A & A KRITICOS ESTATES LTD ν. Πέτρου Ιωαννίδη υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτη - Διαχειριστή της Diagoras Centre Point Ltd, Αρ. Αγωγής: 2371/21, 26/8/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2371/21 Μεταξύ: A & A KRITICOS ESTATES LTD Ενάγοντες v. Πέτρου Ιωαννίδη υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτη - Διαχειριστή της Diagoras Centre Point Ltd Εναγόμενου --------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 25/10/2021 για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 26 Αυγούστου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Λιβέρας για Δ. Π. Λιβέρας & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο - Καθ΄ου η αίτηση: κα Χριστοδούλου για Πανάγος & Πανάγος Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα εταιρεία με την αίτησή της αιτείται προσωρινό διάταγμα, με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος - Καθ' ου η Αίτηση όπως σταματήσει να παραβιάζει οποιανδήποτε σύμβαση ενοικίασης της Ενάγουσας με τρίτα πρόσωπα σε σχέση με το εστιατόριο που βρίσκεται στο ισόγειο, το μεσοπάτωμα και τον πρώτο όροφο του κτηρίου με την ονομασία «Κρητικός», στην Λευκωσία. Επίσης, ζητά προσωρινό διάταγμα το οποίο να διατάσσει τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση όπως σταματήσει να επεμβαίνει στις συμβατικές σχέσεις της Ενάγουσας με οποιονδήποτε ενοικιαστή του εστιατορίου στο ισόγειο του κτηρίου, του μεσοπατώματος και του πρώτου ορόφου του κτηρίου «Κρητικός». Αιτείται παράλληλα και διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο ή τους αντιπροσώπους του από το να εισέρχονται εντός του ισογείου του κτηρίου, του μεσοπατώματος και του πρώτου ορόφου του κτηρίου «Κρητικός». Ως νομικό υπόβαθρο της αίτησης καθορίστηκαν τα άρθρα 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, τα Άρθρα 11 και 15 του Συντάγματος, το Άρθρο 8(Ι) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Δ.48 θ.θ.1, 2 και 3, καθώς και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα παρατέθηκαν σε ένορκη δήλωση του μοναδικού διευθυντή της Ενάγουσας Μάριου Κρητικού, ο οποίος εξουσιοδοτήθηκε στην κατάρτιση της. Υποστηρίζει ότι η Ενάγουσα εταιρεία ανήκει εξίσου στις δύο θυγατέρες του και ότι η υπό διαχείριση Εταιρεία ανήκει σε μία εκ των δύο θυγατέρων του και ο ίδιος είναι ο μοναδικός διευθυντής της. Μέτοχοι της υπό διαχείριση εταιρείας ήταν, το 2001, δύο οικογενειακές εταιρείες. Το κτήριο «Kritikos Tower» μαζί με το μπροστινό κτήριο, στο οποίο στεγαζόταν, στο ισόγειο, μεσοπάτωμα και πρώτο όροφο, το εστιατόριο «Marzano» είναι η μοναδική περιουσία της υπό διαχείριση Εταιρείας. Το συγκεκριμένο κτηριακό συγκρότημα ανεγέρθηκε σε δύο εφαπτόμενα οικόπεδα. Λόγω της δυσμενούς οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν το 2001 η υπό διαχείριση Εταιρεία, ο ίδιος συμφώνησε να αγοράσει προσωπικά το ισόγειο, το μεσοπάτωμα και τον πρώτο όροφο μπροστά από το κτήριο «Kritikos», για το ποσό των Λ.Κ.700.000 λόγω του ότι είχε πιστωτικό υπόλοιπο στην Εταιρεία ύψους Λ.Κ.325.
- Αποτάθηκε στις 20/04/2001 στην τότε Λαϊκή Τράπεζα για τη λήψη δανείου και εξασφάλισε το ποσό των Λ.Κ500.000 με προσωπικό δάνειο και στις 20/07/2001 υπέγραψε συμφωνία αγοράς του συγκεκριμένου ακίνητου. Ακολούθως, η Λαϊκή Τράπεζα ειδοποίησε τον τότε ενοικιαστή του εστιατορίου για την αλλαγή στην ιδιοκτησία του συγκεκριμένου ακίνητου. Ο ίδιος είχε ενημερώσει τους ενοικιαστές το 2005, όπως καταθέτουν τα ενοίκια στον λογαριασμό της υπό διαχείριση Εταιρείας για να βοηθηθεί οικονομικά. Το 2009 εκχώρησε το συγκεκριμένο ακίνητο στις θυγατέρες του, οι οποίες ίδρυσαν την Ενάγουσα εταιρεία το 2018 και το συγκεκριμένο ενοικιαστήριο έγγραφο, το οποίο είχε καταρτιστεί με την υπό διαχείριση Εταιρεία, συνέχισε να ισχύει μέχρι τις 31/07/2021 όπου καταρτίστηκε νέα συμφωνία ενοικίασης του ακίνητου. Το συγκεκριμένο κτήριο ανεγέρθηκε, κατά το μεγαλύτερο του μέρος, από την υπό διαχείριση Εταιρεία και μέρος του πωλήθηκε στην Lois Builders Ltd, όμως δεν έχουν εκδοθεί οι τίτλοι. Ο ίδιος συνέβαλε προσωπικά με μεγάλα ποσά, τα οποία μετέφερε από το εξωτερικό, για την οικοδόμηση του συγκεκριμένου κτηρίου και είχε συμφωνήσει με τον πατέρα και τον αδελφό του, οι οποίοι τότε ήταν μέτοχοι, ότι για να συνεχίσει να εμβάζει χρήματα στην οικογενειακή εταιρεία θα αγόραζε, έναντι εκείνων των χρημάτων, το ισόγειο, το μεσοπάτωμα και τον πρώτο όροφο του κτηρίου στα οποία στεγαζόταν το εστιατόριο. Η Εταιρεία του χρωστούσε, στις 20/07/21, ποσό πέραν των Λ.Κ325.000, το οποίο ο Παραλήπτης - Διαχειριστής παραδέχεται ότι του οφείλεται. Ο ίδιος χρησιμοποίησε το ποσό των Λ.Κ.500.000 που είχε δανειστεί, καθώς και δικά του λεφτά, ποσό ύψους Λ.Κ.373.853,
- Είχε χρησιμοποιήσει τα συγκεκριμένα ποσά καταθέτοντας στην Τράπεζα Κύπρου το ποσό των Λ.Κ.320.000 για τη μείωση του δανεισμού της Εταιρείας και Λ.Κ.20.000 προς την Pancyprian Finance Corporation Ltd, ενώ παράλληλα μεταφέρθηκε στον λογαριασμό της εταιρείας το ποσό των Λ.Κ.33.853,26 από το δάνειο του στην Λαϊκή Τράπεζα. Με την καταβολή των συγκεκριμένων ποσών ο ίδιος εξόφλησε το τίμημα αγοράς του ισογείου, του μεσοπατώματος και του πρώτου ορόφου του κτηρίου στο οποίο στεγάζεται το εστιατόριο. Επιπρόσθετα, κατέβαλε ποσά ύψους Λ.Κ437.251,20 την περίοδο 20/07/2001 μέχρι 31/12/2001 στον λογαριασμό της υπό διαχείριση Εταιρείας από την πώληση ακινήτων του στην Αγγλία. Ο ίδιος, με βάση το αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 20/07/2001, είχε να λαμβάνει από την Εταιρεία το ποσό των Λ.Κ559.
- Μετά παρέλευση πέντε μηνών από τον δανεισμό του, τον Ιανουάριο 2002, η Λαϊκή Τράπεζα για πρώτη φορά προέβηκε σε ενυπόθηκο δανεισμό προς την υπό διαχείριση Εταιρεία με την υποθήκευση των δύο τεμαχίων. Τα συγκεκριμένα στοιχεία, είναι η θέση του Ομνύοντα, απορρίπτουν τον ισχυρισμό του Παραλήπτη - Διαχειριστή ότι η Λαϊκή Τράπεζα δεν γνώριζε για την πώληση του εστιατορίου ή και ότι δεν είχε αγοραστεί από τον ίδιο ο χώρος που στεγαζόταν το εστιατόριο, αφού η ίδια η Τράπεζα υπέδειξε τον λογαριασμό στον οποίο θα καταβάλλονταν τα ενοίκια. Όσον αφορά τις οικονομικές καταστάσεις της υπό διαχείριση Εταιρείας, προώθησε τη θέση ότι λανθασμένα δεν αναφερόταν η πώληση του χώρου που στεγάζετο το εστιατόριο στον ίδιο. Όμως, επειδή το 2009 είχε εκχωρήσει το πωλητήριο στις θυγατέρες του, θεωρούσε το θέμα της αγοράς του κτηρίου λήξαν και δεν το θεωρούσε σημαντικό για να τις διορθώσει. Ο ίδιος, πρόσφατα, επικοινώνησε με τους λογιστές της υπό διαχείριση Εταιρείας με σκοπό τη διόρθωση της λανθασμένης εικόνας στις οικονομικές καταστάσεις. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και άλλα σοβαρά λάθη στους συγκεκριμένους λογαριασμούς όπως η ύπαρξη μεγάλου τραπεζικού δανείου της Εταιρείας ύψους Λ.Κ.554.945 το οποίο δεν υπήρχε το
- Όμως η λανθασμένη καταγραφή στις καταστάσεις της Εταιρείας δεν αλλοιώνει την πραγματικότητα του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του εστιατορίου, αφού η προκαταβολή για την αγορά ήταν πιστωμένη στον λογαριασμό του στην Εταιρεία κατά τον χρόνο της πώλησης. Υποστηρίζει ότι ο ίδιος ήθελε να βοηθήσει την Εταιρεία γιατί η οικογένεια του δεν ήταν σε θέση ή/και δεν ενδιαφερόταν να προσθέσει χρήματα στην Εταιρεία. Μετά την πώληση του κτηρίου, στις 20/07/2001 ο ενοικιαστής πληροφορήθηκε για την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και ότι τα ενοίκια έπρεπε να καταβάλλονται στον δικό του τραπεζικό λογαριασμό. Σε σχέση με τη μη αλλαγή στο ενοικιαστήριο έγγραφο του εστιατορίου, παρά την αγορά του από τον ίδιο, υποστήριξε ότι τα δικαιώματα του ενοικιαστηρίου εγγράφου είχαν ήδη μεταφερθεί στον ίδιο αφού η Λαϊκή Τράπεζα είχε ειδοποιήσει τον ενοικιαστή ότι θα έπρεπε να του καταβάλλει προσωπικά τα ενοίκια. Τα εισπρακτέα ενοίκια είχαν παραχωρηθεί προς την Τράπεζα ως εξασφάλιση του προσωπικών του δανείων. Ο λόγος που ο ίδιος δεν επεδίωξε την τροποποίηση του ενοικιαστηρίου εγγράφου όταν ο ίδιος αγόρασε το ακίνητο, ήταν για απλοποίηση της διαδικασίας και γιατί ο ίδιος δεν έβλεπε οποιοδήποτε πρόβλημα αφού τα δικαιώματα του ενοικιαστηρίου είχαν περάσει στον ίδιο. Προωθεί τη θέση ότι, λόγω του ότι το κτήριο «Κρητικός» και το κτήριο που βρίσκεται το εστιατόριο που είναι μπροστά του δεν έχουν διαχωριστεί γιατί δεν έχει ληφθεί τελική έγκριση, η Λαϊκή Τράπεζα είχε ζητήσει και ο ίδιος είχε δώσει την έγκρισή του για την υποθήκευση των ακινήτων στα οποία στεγάζεται και το εστιατόριο. Ισχυρίζεται ότι οι δύο επιστολές - προτάσεις της Τράπεζας, Offer Letters, δεν αναφέρονται σε εξασφαλίσεις επί του εστιατορίου ή σε ενοίκια ή έσοδα από την πώλησή του. Όσον αφορά την υπογραφή προς την Τράπεζα, το 2015, εγγράφων για εκχώρηση των ενοικίων του εστιατορίου, υποστήριξε ότι το έπραξε για να αναπτυχθούν καλύτερες σχέσεις με την Τράπεζα Κύπρου και λόγω του ότι συζητούντο σενάρια διακανονισμού του χρέους της Εταιρείας. Κατά τη δική του άποψη δεν επηρεάζονται, από το γεγονός αυτό, τα δικαιώματά του ως αγοραστής. Προωθεί τον ισχυρισμό ότι το 2015, λόγω του ότι δεν ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης του εστιατορίου γιατί το είχε εκχωρήσει στις κόρες του, δεν είχε δικαίωμα να εκχωρήσει οποιαδήποτε δικαιώματα σε οποιονδήποτε. Υποστηρίζει ότι είναι προσωπική άποψη του Διαχειριστή - Παραλήπτη ότι η συμφωνία για αγορά του ακινήτου είναι άκυρη ή και παράνομη και δεν έχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να την υποστηρίζει. Με επιστολή του ημερομηνίας 30/03/2021 ο Διαχειριστής - Παραλήπτης ενημέρωσε την ενοικιάστρια εταιρεία του εστιατορίου ότι θα εισέπραττε ο ίδιος το ενοίκιο για το ακίνητο και την προέτρεψε να το καταβάλλει σε λογαριασμό του Διαχειριστή - Παραλήπτη γιατί ο ίδιος θεωρούσε τη συμφωνία αγοράς του συγκεκριμένου ακινήτου ως άκυρη. Οι ενοικιαστές του ακινήτου θορυβήθηκαν από τις ενέργειες του Διαχειριστή - Παραλήπτη και διέκοψαν τη σύμβαση ενοικίασης αποχωρώντας από το ακίνητο στις 08/02/
- Αποτέλεσμα αυτού ήταν να περιοριστούν δραματικά τα εισοδήματα των Εναγόντων, με ενδεχόμενο να μην βρεθεί άλλος ενοικιαστής και να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Προωθεί τη θέση ότι η Ενάγουσα Εταιρεία - Αιτήτρια έχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αφού δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του συγκεκριμένου ακινήτου όταν εκδοθούν οι τίτλοι και ως εκ τούτου δικαιούτο να το ενοικιάσει και να λαμβάνει εισόδημα. Στην περίπτωση που επιτύχουν στην αγωγή τους πιθανό να μην μπορούν να αποζημιωθούν λόγω του ότι η υπό διαχείριση Εταιρεία δεν θα έχει ικανοποιητικά περιουσιακά στοιχεία για να τους αποζημιώσει αφού τα χρέη της υπερβαίνουν την αξία των ακινήτων της. Όσον αφορά το ακίνητο της Ενάγουσας μοναδικός σκοπός του Παραλήπτη - Διαχειριστή είναι να το πωλήσει για να εξυπηρετηθεί ο πιστωτής που εκπροσωπεί, αγνοώντας και ή καταπατώντας τα νόμιμα δικαιώματα των Εναγόντων. Τα χρέη της υπό διαχείριση Εταιρείας ανέρχονται στα €10.100.000,00 ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία στα €3.750.000,00 οπόταν το ενδεχόμενο η Ενάγουσα να μην αποζημιωθεί είναι ορατό. Υποστηρίζει, τέλος, ότι ο Διαχειριστής - Παραλήπτης δεν θα ζημιωθεί αν εκδοθούν τα διατάγματα, αφού με την πάροδο του χρόνου θα αυξηθεί η αξία του ακινήτου. Ο Παραλήπτης - Διαχειριστής αντιμετώπισε την αίτηση με καταχώριση ένστασης, στην οποία καταγράφηκαν οκτώ
(8)λόγοι ενστάσεως, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι δεν συντρέχουν σωρευτικά οι προϋποθέσεις που αφορούν την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων αφού δεν εγείρεται οποιοδήποτε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ότι δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας αφού δεν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση εναντίον του Παραλήπτη - Διαχειριστή σύμφωνα με το περιεχόμενο του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος, ότι δεν έχει καταδειχθεί με ικανοποιητική ή/και αποδεκτή μαρτυρία ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ή ότι η Αιτήτρια Εταιρεία θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, ότι επιδιώκεται η ικανοποίηση της μοναδικής θεραπείας που επιζητεί η Ενάγουσα, ήτοι η διατήρηση του ελέγχου της περιουσίας της Εταιρείας, ότι η αίτηση προωθείται κακόπιστα, παράτυπα, παραπλανητικά, καταχρηστικά και λανθασμένα γιατί τα γεγονότα προβάλλονται αλλοιωμένα, ότι στην περίπτωση που εκδοθούν τα διατάγματα ο Παραλήπτης - Διαχειριστής θα αποστερηθεί τα δικαιώματα τα οποία του δίδει ο Νόμος και θα καθυστερήσει η παραλαβή και διαχείριση της περιουσίας, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης προς διατήρηση του status quo ante και την αποφυγή πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στα συμφέροντα της υπό διαχείριση Εταιρείας και των πιστωτών της, ότι δεν είναι δίκαιο ούτε εύλογο να εκδοθούν τα διατάγματα ιδιαίτερα ενόψει του ότι η Αιτήτρια Εταιρεία δεν είναι φερέγγυα και δεν είναι σε θέση να καταβάλει ενδεχόμενες ζημιές προκληθούν σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής, ότι η αίτηση είναι νομικά, ουσιαστικά και πραγματικά αβάσιμη και ότι η αγωγή είναι επιπόλαια και ενοχλητική και στοχεύει στην εξασφάλιση οφέλους ή κέρδους που η Αιτήτρια δεν δικαιούνται νόμιμα. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την ένσταση παρατίθενται σε ένορκη δήλωση του Διαχειριστή - Παραλήπτη, ο οποίος τα γνωρίζει προσωπικά. Παραθέτει με λεπτομέρεια τα προσόντα του και ισχυρίζεται ότι ως επαγγελματίας κατέχει πολύχρονη εμπειρία, γνώση και σοβαρότητα για να εκτελεί τα χρέη του διαχειριστή - παραλήπτη και εξειδικεύεται σε θέματα αφερεγγυότητας και εκκαθαρίσεων εταιρειών. Όσον αφορά το ιστορικό των γεγονότων καταγράφει ότι στις 30/07/2020 διορίστηκε Παραλήπτης - Διαχειριστής της εταιρείας Diagoras Centre Point Ltd σύμφωνα με τους όρους του Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης ημερομηνίας 06/02/2008 και με το διορισμό του περιήλθαν υπό τον πλήρη έλεγχο του όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας, καθώς και η διαχείριση της εμπορικής δραστηριότητάς της. Η συγκεκριμένη Εταιρεία προς πληρωμή και εξόφληση όλων των υποχρεώσεων της, οι οποίες εξασφαλίστηκαν με το Ομόλογο, επιβάρυνε ολόκληρη την επιχείρησή της και την περιουσία της όπου και αν βρίσκεται και λόγω του ότι η εξασφάλιση είχε κυμαινόμενη μορφή, η Εταιρεία δεν ήταν ελεύθερη να δημιουργήσει οποιαδήποτε υποθήκη ή άλλο εμπράγματο βάρος ή επιβάρυνση στο ενεργητικό της χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της Τράπεζας και ούτε μπορούσε να αποξενώσει οποιοδήποτε μέρος του ενεργητικού της. Ως Παραλήπτης - Διαχειριστής έχει καθήκον να διαχειριστεί την επιχείρηση και να λάβει κατοχή ή και να ενοικιάσει ή και να πωλήσει όλα ή μέρος των περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας. Ο ίδιος ο Μάριος Κρητικός υπέγραψε εγγυήσεις εκατομμυρίων προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων της Εταιρείας. Συγκεκριμένα, υπέγραψε, στις 11/01/2008 και στις 08/01/2009, τις συμβάσεις υποθήκης Υ121/08 (Α υποθήκη) και Υ78/09 (Β υποθήκη) υποθηκεύοντας όλα τα μερίδια των ακινήτων της Εταιρείας. Κατά τον χρόνο υπογραφής των δύο υποθηκών οι μόνες επιβαρύνσεις που επιβάρυναν το ακίνητο ήταν οι συγκεκριμένες δύο υποθήκες και δύο πωλητήρια έγγραφα προς όφελος της Lois Builders. Ισχυρίζεται ότι οι υποχρεώσεις της υπό διαχείριση Εταιρείας προς την εταιρεία GORDIAN, από την οποία διορίστηκε, υπερβαίνουν τα €10.000.000,00 και τα μοναδικά περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας περιορίζονται και στο μέρος του κτηρίου που στεγάζεται το εστιατόριο, στο «Kriticos Tower». Λόγω του ότι ο μοναδικός διευθυντής της Εταιρείας, Μάριος Κρητικός, δεν είναι συνεργάσιμος, ο ίδιος διενήργησε έρευνα από την οποία προέκυψε ότι στις 03/09/2012, κατά παράβαση του Ομολόγου και των Υποθηκών, ο Μάριος Κρητικός κατέθεσε στο Κτηματολόγιο πωλητήριο έγγραφο, ήτοι την συμφωνία ημερομηνίας 20/07/
- Επίσης προέκυψε ότι το επίδικο υποστατικό μέχρι τις 30/07/2020 ενοικιαζόταν και ότι σε όλες τις οικονομικές καταστάσεις της Εταιρείας μέχρι το 2014, ήτοι ακόμη και μετά την κατάθεση της συμφωνίας 20/07/2001, αναγνωρίζεται το συγκεκριμένο ακίνητο ως ιδιοκτησία της υπό διαχείριση Εταιρείας και η οποία πλήρωνε, σε σχέση με τα ενοίκια που λαμβάνονταν, την Έκτακτη Εισφορά για την Άμυνα. Παρά το γεγονός αυτό, στις 25/05/2009, ο Μάριος Κρητικός υπέγραψε έγγραφο με το οποίο μεταβίβασε τα κατ΄ ισχυρισμό δικαιώματά του, δυνάμει του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 20/07/2001, στις θυγατέρες του. Στις 11/08/2015 η Εταιρεία εκχώρησε προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου όλα τα ενοίκια που προέκυπταν από την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού με απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου. Προωθεί τη θέση ότι η Συμφωνία ημερομηνίας 20/07/2001 και το έγγραφο ημερομηνίας 20/05/2009, μεταξύ του Μάριου Κρητικού και της Εταιρείας, ουδέποτε υλοποιήθηκαν και εισηγείται τη διάπραξη, εκ μέρους του Μάριου Κρητικού, τόσο αστικών και ενδεχομένως ποινικών αδικημάτων. Λόγω του ότι ο Μάριος Κρητικός ποτέ δεν πλήρωσε το συμφωνηθέν, στη συμφωνία ημερομηνίας 20/07/2001, τίμημα, ο ίδιος τερμάτισε την συγκεκριμένη συμφωνία στις 22/03/
- Στις 30/03/2021, μέσω των δικηγόρων του, απέστειλε επιστολή στους ενοικιαστές του υποστατικού ζητώντας τους να καταβάλλουν τα ενοίκια στο λογαριασμό της διαχείρισης. Ως εκ των γεγονότων, εισηγείται ότι ούτε ο Μάριος Κρητικός αλλά ούτε και η Ενάγουσα - Αιτήτρια εταιρεία έχει οποιοδήποτε δικαίωμα στο ακίνητο. Ισχυρίζεται ότι ο Μάριος Κρητικός, ο οποίος είναι ορκωτός λογιστής, δεν μπορεί να συνεχίζει το ίδιο λάθος, στις οικονομικές καταστάσεις, για 14 συναπτά έτη και να θυμάται την πώληση του ακινήτου μετά τον διορισμό του Παραλήπτη - Διαχειριστή. Το ποσό των Λ.Κ.325.000, που σύμφωνα με τον ισχυρισμό του Μάριου Κρητικού ο ίδιος κατέβαλε ως προκαταβολή για την αγορά του ακινήτου, ουδέποτε συμψηφίστηκε ή διαγράφηκε ή μειώθηκε από τα βιβλία και τις οικονομικές καταστάσεις της Εταιρείας ή από το λογαριασμό του ως μέτοχος της συγκεκριμένης Εταιρείας. Όσον αφορά την κατάθεση του πωλητηρίου εγγράφου στο Κτηματολόγιο αυτό κατατέθηκε μετά την υπογραφή των Υποθηκών. Ο λογαριασμός στον οποίο καταβάλλονταν τα ενοίκια για το 2001 και 2002 είναι στο όνομα του Μάριου Κρητικού αλλά θεωρείται λογαριασμός της Εταιρείας γιατί αντικατοπτρίζεται αναλυτικά στα λογιστικά της βιβλία. Όσον αφορά την αίτηση, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή πιθανότητα επιτυχίας της γιατί ο ίδιος ενήργησε νόμιμα και εντός του πλαισίου των εξουσιών του, δυνάμει του Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης, εφόσον ως προέκυψε από τις οικονομικές καταστάσεις δικαιούχος του ενοικίου ήταν η Εταιρεία. Στην περίπτωση που κριθεί ότι το πωλητήριο έγγραφο προς τον Μάριο Κρητικό είναι έγκυρο, ο τερματισμός του εμπίπτει εντός των εξουσιών του ως διαχειριστής - παραλήπτης και είναι δικαιολογημένος. Όσον αφορά τον τερματισμό της συμφωνίας ενοικίασης του ακινήτου από τους ίδιους τους ενοικιαστές, υποστηρίζει ότι έγινε σύμφωνα με τους όρους της συγκεκριμένης συμφωνίας, ήτοι τον όρο 7.2 αυτής. Υποστηρίζει ότι δεν πληρούνται τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που επικαλείται η Αιτήτρια αφού δεν είχε υπόψη του την ύπαρξη της συμφωνίας ημερομηνίας 31/07/2020 η οποία συνάφθηκε μετά τον διορισμό του. Κατά τη δική του άποψη δεν τεκμηριώνεται οποιαδήποτε ζημιά. Προωθεί τη θέση ότι καμιά από τις ενέργειες του δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά το αστικό αδίκημα της πρόκλησης παράβασης σύμβασης ή της επέμβασης σε συμβατική σχέση ή ότι αποτελεί υπέρβαση των εξουσιών του. Αντίθετα, οι πράξεις του εμπίπτουν εντός της άσκησης των καθηκόντων του προς όφελος του πιστωτή που τον διόρισε, της Εταιρείας και των υπόλοιπων πιστωτών που έχουν δικαίωμα στην περιουσία της. Ισχυρίζεται ότι δεν πληρείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 αφού δεν παρατίθενται οποιαδήποτε στοιχεία που να εξειδικεύουν την κατ΄ ισχυρισμό ζημιά, ότι η ζημιά της Ενάγουσας - Αιτήτριας μπορεί εύκολα να υπολογιστεί σε χρήμα αφού την έχει καθορίσει στο ποσό των €215.250, ενώ η όποια κατ΄ισχυρισμό ζημιά της μπορεί να υπολογιστεί σε χρήμα. Η ασφαλιστική κάλυψη του ίδιου ανέρχεται στο ποσό των €3.000.000,00 ανά απαίτηση. Υποστηρίζει ότι ζημιά θα υποστεί η GORDIAN, η ίδια η υπό διαχείριση Εταιρεία και οι λοιποί πιστωτές της στην περίπτωση που εκδοθούν τα διατάγματα αφού ως προκύπτει η Αιτήτρια δεν έχει οποιαδήποτε επικερδή εργασία ή οικονομική δυνατότητα να καλύψει τυχόν αποζημιώσεις που θα επιδικαστούν. Καταλήγει ότι το ισοζύγιο της δικαιοσύνης γέρνει υπέρ του Καθ΄ου η αίτηση αφού τυχόν έγκριση της αίτησης θα καταστήσει τον δικό του διορισμό ανενεργό χωρίς καν να έχει αμφισβητηθεί, γι' αυτό ζητά την απόρριψη της αίτησης. Και οι δύο πλευρές προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων υιοθέτησαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο έχει υπόψη του όλα όσα έχουν καταγραφεί και θα αναφερθεί σ΄αυτά όπου κρίνει τούτο απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού το Δικαστήριο εξετάσει τα ζητήματα που έχουν εγερθεί, θεωρεί ότι είναι το κατάλληλο στάδιο για να συνοψιστεί η νομική πτυχή που διέπει τις αιτήσεις για έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων παρέχεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς. Το άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα, είναι οι εξής: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά, καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις για την έκδοση ενός απαγορευτικού διατάγματος και κατά πόσο αυτές ικανοποιούνται στην υπό εξέταση υπόθεση καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρονται οι υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ.
- Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Οι αρχές επαναλήφθηκαν και πιο πρόσφατα στην απόφαση Fair Champions Meridian Limited v.
- Δήμου Κυριάκου
- Ευριπίδη Ευριπίδου, Πολ. Εφ. Ε179/17, ημερ. 02/05/
- Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express
(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Recnex Trading Limited, Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ
(2014)1 ΑΑΔ 866: « Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε δεν κρίνουμε σκόπιμο να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο παρά μόνο να παραπέμψουμε στις ΑΒΡ Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 699, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 και στην Πολιτική Έφεση 52/10 Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. E. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014. Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.». Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802, ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: « Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ.
- Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». (Βλ. επίσης Hazelwood Investment & Finance Ltd v. XXX Manuel κ.α. Πολ. Εφ. Ε14/17 και Ε209/17 ημερ. 16/07/19). Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του και της διατήρησής του σε ισχύ. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων στα πλαίσια των οποίων εξετάζεται η αίτηση τίθεται με τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, δεδομένης πάντα της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Στο σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, «Διατάγματα», έκδοση 2016, στη σελίδα 123 του συγγράμματος, κάτω από το τίτλο «Σοβαρό Ζήτημα προς εκδίκαση - η πρώτη προϋπόθεση» αναφέρονται τα ακόλουθα: « Το πρώτο ζήτημα στο οποίο το Δικαστήριο θα στρέψει την προσοχή του, είναι αναφορικά με την νομική πτυχή της υπόθεσης. Αναμένεται να εξετάσει κατά πόσο ο ενάγων έδειξε ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Στα πλαίσια της εξέτασης του, θα ερευνήσει το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα. Θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα του δεν είναι "επιπόλαιο και ενοχλητικό" και ότι θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα των πράξεων του εναγομένου». Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης Γενικός Εισαγγελέας ν. Cyfield Engineering and Contracting Public Ltd Πολ. Εφ. Ε52/21 ημερ. 10/02/2024, το δικαίωμα που επικαλείται ο ενάγοντας πρέπει να είναι αναγνωρισμένο από το Νόμο. Σχετικό είναι και το περιεχόμενο της σελίδας 55 του προαναφερθέντος Συγγράμματος. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί σε σχέση με τις πρώτες δυο προϋποθέσεις, των οποίων η αλληλουχία επιτρέπει την από κοινού εξέταση, είναι αν έχουν καταδειχθεί τέτοιες σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων εκ μέρους της Αιτήτριας Εταιρείας ώστε σε συσχετισμό με τη δικογραφία της αίτησης και το αγώγιμο δικαίωμά της να οδηγούν στη διαπίστωση σοβαρού ζητήματος με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση, υπενθυμίζεται ότι με βάση τη νομολογία, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου στην υπό κρίση υπόθεση το Κλητήριο Ένταλμα και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας - Αιτήτριας εταιρείας. Εξετάζοντας τις θεραπείες που ζητούνται στο Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι ζητείται αποζημίωση, από τον Εναγόμενο υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτης - Διαχειριστής, της τάξεως των €215.250 για απώλεια ενοικίων για την περίοδο 08/02/2022 μέχρι 30/06/2025, λόγω του ότι προκάλεσε την παραβίαση της σύμβασης ενοικίασης μεταξύ της Αιτήτριας - Ενάγουσας και της εταιρείας Columbia Restaurants Company Ltd. Αξιώνονται επίσης τιμωρητικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις αλλά και γενικές αποζημιώσεις για πρόκληση παραβίασης σύμβασης. Ζητούνται διαζευκτικά και διατάγματα πανομοιότυπα με αυτά που ζητούνται στην αίτηση, καθώς και διάταγμα το οποίο να ακυρώνει τον διορισμό του Διαχειριστή - Παραλήπτη. Δεν υπάρχει καταχωρημένη στο φάκελο του Δικαστηρίου Έκθεση Απαίτησης για να διαπιστωθούν περισσότερα γεγονότα, οπόταν το Δικαστήριο θα επικεντρωθεί στην καταχωρημένη ένορκη δήλωση του Μάριου Κρητικού. Προκύπτει από τα Τεκμήρια που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ότι η υπό διαχείριση Εταιρεία, το 2008, υποθήκευσε ολόκληρο το ακίνητο, το οποίο δεν είχε διαχωριστεί, στο οποίο θα ανεγειρόταν στη συνέχεια το κτήριο «Kritikos Tower» και στο οποίο βρίσκετο εγκατεστημένο το συγκεκριμένο εστιατόριο, υποθήκη Υ121/08 και προς εξασφάλιση όλων των υποχρεώσεών της είχε εκδώσει Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης, στις 06/02/2008, προς όφελος της Marfin Laiki Bank, Τεκμήριο 2 στην Ένσταση, με το οποίο επιβάρυνε ολόκληρη την επιχείρηση και την οποιασδήποτε μορφής περιουσία της οπουδήποτε και αν ευρίσκεται. Ο όρος 7 του Ομολόγου απαγόρευε ρητά την αποξένωση ή διάθεση οποιουδήποτε μέρους του ενεργητικού της Εναγόμενης Εταιρείας χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση της Τράπεζας. Ο τότε διευθυντής της Εναγόμενης Εταιρείας Μάριος Κρητικός, Τεκμήριο Α στην Ένσταση, γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για την ύπαρξη του Ομολόγου. Είχε αγοράσει το συγκεκριμένο ακίνητο, ως ισχυρίζεται το 2001, όμως δεν ανέφερε οτιδήποτε στην Τράπεζα κατά την κατάρτιση του Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης το 2008 και επέλεξε να καταθέσει το συγκεκριμένο αγοραπωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο μετά την κατάρτιση του συγκεκριμένου Ομολόγου, ήτοι το
- Η Συμφωνία Ενοικίασης είχε καταρτιστεί με την Εναγόμενη Εταιρεία το 2000 και στις 31/07/2020 καταρτίστηκε νέα συμφωνία ενοικίασης, ήτοι μετά τον διορισμό του Διαχειριστή - Παραλήπτη, μεταξύ της Ενάγουσας Εταιρείας και της εταιρείας Columbia Restaurants Company Ltd, Τεκμήριο Δ στην ένσταση αφού ο Μάριος Κρητικός είχε εκχωρήσει τα δικαιώματά του επί του ακινήτου στις κόρες του. Στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων και χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε εξέταση της ουσίας της αγωγής, προκύπτει από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων και των Τεκμηρίων που κατατέθηκαν και από τις δύο πλευρές ότι η Ενάγουσα - Αιτήτρια βασίζει την απαίτησή της σε μια συμφωνία την οποία ο διευθυντής της γνώριζε ότι απαιτείτο η συγκατάθεση της Τράπεζας για τη σύναψή της. Ο διευθυντής της Ενάγουσας - Αιτήτριας και διευθυντής και της υπό διαχείριση Εταιρείας γνώριζε ότι η υπό διαχείριση Εταιρεία όφειλε στην GORDIAN HOLDINGS ποσό που ξεπερνά τα €10.000.000,00 αφού τους είχε σταλεί σχετική επιστολή, Τεκμήριο 1 στην ένσταση, με την οποία απαιτείτο το συγκεκριμένο ποσό. Το παραδέχεται και ο ίδιος ο Μάριος Κρητικός ότι η Εταιρεία αντιμετώπιζε σωρεία οικονομικών προβλημάτων. Το οφειλόμενο ποσό, ως μπορεί να εξαχθεί από τη μαρτυρία που τέθηκε στο Δικαστήριο, δεν καταβλήθηκε και σύμφωνα με τον όρο 10 του Ομολόγου η επιβαρυμένη περιουσία της Εταιρείας, δυνάμει του Ομολόγου, θεωρείται δεσμευμένη και δίδεται δικαίωμα στην Τράπεζα, όρος 11, για διορισμό παραλήπτη - διαχειριστή του οποίου οι εξουσίες περιγράφονται στον όρο
- Ο Διαχειριστής - Παραλήπτης, ο οποίος διορίστηκε από την GORDIAN HOLDINGS στις 30/07/2020, προωθεί τη θέση ότι μέχρι τις 30/07/2020 τα ενοίκια εισπράττονταν από την υπό διαχείριση Εταιρεία και λόγω του ότι νόμιμα τερματίστηκε η συμφωνία ενοικίασης από την ενοικιάστρια εταιρεία δεν προκύπτει οποιοδήποτε νομικό δικαίωμα προς όφελος της Ενάγουσας - Αιτήτριας. Όσον αφορά τη ζημιά της Ενάγουσας - Αιτήτριας από τον τερματισμό της ενοικίασης προκύπτει ότι μέχρι το 2014, Τεκμήριο 6 στην ένσταση, η υπό διαχείριση Εταιρεία δήλωνε στις οικονομικές της καταστάσεις, Τεκμήριο 6 στην ένσταση, ότι λάμβανε το ενοίκιο και πλήρωνε και τον φόρο που του αναλογούσε. Το 2015 προκύπτει ότι η υπό διαχείριση Εταιρεία εκχώρησε τα ενοίκια προς την Τράπεζα Κύπρου, Τεκμήριο 8 στην Ένσταση. Όλα αυτά τα γεγονότα εγείρουν εύλογα ερωτήματα, για το ενδεχόμενο επιτυχίας της αξίωσης, αφού σύμφωνα με τον ισχυρισμό της Ενάγουσας - Αιτήτριας το ακίνητο ήταν δικό της γιατί η υπό διαχείριση Εταιρεία δήλωνε τα ενοίκια ως εισπραχθέντα στις οικονομικές της καταστάσεις μέχρι το 2014, πλήρωνε φόρο και ακολούθως, το 2015, τα εκχώρησε ανέκκλητα στην Τράπεζα Κύπρου προς εξόφληση των υποχρεώσεων της, Τεκμήριο 8 στην ένσταση. Στη βάση των πιο πάνω καθίσταται φανερό ότι η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει στο βαθμό που απαιτείται, στα πλαίσια εξέτασης αυτής της φύσης των αιτήσεων, ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα έχει θέσει στο Δικαστήριο και συνεπώς δεν πληρείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Θα πρέπει να τονιστεί ότι το βάρος απόδειξης ότι παράνομα επενέβηκε ο Παραλήπτης - Διαχειριστής στη συμφωνία ενοικίασης για το συγκεκριμένο υποστατικό την φέρει η Ενάγουσα - Αιτήτρια (βλ. Χαρούς ν. Χαρούς
(2010)1 Α.Α.Δ. 267). Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι αρκετό ο ενάγοντας να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο ενάγοντας πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται, σ΄ αυτό το στάδιο, από τις ένορκες δηλώσεις και από τυχόν προφορική μαρτυρία σε περίπτωση αντεξέτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ζητηθεί από οποιαδήποτε από τις αντίδικες πλευρές. Η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως υπεδείχθη στην Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολ. Έφ. Ε143/2015, ημερ. 23/03/17 «τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία.». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.». Οι πιο πάνω αρχές επαναδιατυπώθηκαν στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση 1.Gradis Properties Corporation S.A. 2. Georgios Melisanids v. Peter Kravitz Πολ. Εφ. Ε113/2020 ημερ. 31/05/2024 από την οποία διαβάζουμε τα ακόλουθα: « Υπενθυμίζουμε ότι το Δικαστήριο σε διαδικασία προσωρινού παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν αποφασίζει την ουσία της υπόθεσης και πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα, αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Επισημαίνουμε επίσης την καλά γνωστή αρχή ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248, Molvi Estates Ltd v. Λ. Κίμωνος, Πολ. Εφ. Ε193/12 ημερ. 9.5.2023).» Το Δικαστήριο έχει κάθε δυνατή ευχέρεια με την κατατεθείσα και από τις δύο πλευρές μαρτυρία να σχηματίσει μια εικόνα για τις πιθανότητες επιτυχίας της παρούσας αγωγής. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ήδη εκτεθεί πιο πάνω. Η Ενάγουσα - Αιτήτρια επιζητεί αποζημιώσεις ύψους €215.250 όμως δεν προσφέρθηκε κάποια εξήγηση πώς προκύπτει το ποσό αυτό, ήτοι σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού του ποσού. Δεν αιτιολογήθηκε. Στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων τα οποία προκύπτουν από τα έγγραφα που η πλευρά της Ενάγουσας - Αιτήτριας έχει προσκομίσει είναι η άποψη του Δικαστηρίου ότι δεν έχει αποδειχθεί, από την Ενάγουσα - Αιτήτρια, ότι έχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση των διαταγμάτων θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται απαντώντας το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή, αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ της Ενάγουσας - Αιτήτριας στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι νομολογιακές αρχές επαναβεβαιώνονται στην απόφαση Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά. ν. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολ. Εφ. Ε203/2013, ημερ. 11/09/2019, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: « Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται, σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός ενδιάμεσου διατάγματος, αφορά στο κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, στον αιτητή, σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση όπου αυτή, επιτύχει στις αξιώσεις του. Στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 ΑΑΔ 1245 αναφέρθηκε ότι «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». (Βλ. επίσης Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 C.L.R. 231). Η πιο πάνω αντίκριση επαναλήφθηκε και στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 A.A.Δ. 1848. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Η πιο πάνω νομολογία σαφώς προσδιορίζει ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την υποκατάσταση της υλικής ζημιάς. Θα πρέπει, συνεπώς, να λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία, περιλαμβανομένης της προστασίας των δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό, βεβαίως, δεν εξετάζεται αορίστως, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το περιεχόμενο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου καισυμπεριλαμβάνονται μέσα στην ένορκη δήλωση, επί του προκειμένου, των εφεσειόντων.». Όπως είναι πάγια νομολογημένο, η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία, αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που, ενδεχομένως, έχει ληφθεί εναντίον του. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης. Αφορά δε την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων προς ικανοποίηση τυχόν μελλοντικής απόφασης υπέρ των Εναγόντων. Το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου της μαρτυρίας, υφίσταται βάσιμος κίνδυνος η απόφαση υπέρ της Ενάγουσας να παραμείνει ανικανοποίητη. Τέτοιος κίνδυνος δεν φαίνεται να υφίσταται στην υπό εξέταση υπόθεση γιατί ως η ίδια η Ενάγουσα - Αιτήτρια εταιρεία δηλώνει, ζητά αποζημιώσεις χρηματικές, δηλαδή μόνο οικονομικές θα είναι τυχόν απώλειες της αφού αυτό που ισχυρίζεται είναι ότι έχει απολέσει ενοίκιο το οποίο λάμβανε και θα συνέχιζε να λαμβάνει από τους ενοικιαστές. Δεν αμφισβητήθηκε η ικανότητα της Gordian Holdings Ltd να αποζημιώσει τυχόν ζημιές προκληθούν στην Ενάγουσα - Αιτήτρια στην περίπτωση που κριθεί ότι η συμφωνία πώλησης του συγκεκριμένου ακινήτου είναι έγκυρη και ότι για τον τερματισμό της ενοικίασης είναι υπεύθυνος ο Διαχειριστής - Παραλήπτης. Εν πάση περιπτώσει, ο Διαχειριστής - Παραλήπτης έχει δηλώσει ότι έχει ασφαλιστική κάλυψη ύψους €3.000.000,00. Η θέση του αυτή δεν αμφισβητήθηκε οπόταν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε απόφαση εκδοθεί. Το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας κατά πόσο, δηλαδή, είναι δίκαιο ή κατάλληλο υπό τις περιστάσεις να εκδοθούν τα διατάγματα, εξετάζεται μόνο όταν έχει προηγηθεί διαπίστωση ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Το απαιτούμενο «ισοζύγιο της ευχέρειας» σχετίζεται με το καθήκον του Δικαστηρίου να σταθμίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει για τον ενάγοντα ή τον εναγόμενο αναλόγως αν φανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση είναι εσφαλμένη και να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να έχει λιγότερους κινδύνους αδικίας. Στην υπό κρίση περίπτωση, με δεδομένη την μη πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), παρέλκει η εξέταση αυτού του παράγοντα. Υπό τις περιστάσεις και με δεδομένο ότι το Δικαστήριο δεν έχει ικανοποιηθεί από την Ενάγουσα - Αιτήτρια ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 για να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια προς όφελός της, η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Συνεπακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης, δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, η Ενάγουσα - Αιτήτρια θα καταβάλει τα έξοδα του Εναγόμενου - Καθ΄ου η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι άμεσα καταβλητέα. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο