Αναφορικά με την Εταιρεία SPERTHEON HOLDINGS LIMITED, Αίτ. Εταιρ.: 882/19, 26/8/2024

(1)των περί Εταιριών Κανονισμών, ο Κ.92 των περί Εκκαθαρίσεων Εταιρειών Κανονισμών, η Δ.48 θ.θ. 1 - 9 και η Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και οι συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση καταγράφηκαν σε ένορκη δήλωση της δικηγόρου Ελίνας Παπασάββα, η οποία, ως ισχυρίζεται, είναι εξουσιοδοτημένη στην κατάρτισή της. Καταγράφει ότι η Αγωγή αρ. 1821/19 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας καταχωρίστηκε στις 15/07/2019 και Σημείωμα Εμφάνισης καταχωρίστηκε στις 04/12/2022. Στις 15/12/2022, κατά την ημερομηνία ορισμού της αγωγής για ακρόαση, περιήλθε στην αντίληψη της δικηγόρου που εκπροσωπεί τον Αιτητή ότι είχε εκδοθεί εναντίον της Εναγόμενης Εταιρείας διάταγμα εκκαθάρισης και ότι στις 29/07/2020 είχε διοριστεί ως εκκαθαριστής της ο Μιχάλης Αβραάμ. Το αντικείμενο της συγκεκριμένης αγωγής αφορά το υπόλοιπο το οποίο προέκυψε λόγω αθέτησης των συμβατικών υποχρεώσεων της Εταιρείας. Η Ομνύουσα υποστήριξε ότι για να μπορεί ο Αιτητής να προχωρήσει με την Αγωγή αρ. 1821/19 θα πρέπει να του χορηγηθεί άδεια για συνέχιση της διαδικασίας, ως προβλέπεται από τον περί Εταιρειών Νόμο. Η αίτηση αντιμετωπίστηκε με την καταχώρηση ένστασης στην οποία προβάλλονται έξι λόγοι ένστασης, οι οποίοι είναι σε συντομία οι ακόλουθοι: Ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 220 του περί Εταιρειών Νόμου γιατί, μεταξύ άλλων, δεν έχει υποβληθεί επαλήθευση χρέους από τον Αιτητή στον Εκκαθαριστή η οποία είναι απαραίτητη και εν πάση περιπτώσει η Αγωγή αρ. 1821/19 Ε. Δ. Λευκωσίας αναστάλθηκε αυτόματα δυνάμει των προνοιών του άρθρου 220 Κεφ.113, ότι η αίτηση καταχωρίστηκε υπέρμετρα καθυστερημένη και δεν δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση για τούτο, ότι δεν εξυπηρετείται οποιοσδήποτε σκοπός με την υποβολή της αίτησης αφού ακόμη και στην περίπτωση που εκδοθεί απόφαση στην Αγωγή αρ. 1821/19 δεν θα μπορεί να εκτελεστεί γιατί παραβιάστηκαν οι πρόνοιες του άρθρου 217 του Κεφ.113, ότι είναι καταχρηστική ή/και κακόπιστη ή/και σκοπεί στο να παρέμβει στο έργο του Εκκαθαριστή, ότι είναι γενική και αόριστη και ότι δεν δίδεται λόγος γιατί δεν ορκίζεται ο Αιτητής. Ως νομική βάση της ένστασης καταγράφονται η Δ.39, Δ.48 και Δ.57 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τα άρθρα 216 - 218, 220, 221, 227, 231, 233, 234

(4), 244, 251, 259, 298 - 300, 319 και 325 του περί Εταιρειών Νόμου, οι περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμοί, οι περί Εταιρειών Διαδικαστικοί Κανονισμοί και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα προς υποστήριξη της ένστασης παρατέθηκαν από τον ίδιο τον Εκκαθαριστή, Μιχάλη Αβραάμ, ο οποίος έχει προσωπική γνώση. Καταγράφει ότι ο ίδιος διορίστηκε στις 18/11/2019 προσωρινός Εκκαθαριστής της Εταιρείας και έκτοτε αυτόματα όλες οι εκκρεμούσες δικαστικές διαδικασίες εναντίον της Εταιρείας αναστάλθηκαν, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 220 του Κεφ.113 και κατέστη ο μόνος που μπορούσε να δεσμεύσει την Εταιρεία. Η Αίτηση Εκκαθάρισης δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 20/12/2019 και στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 27/12/2019 και ως εκ τούτου η διαδικασία εκκαθάρισης περιήλθε σε γνώση όλων των ενδιαφερόμενων. Στις 04/12/2019, που καταχωρίστηκε σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους της Εταιρείας, ο μόνος που θα μπορούσε να εξουσιοδοτήσει την καταχώρησή του ήταν ο ίδιος, πλην όμως δεν το έχει πράξει αφού δεν γνώριζε για την ύπαρξη της αγωγής λόγω του ότι δεν του είχε επιδοθεί το

1. Η αγωγή του στάλθηκε με φαξ στις 02/05/2023 και η αίτηση του επιδόθηκε στις 04/07/
2. Η εκδίκαση της αγωγής συνεχιζόταν κανονικά, κατά παράβαση του άρθρου 220 του Κεφ.113, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει ως Εκκαθαριστής. Υποστηρίζει ότι με τη συγκεκριμένη διαδικασία καταστρατηγείται η ορθή και νομότυπη διαδικασία της εκκαθάρισης με ενδεχόμενο επηρεασμού τόσο στην περιουσία της υπό εκκαθάριση εταιρείας καθώς και στα δικαιώματα των υπολοίπων πιστωτών. Είναι η θέση του ότι το Διάταγμα Εκκαθάρισης εκδόθηκε στις 19/02/2020 και δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 13/03/
3. Ο ίδιος διορίστηκε μόνιμος εκκαθαριστής της Εταιρείας, μετά από αίτηση του Επίσημου Παραλήπτη, στις 29/07/
4. Ο ίδιος προέβη σε έρευνα με το γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη, το οποίο τον διαβεβαίωσε ότι ουδέποτε τους είχε επιδοθεί η αγωγή και ότι ουδέποτε εξουσιοδότησαν οποιοδήποτε δικηγόρο να εμφανίζεται εκ μέρους του εκκαθαριστή σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία. Κατά τη δική του άποψη, σύμφωνα με τα άρθρα 251 και 298 - 300, η ορθή πρακτική είναι να υποβάλλεται επαλήθευση χρέους στον εκκαθαριστή εντός 35 ημερών από την ημερομηνία δημοσίευσης του διατάγματος εκκαθάρισης. Ο ίδιος, ως εκκαθαριστής, μπορεί να αποδεχθεί, να απορρίψει ή να αποδεχθεί υπό όρους την επαλήθευση χρέους, ενώ μπορεί να παρατείνει και την προθεσμία για υποβολή επαλήθευσης χρέους. Ο Αιτητής δεν υπέβαλλε επαλήθευση χρέους, ούτε και αιτήθηκε παράταση της προθεσμίας, αλλά επέλεξε να συνεχίσει μια αγωγή η οποία έχει ανασταλεί εδώ και 4 χρόνια, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κεφ.
5. Υποστηρίζει ότι η υπό κρίση αίτηση συνιστά παράκαμψη της διαδικασίας εκκαθάρισης και προσπάθεια από τον Αιτητή να εκμαιεύσει προνομιακή μεταχείριση σε βάρος των υπόλοιπων πιστωτών. Ισχυρίζεται ότι όλα τα έγγραφα που καταχωρίστηκαν από το δικηγορικό γραφείο που δεν είχε εξουσιοδοτηθεί θα πρέπει να διαγραφούν ή και να αγνοηθούν από το Δικαστήριο. Η συνέχιση της διαδικασίας ήταν παράνομη και δεν θα έπρεπε να είχε επιτραπεί. Εάν εκδοθεί απόφαση, δυνάμει εγγράφων των οποίων η καταχώρηση δεν ήταν εξουσιοδοτημένη από τον ίδιο, πιθανόν ο Αιτητής να ζητήσει να την εκτελέσει κατά παράβαση της ορθής σειράς καταβολής ποσών στους πιστωτές της Εταιρείας ή πιθανόν να μην μπορεί να εκτελεστεί ενόψει των προνοιών του άρθρου 217 του Κεφ. 113 που καθιστά τέτοιου είδους εκτέλεση εξ ολοκλήρου άκυρη. Ο Ομνύοντας εγείρει θέμα υπέρμετρης καθυστέρησης στην καταχώριση της αίτησης αφού η αγωγή έχει ανασταλεί από τις 18/11/2019, δυνάμει των προνοιών του Νόμου. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε στις 30/06/2023, 4 χρόνια μετά την αναστολή της αγωγής, χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση ή αιτιολογία για την συγκεκριμένη καθυστέρηση. Υποστηρίζει ότι δεν επεξηγείται ο λόγος για τον οποίο ο Αιτητής επιμένει να συνεχίσει την αγωγή αντί να υποβάλει επαλήθευση χρέους ή ο λόγος που δεν υπεβλήθη επαλήθευση χρέους. Κατά τη δική του άποψη η αίτηση είναι κακόπιστη, κακόβουλη και αποτελεί προσπάθεια επηρεασμού της ορθής και νενομισμένης διεξαγωγής της εκκαθάρισης, αλλά συνιστά και προσπάθεια του Αιτητή να εκμαιεύσει προνομιακή μεταχείριση σε βάρος των υπολοίπων πιστωτών της. Ισχυρίζεται ότι δεν δίδεται εξήγηση γιατί δεν έχει προβεί ο ίδιος ο Αιτητής στην κατάρτιση της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση και ως εκ τούτου παραβιάζονται οι πρόνοιες της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Και οι δύο πλευρές προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με γραπτές αγορεύσεις τις οποίες παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Η κα Λαδά προέβη και σε δια ζώσης διευκρινήσεις. Το Δικαστήριο έχει υπόψη του όλα όσα καταγράφηκαν και λέχθηκαν και θα αναφερθεί σε αυτά όπου κρίνει τούτο απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το άρθρο 220 του περί Εταιρειών Νόμου, το οποίο καθορίζεται ως η νομική βάση της αίτησης, διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, καμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της εταιρείας εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει.» Στο άρθρο 221, του ίδιου Νόμου, αναφέρονται τα ακόλουθα: « Διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας ενεργεί σε όφελος όλων των πιστωτών και όλων των συνεισφορέων της εταιρείας ωσάν να εκδιδόταν μετά από κοινή αίτηση πιστωτή και συνεισφορέα.» Στην απόφαση Stefanos & Andreas Cold Stories Trading Limited v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ Λίμιτεδ (αρ. 1)

(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1806, στην οποία παρέπεμψαν το Δικαστήριο και οι δύο πλευρές, διαβάζονται τα ακόλουθα αναφορικά με τα δύο άρθρα: « Είναι σαφές πως σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 220 του περί Εταιρειών Νόμου όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, αυτόματα καμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της υπό εκκαθάριση εταιρείας, εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει. Σχετικές και βοηθητικές στην ερμηνεία που επιδιώκεται, είναι οι πρόνοιες του άρθρου 215 που αφορούν την εξουσία αναστολής ή περιορισμού διαδικασίας εναντίον εταιρείας στο στάδιο μετά την υποβολή αίτησης για την εκκαθάριση της, αλλά πριν από την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Οι πρόνοιες αυτές είναι οι εξής: "215. At any time after the presentation of a winding-up petition, and before a winding-up order has been made, the company, or any creditor or contributory, may- (

1. a)where any action or proceeding against the company is pending in any District Court or the Supreme Court apply to the Court in which the action or proceeding is pending for a stay of proceedings therein; and (
2. b)where any other action or proceeding is pending against the company, apply to the Court having jurisdiction to wind up the company to restrain further proceedings in the action or proceeding, and the Court to which application is so made may, as the case may be, stay or restrain the proceedings accordingly on such terms as it thinks fit." Και σε μετάφραση: "215. Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή, και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό."» Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων (βλ. Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd [1923] 1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn. (Ch. D.) [1973] 1 W.L.R. 63). Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 21η έκδ., στη σελίδα 768 καταγράφεται: « The object of the winding-up provisions of the Companies Act 1862, said Lindley L.J. in Re Oak Pitts Colliery Co., "is to put all unsecured creditors upon an equality and to pay them "pari passu".». Το άρθρο 220 του Κεφ.113 προσομοιάζει με το άρθρο 231 του αγγλικού Companies Act του 1948. Ο σκοπός του άρθρου 231 προσδιορίζεται με σαφήνεια στα αγγλικά συγγράμματα. Στο σύγγραμμα Company Law, 4th έκδ, του Robert R. Pennington, στη σελίδα 701 αναφέρεται ότι: « Τhe purpose of the statutory provision is to ensure that all claims against the company which can be determined by the cheap, summary procedure available in a winding up are not made the subject of expensive litigation, but the provision also applies where there is no such summary procedure available, and so even interpleader proceedings against a company in compulsory liquidation cannot be brought without leave.». Σκοπός τόσο του αγγλικού άρθρου 231 αλλά και του άρθρου 220 του Κεφ.113 είναι η προστασία της περιουσίας εταιρείας που τελεί υπό εκκαθάριση ούτως ώστε οι πιστωτές της να ικανοποιηθούν εξίσου και ακριβοδίκαια στα πλαίσια μιας συνοπτικής διαδικασίας, όπως είναι η διαδικασία της επαλήθευσης. Όπως προκύπτει από τα προαναφερθέντα, η εξουσία του Δικαστηρίου για χορήγηση άδειας για συνέχιση της δικαστικής διαδικασίας εναντίον εταιρείας που τελεί υπό εκκαθάριση δικαιολογείται κυρίως στις περιπτώσεις εξασφαλισμένου πιστωτή της Εταιρείας. Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η έκδ., Τόμος 1, σελ. 1454, παρ. 88 - 75 αναφέρεται ότι: «Thus secured creditors are, as a matter of course, given liberty to proceed with any action for enforcing their securities» (βλ. Lloyd v. Lloyd & Co

(1877)6 Ch. D. 339). Αυτό βέβαια δεν ισχύει στην υπό κρίση υπόθεση. Επίσης, στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 6, σελ. 698, παρ. 1389, αναφέρεται ότι: «Proceedings will be allowed to continue where they are to enforce a mortgage or security upon the company's property, unless the liquidator offers to give all that the mortgagee can obtain by his proceedings, or an order in the winding up has already given him that relief». Περαιτέρω, παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να χορηγήσει άδεια για συνέχιση της δικαστικής διαδικασίας εναντίον εταιρείαs που τελεί υπό εκκαθάριση, όταν αυτή αποτελεί αναγκαίο διάδικο στην αγωγή εναντίον αυτής και άλλων προσώπων. Στο σύγγραμμα Halsbury's (ανωτέρω) στην ίδια σελίδα, αναφέρεται ότι: "Proceedings will also be allowed to continue where the Company is a necessary party to the action against it and other persons". Τέλος, στο Σύγγραμμα του Δρ. Ανδρέα Π. Ποιητή «Η Εκκαθάριση Εταιρειών» 2η έκδοση, Λάρνακα 2015, στη σελ. 83, κάτω από τον τίτλο «Άδεια για προώθηση αγωγής», αναφέρεται ότι: « Το διάταγμα εκκαθάρισης επηρεάζει όλους τους πιστωτές και όλους τους συνεισφορείς της εταιρείας, σαν να είχε εκδοθεί κατόπιν κοινής αίτησης όλων αυτών. Με άλλα λόγια, δε δημιουργείται απλώς μια σχέση μεταξύ του αιτητή και της εταιρείας, αλλά ένα status της εταιρείας, που ισχύει erga omnes. Αυτό θέτει όλους τους συνεισφορείς και μη εξασφαλισμένους πιστωτές σε ίση μοίρα. Γι' αυτό άλλωστε, και δεν επιτρέπεται η έναρξη ή προώθηση αγωγών εναντίον της εταιρείας χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Παρά ταύτα, το Δικαστήριο είναι δυνατό να επιτρέψει μια τέτοια έναρξη ή προώθηση αγωγής υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Έτσι, αν ο πιστωτής είναι ενυπόθηκος, ή άλλως πως εξασφαλισμένος, τίποτε δεν εμποδίζει την προώθηση της αγωγής του εναντίον της εταιρείας, δεδομένου ότι η έκδοση της απόφασης επί μιας τέτοιας απαίτησης δε δημιουργεί προτεραιότητα προς όφελος του ενάγοντος και, ασφαλώς, δεν επηρεάζει τα συμφέροντα οποιουδήποτε, αφού αυτός είναι ήδη εξασφαλισμένος. Αντίθετα, με την πρακτική που ακολουθείται στην Κύπρο, βοηθείται ο ενυπόθηκος δανειστής στο να πετύχει πιο σύντομη ημερομηνία πλειστηριασμού του ενυπόθηκου κτήματος, κάτι που είναι προς το συμφέρον όλων, επειδή δεν αυξάνονται οι χρεωστικοί τόκοι. Είναι, όμως, δυνατόν ο εκκαθαριστής να προσφέρει στον ενυπόθηκο δανειστή εκείνο που αυτός θα επετύγχανε με την αγωγή του, οπότε δε χρειάζεται ούτε η έναρξη ή προώθηση μιας τέτοιας αγωγής εκ μέρους του ενυπόθηκου δανειστή. Γι' αυτό, σ' αυτή την περίπτωση το Δικαστήριο δε θα παραχωρήσει άδεια για έναρξη ή προώθηση της αγωγής». Όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του άρθρου 220 του Κεφ. 113, όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, αυτόματα καμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της υπό εκκαθάρισης εταιρείας, εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου (βλ. Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Ltd v. KEAN Λτδ (ανωτέρω)). Επομένως, από τη στιγμή που η Εταιρεία τέθηκε, στις 19/02/2020, υπό εκκαθάριση, κανένα δικονομικό διάβημα δεν θα μπορούσε να ληφθεί στα πλαίσια της Αγωγής αρ. 1821/19, χωρίς να έχει προηγηθεί η εξασφάλιση της αιτούμενης άδειας για συνέχιση της δικαστικής διαδικασίας. Όμως αποκαλύπτεται ότι η διαδικασία στη συγκεκριμένη αγωγή συνέχιζε να προχωρά ως να μην υπήρχε το διάταγμα εκκαθάρισης της Εταιρείας ημερομηνίας 19/02/2020 και χωρίς η αγωγή να επιδοθεί στον εκκαθαριστή. Οπόταν, στις 04/12/2019 που καταχωρίστηκε το Σημείωμα Εμφάνισης από δικηγόρο, δεν θα μπορούσε να είχε καταχωριστεί χωρίς την άδεια του Εκκαθαριστή, ο οποίος είχε διοριστεί στις 18/11/2019, ενώ η συγκεκριμένη αγωγή βρισκόταν σε αναστολή και δεν θα μπορούσε να είχε οριστεί για ακρόαση. Με δεδομένες τις πιο πάνω διαπιστώσεις, καθώς και το γεγονός ότι ο Αιτητής, ως αναφέρεται στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, γνώριζε από τις 15/02/2022 για την έκδοση του διατάγματος, δεν επεξηγήθηκε γιατί χρειάστηκε πέραν του ενός χρόνου από την ημερομηνία που ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση του διατάγματος εκκαθάρισης, για να καταχωρίσει την υπό κρίση αίτηση ή γιατί δεν προχώρησε με επαλήθευση αφού το ποσό που αξιώνει είναι συγκεκριμένο και σύμφωνα με τον ισχυρισμό του παραδεκτό. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bailey & Groves: Corporate Insolvency - Law & Practice, 5th edition

(2017), παρ. 22.24, φιλοσοφία και σκοπός της συγκεκριμένης νομοθετικής πρόνοιας είναι η προστασία των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, αφού οι απαιτήσεις εναντίον της εταιρείας θα αντιμετωπιστούν με την υποβολή αιτήματος για επαλήθευση, όπου ο απαιτητής θα μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση του εκκαθαριστή, σε περίπτωση που διαφωνεί με αυτή. Ο σκοπός της διαδικασίας επαλήθευσης, είναι να εξασφαλίσει την επίλυση διαφορών με τρόπο συμμαζεμένο, γρήγορο και οικονομικό σε αντιδιαστολή με την υποβολή της εταιρείας στην χρονοβόρα διαδικασία της δίκης. Όπως έχει λεχθεί ανωτέρω, το κατά πόσον θα δοθεί ή όχι άδεια για συνέχιση εντάσσεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Συνεπώς, τίθεται θέμα ορθής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τις αρχές που αναλύονται πιο πάνω. Ως προς τη θέση ότι η συνέχιση της αγωγής είναι η μόνη επιλογή που έχει ο Αιτητής, παράγραφος 8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, δεν χωρεί αμφιβολίας ότι είναι ανυπόστατος. Επίσης, δεν έχει τεθεί οποιοσδήποτε ισχυρισμός που να δικαιολογεί την ολιγωρία του Αιτητή έτσι ώστε να μπορεί το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, να λάβει υπόψη αυτή την πτυχή. Δεν μπορεί ο Αιτητής να ζητά από το Δικαστήριο να λάβει υπόψη προς όφελος του και εις βάρος των υπολοίπων πιστωτών και συνεισφορέων, τις συνέπειες της καθυστέρησης στην προώθηση της απαίτησης του ή το γεγονός ότι δεν έχει προχωρήσει με επαλήθευση της απαίτησής του. Καθοδηγούμενο το Δικαστήριο από τα πιο πάνω, δεν έχει πειστεί ότι θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος της έγκρισης του αιτήματος. Έχοντας εξετάσει τα γεγονότα της αίτησης, ως επίσης και τη φύση της απαίτησης και τις θεραπείες που ζητούνται με την αγωγή, όπως προκύπτουν από το αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, το Δικαστήριο καταλήγει ότι το αίτημα θα πρέπει να απορριφθεί, αφού η απαίτηση αφορά ζητήματα που μπορούν να επιλυθούν στα πλαίσια της επαλήθευσης. Στη βάση όλων των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ της υπό εκκαθάριση Εταιρείας και εναντίον του Αιτητή, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Πρωτοκολλητής Πιστό Αντίγραφο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο