Δήμου Αγίας Νάπας ν. Χ. Μ. Μαρτής Λτδ κ.α., Αγωγή Αρ.: 267/16, 29/5/2023

(18)λόγους Ένστασης, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης, ότι η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και στερείται νομικού και πραγματικού ερείσματος, ότι οι Αιτητές κωλύονται στην εκδίκαση της αίτησης γιατί δεν προηγήθηκε η λήψη άδειας για εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης, ότι δεν πληρούνται ή και δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου και της Δ.27 για προδικαστική εκδίκαση, ότι δεν αποτελεί μόνο νομικό σημείο αλλά εμπεριέχει γεγονότα για τα οποία θα πρέπει να ακουστεί μαρτυρία για να μπορεί να αποφασιστεί το συγκεκριμένο θέμα, ότι το πραγματικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται το αίτημα δεν είναι παραδεκτό, ότι τα γεγονότα που επικαλούνται οι Αιτητές έχουν διαφοροποιηθεί ή και δεν ευσταθούν, ότι δεν είναι εύλογο ή και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, ότι δεν παρουσιάζονται ικανοποιητικοί λόγοι για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ότι η αίτηση έχει καταχωριστεί με υπέρμετρη ή/και αδικαιολόγητη καθυστέρηση, ότι η υποβολή της αίτησης σκοπεί στο να προκληθεί περαιτέρω καθυστέρηση, ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη και σκοπεί στην καθυστέρηση της διαδικασίας, ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αίτησης ο Ενάγοντας - Καθ΄ου η αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, ότι τυχόν έκδοση του διατάγματος θα ισοδυναμούσε με έκδοση απόφασης επί σημείων που ήδη κρίθηκαν στην απόφαση του Δικαστηρίου Ενοικιοστασίου Κ3/2017 ημερ. 11/11/2020, το αίτημα για να τεθεί η αγωγή εκτός πινακίου είναι αβάσιμο, παράτυπο ή και αδικαιολόγητο ή και δεν υποστηρίζεται από τη νομική βάση της αίτησης ή και το Δικαστήριο δεν έχει ευχέρεια να το εκδώσει, ότι στην περίπτωση που η αγωγή τεθεί εκτός πινακίου αυτό θα ισοδυναμεί με παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε από το Δικαστήριο Ενοικιοστασίου, ότι δεν υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις που να αιτιολογούν την αναστολή και ότι τυχόν έκδοση διατάγματος που να θέτει την αγωγή εκτός πινακίου θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στα συμφέροντα του Ενάγοντα - Καθ΄ ου η αίτηση. Η Ένσταση βασίζεται στη Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.θ.1-3, στη Δ.30, στη Δ.33 θ.6 και 10, στη Δ.48 θ.θ.1-3, 4, 7-9, στη Δ.59 και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στον περί Δικαστηρίων Νόμο ως έχει τροποποιηθεί, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, στις συμφυείς εξουσίες, στην πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου καθώς και στη νομολογία του Δικαστηρίου. Τα υποστηρικτικά γεγονότα της Ένστασης παρατίθενται στην ένορκη δήλωση του Αργύρη Θεοφίλου, Τεχνικού Επιθεωρητή στο Τμήμα Τεχνικών Υπηρεσιών του Ενάγοντα - Καθ΄ου η Αίτηση από το 1989, γνώστη των γεγονότων. Όσον αφορά τα πραγματικά γεγονότα, ισχυρίστηκε ότι στις 02/05/2007, μετά από εσωτερικές διαδικασίες, υπογράφτηκε «Συμφωνία για Παραχώρηση Άδειας Χρήσης του Υποστατικού» μεταξύ του Ενάγοντα - Καθ΄ου η αίτηση και της Εναγόμενης 1 - Καθ΄ης η αίτηση. Η συγκεκριμένη άδεια χρήσης παρατάθηκε μετά από αίτημα της Εναγόμενης 1 - Αιτήτριας μέχρι την 31/12/2014. Στις 31/12/2014, η Ενάγουσα - Καθ΄ ης η αίτηση αποφάσισε να μην παρατείνει περαιτέρω την άδεια χρήσης και γνωστοποίησε την απόφασή της, στις 19/12/2014, στους Εναγόμενους - Αιτητές προφορικά. Ανταλλάγηκε αλληλογραφία μεταξύ των δικηγόρων των μερών, με τον δικηγόρο των Εναγόμενων - Αιτητών να ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια είναι θέσμια ενοικιαστής και ότι ο Ενάγοντας - Καθ΄ ου η αίτηση δεν έχει δικαίωμα να επέμβει στο υποστατικό. Ο δικηγόρος, όμως, του Ενάγοντα - Καθ΄ ου η αίτηση ζήτησε την παράδοση του υποστατικού και την πληρωμή του οφειλόμενου ποσού. Η κατοχή του υποστατικού δεν έχει παραδοθεί μέχρι και σήμερα. Καταγράφει, ο Ομνύοντας, ότι καταχωρίστηκε αριθμός δικαστικών διαδικασιών σε σχέση με τη συγκεκριμένη «Συμφωνία Άδειας Χρήσης» και συγκεκριμένα η Αγωγή Αρ. 191/2015 η οποία διακόπηκε στις 20/07/2015, η Αίτηση Ενοικιοστασίου Αρ. Ε11/2015 η οποία διακόπηκε στις 21/02/2017 και η Αίτηση Ενοικιοστασίου Αρ. Κ3/2017, στην οποία εκδόθηκε απόφαση στις 11/11/2020 στη βάση της οποίας αποφασίστηκε από το Δικαστήριο ότι η Συμφωνία αφορά άδεια χρήσης και όχι ενοικίασης με αποτέλεσμα να απορριφθεί η αίτηση. Η συγκεκριμένη απόφαση εφεσιβλήθηκε. Προωθεί τη θέση ότι η Αίτηση είναι παράτυπη γιατί οι Εναγόμενοι - Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην καταχώρισή της αφού έπρεπε να ζητήσουν πρώτα την άδεια του Δικαστηρίου για εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης και αν αυτό επιτρεπόταν από το Δικαστήριο να προχωρούσαν στην καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης η οποία, εν πάση περιπτώσει, περιέχει αντιφατικά, μεταξύ τους, διατάγματα. Υποστηρίζει ότι η Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση χωρίς να προβληθεί οποιαδήποτε αιτιολογία και μετά που η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση σε δύο ημερομηνίες με σκοπό να ολοκληρωθεί η ακροαματική διαδικασία. Καταλήγει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.27 ενώ προωθεί παράλληλα τη θέση ότι το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων δεν είναι παραδεκτό, ότι τα γεγονότα είναι αμφισβητούμενα και απαιτείται η προσκόμιση μαρτυρίας για να αποφασιστεί το συγκεκριμένο θέμα. Επίσης, εισηγείται ότι οι Εναγόμενοι - Αιτητές ενεργούν κακόπιστα και επιδιώκουν τον εκτροχιασμό της δίκης, αφού το συγκεκριμένο ζήτημα έχει κριθεί και αποφασιστεί στις 11/11/2020 στα πλαίσια της Αίτησης Ενοικιοστασίου Κ3/2017 ενώ η Αίτηση Αρ. Ε11/2015 έχει διακοπεί. Η ακρόαση της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των γραπτών αγορεύσεων. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών με τις ικανές εισηγήσεις τους, τις οποίες προνόησαν να καταγράψουν και να θέσουν υπόψη του Δικαστηρίου, υποστήριξαν και ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν διαμετρικά αντίθετες θέσεις τους για τα ζητήματα που απασχολούν στην παρούσα. Το Δικαστήριο έχει σημειώσει τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις των δύο πλευρών, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα επιχειρήματα όσο και τις νομικές αυθεντίες στις οποίες αναφέρθηκαν. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο, στο πλαίσιο της παρούσας και όπου τούτο κρίνεται σκόπιμο και αναγκαίο για σκοπούς της παρούσας, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.27 προνοεί τα ακόλουθα: «ORDER 27: POINTS OF LAW RAISED BY PLEADINGS

1. Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.
2. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter‑claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just.
3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.
4. No action or proceeding shall be open to objection on the ground that a merely declaratory judgment or order is sought thereby, and the Court may make binding declarations of right whether any consequential relief is or could be claimed, or not. » Προκύπτει από τη διατύπωση της Δ.27 ότι η προδικαστική εξέταση νομικού σημείου εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση ασκείται με βάση αρχές και προϋποθέσεις που νομολογιακά τέθηκαν. Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις, είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί τη διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όπου χρειάζεται, όμως, να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.
5. Μόνο καθαρά νομικά ζητήματα μπορούν να τύχουν εξέτασης δυνάμει της Δ.27 θ.1, τα οποία θα είναι καθοριστικά της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.α.

(1991)1 Α.Α.Δ. 229, όπου αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «Στην πρωτόδικη απόφαση γίνεται εκτενής αναφορά στη νομολογία η οποία διέπει τον καθορισμό και την επίλυση θέματος βάσει της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. μεταξύ άλλων, Western S.S. Co v. Amaral Sutherland & Co [1914] 3 K.B.

1. Windsor Refrigerator Co Ltd. v. Branch Nominees Ltd [1961] Ch.
2. Isaacs and Sons Ltd. v. Cook [1925] 2 K.B. 886 Andreson v. Midland Railway [1902] 1 Ch.
3. Papamichael v. Haholiades

(1970)1 C.L.R. 360. Malachtou v. Armefti and another

(1984)1 CLR 548). Ό,τι προκύπτει από τη νομολογία, είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφ' όσο τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς η επίκληση της Διάταξης 27 εφ' όσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στη Sevegep Ltd. ν. United Sea Transport Ltd. And others

(1989)1 Α.Α.Δ (E) 29 εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως». Αναφορά πρέπει να γίνει στο σκεπτικό της απόφασης Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. Nada Terzian και τώρα Παναγιώτου, Πολ. Έφεση 151/10 ημερ.07/03/14, στην οποία αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ότι: « Η Δ.27 θ.3 παρέχει κατ΄ ουσία στο Δικαστήριο το μηχανισμό και την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει την αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή ως επιπόλαια ή παρενοχλητική, εξουσία που αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο και ασκείται με φειδώ (Ν. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon

(1998)1 ΑΑΔ 1338). Είναι ορθή η αρχή, την οποία άλλωστε αποδέχονται οι διάδικοι, πως για να ακουστεί προδικστικά νομικό σημείο θα πρέπει τα γεγονότα με βάση τα οποία θα πρέπει να αποφασιστεί να μην τίθενται υπό αμφισβήτηση. Επίσης είναι ορθό ότι ένα νομικό σημείο πρέπει να είναι αμιγώς νομικό και ότι η απόφαση υπέρ του αιτητή ουσιαστικά θα πρέπει να επιλύει ολόκληρη την αγωγή.». Στην υπόθεση Anastasia C. Hambou v. Andreas Thoma

(1987)1 C.L.R. 370 λέχθηκε ότι σκοπός της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων στις περιπτώσεις εκείνες όπου ο καθορισμός προδικαστικά ενός νομικού σημείου θα κρίνει ουσιαστικά όλη την υπόθεση ή ένα ουσιώδες ζήτημα με αποτέλεσμα να καθίσταται αχρείαστο για το Δικαστήριο να ακούσει μαρτυρία επί οιωνδήποτε πραγματικών γεγονότων. Διαταγή για εκδίκαση προδικαστικά θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του Νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Η αίτηση πρέπει να καταχωρείται κατά τον χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις, κατά το προτιμότερο δε στα πλαίσια της αίτησης για οδηγίες δυνάμει της Δ.30 (βλ. Χ" Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ.949). Στην παρούσα περίπτωση, οι Εναγόμενοι 1-3 - Αιτητές καταχώρισαν την Υπεράσπισή τους στις 31/10/

1. Η Κλήση Οδηγιών την οποία, στις 08/12/2016, καταχώρισε ο Ενάγοντας - Καθ΄ου η αίτηση ορίστηκε στις 14/02/
2. Δόθηκαν οδηγίες και στις 17/02/2023 καταχωρίστηκε από τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 - Αιτητές η υπό κρίση αίτηση, ήτοι με πέντε χρόνια καθυστέρηση από την ημέρα που η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο δεν συμφωνεί με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγόμενων- Αιτητών, ως αυτή προβάλλεται στη γραπτή του αγόρευση, στη σελίδα 4 αυτής, ότι η συγκεκριμένη αίτηση δεν θα μπορούσε να καταχωριστεί νωρίτερα αφού πρώτον, γνώριζαν από το 2017 ότι είχε καταχωριστεί η Αίτηση Αρ. Κ3/2017 ενώπιον του Δικαστηρίου Ενοικιοστασίου. Η δε απόφαση του Δικαστηρίου Ενοικιοστασίου εκδόθηκε στις 11/11/2020 και έκτοτε έχουν παρέλθει σχεδόν τρία χρόνια. Σύμφωνα με τη νομολογία, μια τέτοιου είδους αίτηση πρέπει να καταχωρείται κατά το στάδιο των οδηγιών ή και πολύ σύντομα στον ορισμό της υπόθεσης για οδηγίες και όχι πέντε

(5)χρόνια μετά. Όσον αφορά τις άλλες προϋποθέσεις, σίγουρα το ζήτημα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου είναι νομικό, εφόσον απαιτείται με νομοθετική διάταξη να υπάρχει δικαιοδοσία πριν το Δικαστήριο αναλάβει την εκδίκαση της οποιασδήποτε υπόθεσης. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι πέραν της νομικής διάστασης του ζητήματος της δικαιοδοσίας υπάρχει πάντοτε και η πραγματική διάσταση, δηλαδή το γεγονός ότι η απόφαση κατά πόσο το Δικαστήριο κέκτειται δικαιοδοσίας άπτεται, ως έχει επισημανθεί και από τους Εναγόμενους - Αιτητές από την ερμηνεία των όρων της «Συμφωνίας Παραχώρησης Άδειας Χρήσης». Η ερμηνεία εξαρτάται από τη διακρίβωση των πραγματικών γεγονότων που αφορούν τη σύμβαση από την οποία γεννάται το αγώγιμο δικαίωμα. Το όλο εγχείρημα απαιτεί όπως παρατεθούν τα γεγονότα με μαρτυρία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως έχει νομολογηθεί, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.33. Η επίλυση θεμάτων προδικαστικά, ως έχει προλεχθεί, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο προσφυγής το οποίο δικαιολογείται μόνο στην περίπτωση που τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται τα προδικαστικά θέματα είναι αδιαμφισβήτητα και παραδεκτά και εφόσον το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό σημείο. Δεν υφίστανται οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις στην υπό κρίση Aίτηση. Δέον να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως έχει αποφανθεί επί του θέματος και η απόφασή του, παρόλο που έχει εφεσιβληθεί, δεν έχει ανασταλεί. Παράλληλα, ως έχει σημειωθεί, υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή της υπό κρίση Αίτησης χωρίς να έχει παραχωρηθεί οποιαδήποτε δικαιολογία. Όσον αφορά το αίτημα για να τεθεί η υπό κρίση αγωγή εκτός πινακίου, δεν έχει παρατεθεί οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί την περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπο κρίση αγωγής. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως έχει αποφανθεί και η απόφασή του δεν έχει ανασταλεί. Ως εκ τούτου, έχοντας αποφασίσει το ίδιο ότι δεν έχει δικαιοδοσία στα συγκεκριμένα γεγονότα, προκύπτει ότι θα πρέπει να αποφασιστεί η ερμηνεία της «Σύμβασης Παραχώρισης Άδειας Χρήσης» από άλλο Δικαστήριο. Συνακόλουθα, για όλους τους λόγους που παρατίθενται πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα - Καθ' ου η αίτηση και εναντίον των Εναγόμενων 1, 2 και 3 - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ...................... Ε. Γεωργίου- Αντωνίου, Α. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο