PJSC NATIONAL BANK «TRUST» ν. Abacus Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 182/23, 30/9/2024

(11)λόγοι ενστάσεως οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν σε συντομία ως ακολούθως: Ότι οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει οποιονδήποτε καλό λόγο που να δικαιολογεί την καταχώριση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ότι δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι η αίτηση και η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει είναι παράτυπη ή και αντικανονική, ότι τα όσα οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές επιθυμούν να προσθέσουν ήταν γνωστά ή και εύλογα θα μπορούσαν να διαπιστωθούν κατά την καταχώριση της αίτησής τους ημερομηνίας 01/11/2023, ότι τα θέματα που επιθυμούν να εγείρουν δεν συνιστούν γεγονότα για τα οποία χρειάζεται μαρτυρία αλλά συνιστούν επιχειρηματολογία, ότι επιδιώκεται η συμπλήρωση κενών ή και παραλείψεων ή και επανάληψη ισχυρισμών που ήδη προβλήθηκαν μέσω των αρχικών ενόρκων δηλώσεων, ότι επιχειρείται η εισαγωγή μαρτυρίας η οποία θα έπρεπε να είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με τις αρχικές ένορκες δηλώσεις που είχαν κατατεθεί προς υποστήριξη της αίτησης παραμερισμού, ότι η μαρτυρία που προτίθεται να εισαχθεί είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα και σκοπεί στο να δημιουργήσει σύγχυση και να παραπλανήσει το Δικαστήριο, ότι η συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν συνάδει με τη Δ.39, ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση των διαδικασιών και ότι είναι παραπλανητική ή και κακόπιστη ή και καταπιεστική ή και σκανδαλώδης. Ως νομικό υπόβαθρο για την ένσταση καταγράφηκαν οι Δ.28 θ.θ.1, 4, 5, 6, 11 και 12, Δ.38, Δ.39, Δ.48 θ.θ.1‑13, Δ.59 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και οι συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την ένσταση παρατίθενται σε ένορκη δήλωση του Αντώνη Νικολάου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση. Ο ίδιος δηλώνει εξουσιοδοτημένος στην κατάρτιση της και καταγράφει ότι ο λόγος που ορκίζεται ο ίδιος είναι γιατί τα γραφεία της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση βρίσκονται στην Ρωσία και οι αξιωματούχοι της είναι κάτοικοι Ρωσίας, οπόταν είναι δύσκολο να ταξιδέψουν στην Κύπρο για να υπογράψουν τη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση. Ισχυρίζεται ότι το περιεχόμενο της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης Yusov δεν μπορεί να αποτελέσει μαρτυρία για να δικαιολογήσει την αναγκαιότητα καταχώρησής της. Είναι η θέση του ότι, ο προβληθείς ως λόγος για έγκριση του αιτήματος, ήτοι ότι με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση θα απαντηθεί το περιεχόμενο της δεύτερης ένορκης δήλωσης Popkov, είναι παραπλανητικός, αφού το Δικαστήριο παραπλανάται ως προς την ύπαρξη καλού λόγου, ενώ παράλληλα επιχειρείται από τους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές, η εκ νέου παρουσίαση των θέσεων τους και των ισχυρισμών τους με τη δικαιολογία ότι τα γεγονότα που καταγράφονται στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι μεταγενέστερα της καταχώρησης της αίτησης παραμερισμού. Κατά τη δική του άποψη οι ισχυρισμοί των Εναγόμενων 3-10 - Αιτητών δεν ευσταθούν γιατί τα περισσότερα επιχειρήματα που προβάλλονται στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, απλά επαναλαμβάνουν τα όσα τέθηκαν στην αρχική ένορκη δήλωση Yusov. Υποστηρίζει ότι τα συγκεκριμένα γεγονότα ήταν, εν πάση περιπτώσει, γνωστά στους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές εξ' αρχής και εύκολα θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στην πρώτη ένορκη δήλωση Yusov, η οποία συνόδευε την αίτηση παραμερισμού. Τα περιορισμένα ζητήματα, που επεσυνέβησαν μετά την καταχώριση της αίτησης παραμερισμού, είναι άσχετα με την αίτηση παραμερισμού και ως εκ τούτου, οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές απέτυχαν να αποκαλύψουν καλό λόγο για παραχώρηση της αιτούμενης άδειας για καταχώριση της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Υποστηρίζει ότι δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ουσιαστικός ισχυρισμός που να δικαιολογεί την παραχώρηση άδειας στους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές για καταχώριση της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην συγκεκριμένη συμπληρωματική ένορκη δήλωση προβάλλεται αόριστη επιχειρηματολογία για έλλειψη δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων, παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο θέμα είχε τεθεί και στην πρώτη ένορκη δήλωση του Popkov, στα πλαίσια της πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Το συγκεκριμένο θέμα αναπτύχθηκε στην πρώτη ένορκη δήλωση της κας Χριστοφή και η προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν προσθέτει οτιδήποτε νεότερο αλλά επαναλαμβάνει τα όσα καταγράφονται τόσο στην πρώτη ένορκη δήλωση Χριστοφή, όσο και στην πρώτη ένορκη δήλωση Yusov. Όσον αφορά τον ισχυρισμό για την ακαταλληλότητα των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την απαίτηση της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση, παράγραφοι 81 και 82 της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, προωθεί τη θέση ότι ο Popkov πραγματεύτηκε το συγκεκριμένο θέμα στην παράγραφο 209 της αρχικής ένορκης δήλωσης και στις υποπαραγράφους αυτής και ο ισχυρισμός ότι η Ρωσία θα ήταν το καταλληλότερο βήμα για την εκδίκαση της απαίτησης είχε τεθεί προηγουμένως στη δεύτερη ένορκη δήλωση της κας Χριστοφή, παράγραφοι 50‑52 και απαντήθηκε από την Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση στη δεύτερη ένορκη δήλωση Popkov, παράγραφοι 150‑155, στην οποία εξηγήθηκε ότι η υπό εκδίκαση διαφορά δεν έχει τόσο στενή σύνδεση με την Ρωσία. Υποστηρίζει ότι οι ισχυρισμοί των Εναγομένων 3-10 - Αιτητών, που αφορούν τη δικαιοδοσία, στοχεύουν στο να ενισχύσουν θέση η οποία προβλήθηκε από προηγουμένως και ήταν γνωστή σε αυτούς. Όσον αφορά το ζήτημα της καλής συζητήσιμης υπόθεσης ο Ομνύοντας προωθεί τη θέση ότι οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές επαναλαμβάνουν τα όσα καταγράφηκαν από κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και θωρεί ότι το συγκεκριμένο επιχείρημα προβλήθηκε, εν πάση περιπτώσει, στην αίτηση παραμερισμού. Η προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση Yusov απλά το επαναλαμβάνει, ενώ ο ισχυρισμός που εμπεριέχεται είναι παραπλανητικός και ασαφής, αφού ο Popkov παρουσίασε ξεκάθαρα αποσπάσματα από τη συμφωνία πώλησης μετοχών μεταξύ της Ενάγουσας και της Sminex, στην οποία συμφωνία φαίνεται ότι το τίμημα πώλησης της εταιρείας Inteco, ήταν 30 δισεκατομμύρια ρούβλια, ενώ στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης παρουσιάστηκε ως 38 δισεκατομμύρια ρούβλια. Προωθεί τη θέση ότι οι Ενάγοντες 3-10 - Aιτητές απέτυχαν να εξηγήσουν γιατί δεν επισύναψαν την ένορκη δήλωση Χαραλάμπους ημερομηνίας 30/01/2023, η οποία είχε καταχωριστεί στην Αγωγή Αρ.2478/21 στην αίτηση παραμερισμού, ενώ δεν παρασχέθηκε οποιαδήποτε αιτιολογία γιατί το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει ένορκη δήλωση η οποία καταχωρίστηκε στα πλαίσια άλλης διαδικασίας. Παράλληλα, παρέλειψαν να επισύρουν την προσοχή του Δικαστηρίου σε συγκεκριμένες παραγράφους της ένορκης δήλωσης Χαραλάμπους, που είναι σχετικές με το ζήτημα της αξίας της Inteco κατά τον χρόνο της πώλησής της στην Bank Trust. Όσον αφορά τις παραγράφους 57 ‑ 61 της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης Yusov, είναι η θέση του Ομνύοντα ότι επαναλαμβάνονται κάποιοι παράγραφοι της ένορκης δήλωσής του ημερομηνίας 01/02/2022, που καταχωρήθηκε στην Αγωγή Αρ.2478/

1. Εν πάση περιπτώσει, στις παραγράφους 63 ‑ 72 της δεύτερης ένορκης δήλωσης Popkov, επαναλαμβάνεται ο ισχυρισμός ότι οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές γνώριζαν για την πώληση της Inteco προς την Bank Trust από τον Οκτώβριο του
2. Η έκθεση της PWC, η οποία περιλαμβάνεται στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν αφορά τον χρόνο κατά τον οποίο οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές ανακάλυψαν την πώληση της Inteco, ενώ η άσκηση κριτικής αναφορικά με την Έκθεση, είχε συμπεριληφθεί και στην πρώτη ένορκη Δήλωση Yusov. Υποστηρίζει ότι σε σχέση με την ιδιοκτησία της Morden, στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση επαναλαμβάνονται, σε μεγάλο βαθμό, αυτολεξεί τα όσα αναφέρθηκαν στην πρώτη ένορκη δήλωση Yusov, οπόταν η προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση απέτυχε να εισάγει οποιαδήποτε πληροφορία αναφορικά με το ζήτημα της επένδυσης του Valitov σε ένα έργο ανάπτυξης γης στη Μόσχα, σε συνεργασία με τους Εναγόμενους 5 και 7, ενώ επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς που τέθηκαν σε προηγούμενες ένορκες δηλώσεις. Κατά τη δική του κρίση, στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση επαναλαμβάνονται σημεία από την απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου, η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της επικουρικής διαδικασίας που έλαβε χώρα στην Αγγλία και είχαν τεθεί ενώπιον του Κυπριακού Δικαστηρίου, Τεκμήριο 31, στη δεύτερη ένορκη δήλωση Popkov, οπόταν δεν συντρέχει λόγος επανάληψης. Όσον αφορά τα επιχειρήματα που αφορούν την καταχώριση ποινικής καταγγελίας από τον Valitov για δυσφήμιση στην Ρωσία εναντίον του Popkov και της Galasheva, ο Ομνύοντας προωθεί τη θέση ότι η ποινική υπόθεση τερματίστηκε στις 16/05/2024 και τα στοιχεία διαβιβάστηκαν στον επικεφαλή του Σώματος Ερευνών του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων της Ρωσίας, ο οποίος θα αποφασίσει κατά πόσο θα προωθηθεί ή όχι. Είναι η θέση του Ομνύοντα ότι η καταγγελία συνιστά προσπάθεια ενδυνάμωσης των απειλών που έγιναν από τον Valitov, ο οποίος καταχώρησε, εν πάση περιπτώσει, λεπτομερή δήλωση μάρτυρα παρουσιάζοντας τη δική του εκδοχή γεγονότων σε σχέση με το περιεχόμενο της συνάντησης ημερομηνίας 16/11/2021, στην αίτηση παραμερισμού. Οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές, είναι η θέση του, παρέλειψαν να εξηγήσουν τον λόγο της καθυστέρησης της καταχώρισης στην παρούσα διαδικασία της έκθεσης εμπειρογνώμονα ημερ. 16/02/2021, η οποία είχε καταχωριστεί στην ποινική διαδικασία στην Ρωσία, ενώ παράλληλα εγείρεται θέμα σχετικότητας της συγκεκριμένης έκθεσης. Υποστηρίζει ότι η συνάντηση ημερομηνίας 16/11/2021 δεν συνιστά τη μοναδική απόδειξη που επιβεβαιώνει την απαίτηση της Bank Trust εναντίον των Εναγόμενων 3-10 - Aιτητών. Εισηγείται ότι δεν προβάλλεται καλός λόγος γιατί να προωθηθούν στην αίτηση παραμερισμού ισχυρισμοί που αφορούν ποινική διαδικασία, της οποίας το θέμα είναι άσχετο με την Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση καθώς και την αίτηση παραμερισμού. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των Εναγόμενων 3-10 - Αιτητών ότι η ένορκη δήλωση Popkov, η οποία καταχωρίστηκε τον Ιανουάριο 2021, κατέστησε τον χαρακτήρα των Valitov και Sudakov επίδικο θέμα, είναι η θέση του Ομνύοντα ότι το θέμα των δημοσιευμάτων που αφορούσαν την εμπλοκή των Valitov και Sudakov σε ποινικές δραστηριότητες είχε απαντηθεί στην πρώτη ένορκη δήλωση του Yusov και με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιχειρείται η εισαγωγή νέων δηλώσεων από τους Valitov και Sudakov. Δεν εξηγήθηκε γιατί ο Sudakov δεν καταχώρησε τη δήλωσή του με την αίτηση παραμερισμού. Προκύπτει ότι συνιστούν επανάληψη των όσων καταγράφονται στην πρώτη ένορκη δήλωση του Validov ημερομηνίας 01/11/2023, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο στην πρώτη ένορκη δήλωση Yusov. Τα ίδια μπορούν να λεχθούν και για τη δήλωση μάρτυρα Sutakov, αφού παραπέμπουν στη δεύτερη ένορκη δήλωση Yusov, που καταχωρίστηκε στην αγωγή της Morden. Υποστηρίζει ότι στις παραγράφους 157‑164 της πρώτης ένορκης δήλωσης Popkov εμπεριέχεται ο ισχυρισμός ότι η Morden αντιμετώπιζε κίνδυνο διάλυσης, λόγω της απαίτησης της Benono Holdings Ltd εναντίον της, η οποία σχετιζόταν με την εξαγορά του 50% της Galantor από τη Morden. Παρά το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές δεν συμπεριέλαβαν οποιανδήποτε εισήγηση για να ανατρέψουν τους ισχυρισμούς περί διάλυσης της Morden στην αίτηση παραμερισμού, με την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, παράγραφος 47, προσπαθούν να εισάγουν σχετικό ισχυρισμό για να ανατρέψουν το ιστορικό που παρατέθηκε από την Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση. Είναι η θέση του Ομνύοντα ότι η προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση Yusov επιζητεί την παρουσίαση, στο Δικαστήριο, νομικής γνωμάτευσης του Dmitry Davydenko σε σχέση με το θέμα της εφαρμογής του Άρθρου 1064 του Ρωσικού Αστικού Κώδικα. Στην πρώτη ένορκη δήλωση Popkov περιλήφθηκε νομική γνωμάτευση επι του Ρωσικού δικαίου, της Nikolskaya Consulting LLC, Τεκμήριο 43, στην οποία περιέχεται ο ισχυρισμός ότι η Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση έχει καλή συζητήσιμη υπόθεση, εάν η απαίτησή της εκδικαζόταν σύμφωνα με το Ρωσικό Δίκαιο. Η συγκεκριμένη γνωμάτευση δεν αμφισβητήθηκε στην πρώτη ένορκη δήλωση Yusov ή στην αίτηση παραμερισμού. Η νέα γνωμάτευση προωθεί τον νομικό ισχυρισμό ότι η Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση δεν έχει απαίτηση εναντίον των Εναγόμενων σύμφωνα με το Άρθρο 1064, ενώ περαιτέρω προωθεί τη θέση ότι η υπό κρίση αγωγή καταχωρίστηκε για να εκφοβίσει τους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές έτσι ώστε να αποσύρουν την αγωγή της Morden. Σύμφωνα με τον Ομνύοντα εγείρεται το ερώτημα, γιατί η εν λόγω γνωμάτευση δεν καταχωρήθηκε εξ' αρχής στα πλαίσια της αίτησης παραμερισμού μαζί με την πρώτη ένορκη δήλωση Yusov, αφού καταχωρίστηκαν τρείς

(3)γνωματεύσεις του Davydenko προς υποστήριξη της αίτησης παραμερισμού, για άλλα όμως ζητήματα. Όσον αφορά την αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης είναι ο δικός του ισχυρισμός ότι, παρά το γεγονός ότι στη δεύτερη ένορκη δήλωση Χριστοφή καταγράφηκαν τρείς

(3)λόγοι για την καθυστέρηση, μεταξύ αυτών και το ότι σχετικά γεγονότα διαδραματίστηκαν πρόσφατα, το μόνο γεγονός που προέκυψε μετά την καταχώριση της αίτησης παραμερισμού και την καταχώριση της δεύτερης ένορκης δήλωσης Popkov, είναι η καταγγελία για δυσφήμιση που καταχωρήθηκε από τον Valitov στις 12/03/2024 εναντίον του Pokpov και η οποία απορρίφθηκε από το Ρωσικό Δικαστήριο στις 16/05/

1. Οι συγκεκριμένες διαδικασίες είναι άσχετες, είναι η δική του θέση, με την αίτηση παραμερισμού. Προωθεί τον ισχυρισμό ότι η προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση Yusov συνιστά επανάληψη της πρώτης ένορκης δήλωσής του και καταχωρίστηκε λίγες μέρες μετά τον τερματισμό των διαδικασιών που ήγειρε ο Yusov εναντίον του Popkov και της Galasheva και εισηγείται ότι η καθυστέρηση ήταν ηθελημένη και σκόπιμη για να μπορούν οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές να επικαλεστούν το αποτέλεσμα εκείνων των διαδικασιών. Καταλήγει ότι οι Εναγόμενοι 3-10 - Αιτητές καθυστέρησαν υπέρμετρα στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης χωρίς να παρέχουν επαρκή αιτιολογία γι' αυτό, αφού έχουν παρέλθει 6 μήνες από την καταχώριση της αίτησης παραμερισμού και 4 μήνες από την καταχώριση της δεύτερης ένορκης δήλωσης Popkov και ζητά την απόρριψη της αίτησης, ενώ παράλληλα προωθεί την άποψη ότι εσκεμμένα υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης αφού καταχωρίστηκε λίγες μέρες μετά τη λήξη των ποινικών υποθέσεων εναντίον του Popkov και της Galasheva για να δικαιολογηθεί η καταχώρηση της αίτησης. Και οι δύο πλευρές διαβίβασαν στο Δικαστήριο εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις στις οποίες κατέγραψαν τις εκατέρωθεν θέσεις, οι οποίες βέβαια είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Το Δικαστήριο έχει κατά νου τις εισηγήσεις και τα επιχειρήματα των δικηγόρων των δύο πλευρών και θα αναφερθεί σε αυτές όπου κρίνει τούτο απαραίτητο. Στην γραπτή αγόρευση των Εναγομένων 3-10 - Αιτητών προωθείται η θέση ότι έχει καταδειχθεί καλός λόγος για την καταχώρηση της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, συγκεκριμένα η ανάγκη παρουσίασης ολοκληρωμένης εικόνας ενώπιον του Δικαστηρίου γιατί πρέπει να αποσαφηνιστούν ισχυρισμοί και γεγονότα που τέθηκαν με την ένορκη δήλωση Popkov που συνοδεύει την ένσταση και επισυνέβησαν μετά την καταχώρηση της αίτησης και της ένστασης. Κατά κύριο λόγο, επαναλαμβάνονται τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση της κας Χριστοφή, η οποία υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση και γίνεται αναφορά σε νομολογία. Η ευπαίδευτη συνήγορος της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση ισχυρίστηκε ότι η Εναγόμενη 3 - Καθ΄ης η αίτηση κωλύεται από του να προωθεί την συγκεκριμένη αίτηση καθώς και την αίτηση παραμερισμού γιατί καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης χωρίς επιφύλαξη. Αναφέρεται εκτεταμένα στην Εναγόμενη 3 - Αιτήτρια και στο γεγονός ότι δεν νομιμοποιείται στην προώθηση της αίτησης. Με αναφορά σε νομολογία υποστήριξε ότι δεν προβάλλεται καλός λόγος που να δικαιολογεί την έγκριση της αίτησης αφού από το περιεχόμενο της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποκαλύπτεται ότι αυτό που επιδιώκουν οι Εναγόμενοι - Αιτητές είναι να προσδώσουν έμφαση στα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω των ενόρκων δηλώσεων που συνόδευαν την αίτηση παραμερισμού και δεν προβάλλεται οποιοδήποτε νέο στοιχείο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού εξεταστεί η νομική πτυχή που αφορά το θέμα της παραχώρησης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης πρέπει να διασαφηνιστεί ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να πραγματευτεί λόγους ενστάσεως οι οποίοι έχουν προωθηθεί με την γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση. Συγκεκριμένα, δεν μπορεί να πραγματευτεί το θέμα του κατά πόσο η Εναγόμενη 3 - Αιτήτρια κωλύεται στο να προωθεί τη συγκεκριμένη αίτηση, παράγραφοι 3 και 22 της γραπτής αγόρευσης, αφού δεν συμπεριλαμβάνεται στους λόγους ενστάσεως 1 -
2. Ως έχει νομολογηθεί, η γραπτή αγόρευση δεν αποτελεί το υποκατάστατο της στοιχειοθέτησης των λόγων ένστασης (βλ. μεταξύ άλλων Παπαδόπουλος ν. Ιωσηφίδης

(2002)3 Α.Α.Δ. 601 και El Fath For International SAE v. E.D.T. Shipping Ltd κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ 1255). Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθεί ότι γίνεται λόγος για την ένορκη δήλωση του Valitov, πλην όμως, ως προκύπτει από τον ηλεκτρονικό φάκελο του Δικαστηρίου, η συγκεκριμένη ένορκη δήλωση έχει καταχωριστεί στα ρωσικά και υπάρχει ένορκη δήλωση ότι μεταφράστηκε, παρά ταύτα δεν έχει καταχωριστεί μεταφρασμένο κείμενο της. Οπόταν, το Δικαστήριο δεν γνωρίζει το περιεχόμενό της. Όσον αφορά το θέμα της καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η Δ.48 θ.4

(2)των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, όπως τροποποιήθηκε το 1999, είναι σχετική και διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.». Ανάγνωση της συγκεκριμένης δικονομικής πρόνοιας οδηγεί στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι πέραν της αρχικής ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση δια κλήσεως ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Ήτοι, δίδεται στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια, στην περίπτωση που καταδειχθεί «καλός λόγος» από τον διάδικο που το ζητά, όπως παράσχει άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48 θ.4

(2)είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Τι συνιστά «καλό λόγο» έχει ερμηνευθεί στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρία Κόκκινου v. Κυριάκου Κόκκινου

(2016)1 Α.Α.Δ. 2523, στην οποία επισημάνθηκε ότι: « «καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.». Καθοδηγητικά είναι επίσης και τα όσα καταγράφονται επί του θέματος από τον έντιμο κ. Ναθαναήλ, Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, στην υπόθεση Mathew Shaw κ.ά. ν. Depha Investment Bank Ltd Αρ. Αγ. 8869/05, ημερ. 28/02/2007: « Στόχος της αναμόρφωσης του θ.4 της Δ.48 με την Κ.Δ.Π. 5/99 ημερομηνίας 23/12/99, ήταν να αποφευχθούν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την ερμηνεία που δόθηκε στον προηγούμενο θεσμό από νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ... Προσεκτική ανάγνωση και εξέταση του νέου θεσμού δείχνει, με αναφορά και στα όσα καταγράφονται στην παρ. 1 του θ.4, ότι στόχος της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτησης ή της ένστασης αντίστοιχα ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση επί του πλήρους φάσματος της διαφοράς. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αποτελέσει καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν ο αιτητής εύλογα αισθάνεται μετά από την καταχώριση της ένστασης, ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Άλλη περίπτωση είναι όπου το Δικαστήριο επί μονομερούς αιτήσεως, συνήθως για απαγορευτικό διάταγμα, εγείρει ερωτηματικά ως προς ορισμένα προαπαιτούμενα της έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος, οπότε και ο αιτητής δυνατόν να ζητήσει από το Δικαστήριο πριν την τελειωτική εξέταση και απόφαση επί της αιτήσεως του, την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε να προσθέσει διάφορους ισχυρισμούς και γεγονότα που έχουν σχέση είτε με το επείγον του χρόνου είτε τη γνώση από πλευράς του αιτητή των γεγονότων που οδήγησαν στην διαφορά κ.τ.λ». Σχετικό είναι και το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd κ.ά ν. Ανδρέα Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, η οποία αφορούσε αίτημα το οποίο υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για επαναφορά έφεσης η οποία είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησής της. Τονίστηκαν τα εξής σχετικά και διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για το ζήτημα παραχώρησης άδειας καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Στην σελίδα 199 διαβάζονται τα εξής: « Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων - αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες - αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.». Η παραχώρηση βέβαια άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, όπως έχει κατ' επανάληψη υποδειχθεί από τη νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων, θα πρέπει πάντα να κρίνεται σε συνάρτηση με τη φύση και τις ανάγκες της συγκεκριμένης, κάθε φορά, διαδικασίας. Ως έχει επιβεβαιωθεί στην Κώστα ν. Κώστα

(2003)1 Α.Α.Δ. 269, ο «καλός λόγος» είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την φύση της ενδιάμεσης αίτησης ως επίσης με το είδος των θεραπειών που αυτή επιδιώκει. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ασκείται με βάση γεγονότα τα οποία τίθενται ενώπιον του. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας, την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Δεν παρέχεται άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης κάθε φορά που υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα. Έτσι, δεν παρέχεται άδεια εκεί όπου ο αιτητής επιθυμεί να επαναλάβει τους αρχικούς του ισχυρισμούς, να προβεί σε στείρα άρνηση ή απόρριψη των ισχυρισμών του αντιδίκου, να προβάλει νομική επιχειρηματολογία ή εκεί όπου επιχειρείται η εισαγωγή ανεπίτρεπτης μαρτυρίας. Προκύπτει από τη νομολογία ότι μπορεί να δοθεί άδεια για να παρασχεθούν διευκρινίσεις, ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Είναι ζήτημα, ως έχει αναφερθεί ανωτέρω, των εκάστοτε περιστάσεων σε συνάρτηση και με τη φύση της συγκεκριμένης διαδικασίας, στα πλαίσια της οποίας επιχειρείται να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στην υπόθεση Recnex Trading Ltd v. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ

(2014)1A Α.Α.Δ. 866, αναφέρθηκε ότι ζητήματα αμφισβητούμενα θα πρέπει να αφήνονται να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας, ενώ το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε τελικά συμπεράσματα τα οποία δυνατόν να παραβλάψουν τα δικαιώματα των διαδίκων. Η υπό κρίση αίτηση θα εξεταστεί και θα κριθεί έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές και μη λησμονώντας ότι η αίτηση για παραμερισμό και ακύρωση της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος, καθώς και των λοιπών εγγράφων, είχε καταχωριστεί από τους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές την 01/11/2023 και συνοδεύτηκε από τρείς

(3)ένορκες δηλώσεις. Η ένσταση στην αίτηση καταχωρίστηκε στις 30/01/2024 και η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε στις 28/05/2024, ήτοι 4 μήνες μετά. Με την κυρίως αίτηση αξιώνεται η ακύρωση των επιδόσεων των εγγράφων που αφορούν την Αγωγή Αρ. 182/23 για συγκεκριμένους λόγους, ήτοι κακή επίδοση, έλλειψη αγώγιμου δικαιώματος, με τον κυριότερο όμως από αυτούς να είναι η έλλειψη δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων. Θα πρέπει να εξεταστεί πρώτον, κατά πόσον οι Αιτητές επιδιώκουν να συμπληρώσουν ηθελημένα κενά στην αρχική ένορκη δήλωση που συνόδευσε την αίτηση για παραμερισμό ή και ακύρωση της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος και των λοιπών εγγράφων ή να αλλοιώσουν την εικόνα που αρχικά δόθηκε στο Δικαστήριο. Δεύτερον, κατά πόσο οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί δεν θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί. Αναγιγνώσκοντας το Δικαστήριο την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, Τεκμήριο Α, διαπιστώνει ότι το περιεχόμενο της δεν διαφοροποιείται από το περιεχόμενο της αρχικής ένορκης δήλωσης. Συγκεκριμένα, στις παραγράφους 1-16 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ο Yusov εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν στην καταχώρηση της παρούσας αιτήσεως. Στις παραγράφους 17-20 του Τεκμηρίου Α στην ουσία επαναλαμβάνεται το περιεχόμενο των παραγράφων 48-50 της αρχικής ένορκης δήλωσης Yusov. Ο ίδιος ο ενόρκως δηλών στην συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του δηλώνει, στην παράγραφο 37, ότι για τα όσα αναφέρει στις προηγηθείσες παραγράφους έχουν καταχωριστεί και τεκμήρια στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την κυρίως αίτηση. Αναγνωρίζει δηλαδή ότι έχει ήδη κάνει αναφορά στα γεγονότα αυτά στην αρχική ένορκη δήλωσή του. Το Δικαστήριο διαπιστώνει, συνεπώς, ότι στις παραγράφους που προανέφερε δεν περιέχονται ισχυρισμοί που θα μπορούσαν να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου διά μέσω ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης για ακύρωση ή και παραμερισμό της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος και των λοιπών εγγράφων. Εξετάζοντας το περιεχόμενο των παραγράφων 17-20 και 38-42 διαπιστώνεται ότι αφορούν την άποψη του Ομνύοντα στα όσα περιέχονται στην ένορκη δήλωση Popkov και όχι οποιαδήποτε νέα γεγονότα. Ούτε και το περιεχόμενο των παραγράφων 23-36 αποκαλύπτουν καινούργια γεγονότα αφού ο ίδιος ο Ομνύοντας δηλώνει στην παράγραφο 23: «In a nutshell, I repeat.....». Όσον αφορά το περιεχόμενο των παραγράφων 43 μέχρι 72 διαπιστώνεται ότι υπάρχουν οι φράσεις: στην παράγραφο 51 «I repeat and adopt my affidavit», στην παράγραφο 71 «I am repeading the allegations contained in my affidavit» και στην παράγραφο 78 «As to the ancillary proceeding in England, I repeat the content of the exhibit 9 to the affidavit of Ioanna Christofi». Είναι προφανές πως δεν αποτελεί καλό λόγο που να δικαιολογεί τη συμπερίληψη των πιο πάνω παραγράφων στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στις παραγράφους 81 - 96 επιχειρείται η απλή αντίκρουση των ισχυρισμών της άλλης πλευράς και η επανάληψη των όσων είχαν ήδη αναφερθεί στην αρχική ένορκη δήλωση των Εναγομένων 3-10 - Αιτητών. Εν πάση περιπτώσει καταγράφουν την άποψη του Ομνύοντα για την υπόσταση των ισχυρισμών του Popkov χωρίς να προσθέτουν οποιοδήποτε νέο γεγονός. Όσον αφορά τον ισχυρισμό για την καταχώριση νομικής γνωμάτευσης, διαπιστώνεται ότι στην αρχική ένορκη δήλωση της κας Χριστοφή έχουν επισυναφθεί ως τεκμήρια δύο νομικές γνωματεύσεις, τα Τεκμήρια 6 και 8, τα οποία πραγματεύονται το ρωσικό δίκαιο. Έχοντας υπόψιν το περιεχόμενο όλων των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρίστηκαν τόσο προς υποστήριξη της κυρίως αίτησης, καθώς και της ένστασης, αφήνεται η εντύπωση ότι τα μέρη επεκτείνονται σε γεγονότα που αφορούν την ουσία της αγωγής και όχι την ουσία της αίτησης παραμερισμού. Ως προκύπτει από τη νομολογία, είναι περιορισμένο το έργο του Δικαστηρίου σε τέτοιου είδους αιτήσεις αφού το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και δεν αξιολογεί τη μαρτυρία και δεν καταλήγει σε ευρήματα ή τελικά συμπεράσματα. Στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 στην οποία υιοθετήθηκε το σκεπτικό της υπόθεσης Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Οι υποθέσεις εκείνες αφορούσαν απαγορευτικά διατάγματα όμως το σκεπτικό τους μπορεί να εφαρμοστεί σε αιτήσεις όπως η υπό κρίση που αφορά τον παραμερισμό ή και την ακύρωση της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος. Το Δικαστήριο ούτως ή άλλως εμποδίζεται από το να προβεί σε τελικά ευρήματα και συμπεράσματα σε σχέση με τα γεγονότα, που αφήνονται να εξεταστούν κατά την επίλυση της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των δύο πλευρών κατά την ακρόαση. Η αμφισβήτηση γεγονότων σε διαδικασίες ως η υπό συζήτηση, από μόνη της, δεν φαίνεται να τεκμηριώνει καλό λόγο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Ούτε η «απάντηση» στις προβαλλόμενες θέσεις της άλλης πλευράς, μπορεί από μόνη της να λειτουργήσει υποστηρικτικά σε αίτημα όπως το υπό συζήτηση. Άλλωστε, στον σχετικό Διαδικαστικό Κανονισμό (Δ.48 θ.4

(2)) δεν προβλέπεται η δυνατότητα καταχώρισης απαντητικής ένορκης δήλωσης, παρά μόνο συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Μια τέτοια «απάντηση» θα πρέπει πάντα να σκοπεί στη συμπλήρωση τέτοιων γεγονότων και στοιχείων που ανάλογα με τη φύση της υπόθεσης πραγματικά και ουσιαστικά να απασχολούν και ως εκ τούτου θα πρέπει να τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της. Είναι γι' αυτό το λόγο που με δεδομένο το περιορισμένο αντικείμενο της ενδιάμεσης διαδικασίας, η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, κατά τρόπο που μέσω της να απαντώνται προβαλλόμενοι ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία, δεν είναι επιθυμητή. Σύμφωνα με το Halsbury's Laws of England, 4η έκδ., Τομ. 24, σελ. 519, παρ. 972, υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened». Διαπιστώνεται πως δεν έχει επεξηγηθεί από τους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές κατά πόσον τα γεγονότα που επιθυμούν να συμπεριλάβουν μέσω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και της επίλυσης των επιδίκων ζητημάτων που την αφορούν, ενώ δεν διευκρινίζεται αν αυτά ήταν γνωστά στους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές κατά το στάδιο της καταχώρησης της Αίτησης. Τα ζητήματα στα οποία γίνεται αναφορά στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, Τεκμήριο Α, δεν αποτελούν περαιτέρω και αναγκαία επεξήγηση ή διευκρίνιση για σκοπούς πληρέστερης, ολοκληρωμένης και σφαιρικής παρουσίασης των γεγονότων, τέτοιων που θα ήταν χρήσιμες, αναγκαίες ή θα συνέδραμαν το έργο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της αίτησης ημερ. 01/11/

1. Έχοντας κατά νουν τις καλά καθιερωμένες αρχές επί του ζητήματος, δεν φαίνεται εκ των πραγμάτων η σκοπούμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση να εξυπηρετεί τον στόχο και τον σκοπό που μπορεί να επιτελέσει σε διαδικασία του συγκεκριμένου είδους και ως εκ τούτου, δεν φαίνεται να δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει το παρόν αίτημα στη βάση της κυρίως Αίτησης και σε συσχετισμό των εξηγήσεων που δίδονται από τους Εναγόμενους 3-10 - Αιτητές στην υπό κρίση Αίτηση, οι οποίοι έχουν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν «καλό λόγο» να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η παροχή άδειας στους Εναγόμενους 3 - 10 - Αιτητές να καταχωρίσουν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, ως το προσχέδιο που επισυνάπτεται και συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα που προκλήθηκαν από την υπό κρίση αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση και εναντίον των Εναγόμενων 3-10 - Αιτητών. Θα είναι καταβλητέα μετά την ολοκλήρωση της εκδίκασης της αίτησης ημερ. 01/11/
2. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο