε ένας τέτοιος δυσμενής επηρεασμός. Προς τούτο λαμβάνω υπόψη μου τα απαιτούμενα προς έγερση ζητήματα σε μια τέτοια εναρκτήρια διαδικασία είτε με τον Τύπο 2 του Καν. 5 είτε με το Μέρος 8 των νέων Θεσμών. Για την προσβολή μέσω έφεσης της ειδοποίησης τύπου ΙΑ θα πρέπει να τεθούν οι λόγοι που αυτή προσβάλλεται και αυτοί να στηρίζονται από σχετική μαρτυρία. Αντίστοιχα και η ένσταση πρέπει να καθορίζει τόσο τους λόγους όσο και να συνοδεύεται από μαρτυρία. Ομοίως θα πρέπει να γίνεται αναφορά στη νομική βάση που εδράζονται αμφότερες αίτηση και ένσταση. Επί του προκειμένου τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση που καταχωρήθηκε και εν προκειμένω καταχωρήθηκε σύμφωνα με το έντυπο 9 των νέων θεσμών κατά παράβαση σύμφωνα με την κρίση μου του εφαρμοζόμενου δικονομικού πλαισίου, περιλαμβάνουν τόσο τους λόγους επί των οποίων προωθούνται όσο και συνοδεύονται από σχετική μαρτυρία. Καθορίζεται επίσης στο σώμα αυτών η νομική βάση επί των οποίων εδράζεται που μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται οι πρόνοιες και των νέων αλλά και των «παλαιών» θεσμών. Προκύπτει επομένως ότι ουσιαστικά περιλαμβάνουν ότι όφειλαν να περιλάβουν στα δικόγραφα τους ενώ ουδεμία εισήγηση υπήρξε ότι η πλευρά των αιτητών, εν προκειμένω, έχει πληγεί καθ' οιονδήποτε τρόπο από την προώθηση της ένσταση σε λανθασμένο έντυπο. Αντίθετα αμφότερες οι πλευρές είχαν τη δυνατότητα να παραθέσουν μαρτυρία επί της ουσίας των θέσεων τους σε ότι αφορά την εγκυρότητα ή ακυρότητα της ειδοποίηση τύπου ΙΑ. Καταλήγω επομένως ότι η ένσταση της εφεσίβλητης προωθούμενης με λανθασμένο τύπο αποτελεί παρατυπία δυνατή να θεραπευθεί και να αρθεί κάτω από τις πρόνοιες του Μέρους 3 Καν. 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και εκδίδεται σχετικό διάταγμα, συνεπώς αυτή θα ληφθεί υπόψη για σκοπούς εξέταση της ουσίας. Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω ότι το ίδιο θα έπραττα και στη περίπτωση που η κρίση μου σε ότι αφορά την αίτηση / έφεση ήταν αντίθετη. Με δεδομένο ότι η εφεσίβλητη έλαβε πλήρη γνώση των λόγω της αίτησης, είχε τη κατοχή της τη σχετική μαρτυρία και είχε την ευκαιρία να καταχωρήσει ένσταση επί της ουσίας θα κατέληγα ότι η παρατυπία των αιτητών θα ήταν δυνατό να θεραπευτεί κάτω από τις πρόνοιες του Μέρους 3 Καν.8 των νέων διαδικαστικών κανονισμών. Συνεπακόλουθα προχωρώ να εξετάσω εάν στην προκειμένη περίπτωση οι λόγοι έφεσης έχουν έρεισμα και δικαιούνται οι αιτητές στην έκδοση διαταγμάτων παραμερισμού της ειδοποίηση τύπου ΙΑ ημερ.17/7/
8. Νομικό Πλαίσιο της διαδικασίας πλειστηριασμού ακινήτων του Μέρους VIA του Ν. 9/65 και εφαρμογή του στην προκειμένη περίπτωση: Θεωρώ απαραίτητο με σκοπό την εξέταση των προωθούντων λόγων έφεσης να παραθέσω τη νομική πτυχή που αφορούν τα επίδικα ζητήματα. Μέσω του πιο πάνω Νόμου ένας ενυπόθηκος δανειστής δύναται να εκκινήσει διαδικασία για την πώληση μέσω πλειστηριασμού, ενυπόθηκων ακινήτων, αφού ακολουθήσει συγκεκριμένη διαδικασία, ως αυτή περιγράφεται στο πιο πάνω μέρος το οποίο εισήχθη με τον τροποποιητικό νόμο 142(Ι)/2014 και τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις αυτού. Σύμφωνα με το Άρθρο 44(Β)

(1)το δικαίωμα αυτό προκύπτει στην περίπτωση υπερημερίας κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 27, ως αποτέλεσμα της οποίας ολόκληρο το ενυπόθηκο χρέος καθίσταται πληρωτέο και η υπερημερία αφορά σε περίοδο όχι μικρότερη των εκατό είκοσι

(120)ημερών από την ημερομηνία που αυτό καθίσταται πληρωτέο, δυνάμει των όρων της σύμβασης ή των διατάξεων του παρόντος Νόμου. Η οποιαδήποτε ειδοποίηση υπερημερίας ή απαίτηση για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους, η οποία αποστέλλεται από τον ενυπόθηκο δανειστή όταν αυτός είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα δυνάμει των διατάξεων του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή προς οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, συνοδεύεται από την ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» του Δεύτερου Παραρτήματος. Δεν απαιτείται η αποστολή τέτοιας ειδοποίησης στην περίπτωση που ο ενυπόθηκος δανειστής έχει εξασφαλίσει δικαστική απόφαση εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη ή εάν υπάρχει κατατεθειμένη αίτηση πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VIΑ (Άρθρο 44Β

(2)). Ειδικότερα η σχετική πρόνοια έχει ως ακολούθως: «

(2)Οποιαδήποτε ειδοποίηση ως προς παρατηρηθείσα υπερημερία ή απαίτηση για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους, η οποία αποστέλλεται από τον ενυπόθηκο δανειστή, όταν αυτός είναι αδειοδοτημένο ίδρυμα, προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή εγγυητή σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος, συνοδεύεται από την ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» του Δεύτερου Παραρτήματος και εμπεριέχει τυποποιημένη πληροφόρηση στην οποία αναφέρονται ρητά τα ακόλουθα:» Η έναρξη της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου που προβλέπεται διενεργείται με την επίδοση στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφης ειδοποίησης κατά τον Τύπο «I» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού (Άρθρο 44Γ

(1)). Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό και η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «ΙΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. (Άρθρο 44Γ

(2)). Το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου περιλαμβάνει το δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη και οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου μέρους να αποταθεί στο Δικαστήριο εντός 45 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της πιο πάνω ειδοποίησης για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης. Οι λόγοι που μπορεί να προβάλει καθορίζονται εξαντλητικά από το Νόμο και είναι οι ακόλουθοι: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου· (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», αρνήθηκε να προσέλθει και/ή δεν προσήλθε ως όφειλε, σε διαδικασία αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου ή τέτοια διαδικασία εκκρεμεί κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2019: (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος. (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση. Το δικαίωμα το οποίο δίνεται στο στάδιο αυτό στον ενυπόθηκο οφειλέτη είναι να παραμερίσει την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» της σκοπούμενης πώλησης μόνο και εφόσον αποδείξει ένα από τους πιο πάνω εξαντλητικά καθοριζόμενους λόγους (βλέπε σχετικά την απόφαση ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ XXX ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. 110/2019, Ημερ.18/02/2020). Πέραν των πιο πάνω, ο τρόπος με τον οποίο θα πρέπει να διενεργείται η επίδοση των σχετικών ειδοποιήσεων που απαιτούνται από το Μέρος VIA, περιλαμβανομένης και της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», αναφέρεται στο ερμηνευτικό άρθρο 44ΙΕ στο οποίο ορίζεται ο όρος «επίδοση» ως ακολούθως: «επίδοση» σηµαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας µε συστηµένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραµµένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισµένη σε µητρώο του Τµήµατος Κτηµατολογίου και Χωροµετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης: Νοείται περαιτέρω ότι η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δυνατόν να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται σε Κανονισμό, διεθνή σύμβαση, νόμο, δευτερογενή νομοθεσία ή διαδικαστικό κανονισμό ισχύει στη Δημοκρατία: .....................» Επιπλέον σε ότι αφορά τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα σύμφωνα με τον Νόμο και τις ερμηνευτικές διατάξεις αυτού στο άρθρο 44ΙΕ παρατίθεται ο κάτωθι ορισμός: «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης, όπως αυτό προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος. Μέσα από τις πιο πάνω ερμηνευτικές πρόνοιες προκύπτει ότι ο ίδιος ο Νόμος καθορίζει ρητά ότι η επίδοση των ειδοποιήσεων πρέπει να λαμβάνει χώρα με συστημένο ταχυδρομείο και εάν αυτό καταστεί ανέφικτο δύναται να προχωρήσει με ιδιωτική επίδοση. Η επιταγή αυτή του νόμου έχει τύχει ανάλυσης σε σωρεία αποφάσεων των Επαρχιακών Δικαστηρίων αλλά και σε σωρεία αποφάσεων που το παρόν Δικαστήριο εξέδωσε επί του ίδιου ζητήματος. Παραπέμπω ενδεικτικά στην απόφαση του Α.Ε.Δ Χρ. Χριστοδούλου στην Αιτ. Έφεση 304/21, Γ.Κ κ.α ν. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λιμιτεδ, Ε.Δ. Πάφου ημερ.10/01/22. Μέσα από το λεκτικό του ορισμού της επίδοσης ως ανωτέρω καταγράφηκε, είναι θεωρώ σαφής και ξεκάθαρη η υποχρέωση που επιβάλλεται στον ενυπόθηκο δανειστή να προωθήσει πρώτιστα επίδοση με συστημένο ταχυδρομείο. Το λεκτικό του Νόμου καθορίζει την μέθοδο επιλογής του Νομοθέτη ως προς την επίδοση των Ειδοποιήσεων του εν λόγω Μέρους και εάν αυτοί δεν είναι εφικτοί τότε να έχει τη δυνατότητα να προωθήσει άλλες μεθόδους επίδοσης όπως η προσωπική επίδοση ή η υποκατάστατος ως προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Δεν κρίνω ότι είναι δυνατό να δοθεί διαφορετική και αντίθετη ερμηνεία της πιο πάνω πρόνοιας ενόψει του ότι το λεκτικό της δεν χρήζει ερμηνείας και είναι ξεκάθαρο. Κρίνω επίσης ότι δεν τίθεται ζήτημα επιλογής του τρόπου επίδοσης των ειδοποιήσεων είτε με συστημένο ταχυδρομείο είτε με ιδιωτική επίδοση ή άλλο τρόπο υποκατάστατης επίδοσης. Εάν αυτή ήταν η πρόθεση του Νομοθέτη τότε ο τρόπος επίδοσης θα καθοριζόταν διαζευκτικά και όχι κατά τον τρόπο που συντάχθηκε και που επιβάλλεται να γίνει με συστημένο ταχυδρομείο και όταν αυτό είναι ανέφικτο να προχωρεί με εναλλακτικές μεθόδους. Η πρόθεση αυτή άλλωστε κρίνω ότι προκύπτει και από το γεγονός ότι προ της τροποποίησης του Νόμου με τον Νόμο 87(Ι)/2018 παρεχόταν η επιλογή στον δανειστή να προωθήσει επίδοση είτε με συστημένη επιστολή είτε με ιδιωτική επίδοση ως ακολούθως: ««επίδοση» σηµαίνει την παράδοση οποιασδήποτε ειδοποίησης ή επικοινωνίας µε συστηµένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραµµένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται ή µε ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο:.» Πλέον η χρήση διάζευξης ήτοι « .με συστημένη επιστολή .ή με ιδιωτική επίδοση.» έχει διαφοροποιηθεί ώστε να διαβάζεται ότι επίδοση σημαίνει «.. Σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή,... και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση .». Επομένως έχει ξεκάθαρα αφαιρεθεί η δυνατότητα επιλογής και είναι ζήτημα ορθής τήρησης των προνοιών του Νόμου η προώθηση επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο. Άλλωστε η μη δέουσα επίδοση αποτελεί και έναν από τους εξαντλητικά καθοριζόμενους στο άρθρο 44Γ

(3)λόγους επί των οποίων ένας οφειλέτης δύναται να προωθήσει παραμερισμό της ειδοποίησης τύπου ΙΑ, η τήρηση επομένως της καθορισμένης και ως προς την επίδοση διαδικασίας είναι καταλυτικής σημασίας. Κρίνεται επομένως ότι απαιτείται η αποστολή των ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο και εάν αυτή καταστεί ανέφικτη, με το βάρος απόδειξης να είναι στους ώμους των εφεσίβλητων, τότε να προχωρούν με ιδιωτική ή άλλη υποκατάστατη επίδοση. Επί του προκειμένου τώρα η μαρτυρία των αιτητών εδράζεται στον ισχυρισμό ότι οι ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ δεν αποστάλθηκαν συμφώνως του Νόμου. Πράγματι ο εν λόγω ισχυρισμός είναι γενικός και αόριστος ενώ καμία αναφορά γίνεται από τους αιτητές στο γεγονός της επίδοσης των ειδοποιήσεων μέσω ιδιώτη επιδότη, που οι ίδιοι οι εφεσίβλητοι παρουσιάζουν ικανοποιητικά στοιχεία ότι ακολούθησαν (σχετικά είναι τα τεκμήρια 2 και 3). Το σημαντικό στοιχείο όμως εν προκειμένω, και το οποίο αποτελεί μαρτυρία των ίδιων των εφεσιβλήτων, είναι ότι αποδέχονται ότι προώθησαν απευθείας ιδιωτική επίδοση χωρίς να προηγηθεί η αποστολή των ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο, επομένως αυτή τους η ενέργεια θα πρέπει να τύχει εξέτασης ως προς το κατά πόσο συνάδει με τις επιταγές του Νόμου ως ανωτέρω αναλύθηκαν και έτυχαν ερμηνείας. Κρίνω ότι η ενέργεια των εφεσιβλήτων να προχωρήσουν με απευθείας επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ μέσω ιδιώτη επιδότη και χωρίς να προωθήσουν αυτήν με συστημένο ταχυδρομείο εκφεύγει των προνοιών του Νόμου και ως εκ τούτου η επίδοση κρίνεται μη δέουσα και ασύμφωνη με τις επιτακτικές πρόνοιες του Νόμου και ως εκ τούτου παράτυπη. Η κατάληξη μου αυτή κρίνω ότι καθιστά μη απαραίτητη και μη αναγκαία την εξέταση οιονδήποτε άλλων λόγων προβάλλονται εφόσον σφραγίζει την τύχη της έφεσης. Συνεπακόλουθα όλων των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου παραμερίζεται η Ειδοποίηση τύπου ΙΑ ημερ.17/7/2023 και ως αποτέλεσμα αυτού του παραμερισμού ο ορισμένος στις 31/10/2023 και ώρα 10:00π.μ πλειστηριασμός του ακινήτου που ορίστηκε με την ειδοποίηση αυτή ακυρώνεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα αυτά επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον εφεσίβλητων, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................................. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο