NIKOLAY ALEKSANDRIVICH BORISENKO ν. SERGEY BOGDANVHIKOV κ.α., Αρ. Αγωγής: 3366/2021, 6/9/2024

(2)(στην μορφή που ισχύει για σκοπούς της παρούσας αγωγής) η οποία προνοεί ότι: «Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων.» Οι γενικές αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας έχουν αναλυθεί στη νομολογία από την οποία αντλώ σχετική καθοδήγηση[1]. Όπως προκύπτει από τη νομολογία, δεν αμφισβητείται η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Όμως η άδεια αυτή πρέπει να παρέχεται στις κατάλληλες περιπτώσεις, υπό την προϋπόθεση ότι ο αιτητής αποκαλύπτει καλό λόγο για τον οποίο θα πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία να συμπληρώσει τη μαρτυρία του. Ο «καλός λόγος» για τους σκοπούς της Δ.48 θ4

(2), δεν είναι κάτι που μπορεί να προσδιοριστεί κατά τρόπο γενικό. Είναι ζήτημα πραγματικό και εξαρτάται από το είδος της κυρίως αίτησης στα πλαίσια της οποίας υποβάλλεται το αίτημα, τα δεδομένα της κάθε περίπτωσης και την αιτιολόγηση που προβάλλεται από την πλευρά του αιτητή. Καθοριστικής σημασίας, είναι κατά πόσο εξυπηρετούνται οι ανάγκες της Κυρίως Αίτησης με το να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής μαρτυρίας. Είναι υπό αυτό το πρίσμα που θα πρέπει να εξεταστεί εάν οι Εναγόμενοι 1-3 έχουν καταδείξει «καλό λόγο» ώστε να δοθεί η αιτούμενη άδεια[2]. Όπως σημείωσα πιο πάνω, με την Κυρίως Αίτηση οι Εναγόμενοι 1-3 ζητούν τον παραμερισμό της αγωγής ένεκα του ότι δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα και είναι επιπόλαια και ενοχλητική, στη βάση της Δ. 27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Για τους λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια, η φύση της Κυρίως Αίτησης θα καθορίσει και το αποτέλεσμα της παρούσας. Όπως καθορίζει η νομολογία, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη διαγραφή αγωγής στη βάση της Δ.27 Θ3, όταν διαπιστώσει ότι η έκθεση απαίτησης δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα. Αυτό είναι ζήτημα νομικό (question of law) και όχι ζήτημα πραγματικό (question of fact)[3]. Δηλαδή, αποφασίζεται σε συνάρτηση μόνο με το δικόγραφο και όχι με αναφορά ή στη βάση εξέτασης μαρτυρίας[4]. Χωρίς να επεκταθώ περαιτέρω σε αυτό το στάδιο, διαγραφή δικογράφου και απόρριψη αγωγής στη βάση της Δ.27 Θ3 επιτρέπεται μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις αντινομικής δικογράφησης[5]. Τόσο στην Κυρίως Αίτηση, όσο και στην ένσταση που καταχωρήθηκε σε αυτήν, υπάρχουν εκτενείς αναφορές σε διάφορα γεγονότα. Με την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, η πλευρά των Εναγόμενων 1-3 επιθυμεί να παρουσιάσει περαιτέρω γεγονότα προκειμένου να απαντήσει σε όσα προβάλλονται στην ένσταση και να υποστηρίξει τη δική της εκδοχή. Κρίνω ότι δεν πρέπει να επιτραπεί η καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της Κυρίως Αίτησης η παράθεση περαιτέρω μαρτυρίας για γεγονότα και έγγραφα από τη στιγμή που το κεντρικό ζήτημα της Κυρίως Αίτησης είναι ζήτημα νομικό, που θα απαντηθεί με αναφορά στο δικόγραφο της έκθεσης απαίτησης, και όχι ζήτημα πραγματικό/γεγονότων, που θα απαντηθεί με εξέταση γεγονότων. Δεν διαφεύγει ότι στην Κυρίως Αίτηση προβάλλονται και ισχυρισμοί για κακοπιστία από πλευράς του Ενάγοντα που πρέπει να εμποδίσει την περαιτέρω προώθηση της αγωγής. Είμαστε όμως στα πλαίσια μιας ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι της κυρίως δίκης. Συνεπώς, υπάρχουν περιορισμοί στον βαθμό που έκταση που το Δικαστήριο θα ασχοληθεί με αμφισβητούμενα γεγονότα και περιορισμοί στη δυνατότητα του Δικαστηρίου να καταλήξει σε συμπεράσματα για τις προθέσεις των εμπλεκομένων. Η παρουσίαση επιπρόσθετης και μεγάλης έκτασης μαρτυρίας επί γεγονότων, θεωρώ ότι δεν θα ήταν ωφέλιμη στο παρόν στάδιο. Στη βάση όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι εάν επιτραπεί η καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, μάλλον θα παρεκτραπεί παρά θα βοηθηθεί η εκδίκαση της Κυρίως Αίτησης. Συνεπώς, κρίνω ότι δεν είναι ορθό να εγκριθεί η Αίτηση η οποία απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της Κυρίως Αίτησης στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται η παρούσα, κρίνω ορθό όπως τα έξοδα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Κυρίως Αίτησης. Όμως, ενόψει του αποτελέσματος της παρούσας Αίτησης, θεωρώ ορθό τα έξοδα να μην είναι εναντίον του Ενάγοντα. Συνεπώς, τα έξοδα της παρούσας θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Κυρίως Αίτησης ημερομηνίας 17.1.2024 όμως δεν θα είναι εναντίον του Ενάγοντα. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Ενδεικτικά, A. Messios & Sons Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ. 195, Αναφορικά με την αίτηση της Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 979, Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 510 [2] Σχετική και η Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα ν Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ, Πολιτικές Εφέσεις 312/2010 και 351/2011, ημερομηνίας 17.7.2014 [3] In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 146 [4] Σχετικές ενδεικτικά οι Λοΐζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν Εθνική Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1316, Κozinskaya River Limited v KLCC Holdings Limited Πολιτική Έφεση Ε43/2013 ημερομηνίας 23.3.2017, Ν. Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon

(1998)1 A.A.Δ. 1338 [5] Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1 ΑΑΔ 1316 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο