Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. ALM Telecom Services Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 4413/15, 30/9/2024

(1990)1 Α.Α.Δ. 389, στη σελίδα 393, καταγράφηκαν τα ακόλουθα: « Η απονομή των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ευχέρεια ασκείται δικαστικά με γνώμονα, ως κύριο μέτρο, το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο βαθειά θεμελιωμένη είναι η αρχή αυτή στην αστική διαδικασία, τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε να μη δίδονται κατά κανόνα λόγοι (εξυπακούονται) για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όταν η διαταγή για τα έξοδα συνάδει με την αρχή αυτή. Οι λόγοι για τους οποίους τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (στην αστική διαδικασία) είναι ευνόητοι: Η δικαίωση δε συνεπάγεται δαπάνη» Στην υπόθεση Μάρω Ζαβρού v. Ελενίτσας Μιχαηλίδου

(1996)1 Α.Α.Δ. 477, στη σελίδα 481, διαβάζονται τα ακόλουθα: « Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται. Χρήσιμη υπόμνηση περί τούτου γίνεται στην Χάσικος Μιχαήλ ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 389.» Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. ARTO ESTATES LIMITED

(1993)1 Α.Α.Δ. 12, στη σελίδα 15 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: « Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο.» Σχετικά με τη διακριτική αυτή εξουσία, στο Annual Practice του 1960 καταγράφονται τα πιο κάτω, στις σημειώσεις κάτω από το Order 65, r.1, στη σελ.1822-1824 (ύστερα από σχετική αναφορά σε σειρά αποφάσεων): "Where there are no materials on which the Judge can exercise his discretion, he is not justified in depriving a successful party of his costs ... If, however, there are any grounds, their sufficiency is a matter for the Judge's discretion, which will not be interfered with ... A successful party may be deprived of his costs if he presents a false case or false evidence, or acts oppressively in the action ... In many classes of cases the Courts award costs on settled principles, but it is always in the discretion of the Court to depart from the rule where the circumstances of the particular case require it. The distinction between costs awarded according to a general rule and costs awarded in the exercise of a discretion on particular facts is important, because an appeal lies from an order awarding costs on a wrong principle; but no appeal lies from the erroneous exercise of a discretion on particular facts ... This discretion must be exercised judicially, and the Judge ought not to exercise his discretion against a successful party on grounds wholly unconnected with the cause of action. In such a case, semble, the Court of Appeal might be compelled to intervene. But when the Judge, intending to exercise his discretion, has acted on facts connected with or leading up to the litigation, the Court of Appeal is prohibited by statute from entertaining an appeal from his decision." Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Α.Γ. ν. Σ.Α.Τ. Έφ.Αρ.3/20 ημερ. 24/02/2022 υιοθετήθηκε το σκεπτικό της Θρασυβούλου (ανωτέρω). Παρατηρώ ότι η γενεσιουργός αιτία της πρόκλησης των εξόδων στην Εναγόμενη 4 - Καθ΄ης η αίτηση είναι η τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης έτσι ώστε να συνάδει με την πραγματικότητα, ήτοι με το γεγονός ότι η Εναγόμενη 2 - Καθ΄ης η αίτηση τέθηκε υπό εκκαθάριση και εκπροσωπείται πλέον από Εκκαθαριστή. Για την αλλαγή αυτή δεν ευθύνεται η πλευρά της Εναγόμενης 4 - Καθ΄ης η αίτηση με οποιοδήποτε τρόπο, η οποία κλήθηκε να εμφανιστεί στο Δικαστήριο. Αδιαμφισβήτητα, το γεγονός αυτό προκάλεσε δαπάνη σε εργατοώρες. Αυτό που μπορεί να διαπιστωθεί είναι ότι σε περίπτωση που η αίτηση οδηγείτο σε ακρόαση και επιτρεπόταν η τροποποίηση, μετά από ακρόαση, η πλευρά της Εναγόμενης 4 - Καθ΄ης η αίτηση θα δικαιούτο τα έξοδα της αίτησης και τα σπαταληθέντα. Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω παρατεθείσες αρχές και ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως η πλευρά της Ενάγουσας - Αιτήτριας επωμιστεί τα έξοδα τα οποία είχε προκαλέσει. Η πλευρά της Εναγόμενης 4 - Καθ΄ης η αίτηση τα δικαιούται εν πάση περιπτώσει. Το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί ότι η εισήγηση της κας Χριστοδούλου, τα έξοδα να είναι στην πορεία και όχι σε βάρος της Εναγομένης 4 - Καθ΄ης η αίτηση, είναι δίκαια αφού αυτό θα αποστερήσει από την Εναγόμενη 4 - Καθ΄ης η αίτηση τα σπαταληθέντα έξοδα που θα προκύψουν λόγω της τροποποίησης και όχι μόνο. Εν πάση περιπτώσει, το ότι δικαιούται έξοδα η Εναγόμενη 4- Καθ΄ης η αίτηση, είναι παραδεκτό από την ευπαίδευτη συνήγορο των Εναγόντων - Αιτητών. Εκείνο που προωθήθηκε είναι ότι δικαιολογείται η απόκλιση. Το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί ότι δικαιολογείται η απόκλιση. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι τα έξοδα που επιδικάζονται σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία είναι τα δικηγορικά έξοδα και ανήκουν στο δικηγόρο του διαδίκου υπέρ του οποίου επιδικάζονται. Δεν ανήκουν στον οποιοδήποτε διάδικο αφού επιδικάζονται έτσι ώστε να μην αναγκαστεί ο διάδικος να πληρώσει τον δικηγόρο τον οποίο εργοδότησε για να προωθήσει τη δικαστική διαδικασία. Για τους λόγους που κατέγραψα πιο πάνω, θεωρώ ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί με τέτοιο τρόπο που η κατανομή των εξόδων να είναι δίκαια. Θα είναι δίκαια μόνο αν η πλευρά των Εναγόντων - Αιτητών επωμιστεί τα έξοδα τα οποία είχε προκαλέσει, ήτοι της αίτησης τροποποίησης και τα σπαταληθέντα. Τα έξοδα της αίτησης ημερ.07/08/2024 καθώς και τα σπαταληθέντα επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης 4 - Καθ΄ης η αίτηση, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο