Αντώνη Κωνσταντή Γλυκαίνου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Υπουργού Εσωτερικών, Αρ. Αγωγής 205/2023, 16/8/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 205/2023 (I justice) Μεταξύ:
- Αντώνη Κωνσταντή Γλυκαίνου
- Κωνσταντίνου Γιαννάκη Γλυκαίνου
- Ελένης Συμεών Γλυκαίνου, το γένος Αδάμου Παπανδρέου ως διαχειριστή της περιουσίας του Συμεών Κωνσταντή Γλυκαίνου δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου στην Αίτηση με αρ. 63/2017 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου Εναγόντων -και- Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Υπουργού Εσωτερικών Εναγομένων Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 16.6.2023 για έκδοση προσωρινού διατάγματος Ημερομηνία: 16 Αυγούστου 2023 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ Πατσιάς Για την Εναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση: κα Χατζηζαχαρία ΑΠΟΦΑΣΗ Η αξίωση των Εναγόντων Στις 16.6.2023 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή δια γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος με την οποία οι Ενάγοντες αξιώνουν τις ακόλουθες θεραπείες: Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να δηλώνεται ότι η Εναγόμενη ουδέν δικαίωμα έχει να επεμβαίνει εντός του κτήματος των Εναγόντων με αριθμό εγγραφής 0/[ ], Τεμάχιο [ ], σχέδιο 2‑291‑381, Τμήμα 6 του Δήμου Παραλιμνίου μετά την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.3.2023 με την οποία ακυρώθηκε η Διοικητική Πράξη υπ΄ αριθμό 568 και κατά συνέπεια το Διάταγμα Απαλλοτρίωσης ημερομηνίας 16.12.
- Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγόμενη να επεμβαίνει εντός του ως άνω αναφερόμενου κτήματος των Εναγόντων. Γ) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.3.2023 καλύπτει ολόκληρο το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/[ ]. Δ) Αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση των Εναγόντων εντός τους κτήματός τους. Η υπό κρίση αίτηση και το Προσωρινό Διάταγμα Στο πλαίσιο μονομερούς αίτησης η οποία, επίσης, καταχωρήθηκε στις 16.6.2023, το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) εξέδωσε διάταγμα με το οποίο η Εναγόμενη διατάζεται να αναστείλει κάθε εργασία εντός του κτήματος των Εναγόντων με αρ. εγγραφής 0/[ ] που σκοπό έχει την κατασκευή του δρόμου και πεζοδρομίου μέχρι πλήρους εκδίκασης και αποπεράτωσης της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου (στο εξής το «Προσωρινό Διάταγμα»). Η αίτηση των Εναγόντων υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1, ο οποίος, ως αναφέρει, είναι εξουσιοδοτημένος από τους υπόλοιπους Ενάγοντες να προβεί και εκ μέρους τους στην ένορκη δήλωση. Γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης προσωπικά, ενώ για τους σκοπούς της ένορκης δήλωσης έχει λάβει νομική συμβουλή από τους δικηγόρους του. Ως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση, οι Ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες του κτήματος με αριθμό εγγραφής 0/[ ], Τεμάχιο [ ] (πρώην τεμάχιο 433), Σχέδιο 2‑291‑ 381, Τμήμα 6, έκτασης 17024 τετραγωνικών μέτρων, τοποθεσία Κάππαρης, μερίδιο το όλο (στο εξής «το Επίδικο Ακίνητο» ‑ αντίγραφα των σχετικών τίτλων ιδιοκτησίας επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 1). Το Επίδικο Ακίνητο επηρεάστηκε από την Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας με αριθμό 5012 στις 23.12.2020 ως Ατομική Διοικητική Πράξη με αριθμό 718 σύμφωνα με την οποία η Εναγόμενη, ως Απαλλοτριούσα Αρχή, γνωστοποιούσε ότι το Επίδικο Ακίνητο είναι αναγκαίο για σκοπούς δημόσιας ωφέλειας, ήτοι για τη βελτίωση της Λεωφόρου Κάππαρη και παρόδων στο Παραλίμνι (αντίγραφο της Γνωστοποίησης του Διατάγματος με αρ. 718 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2). Στις 23.12.2020 η Εναγόμενη δημοσίευσε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας με αριθμό 718 την πρόθεσή της να προβεί σε απαλλοτρίωση της ακίνητης περιουσίας που επηρεάζεται για σκοπούς δημόσιας ωφέλειας, δηλαδή για τη βελτίωση των πιο πάνω αναφερόμενων δρόμων και στην ίδια ανακοίνωση καλούσε το κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο του οποίου η ιδιοκτησία επηρεάζεται και επιθυμεί να υποβάλει ένσταση να πράξει τούτο εντός 30 ημερών από τη δημοσίευσή της (σχετικό το Τεκμήριο 3). Με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 5.1.2021 προς τον Υπουργό Εσωτερικών οι Ενάγοντες υπέβαλαν ένσταση στην πιο πάνω απαλλοτρίωση (η επιστολή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4). Στις 22.2.2021 η Εναγόμενη απέστειλε συστημένη επιστολή προς τους Ενάγοντες που αφορούσαν το κτήμα με αριθμό τεμαχίου 675 και τους ενημέρωνε για την απαλλοτρίωση. Η επιστολή επιδόθηκε στις 5.3.2021 (βλέπε Τεκμήριο 6). Μετά την παραλαβή της πιο πάνω επιστολής δόθηκαν εκ νέου οδηγίες στους δικηγόρους των Εναγόντων να υποβάλουν εκ νέου ένσταση, η οποία καταχωρήθηκε στα γραφεία του Έπαρχου Αμμοχώστου στις 22.3.2021 (η επιστολή ένστασης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 7). Ενώ η ένσταση των Εναγόντων εκκρεμούσε, η Εναγόμενη, ως απαλλοτριούσα αρχή, ξεκίνησε την εφαρμογή της απόφασης με την εκτέλεση διάφορων προκαταρκτικών ενεργειών και μετρήσεων. Κατόπιν αντίδρασης των ιδιοκτητών των κτημάτων, αναβλήθηκε η συγκεκριμένη επίσκεψη των κλιμακίων της Εναγόμενης και των συνεργατών της, ενώ το αρχιτεκτονικό γραφείο που έχει αναλάβει τη μελέτη ήγειρε διάφορα ζητήματα και προς τούτο αποστάληκε σχετική επιστολή ημερομηνίας 2.3.2021 (βλέπε Τεκμήριο 8). Οι δικηγόροι των Εναγόντων απάντησαν με επιστολή τους ημερομηνίας 23.3.2021 (βλέπε Τεκμήριο 9). Με επιστολή της ημερομηνίας 14.4.2021 η Εναγόμενη ενημέρωνε τους δικηγόρους των Εναγόντων για τη λήψη της ένστασης και πως αφού εξεταζόταν θα εδίδετο σχετική απάντηση (βλέπε Τεκμήριο 11). Στη συνέχεια, στις 12.5.2021 ο Ενάγων 1 απέστειλε επιστολή προς τον Υπουργό Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος με την οποία ζητούσε την παρέμβασή του καθότι στον χώρο όπου επρόκειτο να εκτελεστούν τα έργα επηρεάζονται δύο ψηλά θερμοκήπια έκτασης 3,4 δεκαρίων και 1,5 δεκαρίων το καθένα, καθώς επίσης ένα δικτυοκήπειο έκτασης ενός δεκαρίου. Επίσης, τονιζόταν στην επιστολή ότι για την εκτέλεση του έργου θα ήταν αναγκαίο να κατεδαφιστεί αδειούχα οικοδομή (αντίγραφο της επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 12). Επιστολή με το ίδιο περιεχόμενο αποστάληκε και στον Υπουργό Μεταφορών, Συγκοινωνιών και Έργων (σχετικό το Τεκμήριο 13). Ουδεμία εκ των πιο πάνω επιστολών έχει απαντηθεί μέχρι σήμερα. Σημειώνεται, περαιτέρω, στην ένορκη δήλωση πως τα δυο θερμοκήπια και το δικτυοκήπειο δημιουργήθηκαν το 1974, καθώς επίσης ότι για την εκτέλεση του έργου θα πρέπει να ξεριζωθούν δέντρα και να επηρεαστεί δεξαμενή, τουρπίνες άντλησης νερού και υποστατικό με διάφορα πτηνά. Στις 17.12.2021 δημοσιεύτηκε το Διάταγμα Απαλλοτρίωσης ημερομηνίας 16.12.2021 με αριθμό 568 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας εναντίον του οποίου καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες η προσφυγή με αριθμό 139/
- Αποτελεί θέση των Εναγόντων πως με απόφασή του ημερομηνίας 15.3.2023 το Διοικητικό Δικαστήριο ακύρωσε το Διάταγμα Απαλλοτρίωσης σε σχέση με το Τεμάχιο 1 (αντίγραφο της απόφασης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 15). Η απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί. Μετά την έκδοση της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου οι Ενάγοντες έλαβαν διάφορα μέτρα και προέβηκαν σε διαβουλεύσεις με σκοπό την αναστολή των έργων από πλευράς της Εναγόμενης εντός του Επίδικου Ακινήτου. Πιο συγκεκριμένα, οι δικηγόροι τους απέστειλαν τις επιστολές που περιγράφονται στην παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσης (βλέπε Τεκμήριο 16), ενώ το θέμα ενεγράφη στην Επιτροπή Συγκοινωνιών και Έργων της Βουλής των Αντιπροσώπων αρκετές φορές. Σε όλες τις συνεδρίες οι Ενάγοντες ήταν παρόντες ως ενδιαφερόμενα πρόσωπα, όπως παρόντες ήταν αντιπρόσωποι των Δημοσίων Έργων, της Πολεοδομίας, της Αστυνομίας και του Δήμου Παραλιμνίου. Το αίτημα των Εναγόντων ήταν όπως το πλάτος του δρόμου μειωθεί από 72 σε 35 πόδια, σε σχέση με το οποίο η θέση της Εναγόμενης ήταν ότι ουδεμία τροποποίηση των σχεδίων θα μπορούσε να γίνει εκτός αν προέκυπτε αίτημα από τον Δήμο Παραλιμνίου, το οποίο και ακολούθως θα εξεταζόταν. Στο πλαίσιο αυτό, έγιναν και άλλες ενέργειες, οι οποίες, όμως, δεν είχαν θετική, για τους ίδιους, εξέλιξη. Σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα αποστάληκαν από τους Ενάγοντες δύο νέες επιστολές ημερομηνίας 29.5.2023 και 12.6.2023 για τις οποίες ουδεμία απάντηση έχει ληφθεί (βλέπε Τεκμήριο 18). Λόγω των διαβουλεύσεων που ήταν σε εξέλιξη, τα Δημόσια Έργα δεν εισήλθαν εντός του Επίδικου Ακινήτου από την 15.3.2023 για την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας. Παρόλα αυτά, στις 13.6.2023 οι Ενάγοντες ενημερώθηκαν ότι το Τμήμα Δημόσιων Έργων και ο εργολάβος ζήτησαν τη βοήθεια της Αστυνομίας προκειμένου να εισέλθουν εντός του Επίδικου Ακινήτου ώστε να αρχίσουν τις εργασίες και ως εκ τούτου προχώρησαν με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Η ένσταση της Εναγόμενης Μετά την επίδοση του Προσωρινού Διατάγματος στην Εναγόμενη, η τελευταία καταχώρησε ένσταση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: 1)Ο τίτλος της αγωγής είναι λανθασμένος και δεν υπάρχει συμμόρφωση με τις πρόνοιες του Άρθρου 57 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/
- 2) Με την απόφαση ημερομηνίας 15.3.2023 στην προσφυγή με αριθμό 139/2022 δεν ακυρώθηκε η απαλλοτρίωση ολόκληρου του απαλλοτριωθέντος μέρους του επίδικου Τεμαχίου 1, αλλά μόνο το μέρος της απαλλοτριωθείσας έκτασης επί της οποίας υπάρχει κατοικία. 3) Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη καθότι με την αιτούμενη θεραπεία επιδιώκεται η παρεμπόδιση νόμιμων ενεργειών και διαδικασιών. 4) Η οποιαδήποτε είσοδος εκπροσώπων της Εναγόμενης στο Επίδικο Ακίνητο έγινε στη βάση διατάγματος επίταξης το οποίο βρίσκεται σε ισχύ και δεν έχει προσβληθεί με προσφυγή, με αποτέλεσμα η επίταξη να καθίσταται νόμιμη, χωρίς οποιανδήποτε πιθανότητα ανατροπής του τεκμηρίου που υπό τις περιστάσεις δημιουργείται. 5) Η αίτηση είναι καταχρηστική και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της διαδικασίας κατασκευής του έργου. 6) Οι Ενάγοντες δεν αποκάλυψαν πλήρως όλα τα ουσιώδη και πραγματικά γεγονότα και πρόβαλαν τα γεγονότα κατά τρόπο ελλιπή και παραπλανητικό, εφόσον δεν υφίσταται οποιαδήποτε παράνομη επέμβαση. 7) Σε κάθε περίπτωση και άνευ βλάβης των πιο πάνω λόγων ένστασης, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει σωρευτικά το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/
- 8) Οι Ενάγοντες στερούνται οποιουδήποτε αγώγιμου δικαιώματος εναντίον της Εναγόμενης και δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής. 9) Οι Ενάγοντες δεν παρουσίασαν μαρτυρία από την οποία να καταδεικνύεται ότι υπάρχει πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπεία, ούτε εντοπίζεται το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις ώστε να δικαιολογείται η έκδοση και/ή η συνέχιση της ισχύς του Προσωρινού Διατάγματος. 10) Οι Ενάγοντες δεν προβάλλουν οποιονδήποτε ισχυρισμό επί τω ότι η μη διατήρηση του Διατάγματος θα καταστήσει δύσκολη ή αδύνατη την απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Ανώτερης Λειτουργού Πολεοδομίας στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, η οποία γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης λόγω της εμπλοκής της στην υπόθεση και από μελέτη των διοικητικών φακέλων που τηρούνται στο Τμήμα. Ως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση, το τεμάχιο 1 του Επίδικου Ακινήτου επηρεάζεται από πρόνοια της Δήλωσης Πολιτικής Παραλιμνίου που δημοσιεύθηκε ως Α.Δ.Π. με αρ. 627 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 8.7.2011 και συγκεκριμένα από σχέδιο χάραξης δρόμου πρωταρχικής σημασίας. Επηρεάζεται, επίσης, από το πολεοδομικό οδικό έργο «Βελτίωση της Λεωφόρου Κάππαρη στο Παραλίμνι» με το οποίο ουσιαστικά υλοποιείται επί εδάφους η πιο πάνω πρόνοια της Δήλωσης Πολιτικής Παραλιμνίου (βλέπε Τεκμήριο 1). Για την υλοποίηση του προαναφερόμενου έργου, απαιτήθηκε η εξασφάλιση ιδιωτικής ακίνητης ιδιοκτησίας μέσω απαλλοτρίωσης και για αυτό προωθήθηκε η δημοσίευση της Γνωστοποίησης Απαλλοτρίωσης με αρ. Α.Δ.Π. 718 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 23.12.2020 και του Διατάγματος Απαλλοτρίωσης με αρ. Α.Δ.Π. 568 που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 17.12.2021 (βλέπε Τεκμήρια 2 και 3). Για σκοπούς έναρξης των κατασκευαστικών εργασιών δημοσιεύθηκε το Διάταγμα Επίταξης με αρ. Α.Δ.Π. 405 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 27.8.2021 (βλέπε Τεκμήριο 4). Σκοπός των Διοικητικών Πράξεων, ως αναφέρεται στη Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης, είναι η βελτίωση της Λεωφόρου Κάππαρη και παρόδων στο Παραλίμνι. Στη συνέχεια της ένορκης δήλωσης καταγράφεται το ιστορικό και οι λεπτομέρειες που αφορούν τόσο τον επηρεασμό του Επίδικου Ακινήτου από τις πιο πάνω αναφερόμενες Διοικητικές Πράξεις όσο και το έργο που σήμερα υλοποιείται επί τόπου. Περαιτέρω, η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται στις αντιδράσεις των ιδιοκτητών και τη χρησιμοποίηση από μέρους τους διαφόρων μεθόδων για ακύρωση των έργων στο τεμάχιο τους, οι οποίες, σύμφωνα με την Εναγόμενη, προκαλούν τεράστιες δυσκολίες στη συνέχιση των εργασιών, δίδοντας, παράλληλα, το δικαίωμα στον εργολάβο που ανέλαβε την κατασκευή του έργου, για διεκδίκηση αποζημιώσεων από αυτήν, πράγμα που έχει ήδη πράξει. Υποδεικνύεται, επίσης, πως οι αντιδράσεις των ιδιοκτητών προέκυψαν μόνο όταν η διοίκηση προγραμμάτισε την υλοποίηση των σχεδιασμών της στην περιοχή όπου χωροθετείται το Επίδικο Ακίνητο, απαιτώντας επίμονα από δημόσιους λειτουργούς να προωθήσουν ευνοϊκές για αυτούς τροποποιήσεις του θεσμοθετημένου Σχεδίου Ανάπτυξης, παραγνωρίζοντας ότι η αποδοχή του αιτήματος τους θα οδηγήσει σε καταστρατήγηση των ευρύτερων στόχων και σχεδιασμών για την περιοχή. Αποτελεί θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η είσοδος των λειτουργών της Διοίκησης εντός του Επίδικου Ακινήτου είτε κατά το χρονικό στάδιο που εκκρεμούσε η ένσταση των Αιτητών εναντίον της Γνωστοποίησης Απαλλοτρίωσης είτε μετά την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου δεν ήταν παράνομη, εφόσον καλυπτόταν από το Διάταγμα Επίταξης. Το Επίδικο Ακίνητο είναι δεσμευμένο από το 1997 από το Ρυθμιστικό Σχέδιο για τη διεύρυνση της Λεωφόρου Κάππαρη το οποίο εγκρίθηκε από το Δήμο Παραλιμνίου και τους αρμόδιους φορείς από το
- Υποστηρίζεται, περαιτέρω, πως το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας πρόσφερε στους Αιτητές το ποσό των €710,000 ως αποζημίωση για τον επηρεασμό του τεμαχίου τους, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα του αρχικού σχεδιασμού (πριν από την επικείμενη μερική ανάκληση της απαλλοτρίωσης), που προέβλεπε την κατεδάφιση της υφιστάμενης κατοικίας, την αποκοπή δέντρων και την κατεδάφιση θερμοκηπίων. Το ποσό αυτό είναι αρκετά υψηλό και θέτει τους Αιτητές, σύμφωνα με την Εναγόμενη, σε πλεονεκτικότερη θέση από άλλους ιδιοκτήτες κατά μήκος της Λεωφόρου Κάππαρη, των οποίων οι περιουσίες είτε αποζημιώθηκαν σε χαμηλότερες τιμές είτε παραχωρήθηκαν δωρεάν στο δημόσιο στο πλαίσιο εξασφάλισης άδειας για την ανάπτυξη των τεμαχίων τους. Συναφώς σημειώνεται πως μια ενδεχόμενη απόφαση της διοίκησης για τροποποίηση του πλάτους του δρόμου, ως η εισήγηση των Αιτητών, θα επηρεάσει γειτονικά τεμάχια και την ευρύτερη περιοχή, χωρίς να παρέχεται το δικαίωμα στους υπόλοιπους ιδιοκτήτες να παραθέσουν τις απόψεις τους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα ζητήματα που αφορούν στις ενέργειες της διοίκησης σε σχέση με το Επίδικο Ακίνητο έχουν εξεταστεί από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της Προσφυγής με αρ. 139/2022 και δεν είναι επίδικα στην παρούσα υπόθεση. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, οι Αιτητές έχουν ερμηνεύσει λανθασμένα την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, αφού από το κείμενο της απόφασης είναι ξεκάθαρο ότι η ακυρωτική απόφαση αφορά μόνο την έκταση που λαμβάνει η κατοικία που βρίσκεται εντός του Τεμαχίου 1 και όχι ολόκληρο το Τεμάχιο
- Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα παράνομης επέμβασης, οι δε Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση με σκοπό την καθυστέρηση του έργου και την τροποποίηση του σχεδιασμού με ενέργειες εκτός νομικού πλαισίου. Όλες οι ενέργειες της Εναγόμενης και ειδικότερα η είσοδος εντός του Επίδικου Ακινήτου μετά την 15.3.2023 είναι καθόλα νόμιμες και ορθές. Σε σχέση με τη θέση των Αιτητών περί ύπαρξης αδειούχων οικοδομών, θερμοκηπίων, δέντρων, υποστατικών κλπ, σημειώνεται πως αν και το Επίδικο Ακίνητο είναι σε οικιστική ζώνη, οι Αιτητές επιμένουν να διατηρούν παράνομα αγροτικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες σε αυτό. Η δε μαζική εκτροφή ζώων και πτηνών καθώς και η ανέγερση θερμοκηπίων, δεξαμενών και αντλιοστασίων, προκαλούν οχληρία και δυσοσμία και γενικά υποβαθμίζουν το περιβάλλον. Τα υποστατικά που ανεγέρθηκαν στο Επίδικο Ακίνητο κατασκευάστηκαν και λειτουργούν παράνομα και ως εκ τούτου οι Αιτητές δεν μπορούν να επωφεληθούν από την δική τους παρανομία. Επιπρόσθετα, σημειώνεται πως εάν κατά την εκτέλεση του έργου διαφανεί ότι επηρεάζονται δέντρα σημαντικής αξίας, θα γίνει προσπάθεια να διατηρηθούν ή μεταφυτευτούν σε σημεία που θα υποδειχθούν από τους ιδιοκτήτες, ενώ σε κάθε περίπτωση οι Αιτητές θα αποζημιωθούν αναλόγως. Στο ίδιο πλαίσιο σημειώνεται πως για το Τεμάχιο 1 είχαν εκδοθεί από το Δήμο Παραλιμνίου το 1983 δυο άδειες οικοδομής για την ανέγερση δυο κατοικιών. Το 1993 οι ιδιοκτήτες υπέβαλαν αίτηση για ανανέωση των αδειών. Η μια άδεια δεν ανανεώθηκε λόγω του ότι ουδεμία εργασία είχε αρχίσει, ενώ σε σχέση με την άλλη άδεια διαπιστώθηκε ότι οι οικοδομικές εργασίες άρχισαν μεν, πλην, όμως, η οικοδομή δεν ανεγειρόταν με βάση την άδεια λόγω επέμβασης σε προτεινόμενη ρυμοτομία. Στη βάση των όσων συνοψίζονται πιο πάνω, είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί εφόσον με αυτή επιχειρείται ουσιαστικά η καθυστέρηση του έργου, οι δε Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει τις απαιτούμενες από το Νόμο προϋποθέσεις. Ακροαματική διαδικασία Κατά την ακροαματική διαδικασία οι δυο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους και ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε. Αγορεύοντας ο κ Πατσιάς υποστήριξε πως με βάση τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, όλες οι απαιτούμενες προϋποθέσεις ικανοποιούνται, με τρόπο ώστε να δικαιολογείται η οριστικοποίηση του Προσωρινού Διατάγματος, υποδεικνύοντας πως η Εναγόμενη και οι αντιπρόσωποι αυτής ενεργούν παράνομα και ετσιθελικά. Αντίθετη ήταν η θέση της κας Χατζηζαχαρία η οποία ζήτησε την ακύρωση του Προσωρινού Διατάγματος. Στο πλαίσιο της αγόρευσης της επεσήμανε πως με την απόφαση ημερομηνίας 15.3.2023 στην Προσφυγή με αρ. 139/2022 ακυρώθηκε μόνο μέρος της απαλλοτριωθείσας έκτασης, ενώ η είσοδος των εκπροσώπων της Εναγόμενης στο Επίδικο Ακίνητο έγινε στη βάση Διατάγματος Επίταξης το οποίο είναι σε ισχύ μέχρι σήμερα και δεν έχει προσβληθεί με προσφυγή. Νομική Πτυχή Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συντηρητικών ενδιάμεσων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/
- Σύμφωνα με αυτό, η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, νοουμένου ότι πληρούνται σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτών διάδικος σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος έχουν ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλέπε Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 Α.Α.Δ. 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia
(1987)1 Α.Α.Δ. 303, KOT v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152 και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων v. Παραρλάμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051). Η πρώτη προϋπόθεση ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, το οποίο είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, ικανοποιείται εάν καταδεχθεί ότι ο αιτητής έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα τα οποία καταδεικνύουν την ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο κρίνεται συνήθως σε συνάρτηση με το κατά πόσον η επιδίκαση αποζημιώσεων στον αιτητή στο τελικό στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της αγωγής είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του. Εάν η απάντηση είναι θετική τότε, κατά βάση, η έκδοση ή συνέχιση προσωρινού διατάγματος δεν κρίνεται απαραίτητη (βλέπε Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1 A.A.Δ. 255). Όμως, οι έννοιες του δύσκολου ή αδύνατου απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν περιορίζονται στη δυνατότητα χρηματικής αποζημίωσης αλλά ανάλογα με τις συγκεκριμένες παραμέτρους της κάθε περίπτωσης, περιλαμβάνουν και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια και παράγοντες που το Δικαστήριο πρέπει να έχει κατά νου (βλέπε μεταξύ άλλων Cambridge Nutrition Ltd v British Broadcasting Corp.
(1990)3 All E.R. 523 και Zena Company Ltd v Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1846). Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Οdysseos (πιο πάνω), ακόμα και εάν πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το ζήτημα παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που τέθηκαν ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων (σχετικές επί του θέματος είναι οι αποφάσεις Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Βασίλη (πιο πάνω), Παλιομυλίτου ν. Παναγιώτου κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 407, K. Christodoulides Land and Building Developments Ltd v. Φιλόκυπρου Γεώργιου Ματθαίου
(2005)1 Α.Α.Δ. 310 και Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της αξίωσης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλέπε Άκης Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστίνας Χριστόφορου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Το πιο πάνω εγχείρημα γίνεται μόνο για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει το αναγκαίο υλικό για τη διαπίστωση ύπαρξης των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60 (βλέπε C.T. Tobacco Ltd ν. Εκδόσεις Αρκτίνος κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 853). Όπως, μάλιστα, υποδείχθηκε στην υπόθεση Τ.Α. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802, σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος εκείνο που χρειάζεται δεν είναι απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Τα δικαιώματα των διαδίκων θα αποφασιστούν μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας από το μόνο αρμόδιο σώμα που δεν είναι άλλο από το Δικαστήριο το οποίο θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Η αίτηση δεν βασίζεται μόνο επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, αλλά και στις πρόνοιες των άρθρων 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Τα άρθρα 4 και 5 προνοούν για συγκεκριμένες περιπτώσεις διαταγμάτων, αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν. 14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων (βλ. ΑΒΡ Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστόφορου κ.ά. (πιο πάνω)). Μελέτη των θέσεων που προβάλλουν οι Αιτητές δεικνύει πως το άρθρο 5 του Κεφ. 6 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση αφού με την αίτηση δεν επιδιώκεται διάταγμα που περιορίζει τη συναλλαγή σχετικά με γη, αλλά διάταγμα για τη διατήρηση και φύλαξη της γης. Επομένως, η αίτηση θα εξεταστεί με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και το άρθρο 4 του Κεφ. 6. Ο συσχετισμός των προϋποθέσεων που καθορίζονται στα δυο πιο πάνω νομοθετήματα, ήτοι στο άρθρο 4 του Κεφ. 6 και στο άρθρο 32 του Ν. 14/60, αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης και ανάλυσης σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 Α.Α.Δ. 520 και Ευρυπίδης Φ. Ζεμενίδης ν. Άννας Ζεμενίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 54). Μέσα από τη σχετική νομολογία μπορεί να εξαχθεί αβίαστα το συμπέρασμα ότι όταν το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα βάσει του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο θα μπορούσε να εκδοθεί και δυνάμει του άρθρου 4 του Κεφ. 6, θα πρέπει να λάβει υπόψη και τα ειδικά κριτήρια που εκτίθενται στα πιο πάνω άρθρα του Κεφ. 6. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Προχωρώντας στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, και χωρίς σε καμία περίπτωση να αποφασίζω αναφορικά με την ουσία της αγωγής, σημειώνω τα εξής: Αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση, επαναλαμβάνεται ότι το κατά πόσον υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση διαπιστώνεται με βάση τα δικόγραφα χωρίς να γίνεται αναφορά στην αποδεικτική δύναμη της όποιας μαρτυρίας έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της αίτησης. Μελετώντας το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα σε συνάρτηση με την ένορκη δήλωση δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, διαπιστώνεται πως η αξίωση των Εναγόντων βασίζεται στην κατ' ισχυρισμό παράνομη επέμβαση στο Επίδικο Ακίνητο από τους αντιπροσώπους της Εναγόμενης, με δεδομένη, μεταξύ άλλων, τη θέση των Εναγόντων επί τω ότι η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.3.2023 αφορά σε όλο το ακίνητο. Επομένως, η πρώτη προϋπόθεση, η οποία αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης των Εναγόντων, πληρείται εφόσον από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι Ενάγοντες έχουν αποκαλύψει στο δικόγραφό τους σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Αναφορικά με τη δεύτερη προϋπόθεση θα πρέπει να εξεταστεί το μαρτυρικό υλικό το οποίο έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, τόσο από πλευράς Εναγόντων όσο και από πλευράς Εναγόμενης. Οι θέσεις των δυο πλευρών αναφορικά με την ουσία της αξίωσης των Εναγόντων προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση, το περιεχόμενο των οποίων συνοψίζεται πιο πάνω. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία που παρατίθεται σε σύνοψη πιο πάνω, είναι αρκετό ο ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Στην Odysseos ν. Pieris Estates & Others (πιο πάνω) αναφέρθηκε ότι η έννοια της «πιθανότητας» (probability) στο άρθρο 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή να καταδείξει ότι έχει ορατή ευκαιρία να επιτύχει. Στη σελίδα 569 της απόφασης τονίζονται τα εξής: «The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re IS. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.). "A probability", in the context of the proviso to s. 32
(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success.» Έχοντας υπόψη τις θέσεις των δυο πλευρών και χωρίς να καταλήγω σε οποιοδήποτε τελικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα αντικρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, αποτελεί κρίση μου ότι τα όσα επικαλούνται οι Ενάγοντες προς υποστήριξη της αίτησης, με το περιορισμένο βάρος που έχουν για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Επαναλαμβάνεται πως στη βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δυο πλευρές, προκύπτει αφενός θέμα ερμηνείας της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου και της έκτασης στην οποία αυτή αφορά, αφετέρου προβάλλονται αντικρουόμενες θέσεις αναφορικά με την ισχύ του Διατάγματος Επίταξης που εκδόθηκε στη βάση της απαλλοτρίωσης, κατόπιν της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου, που κατ' επέκταση αφορά το νόμιμο ή μη της εισόδου των αντιπροσώπων της Εναγόμενης στο Επίδικο Ακίνητο. Τα όσα η πλευρά των Εναγόντων προβάλλει στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση είναι επαρκή ώστε να καταδείξουν την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας τους στην αγωγή, και τούτο, στο βαθμό που αναμένεται να καταδειχθεί στο στάδιο αυτό. Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται, σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν. 14/60, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός ενδιάμεσου διατάγματος, αφορά στο κατά πόσον, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, στον αιτητή, σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση που αυτός επιτύχει στις αξιώσεις του. Στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 αναφέρθηκε ότι «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». (βλ.επίσης Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 C.L.R. 231). Η πιο πάνω αντίκριση επαναλήφθηκε και στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (πιο πάνω). Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1 Α.Α.Δ. 317, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Όπως υποδείχθηκε και στην Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά. ν. Hellenic Bank Public Company Limited, Πολιτική Έφεση αρ. Ε203/2023, απόφαση ημερομηνίας 11.9.2019, η πιο πάνω νομολογία σαφώς προσδιορίζει ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την υποκατάσταση της υλικής ζημιάς. Θα πρέπει, συνεπώς, να λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία, περιλαμβανομένης της προστασίας των δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό, βεβαίως, δεν εξετάζεται αορίστως, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το περιεχόμενο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και συμπεριλαμβάνονται μέσα στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Μελετώντας την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 που κατατέθηκε για σκοπούς υποστήριξης της αίτησης, δεν εντοπίζεται σε αυτήν οποιαδήποτε αναφορά, πόσω μάλλον σαφής και τεκμηριωμένη, επί τω ότι οι Ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, ούτε δίδονται στοιχεία άλλα από τα οποία να συνάγεται ότι δεν θα είναι δυνατή ή ευχερής η πλήρης απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Αποτελεί κρίση μου πως στην προκειμένη περίπτωση η τρίτη προϋπόθεση δεν ικανοποιείται αφού δεν έχουν καταδειχθεί τέτοια γεγονότα που να στοιχειοθετούν το ενδεχόμενο να μην αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Στο πλαίσιο αυτό τονίζεται πως δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου η αναφορά στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 1 επί τω ότι από το έργο επηρεάζονται δυο θερμοκήπια, ένα δυκτιποκήπειο, τρείς τουρπίνες νερού, μια δεξαμενή και ζώα, πτηνά και δέντρα. Από μόνη της η εν λόγω αναφορά, εντελώς απομονωμένη και χωρίς οποιοδήποτε άλλο στοιχείο, δεν είναι ικανή να ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν καθορίστηκε η αξία αυτών και η όποια επίδραση στους Ενάγοντες ως αποτέλεσμα του επηρεασμού των υποστατικών και ζώων και πτηνών. Σε κάθε περίπτωση, οι όποιες ζημιές (σε σχέση με αυτά) θα υποστούν οι Αιτητές σε περίπτωση μη έγκρισης της υπό κρίση αίτησης, οι οποίες ουδόλως προσδιορίζονται, αφενός μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήμα, αφετέρου δεν προβάλλεται από τους Αιτητές οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί ενδεχόμενης αδυναμίας της Κυπριακής Δημοκρατίας να ικανοποιήσει την όποια απόφαση τυχόν εκδοθεί υπέρ τους στο πλαίσιο της αγωγής. Στοιχείο που επίσης συνυπολογίζεται στο πλαίσιο αυτό είναι η θέση της Εναγόμενης (βλέπε παραγράφους 7.1-7.4 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση) περί διατήρησης παράνομων αγροτικών και κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων από τους Ενάγοντες στο Επίδικο Ακίνητο και πρόκλησης οχληρίας, σε σχέση με την οποία η ενόρκως δηλούσα δεν αντεξετάστηκε. Παρομοίως, οι όποιοι ισχυρισμοί προβάλλονται σε σχέση με το νόμιμο ή μη των ενεργειών των αντιπροσώπων της Εναγόμενης, θέμα που άπτεται της δεύτερης προϋπόθεσης, η οποία έχει εξεταστεί και κριθεί ήδη, δεν είναι ικανοί να αλλοιώσουν τα δεδομένα που τυγχάνουν καταγραφής αμέσως πιο πάνω. Η πιο πάνω κρίση του Δικαστηρίου καλύπτει και την αντίστοιχη προϋπόθεση που τίθεται στο άρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, ως προς την αναγκαιότητα έκδοσης του διατάγματος ώστε να παρεμποδιστεί οποιαδήποτε απώλεια, ζημιά ή δυσμενής επηρεασμός στην περιουσία αν δεν εκδοθεί το διάταγμα, η οποία υπό το φως των πιο πάνω, δεν ικανοποιείται. Ενόψει της αναγκαιότητας σωρευτικής ικανοποίησης των τριών προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60, και των αντίστοιχων προϋποθέσεων του άρθρου 4 του Κεφ. 6 είναι πρόδηλο πως η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Με δεδομένη την πιο πάνω κρίση του Δικαστηρίου, παρέλκει η αναγκαιότητα εξέτασης οποιουδήποτε άλλου ζητήματος. Συνακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται και το Προσωρινό Διάταγμα παύει να ισχύει. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον των Εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ................ Γ. Πετάση Κορφιώτη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο