Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Ανδρέα Σάρδαλου, Αρ. Αγωγής: 166/2008, 13/4/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2023:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χρ. Γ. Ππεκρή, Ε.Δ Κλίμακα εξόδων: €500,00 - €2.000,00 Αρ. Αγωγής: 166/2008 Μεταξύ: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγόντων και Ανδρέα Σάρδαλου Εναγομένου Ημερομηνία: 13 Απριλίου 2023 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες / Αιτητές: κα Γ. Καλλή - Χούλη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση παράτασης του χρόνου εγγραφής ΜΕΜΟ ημερ. 20.3.2023) Αντικείμενο της παρούσας απόφασης αποτελεί η Αίτηση των Αιτητών η οποία καταχωρίστηκε την 20.3.2023 (στο εξής η «Αίτηση»), με την οποία αιτούνται την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου που να παρατείνει τον χρόνο εγγραφής του ΜΕΜΟ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου υπ' αρ. [ ] (στο εξής το «ΜΕΜΟ») επ' ονόματι του Α.Σ., εναγομένου στην ως άνω αγωγή, για δέκα έτη, από 16.4.2023 μέχρι 16.4.
- Η αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 55 και 56 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 Θ.1 και
- Το υπόβαθρο των γεγονότων που υποστηρίζουν την Αίτηση εκτίθεται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Π.Μ. και σε αυτήν αναφέρεται ότι την 9.10.2008 εκδόθηκε απόφαση εναντίον του εναγομένου και υπέρ των εναγόντων την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α. Ως επίσης αναφέρεται στην εν λόγω ένορκη δήλωση, την 16.4.2013 οι ενάγοντες κατέθεσαν επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του εναγομένου το επίδικο ΜΕΜΟ, το οποίο εκπνέει την 16.4.2023 (Τεκμήριο Β). Ο εναγόμενος μέχρι σήμερα δεν πλήρωσε το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος του και οι εναγόμενοι δεν προέβησαν σε πώληση της ακίνητης ιδιοκτησίας του. Η υπό κρίση Αίτηση επιδόθηκε στον Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου, ο οποίος δεν εμφανίστηκε κατά την ημέρα που η Αίτηση ήταν ορισμένη. Στον δε φάκελο του Δικαστηρίου κατατέθηκε επιστολή ημερ. 23.3.2023 υπογεγραμμένη εκ μέρους του Αν. Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Αμμοχώστου, στην οποία αναφέρεται ότι το επίδικο ΜΕΜΟ εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ μέχρι τις 16.4.
- Το Δικαστήριο, αφού μελέτησε την Αίτηση και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, κάλεσε την συνήγορο που εκπροσωπεί τους Αιτητές για διευκρινίσεις, αναφορικά με την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης. Ήταν η θέση της κας Χούλη, ότι η Αίτηση δεν καταχωρίστηκε τουλάχιστον ένα μήνα πριν την εκπνοή του ΜΕΜΟ, ενόψει του ότι υπήρξε καθυστέρηση στον εντοπισμό της διεύθυνσης του εναγομένου, στον οποίο έπρεπε να επιδοθεί η υπό κρίση Αίτηση. Επιχειρηματολόγησε επίσης ότι ο χρόνος μπορεί να παραταθεί ενόψει του θέματος της επίδοσης. Επί τούτου σημειώνω ότι σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του επιδότη η οποία κατατέθηκε στον φάκελο του Δικαστηρίου, την 24.3.2023 η Αίτηση επιδόθηκε στον εναγόμενο προσωπικά. Το ζήτημα της παράτασης του χρόνου εγγραφής ΜΕΜΟ, απαντάται στις πρόνοιες του αρ. 56
(1)και
(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, τις οποίες κρίνω σκόπιμο να παραθέσω: «56.-
(1)Η εγγραφή δύναται, από καιρό σε καιρό, να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δέκα χρόνια.
(2)Δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής, εκτός αν:- (α) η αίτηση γι αυτό υποβληθεί έναν τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου, για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση και (β) το Δικαστήριο είναι σε θέση, αφού ακούσει και εξετάσει την αίτηση και όλη τη μαρτυρία που προσάχθηκε προς υποστήριξη της, να εκδώσει το διάταγμα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου και (γ) έχει δοθεί στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό της Επαρχίας όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία ειδοποίηση για την αίτηση και το χρόνο που ορίστηκε για ακρόαση της και (δ) το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η δικαστική απόφαση δεν προήλθε από συμπαιγνία ή εξασφαλίστηκε με σκοπό να παραγκωνίσει άλλους πιστωτές και επίσης ότι η παράταση της χρονικής περιόδου της εγγραφής δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους ή οποιοδήποτε άλλον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή πιστωτές». (έμφαση και υπογράμμιση δική μου) Γραμματική ερμηνεία των ανωτέρω προνοιών της νομοθεσίας καθιστά ξεκάθαρο ότι αποτελεί επιτακτική προϋπόθεση, όπως τέτοιου είδους αιτήσεις καταχωρούνται τουλάχιστον έναν μήνα πριν την εκπνοή του ΜΕΜΟ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε στην προκειμένη περίπτωση, ως οι ίδιες οι ημερομηνίες επιμαρτυρούν, πράγμα το οποίο καθιστά την Αίτηση καταφανώς εκπρόθεσμη και αυτόματα έκθετη σε απόρριψη, καθότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις της σχετικής νομοθετικής διάταξης. Ούτε και μπορεί κατά την κρίση μου να αποδοθεί διαφορετική ερμηνεία στην ανωτέρω νομοθετική διάταξη, με οποιαδήποτε μέθοδο ερμηνείας νομοθετήματος. Ως προς την θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Αιτητών περί αναγκαιότητας επίδοσης προς τον εναγόμενο, επειδή αυτή ήταν ως ανέφερε η πρακτική που ακολουθείτο παλαιότερα, η θέση αυτή δεν βρίσκει έρεισμα στην κείμενη νομοθεσία, εφόσον τέτοια προϋπόθεση δεν υπάρχει στα σχετικά άρθρα του Κεφ. 6. Έστω δε και αν έτσι είχαν τα πράγματα, τούτο δεν εμπόδιζε τους Αιτητές με οποιοδήποτε τρόπο από το να καταχωρίσουν την Αίτησή τους εμπρόθεσμα και να την επιδώσουν στη συνέχεια. Ούτε και τέθηκε τέτοιος ισχυρισμός στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Τέλος, δεν συμμερίζομαι ούτε την θέση της κας Χουλή ότι ο χρόνος είναι δυνατό να παραταθεί λόγω του θέματος της επίδοσης. Για ό,τι αξίζει, επισημαίνω ότι στη νομική βάση της Αίτησης δεν παρατίθεται η Διαταγή 57, βάσει της οποίας είναι δυνατό να παρατείνονται οι προθεσμίες που προβλέπουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας δυνάμει της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ούτε και πρόκειται για θεραπεύσιμη παράλειψη εν πάση περιπτώσει.[1] Ακόμα όμως και αν συμπεριλαμβανόταν η εν λόγω Διαταγή, ούτε αυτό θα περιέσωζε την Αίτηση, καθότι στην υπό κρίση περίπτωση, η προθεσμία έχει τεθεί από σχετικό νομοθέτημα και δεν πρόκειται για διαδικαστικό ζήτημα.[2] Σχετικά παραπέμπω στην Γεωργίου ν. Θεμιστοκλέους κ.ά. 2002
(1)(Γ) Α.Α.Δ. 1498, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «... Οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν δυνατότητα παράτασης του χρόνου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων, όπως η Δ.57∙ έχουν ως αποκλειστικό αντικείμενο την παράταση του χρόνου ο οποίος καθορίζεται από τους ίδιους τους θεσμούς. Δεν παρέχουν τη δυνατότητα παράτασης προθεσμιών, οι οποίες τάσσονται από το νόμο ως καθοριστικές για την άσκηση δικαιώματος προσφυγής στο δικαστήριο». Η εξουσία επομένως της ανανέωσης εγγραφής δικαστικής απόφασης πηγάζει από νομοθετική διαταγή και δεν τίθεται ζήτημα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, το οποίο καλείται, εν προκειμένω, να εξετάσει το κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις που ο νομοθέτης, εν τη σοφία του, έθεσε. Ας σημειωθεί, έστω και εκ του περισσού, ότι ως γνωστό το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι εμποτισμένο με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών και τούτο αντανακλάται σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου.[3] Ούτε και θεωρώ, υπό τις περιστάσεις, ότι θα μπορούσε το Δικαστήριο να παρατείνει τον χρόνο καταχώρισης της Αίτησης, βάσει της σύμφυτης εξουσίας του, λαμβανομένης υπόψη της εξήγησης που δόθηκε από την συνήγορο των Αιτητών για την εκπρόθεσμη καταχώριση της Αίτησης, καθώς επίσης και των αρχών που διέπουν τα της άσκησης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου.[4] Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. ............. Χρ. Γ. Ππεκρή, Προσ. Ε.Δ. [1] Μαχλουζαρίδης ν Χρίστου Ιωαννίδη κ.α.
(1990)1 ΑΑΔ 965. [2] Βλ. κατ' αναλογία Kολλάτου ν. Παναγιώτου
(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ. 895. [3] Βλ. μεταξύ άλλων, Προέδρου της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων 3 CLR 1429
(1985). [4] Τουβλοποιεία Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 109. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο