Επί τοις αφορώσι την εταιρεία SKY CAC LIMITED ν. Επί τοις αφορώσι την εταιρεία ALPHA BANK CYPRUS LTD, Αίτ. Αρ.: 655/22, 30/8/2024

(6)αίτημα αναβολής. Αντιλαμβανόμενοι οι Αιτητές, λόγω και της θέσης των Καθ΄ων η αίτηση όπως εκφράστηκε στην ηλεκτρονική επικοινωνία, ότι θα ήταν δύσκολο να εγκριθεί το αίτημά τους ζήτησαν την διακοπή της διαδικασίας άνευ βλάβης δυνάμει της Δ.15 των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών. Το αίτημα των Αιτητών αντιμετωπίστηκε από την πλευρά των Καθ΄ων η αίτηση με δυσφορία και ένσταση γιατί η πλευρά τους ερχόταν πάντοτε έτοιμη για την ακρόαση. Η θέση τους ως εκφράστηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο τους κα Πολυβίου και υιοθετήθηκε από τους λοιπούς δικηγόρους ήταν ότι συγκατατίθενται στη διακοπή με έξοδα υπέρ των Καθ΄ων η αίτηση, όμως αντιτίθενται στη διακοπή άνευ βλάβης. Το Δικαστήριο ζήτησε να ακούσει και τις δύο πλευρές για το θέμα του κατά πόσο η αίτηση μπορεί να διακοπεί ανεπιφύλακτα. Ο κ. Βορκάς αγορεύοντας για τους Αιτητές ανέφερε ότι η υπό κρίση αίτηση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Εταιρική Αίτ.1004/21 στην οποία υπάρχει πανομοιότυπη αίτηση και έχει επιφυλαχθεί απόφαση και θα ήταν καλύτερα να αναμένεται η έκδοση απόφασης σ΄ εκείνη αφού η υπό κρίση αίτηση δεν έχει προχωρήσει σε ακρόαση. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι θα έπρεπε να βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να εκφράσει τις θέσεις της σε σχέση με τα όσα προβάλλονται από τους Αιτητές. Το Δικαστήριο ζήτησε να ενημερωθεί κατά πόσο η πλευρά των Αιτητών θα δεσμευτεί με το αποτέλεσμα της Εταιρικής Αίτ.1004/21 και η απάντηση ήταν αρνητική. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι το Δικαστήριο, στις 29/05/2024, εξέδωσε αιτιολογημένη απόφαση με την οποία απέρριψε το αίτημα των Αιτητών για συνεκδίκαση της παρούσας με την Εταιρ. Αιτ.1004/21 και την Εταιρ. Αιτ.645/22 για τους λόγους που καταγράφονται στην απόφασή του. Η συγκεκριμένη απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε, ως ενημερώθηκε το Δικαστήριο, οπόταν το αποτέλεσμά της είναι δεσμευτικό. Ο κ. Βορκάς αγορεύοντας προφορικά ζήτησε όπως επιτραπεί η απόσυρση της αίτησης με το δικαίωμα επανακαταχώρησης νέας. Υποστήριξε, με αναφορά στο σκεπτικό της απόφασης Kypreos v. Kypreos

(1984)1 C.L.R. 565, ότι εάν ένας διάδικος επιθυμεί να τερματίσει τη διαδικασία την οποία ο ίδιος ξεκίνησε δεν μπορεί να καταπιεστεί στο να την συνεχίσει. Η κα Πολυβίου στην αγόρευσή της προώθησε τον ισχυρισμό ότι η αίτηση για διακοπή της διαδικασίας προέκυψε λόγω του ότι δεν εγκρίθηκε το αίτημα αναβολής. Στην αγόρευσή της συμφώνησε ότι εφαρμόζεται η Δ.15 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών όμως προώθησε τη θέση ότι ενόψει του σταδίου που βρίσκεται η διαδικασία, στην υπό κρίση αίτηση, η με επιφύλαξη διακοπή της θα οδηγούσε στο να αποκτήσουν οι Αιτητές αθέμιτο πλεονέκτημα. Υποστήριξε με αναφορά σε νομολογία, ότι στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι το δικαίωμα απόσυρσης ασκείται καταχρηστικά ή όπου με το συγκεκριμένο διάβημα ο αιτών θα αποκτήσει δικονομικό πλεονέκτημα σε βάρος του καθ΄ου η αίτηση, τότε το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να μην επιτρέψει την άνευ βλάβης διακοπή της διαδικασίας. Παρέπεμψε στην απόφαση Kypreos v. Kypreos (ανωτέρω) για να εισηγηθεί ότι το Δικαστήριο δεν επιτρέπει την με επιφύλαξη απόσυρση υπόθεσης εκεί όπου ο διάδικος θα αποκτήσει τακτικό πλεονέκτημα. Παρέπεμψε και σε αγγλική νομολογία επι του θέματος. Προώθησε τη θέση ότι αν επιτραπεί στους Αιτητές να αποσύρουν την αίτησή τους με επιφύλαξη, γνωρίζοντας τα επιχειρήματα των Καθ΄ων η αίτηση, τότε θα εξασφαλίσουν δικονομικό πλεονέκτημα αφού θα διορθώσουν τα λάθη τους και τα κενά, ήτοι με την προσθήκη πρόσθετης μαρτυρίας και πρόσθετων ισχυρισμών. Κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει το αίτημα για απόσυρση άνευ βλάβης. Ο κ. Μίτλετον και η κα Θεοδώρου συμφώνησαν με τα όσα λέχθηκαν από την κα Πολυβίου και τόνισαν ότι δεν υπάρχει ένσταση στην απόσυρση της αίτησης, όμως θα πρέπει να είναι χωρίς επιφύλαξη, για τους λόγους που εξηγήθηκαν. Το Δικαστήριο θεωρεί χρήσιμο να καταγράψει, για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης, το ιστορικό της διαδικασίας. Σύμφωνα με τον φάκελο του Δικαστηρίου προκύπτουν τα ακόλουθα: Στις 07/12/2022 Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εξέδωσε διάταγμα με το οποίο επικυρώθηκε το Σχέδιο Διακανονισμού μεταξύ της Alpha Bank Cyprus Limited, της SKY CAC LTD και του μετόχου τους Alpha Διεθνών Συμμετοχών Μονοπρόσωπη Α.Ε. Λήφθηκαν στη συνέχεια από τους Αιτητές τα ακόλουθα δικαστικά διαβήματα: Στις 03/02/2023 καταχωρίστηκε αίτηση παραμερισμού του συγκεκριμένου διατάγματος ημερ. 07/12/2022 στην οποία καταχωρίστηκε Ένσταση από τους Καθ΄ ων η αίτηση στις 06/04/2023 και ακολούθως ορίστηκε για ακρόαση στις 27/06/

1. Ακολούθησε η καταχώρηση της μονομερούς αιτήσεως για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων ημερομηνίας 03/03/2023 στην οποία καταχωρίστηκε ένσταση στις 06/04/
2. Στις 21/04/2023 καταχωρίστηκε αίτηση για καταχώριση Συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για την οποία καταχωρίστηκε ένσταση στις 25/04/
3. Στις 20/06/2023 καταχωρίστηκε δεύτερη αίτηση για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Στις 14/08/2023 καταχωρίστηκε αίτηση για επίδοση σε Ενδιαφερόμενα Μέρη στο εξωτερικό. Ακολούθησε δεύτερη αίτηση ημερ. 15/11/2023 για επίδοση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν προωθήθηκε. Στις 28/11/2023 καταχωρίστηκε αίτηση για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων για ν' ακολουθήσει ένα μήνα μετά, στις 20/12/2023 αίτηση για παρακοή των εκδοθέντων διαταγμάτων από τον Διαχειριστή - Παραλήπτη που είχε διοριστεί δυνάμει των Κυμαινόμενων Ομολόγων τα οποία είχαν παραχωρηθεί προς όφελος της Τράπεζας. Στις 10/01/2024 καταχωρίστηκε αίτηση για αναστολή εκδίκασης της αίτησης ημερομηνίας 03/02/2023 και την 01/03/2024 καταχωρίστηκε η αίτηση συνεκδίκασης με τις Εταιρ. Αιτ. 1004/21 και 645/
4. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε των αιτήσεων και έκδωσε αιτιολογημένες αποφάσεις, μετά από ακρόαση στις περισσότερες από αυτές. Επίσης λόγω διαφωνίας των Αιτητών με το δικηγόρο τους, στις 09/02/2024 έγινε αλλαγή δικηγόρου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το αίτημα για διακοπή της διαδικασίας εδράζεται στις πρόνοιες της Δ.15 θ.1 η οποία προνοεί ως ακολούθως: «
5. The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant's defence, or after the receipt of the defendant's pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action against all or any of the defendants or withdraw any part or parts off his alleged cause of complaint, and thereupon he shall pay such defendant's costs of the action, or if the action be not wholly discontinued, the costs occasioned by the matter so withdrawn. Such costs shall be taxed, and such discontinuance or withdrawal, as the case may be, shall not be a defence to any subsequent action. Save as in this Rule otherwise provided, it shall not be competent for the plaintiff to withdraw the record or discontinue the action without leave of the Court or a Judge, but the Court or a Judge may, before or at or after the hearing or trial, upon such terms as to costs, and as to any other action, and otherwise as may be just, order the action to be discontinued, or any part of the alleged cause of complaint to be struck out. The Court or a Judge may, in like manner and with the like discretion as to terms, upon the application of a defendant, order the whole or any part of his alleged grounds of defence or counter-claim to be withdrawn or struck out, but it shall not be competent to a defendant to withdraw his defence or any part thereof, without such leave.
6. When a cause has been set down or fixed for trial, it may be withdrawn by either plaintiff or defendant, upon producing to the Registrar a consent in writing signed by the parties.». (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Αξίζει να σημειωθεί ότι οι νέοι αγγλικοί Θεσμοί και συγκεκριμένα το Μέρος 38 των CPR 2021 που αφορά τη διακοπή, το οποίο έχει ενσωματωθεί και ως Μέρος 11 στους νέους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς του 2023, προνοεί για δικαιωματική διακοπή με την καταχώριση της ειδοποίησης διακοπής. Όμως στην επεξηγηματική σημείωση στο Civil Procedure Rules 2021, Volume I, στη σελ.1322, ήτοι το White Book, καταγράφεται η αρχή ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στην περίπτωση που καταχωριστεί αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης διακοπής, θα πρέπει να ασκείται με τέτοιο τρόπο που να δίνει αποτέλεσμα στον πρωταρχικό σκοπό για τη δίκαιη αντιμετώπιση με αναλογικό κόστος. Τα μέρη φαίνεται να συμφωνούν ότι στο στάδιο που βρίσκεται η διαδικασία απαιτείται η άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή της διαδικασίας. Οι προϋποθέσεις που διέπουν την παραχώρηση άδειας για απόσυρση μιας αίτησης καταγράφονται στην απόφαση Kypreos v. Kypreos (ανωτέρω), στην οποία παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών. Παραπομπή γίνεται στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Kypreos v. Kypreos (ανωτέρω): « The Rule conditioning withdrawal of proceedings after a certain stage, that is, after a formal step is taken with a view to continuing the litigation after the filing of defence, replaced the common law rule to claim a nonsuit, and the rule of equity entitling a party to dismiss his bill at his own option that permitted the plaintiff to discontinue proceedings at any stage before judgment. The object of the new rule is to ensure no abuse is made of the judicial process. A litigant will not be allowed to withdraw an action in anticipation of the outcome of the proceedings. After a formal step is taken, subsequent to defence, signifying unequivocally a decision to pursue litigation, the leave of the Court is required before a party is allowed to discontinue litigation. A party will not ordinarily be compelled to litigate against his will. This is not the object of the rule requiring leave. The primary purpose of the rule is to empower the Court to refuse leave whenever it is sought thereby to gain a tactical advantage. Graham, J., I believe with respect, put the matter in a nutshell when he said, "The principles to be culled from these cases are, in my judgment, that the Court will, normally at any rate, allow a plaintiff' to discontinue, if he wants to, provided no injustice will be caused to the defendant. It is not desirable that a plaintiff should be compelled to litigate against his will" - Covell Matthews & Partners v. French Wools Ltd. [1977] 2 All E.R. 591 at p. 594, letters A-B.». (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Ως προκύπτει από τη νομολογία, το δικαίωμα του αιτητή ή του ενάγοντα δεν είναι απόλυτο. Η διακοπή, για να επιτραπεί, πρέπει να είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, να μην προκαλεί αδικία στην αντίδικη πλευρά ή και να μην συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, πάντοτε έχοντας κατά νου την αρχή ότι ένας διάδικος δεν πρέπει να υποχρεώνεται να προωθεί μια διαδικασία την οποία δεν επιθυμεί να συνεχίσει. Αν όμως οι συνθήκες της υπόθεσης και ο σκοπός του διαδίκου για τη διακοπή απολήγουν σε αδικία στην αντίδικη πλευρά ή κατάχρηση, τότε το Δικαστήριο οφείλει να εμποδίσει αυτή την κατάσταση και να αρνηθεί να παραχωρήσει άδεια για διακοπή. Μια τέτοια περίπτωση είναι η απόκτηση πλεονεκτήματος από τον διάδικο που επιθυμεί τη διακοπή και ή η αποστέρηση πλεονεκτήματος το οποίο έχει η αντίδικη πλευρά, όπως αναγνωρίστηκε στην υπόθεση Eleftheriades v. Cyprus Hotels Ltd

(1985)1 C.L.R. 677, με παραπομπή στην Αγγλική νομολογία. Παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα: « As stated in the Annual Practice 1960, p. 593, by reference to the corresponding English provision, leave may be refused to a plaintiff to discontinue the action before judgment if the plaintiff is not wholly dominus litis or if the defendant has by the proceedings obtained an advantage of which it does not seem just to deprive him. The learned trial Judge then posed the question as to what would be the effect of discontinuance of that action if leave was granted by him and he referred to the case of Fox v. Star Newspaper Company (supra) and quoted from the judgment of Chitty L.J. where he said: "The principle of the rule is that after the plaintiff had proceeded with his action to a certain point, and brought the defendant face to face with him he is not then entitled to escape the determination of the issue between them by a side door. He is no longer dominus litis. The Judge has then the power of saying whether the action shall be discontinued or not. It would be a great mistake in my judgment, in construing the rule to apply on any special meaning of the word 'discontinue.' The substance of it is clearly that when a plaintiff has gone to such a point, that he has brought his adversary face to face with him, it is only by leave of the Judge that he can withdraw so as to have the power of bringing a fresh action for the same cause." (απόσπασμα από την απόφαση του κ. Α. Λοΐζου) It was indicated that Graham, J., put the matter in perspective in Covell Matthews & Partners v. French Wools Limited, where he summed up the principles upon which the discretion of the Court is exercised on an application to discontinue:- "The principles to be culled from these cases are, in my judgment, that the Court will, normally at any rate, allow a plaintiff to discontinue if he wants to, provided no injustice will be caused to the defendant. It is not desirable that a plaintiff should be compelled to litigate against his will. The Court should therefore grant leave, if it can without injustice to the defendant, but in doing so should be careful to see that the defendant is not deprived of some advantage which he has already gained in the litigation and should be ready to grant him adequate protection to ensure that any advantage he has gained is preserved." Στην Covell Matthews & Partners v. French Wools Limited [1977] 2 All E.R.591, συνοψίστηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Διαβάζονται τα ακόλουθα: « "The principles to be culled from these cases are, in my judgment, that the Court will, normally at any rate, allow a plaintiff to discontinue if he wants to, provided no injustice will be caused to the defendant. It is not desirable that a plaintiff should be compelled to litigate against his will. The Court should therefore grant leave, if it can without injustice to the defendant, but in doing so should be careful to see that the defendant is not deprived of some advantage which he has already gained in the litigation and should be ready to grant him adequate protection to ensure that any advantage he has gained is preserved."». (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Gilham v. Browning and another

(1998)1 All E.R. 68, της οποίας τα γεγονότα προσομοιάζουν σ' ένα βαθμό με τα αυτά που αφορούν την υπό κρίση αίτηση. Λίγες βδομάδες πριν την ακρόαση της αγωγής ο πρωτόδικος Δικαστής αρνήθηκε άδεια στους εναγόμενους για να παρουσιάσουν επιπρόσθετη μαρτυρία για την ανταπαίτηση τους και λίγες μέρες πριν την ακρόαση επέδωσαν ειδοποίηση για διακοπή της ανταπαίτησης με πρόθεση την καταχώριση νέας διαδικασίας στην οποία θα μπορούσαν να παρουσιάσουν την εν λόγω μαρτυρία. Σε αίτηση της ενάγουσας για παραμερισμό της ειδοποίησης διακοπής ο πρωτόδικος Δικαστής αποφάσισε ότι οι εναγόμενοι προσπαθούσαν να αποφύγουν το αποτέλεσμα της απόρριψης της περαιτέρω μαρτυρίας και υπό τέτοιες συνθήκες, η ειδοποίηση κρίθηκε ως κατάχρηση της διαδικασίας και ως τέτοια παραμερίστηκε από τον Δικαστή. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε κατ΄ έφεση. Το Εφετείο υιοθέτησε το σκεπτικό των αποφάσεων Fox v. Star Newspaper Company

(1898)1 Q.B. 636 και Castanho v. Brown & Root (UK) Ltd and another

(1981)1 All E.R. 143 και με αναφορά στην τελευταία επισήμανε ότι το Δικαστήριο ασκεί την εξουσία του να παραμερίσει λόγω κατάχρησης σε εξαιρετικές και ξεκάθαρες περιπτώσεις εκεί όπου παρατηρείται λανθασμένη χρήση της δικαστικής διαδικασίας, ενώ ταυτόχρονα το Δικαστήριο δεν περιορίζεται από καθορισμένες κατηγορίες περιστάσεων για την άσκηση αυτής της εξουσίας. Ειδικότερα λέχθηκαν τα εξής: « It is of course important to recognise on the one hand that the court uses a jurisdiction to strike out for abuse sparingly and in plain cases where there has been misuse of the court's process, and on the other that the court is not constrained by fixed categories of circumstances in which the court has this power.». Το Εφετείο τόνισε ακόμα την ανάγκη προς διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, επιπρόσθετα από τα δικαιώματα εκάστου διάδικου, για δίκαιο, γρήγορο και οικονομικό χειρισμό της διαδικασίας και ότι ο χειρισμός της διαδικασίας με τρόπο αντίθετο προς το δημόσιο συμφέρον, απολήγει σε κατάχρηση. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: « There is a clear public interest, in addition to the interests of individual litigants, that litigation should be justly, speedily and economically conducted and to conduct litigation in a way which is contrary to that interest is in my judgment capable of being an abuse. The court's jurisdiction and duty to manage and control cases in the interests of speed and economy is a developing one. The court's jurisdiction to control abuse is also developing, but it has the blessing of the House of Lords in Hunter's case and in Castanho v Brown & Root (UK) Ltd.» Το Εφετείο κατέληξε ότι: « In my judgment therefore there is jurisdiction in the county court to strike out a notice of discontinuance if it is an abuse, and I further consider that the county court judge in this case was plainly correct to conclude that the notice of discontinuance of the counterclaim in this case was an abuse and that he correctly exercised his discretion to strike the notice out. It was, I think, seeking to use the court process to obtain a collateral advantage which it would be unjust for the Brownings to obtain, ie to escape by the side door from the first action where their counterclaim was evidentially hopeless in order to start a new action where the evidential problems would not arise, and this in circumstances where a long overdue date for trial of the first action was fixed and imminent. If it were necessary to characterise the abuse adjectivally, I should say that it was plain.». Σχετικό είναι και το σκεπτικό της απόφασης Excalibur & Keswick Groundworks Ltd v. McDonald [2023] EWCA Civ 18, στην οποία εξετάστηκε αίτηση για παραμερισμό της αίτησης διακοπής. Διαβάζονται τα ακόλουθα: « ..evidence of abuse of the court's process or egregious conduct of a similar nature was required on an application which had the effect of depriving a claimant of his right to discontinue. » Αναφορικά με το καθήκον των Δικαστηρίων και τον τρόπο άσκησης της διακριτικής τους ευχέρειας καταγράφονται τα ακόλουθα καθοδηγητικά στην απόφαση Arrow Nominee Inc and another v. Blackledge and others [2000] 2 BCLC 167 στη σελίδα 200: «Under the CPR, the court's general powers of case management give the court the discretion to take any other step or make any other order for the purpose of managing the case and furthering the overriding objective, see r 3.1

(2)(m). Under r 3.4

(2): ....................................... 72. When exercising any power under the rules, the court must, by virtue of r 1.2, seek to give effect to the overriding objective. The overriding objective in its rightful place at the forefront of the rules is in these terms: '1.1

(1)These Rules are a new procedural code with the overriding objective of enabling the courts to deal with cases justly.

(2)Dealing with a case justly includes, so far as is practicable—(

1. a)ensuring that the parties are on an equal footing; (
2. b)saving expense; (
3. c)dealing with the case in ways which are proportionate—(
4. i)to the amount of money involved; (
5. ii)to the importance of the case; (iii) to the complexity of the issues; (
6. iv)to the financial position of each party; (
7. d)ensuring that it is dealt with expeditiously and fairly; and (
8. e)allotting to it an appropriate share of the court's resources, while taking into account the need to allot resources to other cases.'». Καθοδηγούμενο το Δικαστήριο από τις πιο πάνω παρατεθείσες αρχές, δεν μπορεί να παραγνωρίσει την ορθή, νομικά, θέση του κ. Βορκά, ότι δεν μπορεί να απαγορευθεί στην πλευρά των Αιτητών να διακόψουν την υπό κρίση αίτηση και καταχωρίσουν νέα αίτηση με πρόσθετη μαρτυρία και νέα γεγονότα. Όμως η θέση αυτή αποκαλύπτει την πραγματική πρόθεση των Αιτητών, ήτοι ότι δεν υπάρχει γνήσια επιθυμία διακοπής αλλά επιθυμία «αναστολής» μέχρι την έκδοση της απόφασης στην Εταιρική Αιτ.1004/21, το αποτέλεσμα της οποίας οι Αιτητές δεν έχουν δεσμευτεί ότι θα ακολουθήσουν. Με δεδομένο ότι το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα των Αιτητών για αναστολή της διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση της Εταιρ. Αιτ. 1004/21, για τους λόγους που εξήγησε στην απόφασή του, το αίτημα διακοπής ουσιαστικά ως έχει τεθεί ισοδυναμεί με την παραχώρηση αναστολής της διαδικασίας. Δηλαδή, παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε, με εύσχημο τρόπο οι Αιτητές επιδιώκουν το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή να διακόψουν την παρούσα αίτηση και να επανέλθουν με νέα μετά την έκδοση απόφασης στην Εταιρ. Αιτ.1004/21, διορθώνοντας τις τυχόν ατέλειες στη μαρτυρία που υποστήριξε την υπό κρίση αίτηση, έχοντας υπόψη τις ξεκάθαρες πλέον θέσεις των Καθ΄ων η αίτηση. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω λεχθέντα, το Δικαστήριο καθηκόντως θα εξετάσει το θέμα που ηγέρθηκε, έχοντας υπόψη ότι ένας διάδικος δεν θα πρέπει, υπό κανονικές συνθήκες, να υποχρεώνεται να προωθεί μια διαδικασία ενάντια στην επιθυμία του. Ταυτόχρονα όμως, το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει τον σκοπό της αιτούμενης διακοπής και ειδικότερα τις συνθήκες και τα δεδομένα της υπό κρίση υπόθεσης για να καταλήξει κατά πόσο η διακοπή είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης ή αν αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας ή δίδει αθέμιτο πλεονέκτημα στον αιτούντα διάδικο. Είναι σημαντικό να επαναληφθεί ότι οι ίδιοι οι Αιτητές επιθυμούν όπως εκδοθεί απόφαση στην Εταιρ. Αιτ. 1004/21, η οποία είναι καθοριστική ως ισχυρίζονται, αλλά παράλληλα αρνούνται να δεσμευτούν από το αποτέλεσμά της. Υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο απέρριψε αίτημα των Αιτητών για συνεκδίκαση της παρούσας αίτησης με την Εταιρ. Αιτ.1004/21 και η απόφαση του Δικαστηρίου δεν εφεσιβλήθηκε. Η γνησιότητα του αιτήματός τους απογυμνώνεται από τις παρατεθείσες θέσεις τους, από τις οποίες και αποκαλύπτεται ο πραγματικός σκοπός που αιτούνται τη διακοπή με επιφύλαξη, που δεν είναι άλλος από τη διόρθωση των κενών στην υπόθεσή τους και την παράκαμψη των ενδιάμεσων αποφάσεων του Δικαστηρίου με τις οποίες δεν επιτράπηκε η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και συνεκδίκασης της παρούσας με την Εταιρ. Αιτ.1004/21 και την Εταιρ. Αιτ.645/22. Δεν πρέπει να λησμονείται και η αλλαγή των συνηγόρων, εκ μέρους των Αιτητών, κάθε φορά που δεν εγκρινόταν το οποιοδήποτε αίτημά τους. Η προσπάθεια η οποία γίνεται από πλευράς των Αιτητών να πείσουν ότι το αίτημα διακοπής σχετίζεται και με επιθυμία τους να αναμένουν την απόφαση του Δικαστηρίου στην Εταιρ. Αιτ. 1004/21 δεν φαίνεται να βρίσκει έρεισμα στο ιστορικό της υπόθεσης, αφού δεν συνάδει με το γεγονός ότι δεν εφεσιβλήθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου για απόρριψη του αιτήματος για συνεκδίκαση της παρούσας με την Εταιρ. Αιτ.1004/21, στην οποία απόφαση κρίθηκε ότι η κάθε διαδικασία είναι ανεξάρτητη και αυτεξούσια. Θα ανέμενε κάποιος να ενημερωνόταν το Δικαστήριο περί της πρόθεσης διακοπής της υπό κρίση διαδικασίας και όχι να τίθεται προ εκπλήξεως κατά την ημέρα της ακρόασης και αφού αίτημα των Αιτητών για αναβολή αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τους Καθ΄ων η αίτηση. Ασφαλέστατα, αν ο λόγος διακοπής είναι η αναμονή απόφασης στην Εταιρ. Αιτ.1004/21, θα ανέμενε κάποιος ότι θα υποβάλλετο το αίτημα πριν την ακρόαση της Εταιρ. Αιτ. 1004/21, ότι οι Αιτητές θα δεσμεύονταν με το αποτέλεσμα εκείνης της διαδικασίας και ότι θα λαμβάνετο νωρίτερα μια τέτοια απόφαση και όχι κατά την ημερομηνία της ακρόασης. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, το Δικαστήριο θεωρεί ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος θα έχει ως συνέπεια την απόδοση αθέμιτου πλεονεκτήματος στους Αιτητές, αφού θα τους δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσουν τη μαρτυρία που επιχείρησαν να εισάγουν με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση και δεν τους επιτράπηκε, αλλά και γεγονότα γνωρίζοντας πλέον όλες τις θέσεις των Καθ' ων η αίτηση. Όμως δεν είναι μόνο οι Αιτητές που έχουν συνταγματικά δικαιώματα. Τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα αναγνωρίζονται και θα πρέπει να τυγχάνουν απόλαυσης και από τους Καθ΄ων η αίτηση, οι οποίοι δικαιούνται στη διάγνωση των όποιων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τους εντός εύλογου χρόνου. Αναφορικά με την απώλεια του πλεονεκτήματος, χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Media C.A.T. v. Adams

(2011)F.S.R.28, στο οποίο παρέπεμψε το Δικαστήριο η κα Πολυβίου: « 65. Thus a notice of discontinuance can be an abuse of process and if it is, it will be struck out. It may be the claimant (plaintiff) will be permitted to discontinue but only on terms. As Lord Scarman put it, the court has inherent power to prevent a party from obtaining by the use of its process a collateral advantage which it would be unjust for him to retain: and termination of process can, like any other step in the process, be so used.». Υπό το φως όλων αυτών των δεδομένων, θεωρώ ότι τυχόν διακοπή άνευ βλάβης θα επιφέρει δυσμενή επηρεασμό στους Καθ΄ων η αίτηση αφού θα αποδώσει στους Αιτητές πλεονέκτημα τακτικής και θα αφήσει τους Καθ' ων η αίτηση έρμαιο στις επιθυμίες των Αιτητών. Οι συγκεκριμένες διαπιστώσεις του Δικαστηρίου αναπόφευκτα οδηγούν στη μη έγκριση του αιτήματος για διακοπή άνευ βλάβης δικαιώματος καταχώρισης νέας αίτησης. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι υπάρχουν τέτοιες ιδιάζουσες περιστάσεις στην παρούσα διαδικασία έτσι ώστε τυχόν διακοπή άνευ βλάβης να συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, να δίδει αθέμιτο πλεονέκτημα στους Αιτητές και να αποστερεί τους Καθ΄ων η αίτηση από οποιοδήποτε τυχόν πλεονέκτημα έχουν αποκτήσει. Όλα αυτά, σε συνάρτηση και με τις πρόνοιες του Άρθρου 30 του Συντάγματος, απολήγουν τελικά στο να μην είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης η χωρίς όρους διακοπή της διαδικασίας. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Demetriou v. Hilides

(1980)1 J.S.C. 211, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι ευρεία: « The authorities on the subject of discontinuance stress the width of the Court's discretion without seeking to limit it in any way that might fetter the Court's hands to do justice in the individual circumstances of a case.». Μετά από πολύ περίσκεψη και έχοντας υπόψη το ιστορικό της διαδικασίας, όπως αυτό προκύπτει από το περιεχόμενο του φακέλου, το Δικαστήριο θεωρεί ότι η διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί με τέτοιο τρόπο που να διασφαλιστεί η διαφύλαξη των όσων καταγράφονται στο Άρθρο 30 του Συντάγματος και αφορούν τη διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων των πολιτών εντός εύλογου χρόνου. Οι Αιτητές καταχώρησαν την συγκεκριμένη αίτηση πριν ενάμιση χρόνο και ενώ οι Καθ΄ων η αίτηση δήλωναν πάντα έτοιμοι, εν τούτοις παρεμβάλλετο η καταχώριση ενδιάμεσης αίτησης από τους Αιτητές με αποτέλεσμα να μην εκδικάζεται η ουσία του ζητήματος, ήτοι κατά πόσο το διάταγμα ημερ. 07/12/2022 πρέπει να παραμεριστεί. Διακοπή άνευ βλάβης με δεδομένες τις ιδιάζουσες περιστάσεις της παρούσας διαδικασίας θα συνιστούσε κατάχρηση της διαδικασίας. Λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης, θεωρώ ότι το αίτημα των Αιτητών για διακοπή με επιφύλαξη, το οποίο οι Αιτητές υπέβαλαν και προώθησαν, δεν δύναται να εγκριθεί. Το αίτημα των Αιτητών για απόσυρση, με επιφύλαξη του δικαιώματος καταχώρισης νέας αίτησης, αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Η υπό κρίση Εταιρική Αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται χωρίς επιφύλαξη. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι υπέρ των Καθ΄ων η αίτηση και εναντίον των Αιτητών. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο