AMER ASAAD TAHER ν. ANDREA TLCINOVA κ.α., Αρ. Αγωγής: 206/2023, 13/11/2023

(1)έτους. Την 16/09/22 ο Ενάγοντας κατέστη ιδιοκτήτης του επίδικου ακινήτου το οποίο και αγόρασε για σκοπούς ιδιοκατοίκησης από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Ο Ενάγοντας ενημερώθηκε μάλιστα από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του ακινήτου, ότι η σύμβαση ενοικίασης με την Εναγόμενη 1 έληξε και ότι η ενοικίαση του ακινήτου ανανεωνόταν πλέον από μήνα σε μήνα. Περαιτέρω ενημερώθηκε ότι η Εναγόμενη 1 θα εγκατέλειπε το ακίνητο και δεν υπήρχε πρόθεση ανανέωσης της σύμβασης. Μάλιστα σύμφωνα με τον Ενάγοντα, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης ενημέρωσε την Εναγόμενη 1 ότι το ακίνητο θα πωληθεί και η Εναγόμενη 1 δήλωσε γραπτώς ότι σε περίοδο 2 μηνών θα παρέδιδε την κατοχή του. Εντούτοις σύμφωνα με τον Ενάγοντα, κάτι τέτοιο δεν έχει πράξει μέχρι σήμερα με αποτέλεσμα να καρπώνεται παράνομα την περιουσία του και να διαμένει στο ακίνητο παρά τις επανειλημμένες παρακλήσεις του, για να παραδώσει την κατοχή του. Σημειώνεται ότι ο Εναγόμενος 2 δεν διαμένει πλέον στο ακίνητο. Η ενοικίαση του πιο πάνω ακινήτου δεν καλύπτεται από τις πρόνοιες του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου καθότι η Εναγόμενη 1 είναι αλλοδαπή και συγκεκριμένα από την Ουκρανία. Ο Ενάγοντας λόγω της πιο πάνω στάσης που τηρεί η Εναγόμενη 1, δεν μπορεί να μετακομίσει στο ακίνητο για να εγκατασταθεί με την οικογένεια του, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να διαμένει σε άλλο σπίτι το οποίο και ενοικιάζει για το χρηματικό ποσό των 300 ευρώ μηνιαίως και έτσι από τις 16/09/22 να υφίσταται ζημιά. Από την άλλη η Εναγόμενη 1 δεν έχει καταβάλει στον Ενάγοντα κανένα ενοίκιο. Μάλιστα σύμφωνα με τον Ενάγοντα, εναντίον της Εναγόμενης 1, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του ακινήτου κινήθηκε νομικά τόσο εναντίον της όσο και εναντίον του Εναγόμενου 2 για οφειλόμενα ενοίκια με την καταχώρηση άλλης αγωγής που εκκρεμεί εναντίον τους στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Πάφου. Μετά την επίδοση της αγωγής, η Εναγόμενη 1 προχώρησε στην καταχώριση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και στην συνέχεια ακολούθησε η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης με την οποία ο Ενάγοντας επιζητεί την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον της Εναγόμενης 1 ως η αξίωσή του που περιέχεται στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Η αίτηση Την αίτηση συνοδεύει η ένορκη δήλωση του κ. Βρυώνη Μαλά, ο οποίος εργάζεται ως δικηγορικός υπάλληλος στην δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τον Ενάγοντα και στην οποία αναφέρει ότι ο Ενάγοντας τον εξουσιοδότησε να προβεί στην παρούσα ένορκο δήλωση. Σε σχέση με τα γεγονότα που την υποστηρίζουν ο κ. Μαλάς αναφέρει ότι έλαβε λεπτομερείς πληροφορίες και γνώση, τόσο από τον ίδιο τον Ενάγοντα όσο και από τον φάκελο της υπόθεσης τον οποίο έχει υπό την φύλαξη του αφού εργάζεται στην συγκεκριμένη δικηγορική εταιρεία που τον εκπροσωπεί. Στην συνέχεια ο κ. Μαλάς αναφέρει εξαντλητικά το ιστορικό της υπόθεσης που οδήγησε τόσο στην αλλαγή της ιδιοκτησίας του ακινήτου δια της πώλησης του από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη προς τον Ενάγοντα, καθώς και στο ιστορικό αναφορικά με την γραπτή σύμβαση ενοικίασης που είχε συνάψει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης με τους Εναγόμενους 1 και 2, και πιο συγκεκριμένα με τον Εναγόμενο 1. Ακολούθως αναφέρεται στο ιστορικό του τερματισμού της ενοικίασης από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη με την Εναγόμενη αρ. 1 καθώς και στο έγγραφο που έχει υπογράψει στην οποία και υποσχέθηκε ότι θα παρέδιδε την κατοχή του ακινήτου εντός περιόδου δύο

(2)μηνών. Αναφορά γίνεται επίσης και στην αγωγή υπ. αρ. 843/22 η οποία έχει καταχωρηθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του ακινήτου εναντίον της Εναγόμενης αρ.1 και του Εναγόμενου αρ. 2, για οφειλόμενα ενοίκια καθώς και ότι η Εναγόμενη υπ. αρ. 2 παρά της αλλεπάλληλες οχλήσεις του Ενάγοντα εξακολουθεί να αδιαφορεί και να μην ανταποκρίνεται παραμένοντας κατ' αυτόν τον τρόπο παράνομα στο ακίνητο χωρίς να πληρώνει οποιοδήποτε ποσό για ενοίκιο. Στην συνέχεια ο κ. Μαλάς αναφέρεται στις ζημιές που του έχουν αναφερθεί από τον Ενάγοντα ότι προκλήθηκαν στο ακίνητο λόγω υγρασίας ένεκα του ότι δεν του επιτρέπεται η είσοδος για να τις επιδιορθώσει, καθώς και στον κίνδυνο που διατρέχει η οικογένεια της Εναγόμενης 1 ένεκα του ανθυγιεινού περιβάλλοντος που επικρατεί στο ακίνητο εξαιτίας της υγρασίας που υπάρχει και δεν έχει επιδιορθωθεί. Περαιτέρω υποστηρίζει, ότι το συγκεκριμένο ακίνητο αγοράστηκε από τον Ενάγοντα για σκοπούς ιδιοκατοίκησης, κάτι το οποίο και στερείται να εκμεταλλευτεί εξαιτίας της παράνομης παραμονής της Εναγόμενης 1 γι' αυτό και αναγκάζεται να καταβάλει μηνιαίο ενοίκιο ύψους 300 ευρώ για να διαμένει σε άλλο υποστατικό μαζί με την οικογένεια του και έτσι να υφίσταται ζημιά μηνιαίως από 16/09/

1. Περαιτέρω ο κ. Μαλάς ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 καταχώρησε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, αποκλειστικά και μόνο για να καθυστερήσει την διαδικασία αφού καμία υπεράσπιση διαθέτει είτε στο σύνολο είτε σε μέρος της απαίτησής της, η οποία είναι γνήσια, αληθής και πλήρως εκκαθαρισμένη. Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτονται 6 συνολικά τεκμήρια ήτοι ο τίτλος ιδιοκτησίας αναφορικά με το επίδικο υποστατικό, αντίγραφο άδειας διαμονής του Ενάγοντα στην Δημοκρατία, αντίγραφο της συμφωνίας ενοικίασης που είχε συνάψει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης με τον Εναγόμενο 2, το αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής που έχει καταχωρήσει εναντίον της Εναγόμενης 2 και του Εναγόμενου 1 ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, χειρόγραφη δήλωση της Εναγόμενης 2 για παράδοση της κατοχής του ακινήτου, αντίγραφα των επιστολών ημερ. 14/10/22 και 24/01/23 στην Εναγόμενη 1 συνοδευόμενες από ένορκες δηλώσεις επίδοσης καθώς και η επιστολή ημερ. 23/03/
2. Η ένσταση Η Εναγόμενη υπ. αρ. 1 την 17/05/2023 προχώρησε στην καταχώρηση ειδοποίησης ένστασης στην υπό κρίση αίτηση εγείροντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
3. Δεν πληρούνται οι προυποθέσεις σύμφωνα με την Δ.18 Θ.1 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου.
4. Η αίτηση του Ενάγοντα - Αιτητή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
5. Η Καθ' ης η Αίτηση έχει καλή Υπεράσπιση στην ουσία της Αγωγής.
6. Δεν επιβεβαιώνεται αιτία αγωγής από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της αίτησης του Αιτητή.
7. Το παρών Δικαστήριο είναι αναρμόδιο και/ή δεν έχει εξουσία να εκδώσει συνοπτική απόφαση.
8. Η Καθ' ης η Αίτηση έχει αποκαλύψει τέτοια γεγονότα τα οποία δυνατόν να θεωρηθούν ότι της παρέχουν ικανοποιητικό δικαίωμα να καταχωρήσει υπεράσπιση.
9. Η αίτηση του Αιτητή είναι κακόπιστη και καταχρηστική και γίνεται μόνο για σκοπούς επιβάρυνσης της διαδικασίας με επιπλέον έξοδα.
10. Τα πλείστα εκ των εγγράφων τα οποία συνοδεύουν την ένορκη δήλωση του Αιτητή δεν είναι πρωτότυπα έγγραφα, και δεν δίδεται επαρκής δικαιολογία για την μη προσαγωγή των εγγράφων και/ή δεν προσκομίστηκε η καλύτερη δυνατή μαρτυρία.
11. Η ένορκη δήλωση δεν περιέχει τα απαραίτητα γεγονότα για την θεμελίωση της απαίτησης.
12. Η ένορκη δήλωση γίνεται από δικηγόρο ο οποίος δεν μπορεί να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα αλλά από πρόσωπο το οποίο επικαλείται πληροφορίες και πεποίθηση σε σχέση με αυτά και/ή εξ' ακοής μαρτυρία.
13. Ο Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και αποκρύβει πραγματικά γεγονότα.
14. Η κλίμακα εξόδων που δικογραφείται δεν συνάδει με την κλίμακα που καταχωρείται η αγωγή.
15. Ο Αιτητής επιδιώκει συνοπτική απόφαση εναντίον της Εναγόμενης 1 ενόσω η αγωγή καταχωρείται εναντίον 2 προσώπων κάτι το οποίο είναι αντίθετο και / ή ασύμφορο με την Δ.
17. Τα στοιχεία που δικογραφούνται στην αγωγή είναι λανθασμένα και παραπέμπουν σε άλλο/άλλα πρόσωπα. Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του συνηγόρου που εμφανίζεται για την Εναγόμενη 1, δηλαδή του κ. Χρίστου Δημητρίου ο οποίος αναφέρει ότι είναι ο ένας εκ των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση 1 και δεόντως εξουσιοδοτημένος από την ίδια για να προβεί στην παρούσα, καθότι έχει στην κατοχή του και υπό την φύλαξη του τα έγγραφα τα οποία έχει συγκεντρώσει και αφορούν την παρούσα υπόθεση. Στην συνέχεια ο κ. Δημητρίου επεξηγεί το ιστορικό που με βάση κατά την δική του θέση η Καθ' ης η Αίτηση ενοικιάζει το επίδικο ακίνητο, αναφέροντας μάλιστα ότι ο προηγούμενος ιδιοκτήτης με τον οποίο ο Εναγόμενος υπ. αρ. 2 είχε συνάψει σύμβαση ενοικίασης για άγνωστους στην ίδια λόγους, σταμάτησε επί σκοπό να την επισκέπτεται για να του καταβάλλει το ενοίκιο το οποίο και πλήρωνε ανελλιπώς κατόπιν δικής του επιθυμίας σε μετρητά. Ο κ. Δημητρίου υποστηρίζει ότι η Εναγόμενη υπ. αρ. 1 διαμένει στο ακίνητο νόμιμα με βάση προφορική σύμβαση που έχει συνάψει με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη και ότι επιθυμία της είναι να συνεχίσει να παραμένει και να καταβάλει το ενοίκιο στον Ενάγοντα, ως καλόπιστος τρίτος. Σε ότι αφορά την γραπτή συγκατάθεση για την παράδοση της κατοχής του ακινήτου που υπέγραψε η Καθ' ης η Αίτηση, ο κ. Δημητρίου υποστηρίζει ότι η Εναγόμενη 1 το έπραξε υπό το καθεστώς εξαναγκασμού. Πέραν των πιο πάνω, ο κ. Δημητρίου υποστηρίζει επίσης ότι τα στοιχεία που αναγράφονται σε ότι αφορά την Καθ' ης η Αίτηση στον τίτλο της αγωγής και δη ο αριθμός διαβατηρίου της δεν είναι ορθά αλλά λανθασμένα, και συνεπώς δεν αφορούν το ίδιο πρόσωπο. Σε ότι αφορά τον Εναγόμενο 2 ο κ. Δημητρίου υποστηρίζει ότι είναι πρόσωπο ανύπαρκτο προς την Καθ' ης η Αίτηση η οποία και αγνοεί οποιαδήποτε σύμβαση ενοικίασης προϋπήρχε μεταξύ του προηγούμενου ιδιοκτήτη με τον Εναγόμενο 2, υποστηρίζοντας την θέση, ότι η ίδια γνωρίζει ότι κατέχει το επίδικο ακίνητο δυνάμει προφορικής συμφωνίας ενοικίασης που συνήψε με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη περί τον Ιούλιο του 2020 η οποία είχε ως βασικό όρο η σύμβαση ενοικίασης να ανανεώνεται από μήνα σε μήνα ενώ τον πρώτο λόγο για την ανανέωση να τον έχει η Καθ' ης η Αίτηση. Προς υποστήριξη της θέσης της Καθ' ης η Αίτηση ότι ήταν πάντοτε τυπική προς τις υποχρεώσεις της και δη προς τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του ακινήτου, ο κ. Δημητρίου επισυνάπτει ως Τεκμήριο, δέσμη αποδείξεων πληρωμής των ενοικίων που η Καθ' ης η Αίτηση κατέβαλε ανελλιπώς κατά την θέση του, στον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Επίσης ο κ. Δημητρίου αναφέρει ότι η Εναγόμενη υπ. αρ. 1 δεν γνωρίζει οτιδήποτε για τις επιστολές που αποστέλλονταν στον Εναγόμενο 2, ενώ σε ότι αφορά τις ένορκες δηλώσεις επίδοσης που συνοδεύουν την ένορκο δήλωση του Ενάγοντα και συνεπακόλουθα την απόδειξη παραλαβής της επιστολής ημερ. 14/10/22 από την ίδια, υποστηρίζει ότι δεν έχει οποιοδήποτε καθήκον να απαντήσει επί των ισχυρισμού τούτου χωρίς βεβαίως να προβαίνει σε παραδοχή ότι την έχει παραλάβει. Τέλος υποστηρίζεται από τον κ. Δημητρίου ότι η αγωγή πάσχει νομικά στο σύνολο της καθότι καταχωρήθηκε με διαφορετική κλίμακα εξόδων από την κλίμακα που δικογραφείται και έχει καταχωρηθεί καθώς επίσης και ότι με βάση το Τεκμήριο 1 που έχει επισυναφθεί στην ένορκο δήλωση του κ. Μαλά, διαφαίνεται ότι η αξία του ακινήτου υπερβαίνει τις 100.000 ευρώ και επομένως το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα αγωγή. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων και δεν ζητήθηκε η παρουσίαση περαιτέρω μαρτυρίας και ούτε ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε μάρτυρα. Οι συνήγοροι της κάθε πλευράς είχαν την ευκαιρία να επιχειρηματολογήσουν υπέρ και κατά του αιτήματος αντίστοιχα δια των ικανών γραπτών αγορεύσεων που εφοδίασαν το Δικαστήριο. Σημειώνω ότι έχω μελετήσει με προσοχή το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων και την νομολογία στην οποία παρέπεμψαν το Δικαστήριο οι συνήγοροι και αναφορά σε αυτές θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Νομική Πτυχή Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.18 Θ1 (α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που έχει ως ακολούθως: «1 - (a) Where the defendant appears to a writ of summons specially indorsed under Order 2 rule 6, the plaintiff may on affidavit made by himself, or by any other person who can swear positively to the facts, verifying the cause of action, and the amount claimed (if any), and stating that in his belief there is no defence to the action, apply for judgment for the amount so indorsed, together with interest (if any), or for the recovery of the land, (with or without rent), or for the delivering up of a specific chattel, as the case may be, and costs. And judgment for the plaintiff may be given thereupon, unless the defendant shall satisfy the Court that he has a good defence to the action on the merits, or disclose such facts as may be deemed sufficient to entitle him to defend.» Από την διατύπωση της Δ.18 Θ1 (α) προκύπτει ότι:
18. Ο ενάγων θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι καταχωρήθηκε ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και ο εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφανίσεως. Πρέπει επίσης να συνοδεύει την αίτηση του από ένορκη δήλωση από τον ίδιο ή από άλλο πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης.
19. Στην ένορκη δήλωση του, ο ενάγων θα πρέπει να επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα και να δηλώνει ότι εξ' όσων γνωρίζει, ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην Αγωγή. (βλ. Spyros Stavrinides ν. Chekoslovenska Obchondi Banka A.S. [1972] 1 AAΔ 130). Παράλειψη εκπλήρωσης των πιο πάνω προϋποθέσεων, στερεί από το Δικαστήριο, την δικαιοδοσία έκδοσης συνοπτικής απόφασης (βλ. Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 782). 3. Όταν και εφόσον ικανοποιηθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το βάρος μετατίθεται στον εναγόμενο να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να είναι επαρκή για να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί στην αγωγή. H συνοπτική απόφαση (summary judgement) θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και ως εξαίρεση στον βασικό κανόνα ότι το Δικαστήριο ακούει και τις δύο πλευρές προτού καταλήξει στην ετυμηγορία του. Δεν πρέπει να εμποδίζεται ο εναγόμενος να υπερασπιστεί εκτός σε περιπτώσεις όπου είναι αναμφίβολο ότι δεν έχει συζητήσιμη υπεράσπιση. Επίσης δεν εκδίδεται συνοπτική απόφαση όπου προκύπτει σοβαρή διαφωνία ως προς τα γεγονότα και τον Νόμο (βλ. Annual Practice

(1958)σελ. 243). Το γεγονός ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό στην έκδοση συνοπτικής απόφασης θα πρέπει να ειδωθεί και κάτω από το πρίσμα των προνοιών του άρθρου 30 του Συντάγματος όπου ορίζεται ότι κάθε διάδικος έχει δικαίωμα να προσφύγει στο Δικαστήριο αλλά και να του δοθεί το δικαίωμα στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας να προβάλει τις θέσεις και τα επιχειρήματα του. Η ιδιαίτερη φύση της αίτησης για συνοπτική απόφαση, τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Trans Middle East Trading Ltd v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 AAΔ 239, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις Κυπριακές όσο και τις Αγγλικές αποφάσεις είναι ότι η συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο Εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην Ένορκη του Δήλωση αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέμα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται, ή όπου ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπιση του, τότε πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση (CY.E.M.S. Co. Ltd v. The Central Co- Operative Co Ltd

(1982)1 AAΔ.879). Έτσι, είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου, γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο.» Για τους πιο πάνω λόγους, η υποχρέωση του ενάγοντα να ικανοποιήσει με την ένορκη του δήλωση τις προϋποθέσεις της Δ.18 Θ1(α) πρέπει να εξετάζεται αυστηρά και με απόλυτη σχολαστικότητα. Σχετική είναι η απόφαση Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 782, στην οποία παρατέθηκε στην σελ.789, το πιο κάτω απόσπασμα από την Αγγλική απόφαση Simon and Co v. Palmers Store

(1912)1 ΚΒ 259, 266: «Trial as a rule must precede judgment. Order 14 provides an extraordinary procedure in certain cases; it is a procedure in which, instead of trial first and then judgment, there is judgment at once and never any trial such as procedure must be strictly confined to the specific cases for which it is provided, as set forth in the order». Σχετική είναι επίσης η απόφαση στην Νεάρχου και Άλλου ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου)

(2005)1 Α.Α.Δ. 818. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απόφαση αυτή, το οποίο υιοθετήθηκε στην μεταγενέστερη απόφαση Ανδρονίκου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου

(2007)1Β Α.Α.Δ 977: «Ο σκοπός της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση είναι κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόσο καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18 κκ.1-5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου.» Στην ίδια απόφαση τονίζεται ότι η ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης συνοπτικής απόφασης πρέπει να συμμορφώνεται προς ορισμένα κριτήρια π.χ. να είναι από τον ίδιο τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και τη βάση της αγωγής και περαιτέρω να δηλώνει ρητά ότι απ' ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από την εταιρεία, το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Banka S.A. πιο πάνω, σελ. 136-138, όπου γίνεται αναφορά και σε αγγλική νομολογία). Σε ενδιάμεσες αιτήσεις δυνάμει της Δ.39 Θ2, αρκούν δηλώσεις πεποίθησης του ενόρκως δηλούντα ότι πιστεύει τα γεγονότα ως αληθινά ή ότι αυτά ευσταθούν από πληροφορίες που έχει. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και στις αιτήσεις για συνοπτική απόφαση. Ο ενόρκως δηλών θα πρέπει να έχει, δυνάμει της Δ.18 Θ1(α) προσωπική γνώση των γεγονότων και να μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς αυτά. (βλ. Stavrinides - ανωτέρω- σελ. 166 - 167). Επίσης, η αίτηση για συνοπτική απόφαση θα πρέπει να συνοδεύεται από όλα τα τεκμήρια που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση. Γνώση από έγγραφα συνταγμένα χωρίς την συμμετοχή του ενόρκως δηλούντα δεν είναι προσωπική. Βασίζεται σε πληροφορίες και δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις της Δ.18. (Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ (ανωτέρω) και The Chain Gulf Traders Ltd κ.α. ν. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ 1168). Αφού ικανοποιηθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το βάρος μετατίθεται στον εναγόμενο να αποκαλύψει συζητήσιμη υπεράσπιση. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει απόφαση υπέρ του ενάγοντα, εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι ο εναγόμενος έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή (βλ. CY.E.M.S. Co. Ltd v. Central Cooperatives Industrial

(1982)1 CLR 897). Δεν αρκεί ο εναγόμενος να προβεί σε γενική άρνηση της απαίτησης ή σε αόριστους ισχυρισμούς για ανυπαρξία αντιπαροχής. Θα πρέπει να δώσει τέτοιες λεπτομέρειες με την ένορκη του δήλωση που να καταδεικνύει το βάσιμο της υπεράσπισης του επί της ουσίας της αγωγής και να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που θα θεωρηθούν επαρκή για να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί (βλ. Hermes Insurance Co Ltd v. Θεοδωρίδης

(1983)1 CLR 333). Στην απόφαση Ch Aresti Estates Ltd κ.α. Ν. Loucas Kyprianou Co Enterprises Ltd, Πολ. Έφεση 68/11, ημερομηνίας 21/10/2016, λέχθηκαν τα εξής επί του θέματος: «Σύμφωνα με τις καθιερωμένες νομολογιακές αρχές, ένας εναγόμενος θα πρέπει να δώσει επαρκείς λεπτομέρειες για να λάβει άδεια προς υπεράσπιση, έχοντας βεβαίως πάντοτε υπόψη ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να χρησιμοποιεί την ταχεία διαδικασία που προβλέπεται από τη Δ.18, πρέπει να ασκείται με φειδώ όπου τα όσα προτείνονται από την ένσταση δεν αφήνουν περιθώρια νόμιμης υπεράσπισης» Στην ίδια απόφαση λέχθηκε ταυτόχρονα ότι οποιαδήποτε ανταπαίτηση του εναγόμενου που δεν επηρεάζει την αιτούμενη με την αγωγή θεραπεία δεν συνιστά υπεράσπιση στην αγωγή. Στην εν λόγω υπόθεση, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, η οποία διέταξε συνοπτική απόφαση για έξωση των εναγομένων λόγω μη πληρωμής οφειλόμενων ενοικίων. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα εξής: «Η όποια ενδεχόμενη απαίτηση των ιδίων των εφεσειόντων θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο ανταπαίτησης, ή χωριστής αγωγής, αλλά δεν επηρέαζαν το δικαίωμα των εναγόντων σε συνοπτική απόφαση.» Πρέπει όμως ταυτόχρονα να λεχθεί ότι το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία δεν προβαίνει σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών για να προβεί σε ευρήματα όσον αφορά την υπεράσπιση του εναγομένου, ως να εκδίκαζε την ουσία της αγωγής. Αρκεί να αποκαλυφθεί συζητήσιμο θέμα προς εκδίκαση ούτως ώστε να δοθεί άδεια για υπεράσπιση (βλ. Λαζάρου ν. Μακεδόνας

(1999)1 Α.Α.Δ 817). Σχετική με το πιο πάνω θέμα είναι επίσης η απόφαση Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ κ.α. ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε

(2001)1 Α.Α.Δ 418, 423, όπου στην σελίδα 6 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Συνοπτική απόφαση δεν εκδίδεται όπου προβάλλονται σχετικοί με το θέμα ισχυρισμοί που θα μπορούσαν, όσο απομακρυσμένη και αν φαίνεται η πιθανότητα επιτυχίας, να δικαιολογήσουν την διεξαγωγή κανονικής Δίκης. Εφ' όσον προκύπτει μεταξύ των διαδίκων διαφορά που χρήζει επίλυσης, ο Εναγόμενος δεν στερείται της δυνατότητας υπεράσπισης και σχετικής επί του θέματος ανταπαίτησης, με εκ των προτέρων υπολογισμούς αναφορικά με τις πιθανότητες επιτυχίας και με ευρήματα έξω από το πλαίσιο Δίκης στην Αγωγή.» Η αγγλική Νομολογία καθιέρωσε ως βασική αρχή ότι όπου υπάρχει ειλικρινής διαφωνία αναφορικά με την ερμηνεία ενός εγγράφου στο οποίο βασίζεται η αξίωση ή διαφωνία ως προς τις συμβατικές υποχρεώσεις των μερών είτε ακόμα αβεβαιότητα ως προς το οφειλόμενο ποσόν, πρέπει να δίδεται στον εναγόμενο άδεια για υπεράσπιση (βλ. Annual Practice

(1958)σελ. 264, παρ. "Question of fact"). Εξέταση της υπό κρίση Αίτησης - Προδικαστικές Προϋποθέσεις Δ.18 Ο Ενάγοντας ως ήδη έχει αναφερθεί ανωτέρω, αιτείται την έκδοση συνοπτικής απόφασης που αφορά στην έκδοση διατάγματος παράδοσης ελεύθερης της κατοχής του ακινήτου, δήλωση Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη υπ. αρ. 1 κατέχει παράνομα το επίδικο ακίνητο, ειδικές ζημιές ύψους 300 ευρώ από την 16/09/23 πλέον νόμιμο τόκο μέχρι την παράδοση της κατοχής του, και τέλος, το ποσό των 3000 ευρώ ως ειδικές ζημιές για τις φθορές που υφίστανται στο ακίνητο. Εξετάζοντας τις προδικαστικές προϋποθέσεις που θέτει η Δ.18 θ. 1 (α) διαπιστώνω ότι ο Ενάγοντας πράγματι έχει καταχωρήσει ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και η Εναγόμενη υπ. αρ. 1 προχώρησε στην καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης υπό διαμαρτυρία στην αγωγή. Στρεφόμενος τώρα στο κατά πόσο η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση συμμορφώνεται προς τα κριτήρια που έχω υποδείξει ανωτέρω και τα οποία προκύπτουν μέσα από την Νομολογία την οποία έχω παραθέσει, ότι δηλαδή θα πρέπει να υποβάλλεται από τον ίδιο τον Ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και τη βάση της αγωγής, θα πρέπει να υποδείξω καταρχήν ότι εν προκειμένω ο κ. Μαλάς δεν διαφαίνεται να έχει οποιαδήποτε προσωπική γνώση των γεγονότων που υποστηρίζονται στην ένορκο δήλωση που έχει καταχωρίσει ούτως ώστε να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα τα οποία παραθέτει. Τουναντίον αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι, ο κ. Μαλάς βασίζει την γνώση του στα όσα γεγονότα του έχει παραθέσει ο Ενάγοντας - Αιτητής ως πηγή της πληροφόρησης του, καθώς και μέσα από τα στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης από τα οποία ο ίδιος άντλησε πληροφόρηση και γνώση, ενόψει του ότι έχει τον φάκελο υπό την φύλαξη καθότι εργάζεται ως δικηγορικός υπάλληλος στην δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τον Ενάγοντα. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι ο κ. Μαλάς δεν διαφαίνεται να επεξηγεί αλλά ούτε και υποδεικνύει με σαφήνεια υπό ποιες περιστάσεις απέκτησε γνώση των γεγονότων της υπόθεσης αφού απλά αρκείται στην παράθεση γενικών αναφορών επί της ενόρκου δηλώσεως του και σε τίποτα περισσότερο. Στο σημείο αυτό θα πρέπει μάλιστα να υποδειχθεί ότι ακόμη και η γνώση από έγγραφα συντεταγμένα χωρίς την συμμετοχή του ενόρκως δηλούντα δεν είναι προσωπική, αλλά βασίζεται σε πληροφορίες και δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις της Διαταγής 18. Ως έχω υποδείξει ανωτέρω μάλιστα, ενώ σε ενδιάμεσες αιτήσεις, δυνάμει της Διαταγής 39 Θ.2 θωρούνται επαρκείς οι δηλώσεις πεποίθησης του ενόρκως δηλούντα ότι πιστεύει ότι τα γεγονότα ως αληθινά, στις αιτήσεις για συνοπτική απόφαση ο ενόρκως δηλών, όπως και εν προκειμένω ο κ. Μαλάς θα πρέπει να έχει δυνάμει της Διαταγής 18 Θ (α), προσωπική γνώση των γεγονότων και να μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς αυτά. Όπως διαφαίνεται μέσα από το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, αφού ο κ. Μαλάς δεν διαφαίνεται να έχει οποιαδήποτε προσωπική γνώση των γεγονότων που υποστηρίζει ενώ οι θέσεις του αποτελούν δηλώσεις πεποίθησης ότι ίδιος πιστεύει ότι τα γεγονότα τα οποία παραθέτει είναι τα αληθινά (βλ. παράγραφος 9 της Ε/Δ). Πέραν τούτου, αξίζει να σημειωθεί ότι εκ μέρους του κ. Μαλά δεν δίδεται και οποιαδήποτε περαιτέρω ικανοποιητική εξήγηση και δικαιολογία γιατί η ένορκη δήλωση δεν έχει καταχωρηθεί από τον ίδιο τον Ενάγοντα - Αιτητή αλλά από τον ίδιο. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η γενική και αόριστη αναφορά του κ. Μαλά επί της ενόρκου δηλώσεως του ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Ενάγοντα - Αιτητή να προβεί στην ένορκο δήλωση καθώς και ότι έχει αντλήσει λεπτομερείς πληροφορίες τόσο από τον ίδιο όσο και από τον φάκελο της υπόθεσης δεν μπορεί να ικανοποιήσει το Δικαστήριο. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν έχουν τηρηθεί αυστηρά από τον Ενάγοντα οι προδικαστικές προϋποθέσεις της Διαταγής 18 Θ.1 ούτως ώστε το βάρος να μετατεθεί στους ώμους του Εναγόμενου για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο καλόπιστα ότι έχει καλή υπεράσπιση υπό την έννοια ότι υπάρχει ένα ζήτημα το οποίο πρέπει να δοκιμαστεί με την εκδίκαση ενώπιον αρμόδιου Δικαστηρίου. Συνεπακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης 1 - Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα - Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα όμως στο τέλος της διαδικασίας. Υπ. ............ Σ. Συμεού, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο