ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΤΖΙΑΜΑΛΗΣ ν. ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΜΩΣΑΪΚΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΤΖΙΑΜΑΛΗΣ ΛΤΔ, Αγωγή αρ. 1870/2015, 11/12/2023

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΤΖΙΑΜΑΛΗΣ ν. ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΜΩΣΑΪΚΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΤΖΙΑΜΑΛΗΣ ΛΤΔ, Αγωγή αρ. 1870/2015, 11/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 1870/2015 ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΤΖΙΑΜΑΛΗΣ Ενάγων ν. ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΜΩΣΑΪΚΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΤΖΙΑΜΑΛΗΣ ΛΤΔ Εναγόμενη Ημερομηνία: 11 Δεκεμβρίου 2023 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: Λ. Χ' Νεοφύτου για Γ. Χατζηνεοφύτου & Σία ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη: Κρ. Ερωτοκρίτου με Α. Φακοντή (κα) και Μ. Χ'Ιωάννου (κα) για Ε. Ερωτοκρίτου ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Το πλαίσιο της διαφοράς Η εκδοχή του Ενάγοντος Ο Ενάγων, κατά την 15.05.2014, εργάζονταν στην Εναγόμενη, Κυπριακή εταιρεία που ασχολείται με την πώληση, επεξεργασία, μεταποίηση, εμπορία και τοποθέτηση μαρμάρων και συναφών ειδών. Καταλογίζει στην Εναγόμενη αμέλεια ή και παράβαση των νόμιμων καθηκόντων της, για ατύχημα που του συνέβη στον χώρο εργασίας του. Ειδικότερα, την 15.05.2014, κατά τη διαδικασία μεταφοράς πλάκας μαρμάρου με ανυψωτικό μηχάνημα από άλλο υπάλληλο της Εναγόμενης και υπεύθυνο ασφαλείας, τον ΕΤ, έσπασε το μάρμαρο και τραυμάτισε τον Ενάγοντα στο γόνατο, τη στιγμή που ο Ενάγων έδιδε οδηγίες στον οδηγό για την τοποθέτηση του μαρμάρου. Είναι η θέση του Ενάγοντος πως η Εναγόμενη παρέλειψε να λάβει οποιαδήποτε ή επαρκή μέτρα προφύλαξής του και τον εξέθεσε σε κίνδυνο σωματικής βλάβης, που γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει. Παρέλειψε, όπως θέτει, να προνοήσει ή να συντηρεί κατάλληλα όργανα, εργαλεία, συσκευές, οχήματα και μηχανήματα, ώστε να διεξάγεται με ασφάλεια η εργασία ή και να σηκώνονται και να μετακινούνται τα βαριά υλικά ακίνδυνα. Επίσης, παρέλειψε να επιβλέπει επαρκώς τη διεξαγωγή της εργασίας του Ενάγοντος ή των άλλων υπαλλήλων και να τον προειδοποιήσει για τον κίνδυνο. Ο υπεύθυνος χειριστής του ανυψωτικού οχήματος και υπεύθυνος ασφαλείας, μαζί με τους άλλους υπαλλήλους, παρέλειψαν, μεταξύ άλλων, να ελέγξουν ενδελεχώς και λεπτομερώς τη μεγάλη πλάκα μαρμάρου, αν είχε ράγισμα ή ρωγμές, πριν να τη φορτώσουν σε ανυψωτικό μηχάνημα, φόρτωσαν μια μεγάλη πλάκα μαρμάρου σε ανυψωτικό μηχάνημα για να το μετακινήσουν, ενώ γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν ή δεν ήλεγξαν πως ήταν ραγισμένη και υπήρχε κίνδυνος πτώσης της και πρόκλησης ατυχήματος ή χωρίς να ελέγξουν το μηχάνημα, με αποτέλεσμα το μάρμαρο να σπάσει και να τραυματίσει τον Ενάγοντα. Οι ίδιοι παρέλειψαν να προειδοποιήσουν τον Ενάγοντα για τον κίνδυνο να σπάσει το μάρμαρο και να τον τραυματιστεί και του επέτρεψαν να εργαστεί κοντά σε εν γνώσει τους ανασφαλές και επικίνδυνο μέρος. Ο Ενάγων θέτει πως, ενώ ήταν υγιής, στην ηλικία των 57 ετών, υπέστη κάταγμα έξω κνημιαίου κονδύλου αριστερού γόνατος (Schatzker τύπου 111). Χρειάστηκε αποκατάσταση αρθρικής επιφάνειας με χειρουργική επέμβαση, στην οποία τοποθετήθηκε μόσχευμα και σταθεροποίηση με εσωτερική οστεοσύνθεση (πλάκα-βίδες). Υπέστη μετατραυματική αρθρίτιδα και έντονες καταπονήσεις. Περιγράφει, στην αγωγή του, το πόνο και την ταλαιπωρία του, λόγω του τραυματισμού του, θέτοντας πως θα χρειαστεί και στο μέλλον χειρουργική επέμβαση για ολική αντικατάσταση της άρθρωσης (ολική αρθροπλαστική). Αξιώνει γενικές αποζημιώσεις, πλέον €14.280,00 απώλεια ημερομισθίων 7 μηνών, €6.610,00 ιατρικά έξοδα, και €11.500,00 έξοδα μελλοντικών επεμβάσεων. Η εκδοχή της Εναγόμενης Η Εναγόμενη αρνείται τις αξιώσεις του Ενάγοντος. Κατά τη δική της εκδοχή, ο Ενάγων, όντως, τραυματίστηκε την 15.05.2014 στο γόνατο, όταν, κατά τη μεταφορά πλάκας μαρμάρου με ανυψωτικό μηχάνημα που οδηγείτο από τον υπάλληλο της Εναγόμενης ΕΤ, κι ενώ η τσιμπίδα του μηχανήματος ήταν κλειδωμένη και το κρατούσε κατά τον συνήθη τρόπο μεταφοράς, η πλάκα έσπασε και ένα κομμάτι έπεσε. Ωστόσο, ο ΕΤ, που οδηγούσε το ανυψωτικό μηχάνημα, δεν ήταν ο υπεύθυνος ασφαλείας. Ο Ενάγων ήταν που είχε τη θέση του μοναδικού διευθυντή και μετόχου της Εναγόμενης, από το 1982 και, ως ο ιθύνων νους της εταιρείας, είναι ο ίδιος που είχε καθήκον να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα και να μεριμνήσει όπως η Εναγόμενη εταιρεία εκπληρώσει το καθήκον επιμέλειας και τις νομικές υποχρεώσεις της προς τους υπαλλήλους της, που είναι παραδεκτό πως υφίσταντο, καθώς και το εύρος τους. Επί τούτου, η Εναγόμενη εγείρει θέμα, κατά πόσο μπορεί ο μοναδικός διευθυντής και μέτοχός της και υπεύθυνος για την τήρηση των μέτρων ασφαλείας της Εναγόμενης να αξιώνει αποζημίωση από την εταιρεία του, επιζητώντας όφελος από δικά του λάθη. Ο ΕΤ, κατά την Εναγόμενη, πλην του ότι ήταν επιστάτης και οδηγός του ανυψωτικού μηχανήματος, δεν είχε άλλο ρόλο και δεν ευθύνεται για τον τραυματισμό του Ενάγοντος, κατά τρόπο που να δημιουργεί εκ προστήσεως ευθύνη της Εναγόμενης. Η ξαφνική πτώση της πλάκας μαρμάρου δεν οφείλονταν σε ενέργειες του ΕΤ, αλλά σε απρόβλεπτο και μη αναμενόμενο συμβάν. Ο ίδιος ο Ενάγων, ως διευθυντής της Εναγόμενης και εκπρόσωπος του εργοδότη, με δική του δήλωση και έκθεση απαίτησης προς την ασφαλιστική εταιρεία, για λογαριασμό της Εναγόμενης, ανέφερε πως το ατύχημα οφείλονταν σε «κακιά στιγμή», καθότι η πλάκα δεν φαίνονταν πως ήταν ραγισμένη. Σε κάθε περίπτωση, ευθύνη έχει ο ίδιος ο Ενάγων, ο οποίος, ενεργώντας απερίσκεπτα και αμελώς, με πλήρη αδιαφορία για τους κανόνες ασφαλείας και το καθήκον αυτοπροστασίας, τοποθέτησε τον εαυτό του σε χώρο, κάτω ή πλησίον του μεταφερόμενου μαρμάρου, αγνοώντας ενδεχομένως τους κινδύνους που προκύπτουν. Ο ίδιος ο Ενάγων είναι ειδικός και πεπειραμένος στον τρόπο εργασίας και στο σύστημα λειτουργίας της δικής του επιχείρησης και δεν υπήρχε άλλο άτομο ή όργανο, εκτός από τον Ενάγοντα, που θα μπορούσε να δώσει οδηγίες ή να υποδείξει ή να υποχρεώσει ενέργειες με συγκεκριμένο τρόπο. Η Εναγόμενη ήταν επιμελής ως προς τα καθήκοντα και υποχρεώσεις έναντι των υπαλλήλων της, εφόσον προμήθευσε και παραχώρησε όλα τα απαραίτητα και ασφαλή μέσα και τρόπο εργασίας, εργοδοτώντας ικανό και έμπειρο προσωπικό, ενώ ήταν ευθύνη του Ενάγοντος, ως ο διευθυντής της Εναγόμενης, να μεριμνήσει για την αυστηρή τήρηση και εφαρμογή τους, για την ασφάλεια των υπαλλήλων της Εναγόμενης, περιλαμβανομένου του ιδίου. Η Εναγόμενη δικογραφεί λεπτομέρειες αμέλειας του Ενάγοντος. Όσον αφορά τον τραυματισμό του Ενάγοντος, η Εναγόμενη δεν αρνείται την ύπαρξή του, ωστόσο θεωρεί πως ο Ενάγων διόγκωσε τα πράγματα, καθότι το τραύμα στο πόδι του αποκαταστάθηκε πλήρως και επέστρεψε στην εργασία του τρεις μήνες μετά το ένδικο συμβάν. Καλεί τον Ενάγοντα σε απόδειξη των ειδικών ζημιών του. Με απαντητικό δικόγραφο, ο Ενάγων αρνείται την εκδοχή της Εναγόμενης και επιμένει στη δική του εκδοχή. Επίδικα θέματα και περιορισμός Δεν αμφισβητούνται τα εξής γεγονότα: το ατύχημα έγινε μετά από τη πτώση του μαρμάρου από το ανυψωτικό μηχάνημα που το μετέφερε από τον χώρο αποθήκευσης στον χώρο επεξεργασίας, το οποίο οδηγούσε ο ΕΤ, υπάλληλος της εταιρείας· η πτώση του μαρμάρου δεν οφείλεται σε κακό χειρισμό του ανυψωτικού μηχανήματος από τον ΕΤ ή σε ελάττωμα στο μηχάνημα ή σε οποιοδήποτε μέρος του. Ο Ενάγων βρίσκονταν πλησίον του ανυψωτικού μηχανήματος κατά τη διαδικασία μεταφοράς του μαρμάρου. Το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει εάν υπήρξε παράβαση κάποιου καθήκοντος υπαλλήλου της Εναγόμενης, άλλου από τον Ενάγοντα, που να δημιουργεί εκ προστήσεως ευθύνη της Εναγόμενης έναντι στον Ενάγοντα. Ειδικότερα, εάν η πτώση της μαρμάρινης πλάκας από το ανυψωτικό μηχάνημα ήταν λόγω ραγίσματος, που μπορούσε να εντοπιστεί, ή εάν επρόκειτο για απρόβλεπτη συνθήκη που εκφεύγει του ελέγχου της Εναγόμενης ή για έκτακτο γεγονός οι συνέπειες του οποίου δεν θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, παρ' όλη την επιδειχθείσα επιμέλεια. Έπειτα, θα πρέπει να αποφασιστεί εάν υπήρχε παράβαση οποιουδήποτε άλλου καθήκοντος της Εναγόμενης ως εργοδότριας έναντι στον Ενάγοντα, σχετικού με την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί ευθύνη της Εναγόμενης, εκ προστήσεως ή πρωταρχική, θα πρέπει να αποφασιστεί η αιτιώδης σύνδεση του τραυματισμού του Ενάγοντος με αυτήν και κατά πόσον υπάρχει αποκλειστική ή συντρέχουσα ευθύνη του Ενάγοντος, λόγω της ιδιότητάς του ως ο διευθυντής της Εναγόμενης ή λόγω της από μέρους του φυσικής προσέγγισης του ανυψωτικού μηχανήματος. Κατά την έναρξη της διαδικασίας εκδίκασης, την 25.01.2023, δηλώθηκε από τους συνηγόρους των διαδίκων συμφωνία ότι οι ειδικές ζημιές ανέρχονται σε €17.500,00 επί ενδεχόμενης και πλήρους ευθύνης και ότι ο νόμιμος τόκος είναι από την καταχώριση της αγωγής. Το ποσό αυτό, στη συνέχεια, την 14.03.2023, περιορίστηκε στις €11.500,00. Επίσης, δηλώθηκε ότι οι γενικές αποζημιώσεις ανέρχονται σε €28.000,00 επί ενδεχόμενης και πλήρους ευθύνης και ότι ο νόμιμος τόκος είναι από την καταχώριση της αγωγής. Αναφορικά με τις ειδικές ζημιές, είχε αρχικά παραμείνει ως επίδικη η αξίωση της παραγράφου 11(γ) του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης, που αφορά σε έξοδα μελλοντικών εγχειρήσεων, η οποία κατά την 14.03.2023 αποσύρθηκε. Δηλώθηκε επίσης ως παραδεκτό γεγονός πως κατά τους επίδικους χρόνους της αγωγής, μοναδικός διευθυντής της Εναγόμενης ήταν ο Ενάγων. Διαδικασία Για την απόδειξη της απαίτησης του Ενάγοντος, προσφέρθηκε μαρτυρία μόνον από τον ίδιο, ο οποίος αντεξετάστηκε από τον συνήγορο της Εναγόμενης. Το σύνολο της μαρτυρίας του περιέχεται στα πρακτικά της δίκης. Κατατέθηκε εκ συμφώνου και δια του Ενάγοντος έγγραφη μαρτυρία, η οποία είναι στον φάκελο της υπόθεσης, με την ανάλογη σήμανση. Μετά την παρουσίαση του συνόλου της μαρτυρίας, οι δικηγόροι των δύο πλευρών αγόρευσαν. Είναι σε γνώση του Δικαστηρίου ό,τι κατατέθηκε και αναφέρθηκε, στην πλήρη του μορφή, ακόμα κι αν δεν γίνεται αυτούσια, ειδική ή λεπτομερής αναφορά. Νομικές πτυχές Οι πηγές ευθύνης Η ευθύνη του εργοδότη παραδοσιακά προσεγγίζονταν στο κοινοδίκαιο μέσω του δικαίου της αμέλειας. Ο εργοδότης έχει καθήκον επιμέλειας έναντι στους υπαλλήλους του σε σχέση με την τήρηση όλων των ευλόγως αναγκαίων μέτρων διασφάλισης της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία[1]. Με τη θέσπιση του περί Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία Νόμου 89(I)/1996, κωδικοποιήθηκαν ορισμένες από τις αρχές του κοινοδικαίου. Από το περιεχόμενο του Ν.89(Ι)/1996 και των σχετικών κανονισμών, προκύπτει και το εύρος του καθήκοντος επιμέλειας στο πλαίσιο της εργασιακής σχέσης[2]. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη το άρθρο 13 Ν.89(Ι)/1996, ο εργοδότης πρέπει, μεταξύ άλλων, να διασφαλίζει την ασφάλεια, υγεία και ευημερία στην εργασία, όλων των υπαλλήλων του. Απαλλάσσεται από την ευθύνη για συμβάντα οφειλόμενα σε ανώμαλες ή και απρόβλεπτες συνθήκες (μη προβλέψιμες), που εκφεύγουν του ελέγχου του ή και σε έκτακτα γεγονότα οι συνέπειες των οποίων δεν θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με λογικά μέσα, παρ' όλη την επιδειχθείσα επιμέλεια[3]. Χωρίς επηρεασμό της γενικότητας των υποχρεώσεών του, αυτές επεκτείνονται, ώστε να περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την παροχή και διατήρηση εγκαταστάσεων, συστημάτων και μεθόδων εργασίας ασφαλή και χωρίς κινδύνους για την υγεία, τις διευθετήσεις που διασφαλίζουν την ασφάλεια και την απουσία κινδύνων για την υγεία σε σχέση με την χρήση, χειρισμό, αποθήκευση και μεταφορά αντικειμένων και ουσιών, την παροχή τέτοιων πληροφοριών, οδηγιών, εκπαίδευσης και επιτήρησης για τη διασφάλιση της ασφάλειας και υγείας των υπαλλήλων του, την παροχή και τη διατήρηση οποιωνδήποτε χώρων εργασίας που είναι κάτω από τον έλεγχό του σε κατάσταση που να είναι ασφαλείς και χωρίς κινδύνους για την υγεία, κ.λπ.. Ο εργoδότης εφαρμόζει τα μέτρα που προβλέπονται στον νόμο και τους κανονισμούς που εκδίδονται δυνάμει αυτού, ακολουθώντας τις αρχές της πρόληψης. Όπως περαιτέρω αναδύεται από τη νομολογία[4], για τη διαπίστωση του κατά πόσον υπάρχει παράβαση καθήκοντος επιμέλειας, το μέτρο εξακολουθεί να είναι η συμπεριφορά του λογικού συνετού εργοδότη, που λαμβάνει θετικά υπόψη του την ασφάλεια των εργαζομένων, υπό το πρίσμα αυτών που γνωρίζει ή πρέπει να γνωρίζει. Όταν υπάρχει αναγνωρισμένη και γενική πρακτική που έχει ακολουθηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα σε παρόμοιες συνθήκες χωρίς ατυχήματα, δικαιούται να την ακολουθήσει, εκτός εάν, υπό το πρίσμα της κοινής λογικής ή νεότερης γνώσης, είναι σαφώς κακή. Όπου υπάρχει αναπτυσσόμενη γνώση, πρέπει να είναι ενήμερος γι' αυτήν και να μην αργεί πολύ να την εφαρμόσει. Όταν έχει πράγματι μεγαλύτερη από τον μέσο όρο γνώση των κινδύνων, μπορεί να υποχρεωθεί να λάβει προφυλάξεις μεγαλύτερες από τον μέσο όρο ή από τις τυπικές προφυλάξεις. Πρέπει να σταθμίσει τον κίνδυνο όσον αφορά την πιθανότητα να συμβεί τραυματισμός και τις πιθανές συνέπειες εάν συμβεί. Πρέπει να εξισορροπήσει με αυτό την πιθανή αποτελεσματικότητα των προφυλάξεων που μπορούν να ληφθούν για την αντιμετώπισή του και το κόστος και την ταλαιπωρία που συνεπάγονται. Εάν διαπιστωθεί ότι έχει πέσει κάτω από το επίπεδο που πρέπει να αναμένεται από έναν λογικό και συνετό εργοδότη υπό τις ίδιες περιστάσεις, είναι αμελής. Συναφώς, όπως προβλέπεται και στα άρθρα 51επ. του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148, αμέλεια συνίσταται στην τέλεση πράξης την οποία, υπό τις περιστάσεις, δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή στην παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε. Δύναται να τύχει αποζημίωσης μόνο το πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αμέλειας υπείχε υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να μην επιδείξει αμέλεια. Αν κάποιος υποστεί ζημιά συνεπεία εν μέρει δικού του πταίσματος και εν μέρει πταίσματος άλλου ή άλλων, η αξίωση σε σχέση με τη ζημιά αυτή δεν αναιρείται λόγω πταίσματος του προσώπου που υπέστη τη ζημιά, αλλά η αποζημίωση που πρέπει να καταβληθεί σε αυτό μειώνεται κατά την έκταση κατά την οποία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο, λαμβάνοντας υπόψη το ποσοστό της ευθύνης του στη ζημιά. Το δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει την αιτιώδη ισχύ της συμπεριφοράς του εναγόμενου και του ενάγοντος, για να οδηγηθεί στο τι είναι δίκαιο[5]. Σε αγωγή που εγείρεται για αστικό αδίκημα, συνιστά υπεράσπιση ότι o ενάγων είχε γνώση και αντίληψη ή πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει γνώση και αντίληψη της κατάστασης πραγμάτων που προκαλεί τη ζημιά και ότι εκούσια εξέθεσε τον εαυτό του ή την ιδιοκτησία του σε αυτήν (volenti not fit injuria). Αυτή η υπεράσπιση δεν ισχύει σε αγωγή που εγείρεται για αστικό αδίκημα που οφειλόταν στη μη εκπλήρωση υποχρέωσης που επιβάλλεται στον εναγόμενο από οποιοδήποτε νομοθέτημα. Οι υποχρεώσεις των εργαζομένων στον τομέα της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία δεν θίγουν την αρχή της ευθύνης του εργοδότη, η οποία, όπως προβλέπεται στον Ν.89(Ι)/1996, αλλά και όπως καθιερώθηκε στο κοινοδίκαιο, είναι απόλυτη (absolute liability) και διαρκής[6]. Σειρά αποφάσεων έχει καταδείξει πως το καθήκον του εργοδότη έναντι στον υπάλληλό του είναι «non-delegable»[7], δηλαδή δεν μπορεί να μεταβιβαστεί, συνεπώς ακόμα κι αν υπάρχει ανάθεση σε άλλο πρόσωπο για την εκτέλεσή του, δεν αφαιρείται από τον εργοδότη η προσωπική ευθύνη, εάν το μέρος στο οποίο ανατέθηκε η εκτέλεση δεν αποδίδει ορθά. Όταν ο λόγος είναι για παράβαση εκ του νόμου απορρέοντος καθήκοντος, μη μεταβιβάσιμου, δεν πρόκειται κατ' ακρίβεια για εκ προστήσεως ευθύνη, δεδομένου ότι ο ίδιος ο εργοδότης παραβιάζει καθήκοντα κατά τρόπο που καθίσταται πρωταρχικά υπεύθυνος. Η εκ προστήσεως ευθύνη είναι όμως μια παράλληλη οδός, όταν η απαίτηση πορεύεται στη βάση των αρχών της αμέλειας[8]. Συναφώς αναφέρεται, σε σχέση με την εκ προστήσεως ευθύνη, πως, σύμφωνα και με τα άρθρα 13 και 14 Κεφ. 148, o «κύριος» ευθύνεται για κάθε πράξη του «υπηρέτη» του, την οποία εξουσιοδότησε ή ενέκρινε, ή διαπράχθηκε κατά την απασχόλησή του. Δεν ευθύνεται για πράξη οποιουδήποτε προσώπου δεν είναι υπηρέτης του, προς το οποίο ο τελευταίος, χωρίς τη ρητή ή σιωπηρή εξουσιοδότηση, ανέθεσε καθήκοντα. Πράξη θεωρείται ότι έλαβε χώρα κατά την απασχόληση αν έγινε από αυτόν υπό την ιδιότητα του ως υπηρέτη και ενόσω εκτελούσε τα συνήθη και παρεμπίπτοντα με την απασχόληση καθήκοντα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η πράξη αυτή ήταν πλημμελής τρόπος εκτέλεσης πράξης εξουσιοδοτημένης από τον κύριο, αλλά η πράξη δεν θεωρείται τέτοια εάν έγινε από υπηρέτη που ενεργούσε για δικούς του σκοπούς και όχι εκ μέρους του κυρίου. Η αναφορά σε πράξη περιλαμβάνει και παράλειψη. Σε κάθε περίπτωση, δεν επηρεάζεται η ευθύνη οποιουδήποτε υπηρέτη για την πράξη του. Όπως λέχθηκε και στη Majrowski v Guy's and St Thomas's NHS Hospital Trust [2007] 1 AC 224, η εκ προστήσεως ευθύνη είναι μια αρχή του κοινοδικαίου που δημιουργεί ένα είδος αυστηρής ευθύνης, χωρίς υπαιτιότητα. Σύμφωνα με αυτήν την αρχή, ένας άμεμπτος εργοδότης δυνατόν να είναι υπεύθυνος για πταίσμα του υπαλλήλου του, όταν ο τελευταίος ενήργησε για την επιχείρηση του εργοδότη του. Η διαχρονική φράση είναι «κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του». Είναι μια μορφή δευτερεύουσας ευθύνης. Η κύρια ευθύνη είναι αυτή του υπαλλήλου που διέπραξε το πταίσμα. Σε περιορισμένο βαθμό, εκ προστήσεως ευθύνη μπορεί επίσης να υπάρχει και εκτός της εργασιακής σχέσης, που όμως δεν είναι επί του παρόντος[9]. Η αρχή της εκ προστήσεως ευθύνης έρχεται κατά κάποιον τρόπο σε αντίθεση με τη γενική προσέγγιση του κοινοδικαίου. Συνήθως, τα αδικήματα του κοινοδικαίου ή οι αδικοπραξίες περιλαμβάνουν συγκεκριμένους τύπους συμπεριφοράς που θεωρούνται άξιες ευθύνης. Σε σχέση με αυτά τα λάθη, το κοινοδίκαιο επιβάλλει την ευθύνη στον ίδιο τον παραβάτη. Η γενική προσέγγιση είναι ότι ένα άτομο είναι υπεύθυνο μόνο για τις δικές του πράξεις. Ανεξαρτήτως της ιστορικής προέλευσή της, η αρχή της εκ προστήσεως ευθύνης, δηλαδή της ευθύνης για τα λάθη ενός άλλου προσώπου, βρίσκει τη λογική της σήμερα σ' έναν συνδυασμό παραγόντων πολιτικής. Συνοπτικά, αυτοί οι παράγοντες είναι ότι όλες οι μορφές οικονομικής δραστηριότητας ενέχουν κίνδυνο βλάβης σε άλλους, και η δικαιοσύνη απαιτεί οι υπεύθυνοι για τέτοιες οικονομικές δραστηριότητες να είναι και υπεύθυνοι έναντι ατόμων που υφίστανται ζημία από αδικήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διεξαγωγή της επιχείρησης. Αυτό είναι «δίκαιο», διότι σημαίνει ότι οι τραυματίες μπορούν να αναζητήσουν αποζημίωση από μια πηγή που βρίσκεται σε καλύτερη οικονομική θέση από τους μεμονωμένους υπαλλήλους που είναι πρωταρχικά υπαίτιοι. Σημαίνει, επίσης, ότι η οικονομική ζημιά που προκύπτει από τα λάθη μπορεί να εξασφαλιστεί καλύτερα με ασφάλιση αστικής ευθύνης του εργοδότη, και για υψηλότερα ποσά. Επιπλέον, και είναι σημαντικό, η επιβολή αυστηρής ευθύνης στους εργοδότες τους ενθαρρύνει να διατηρούν πρότυπα «καλής πρακτικής» από τους υπαλλήλους τους. Γι' αυτούς τους λόγους, οι εργοδότες πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για αδικήματα που διέπραξαν οι εργαζόμενοί τους κατά τη διάρκεια της απασχόλησής τους. Κάθε εργαζόμενος, εφόσον βρίσκεται στην εργασία του, πρέπει και ο ίδιος να λαμβάνει εύλογη φροντίδα για την ασφάλεια και υγεία του, καθώς και των άλλων προσώπων που μπορεί να επηρεάζονται από πράξεις ή παραλείψεις του, να συνεργάζεται με τον εργοδότη στην εκτέλεση κάθε καθήκοντος ή υποχρέωσης που επιβάλλεται σ' αυτόν σύμφωνα με τον νόμο, και να χρησιμοποιεί τον προστατευτικό εξοπλισμό ή ιματισμό που παρέχεται από τον εργοδότη σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου. Κανένα πρόσωπο πρέπει, εσκεμμένα ή απερίσκεπτα, να κάνει κακή χρήση ή να επεμβαίνει αυθαίρετα σε οτιδήποτε που να παρέχεται για την ασφάλεια, υγεία και ευημερία, του ιδίου ή άλλων προσώπων στην εργασία. Στον Ν.89(Ι)/1996, ο διευθυντής περιλαμβάνεται και ο ίδιος στην έννοια του «εργοδότη». Πρόσθετα, ο διευθυντής μιας εταιρείας έχει καθήκον έναντι στην εταιρεία του και υπό αυτή την ιδιότητά του ως διευθυντής, να ασκεί τα διευθυντικά καθήκοντά του με εύλογη επιμέλεια και επιδεξιότητα[10]. Στους περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Κανονισμούς του 2002 (ΚΔΠ 173/2002), που εκδόθηκαν προς εναρμόνιση με την οδηγία-πλαίσιο της Ε.Ε. για την ασφάλεια και την υγεία κατά την εργασία (Οδηγία 89/391/ΕΟΚ), προβλέπονται ειδικότερες υποχρεώσεις του εργοδότη. Μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τον Κ.6, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που αναφέρονται στις παραγράφους