ΕΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ: Αντώνης Βούρος, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 3/2022, 5/8/2024

(1)του Κεφ. 5 μπορεί να αποτελέσει δικαιοδοτική βάση για χορήγηση αναστολής. Η εν λόγω διάταξη προβλέπει ότι: «Το Δικαστήριο δύναται, οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης πτώχευσης, να αναστείλει οποιαδήποτε αγωγή, εκτέλεση ή άλλη νόμιμη διαδικασία εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του πτωχεύσαντα, και κάθε Δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί διαδικασία εναντίον πτωχεύσαντα, δύναται κατόπι απόδειξης ότι η αίτηση πτώχευσης υποβλήθηκε από ή εναντίον του πτωχεύσαντα, είτε να αναστείλει τη διαδικασία είτε να επιτρέψει τη συνέχιση της με τέτοιους όρους τους οποίους θεωρεί δίκαιους.» Παρέχει δυνατότητα στο Δικαστήριο να αναστείλει, μετά την υποβολή αίτησης πτώχευσης, «οποιαδήποτε αγωγή, εκτέλεση ή άλλη νόμιμη διαδικασία εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του πτωχεύσαντα». Αφορά δηλαδή σε δυνατότητα αναστολής της εκδίκασης αγωγής, μέτρων εκτέλεσης ή διαδικασίας άλλης από την ίδια την αίτηση πτώχευσης εάν η συνέχιση μπορεί να επηρεάσει την περιουσιακή κατάσταση του πτωχεύσαντα και κατ' επέκταση να επηρεάσει δυσμενώς τη διαδικασία πτώχευσης σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος πτώχευσης. Δεν παρέχει αυτό το άρθρο τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να αναστείλει διάταγμα πτώχευσης που εκδόθηκε κατόπιν εκδίκασης αίτησης πτώχευσης. Η πλευρά του Αιτητή υποστηρίζει περαιτέρω ότι, εφόσον οι περί Πτωχεύσεων Κανονισμοί δεν προβλέπουν ειδικά για το αντικείμενο της παρούσας Αίτησης, τότε τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ειδικότερα, παραπέμπουν στον Κανονισμό 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών που προβλέπει τα εξής: «Where no provision is made in these rules in regard to any matter arising out of bankruptcy proceedings, the Rules of Court governing civil proceedings shall, in so far as they are not repugnant to these rules, apply to such matter.» Παρενθετικά σημειώνω ότι οι Κανονισμοί 189 και 190 στους οποίους επίσης γίνεται αναφορά στην νομική βάση της Αίτησης, καταργήθηκαν το 1998 και θεωρώ ότι η αναφορά σε αυτούς έγινε εκ παραδρομής. Στη βάση του Κανονισμού 188, η πλευρά των Αιτητών εισηγείται ότι τυγχάνει εφαρμογής η Δ. 35 Θ. 18 των (παλαιών) Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και ότι η Αίτηση πρέπει να εξεταστεί με βάση εκείνη τη διάταξη. Δεν συμφωνώ με αυτό το επιχείρημα για τους λόγους που θα εξηγήσω. Ο Κανονισμός 188 αφορά περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς πρόνοια σε σχέση με «any matter arising out of bankruptcy proceedings». Σε τέτοιες περιπτώσεις εφαρμόζονται οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας όμως «in so far as they are not repugnant to these rules». Εδώ καμία πρόνοια υπάρχει στον περί Πτωχεύσεων Νόμο ή στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς που να εισηγείται ότι υπάρχει η δυνατότητα για αναστολή εκτέλεσης διατάγματος πτώχευσης. Περαιτέρω, έχω την άποψη ότι ενδεχόμενη αναστολή διατάγματος πτώχευσης όχι μόνο δεν είναι συμβατή με την πρόθεση του νομοθέτη αλλά καταστρατηγεί αυτή την πρόθεση. Ο περί Πτωχεύσεως Νόμος και όλο το πλαίσιο ρύθμισης της πτώχευσης φυσικών προσώπων, τροποποιήθηκε το 2015 με τον Τροποποιητικό Νόμο 61(Ι)/2015. Η πρόθεση του νομοθέτη με τη θέσπιση του Ν. 61(Ι)/2015 και των αλλαγών που αυτός επέφερε εκφράζεται ρητά στο προοίμιο του εν λόγω νομοθετήματος. Εκεί καταγράφεται η διαπίστωση ότι η προηγούμενη διαδικασία πτώχευσης φυσικών προσώπων ήταν ανεπαρκής και χρονοβόρα. Επεξηγείται ότι ο εκσυγχρονισμός της διαδικασίας κρίνεται απαραίτητος ώστε να διευκολυνθεί η σύντομη διεκπεραίωση της και για τη διαφύλαξη της οικονομικής και δημοσιονομικής σταθερότητας. Οι τροποποιήσεις που επήλθαν με τον Ν. 61(Ι)/2015 και το κείμενο του Κεφ. 5 στο σύνολο του, ως έχει πλέον διαμορφωθεί, δείχνουν ότι εφόσον διαπιστωθεί αφερεγγυότητα κάποιου φυσικού προσώπου και εκδοθεί διάταγμα πτώχευσης από το αρμόδιο Δικαστήριο, τότε αμέσως ενεργοποιείται ο μηχανισμός για προστασία της περιουσίας του πτωχεύσαντα και των συμφερόντων των πιστωτών του. Η δυνατότητα αναστολής διατάγματος πτώχευσης είναι αντίθετη με το όλο πνεύμα του Κεφ. 5 και του νέου ρυθμιστικού πλαισίου. Ενδεχόμενη αναστολή δεν διαφυλάττει ούτε προασπίζει την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα της διαδικασίας πτώχευσης. Αντίθετα, εισαγάγει ασάφεια, καθυστερεί και εμποδίζει την διεκπεραίωση της. Συνεπώς, ο Κανονισμός 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών που επικαλείται ο Αιτητής δεν τυγχάνει εφαρμογής. Η αναστολή που ζητά ο Αιτητής μέσω της παρούσας Αίτησης είναι επιδίωξη επαχθής (repugnant) προς τη πτωχευτική διαδικασία. Ακολουθεί ότι δεν υπάρχει πεδίο για εφαρμογή της Δ. 35 Θ. 18 των (παλαιών) Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνακόλουθα, δεν υπάρχει πεδίο για έκδοση διατάγματος αναστολής του Διατάγματος Πτώχευσης. Ενόψει αυτής της διαπίστωσης, δεν υπάρχει λόγος εξέτασης των υπόλοιπων λόγων ένστασης που εγείρονται από τους Καθ' ων η Αίτηση. Όμως, πριν ολοκληρώσω, θα αναφερθώ σε ακόμα ένα ζήτημα παρότι δεν εγείρεται μέσω της ένστασης. Θεωρώ ότι η Αίτηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει για ακόμα ένα λόγο. Ο τροποποιητικός Ν. 61(Ι)/2015 εισήγαγε στο Κεφ. 5 τα άρθρα 9

(3)και 9

(4)που προβλέπουν τα εξής: «

(3)Μετά την έκδοση του διατάγματος κήρυξης του χρεώστη σε πτώχευση, ο πτωχεύσας δύναται να προβάλει υπεράσπιση ή οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία, μετά από σχετική εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή: Νοείται ότι, αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία η οποία αφορά χρέη τα οποία δεν δύναται να επαληθευτούν σε πτώχευση σύμφωνα με το άρθρο 34 καταχωρείται εναντίον του πτωχεύσαντα προσωπικώς και μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης: Νοείται περαιτέρω ότι, οποιοδήποτε πρόστιμο, ποινικό ή διοικητικό, ήθελε επιβληθεί στον πτωχεύσαντα από οποιοδήποτε Δικαστήριο ή αρμόδια αρχή, αντιστοίχως, είτε πριν είτε μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης, δεν δύναται να επαληθευθεί εναντίον της πτωχευτικής περιουσίας και είναι πληρωτέο προσωπικώς από τον πτωχεύσαντα.

(4)Μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης, ο πτωχεύσας, δύναται να εγείρει οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία, κατόπιν εξουσιοδότησης του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή και άδειας του Δικαστηρίου υπό τους όρους τους οποίους δυνατό να επιβάλει το Δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένου και όρου για ασφάλεια εξόδων: Νοείται ότι, οποιαδήποτε περιουσία ήθελε ανακτηθεί, σύμφωνα με τις πρόνοιες του παρόντος εδαφίου, αποδίδεται στον Επίσημο Παραλήπτη ή στον διαχειριστή: Νοείται περαιτέρω ότι, αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία που άρχισε από τον πτωχεύσαντα πριν την έκδοση διατάγματος πτώχευσης συvεχίζεται, χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε άδεια του Δικαστηρίου ή τροποποίηση του τίτλου της αγωγής ή της άλλης νόμιμης διαδικασίας, εφόσον εξασφαλιστεί γραπτή συγκατάθεση του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή. Δεν υπάρχει νομολογία αναφορικά με την εφαρμογή των πιο πάνω νέων διατάξεων όμως θεωρώ ότι η επιδίωξη του νομοθέτη διακρίνεται από το κείμενο. Μετά την έκδοση διατάγματος πτώχευσης, ο πτωχεύσας χρειάζεται την εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή διαχειριστή για να προβάλλει υπεράσπιση ή να εγείρει ένσταση σε εναντίον του Δικαστική διαδικασία (άρθρο 9

(3), Κεφ. 5). Επίσης, μετά την έκδοση διατάγματος πτώχευσης, ο πτωχεύσας χρειάζεται τόσο την εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή διαχειριστή αλλά και την άδεια του Δικαστηρίου πριν ο ίδιος εγείρει ή προωθήσει οποιαδήποτε Δικαστική διαδικασία (άρθρο 9

(4), Κεφ. 5). Ο σκοπός είναι, προφανώς, να εμποδιστεί ο πτωχεύσαντας να προωθεί ή να εγείρει, ανέλεγκτα, διαβήματα ενώπιον Δικαστηρίων και να δημιουργεί έξοδα επιβαρύνοντας με αυτό τον τρόπο την πτωχευτική περιουσία και καθυστερώντας τη διεκπεραίωση της πτωχευτικής διαδικασίας. Στην παρούσα περίπτωση, η εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης διεκπεραιώθηκε πρωτόδικα με την έκδοση της Επίδικης Απόφασης και του Διατάγματος Πτώχευσης εναντίον του Αιτητή. Μετέπειτα, ο Αιτητής καταχώρησε την παρούσα Αίτηση με την οποία προωθεί την επιδίωξη του για αναστολή εκτέλεσης του Διατάγματος Πτώχευσης. Αναγκαία προϋπόθεση για τη λήψη αυτού του διαβήματος από τον Αιτητή ήταν η προηγούμενη λήψη τόσο εξουσιοδότησης του Επίσημου Παραλήπτη όσο και άδειας του Δικαστηρίου. Χωρίς τέτοια εξουσιοδότηση και άδεια η παρούσα Αίτηση είναι αντικανονική και πρόωρη και δεν θα μπορούσε να επιτύχει. Καταληκτικά, για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί και απορρίπτεται. Ως προς τα έξοδα, ακολουθώντας το αποτέλεσμα επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή. Ο Αιτητής είναι υπόλογος για τα έξοδα προσωπικά και αυτά δεν επιβαρύνουν την πτωχευτική περιουσία. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο