Κώστα Χ" Γαβριήλ κ.α. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών «Λευκόνοικο» Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3019/02, 11/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3019/02 Μεταξύ: 1. Κώστα Χ" Γαβριήλ 2. Μάριος Χ" Γαβριήλ 3. Μιχάλης Χ" Γαβριήλ 4. C.N.H. Capital Markets Limited Εναγόντων v. 1. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών «Λευκόνοικο» Λίμιτεδ 2. Lawford Limited 3. Γιώργος Πίπης 4. Ανδρέας Χατζηξενοφώντος Εναγομένων ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 19/01/2023 Μεταξύ: 1. Κώστα Χ" Γαβριήλ 2. Μάριου Χ" Γαβριήλ 3. Λουκία Χ" Γαβριήλ, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Μιχάλη Χ" Γαβριήλ 4. C.N.H. Capital Markets Limited Εναγόντων v. 1. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών «Λευκόνοικο» Λίμιτεδ 2. Lawford Limited 3. Γιώργου Πίπη 4. Ανδρέα Χατζηξενοφώντος Εναγομένων --------------------------------- Αίτηση ημερομ. 22/04/2024 για αναστολή εκτέλεσης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 11 Οκτωβρίου, 2024. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές - Εναγόμενους: κ. Γ. Παπαθεοδώρου, για Στέφανο Παπαθεοδώρου Για Καθ' ων η αίτηση - Ενάγοντες: κα Ν. Χατζηϊωάννου, για Α. Κ. Χατζηϊωάννου & Σια ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Αιτητές με την υπό κρίση αίτηση ζητούν από το Δικαστήριο την έκδοση διατάγματος με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομ. 25/07/2023 μέχρι την αποπεράτωση της εκδίκασης της Έφεσης αρ. 281/23. Νομική βάση για την αίτηση αποτέλεσαν η Δ.35 θ.θ.18 -20, Δ.35 θ.θ.18-20, Δ.48 θ.θ.1-3, 1 (
- ee)των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τα άρθρα 31, 32, 41 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση παρατέθηκαν σε ένορκη δήλωση του Γεώργιου Παπαθεοδώρου, δικηγόρου στο επάγγελμα και γραμματέα της Εναγομένης 1 εταιρείας, η οποία τον εξουσιοδότησε στην κατάρτιση της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης. Είναι ο ισχυρισμός του ότι ο Ενάγοντας 2 είναι εκτεθειμένος οικονομικά και οφείλει μεγάλα χρηματικά ποσά σε Τράπεζες. Μια εκ των Τραπεζών προχώρησε σε εκποίηση ενός ακινήτου, ήτοι μιας οικίας, στην οποία ο Ενάγοντας 2 ήταν συνιδιοκτήτης με τους Ενάγοντες 1 και 3. Ο Ενάγοντας 2 απεβίωσε στις 08/05/2022 και διορίστηκε ως διαχειρίστρια της περιουσίας του η σύζυγος του στην Αίτ. Διαχ. 593/2022. Σύμφωνα με το Έγγραφο Διοριστήριου Διαχειριστή ημερομ. 03/10/2022 προκύπτει ότι ο αποβιώσαντας δεν έχει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία και ότι η κινητή του περιουσία δεν υπερβαίνει τις €30.000. Σύμφωνα με τον Ομνύοντα οι Ενάγοντες 2 και 3 δεν είναι αξιόχρεοι και στην περίπτωση που εισπράξουν, από την Εναγόμενη 1, τα επιδικασθέντα σε αυτούς ποσά, ήτοι €1.435.225,21 για τον Ενάγοντα 2 και το ποσό των €717.612.615 για τον Ενάγοντα 3, δεν θα είναι σε θέση να τα επιστρέψουν σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης και ακύρωσης της απόφασης. Λόγω της εμπειρίας του πιστεύει ότι η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομ. 25/07/2023 είναι εντελώς λανθασμένη και υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες ανατροπής της, αφού το Πρωτόδικο Δικαστήριο, στην απόφαση του, παραγνώρισε το δεδικασμένο το οποίο προέκυψε με την εκδίκαση της Αγωγής Αρ. 3783/02 Ε.Δ. Λευκωσίας, η οποία εκδικάστηκε μεταξύ των ίδιων διαδίκων και για την οποία είχε εκδοθεί απόφαση, στις 27/10/2011, επιλύοντας ακριβώς τα ίδια θέματα με την παρούσα αγωγή. Παράλληλα, οι Ενάγοντες 2 και 3 δεσμεύτηκαν στην παρούσα αγωγή όπως ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αγωγής 3782/02, στην οποία εκδόθηκε απόφαση υπέρ του Ενάγοντα 2 στην παρούσα αγωγή για το ποσό των €669.558,90 πλέον τόκο και υπέρ του Ενάγοντα 3 στην παρούσα αγωγή για το ποσό των €334.757,60 πλέον τόκο. Η συγκεκριμένη απόφαση ακυρώθηκε με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Έφεση 450/11 ημερομ. 13/07/2022. Ανάγνωση της απόφασης στην έφεση καταδεικνύει ότι οι Ενάγοντες 2 και 3 δεν έχουν πιθανότητα να παραμείνει σε ισχύ η απόφαση που εκδόθηκε υπέρ τους στις 25/07/2023. Η αίτηση αντιμετωπίστηκε με ένσταση στην οποία παρατέθηκαν δώδεκα
(12)λόγοι ενστάσεως οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν σε συντομία ως ακολούθως: Ότι δεν υπάρχει διοριστήριο έγγραφο ή αλλαγή δικηγόρου καταχωρημένο στο φάκελο του Δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι η Εναγόμενη 1 εκπροσωπείται από το δικηγόρο που υπογράφει την αίτηση. Ότι η αίτηση δεν πληροί τις δικονομικές προϋποθέσεις και τους κανονισμούς και είναι αντικανονική γιατί η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν αποκαλύπτει λόγο για αναστολή της διαδικασίας. Ότι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Ότι οι επιτυχόντες διάδικοι, Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 - Ενάγοντες 2 και 3, δεν μπορούν να στερούνται τους καρπούς της επιτυχίας τους. Ότι δεν υποστηρίζεται από επαρκή ή και ικανοποιητική μαρτυρία. Ότι δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες εξαιρετικές περιστάσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. Ότι τα γεγονότα δεν εμπίπτουν στις περιπτώσεις για τις οποίες παραχωρείται αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, αφού η απόφαση αφορά χρηματικό ποσό και όχι ακίνητη περιουσία. Ότι οι Καθ' ων η αίτηση - Ενάγοντες 2 και 3 είναι φερέγγυοι. Ότι η Αιτήτρια - Εναγόμενη 1 είναι αμφίβολο κατά πόσο θα συνεχίσει να υφίσταται και κατά πόσο θα μπορεί να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος. Ότι η Αιτήτρια - Εναγόμενη 1 είναι αναξιόχρεα και ότι η έφεση δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Ως νομική βάση της Ένστασης καταγράφονται η Δ.35 θ.θ.18-19, Δ.39, Δ.40, Δ.48 θ.θ.1- 4, και 7 - 9, Δ.57, Δ.59 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, ο περί Ερμηνείας Νόμος, τα άρθρα 2, 9, 11 και 12 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου, τα άρθρα 1-3, 21, 22, 29 - 32, 41 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, τα Άρθρα 28, 30, 35, 134, 135 και 146 του Συντάγματος και οι γενικές συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Όσον αφορά τα γεγονότα αυτά καταγράφονται από τον Καθ' ου η αίτηση 1 - Ενάγοντα 2, ο οποίος εξουσιοδοτήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση 2 -Ενάγουσα 3 στην κατάρτιση της ένορκης δήλωσης. Διευκρινίζει ότι δεν έχει αποβιώσει, ως καταγράφεται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και ότι αυτός που απεβίωσε είναι ο Ενάγοντας
- Είναι η θέση του ότι εργάζεται ως δικηγόρος από το 2006 και από το 2015 διατηρεί τη δική του δικηγορική εταιρεία. Παρουσιάζει τη φορολογική δήλωση για το έτος 2022 η οποία αποδεικνύει τα εισοδήματά του. Αρνείται τον ισχυρισμό ότι οφείλει μεγάλα χρηματικά ποσά σε Τράπεζες και προωθεί τη θέση ότι είναι ανεπίτρεπτο να δηλώνεται μια τέτοια θέση χωρίς να παρουσιάζεται οποιοδήποτε έγγραφο. Παρουσιάζει, περαιτέρω, επιστολές από πιστωτικά ιδρύματα οι οποίες βεβαιώνουν ότι οι τραπεζικές διευκολύνσεις του εξυπηρετούνται κανονικά, ενώ παράλληλα παρουσιάζει βεβαίωση των λογιστών του αναφορικά με μερίσματα που έχει εισπράξει τα τελευταία 3 χρόνια. Όσον αφορά το ακίνητο, στο οποίο γίνεται αναφορά, δηλώνει ότι το είχε αγοράσει μαζί με τη σύζυγο του από τον αδερφό του, ήτοι τον Ενάγοντα 3 - Καθ΄ου η αίτηση 2 και αυτό που πωλήθηκε σε πλειστηριασμό, στις 14/05/2024, ήταν το 1/3 μερίδιο το οποίο ανήκε σε άλλο αδερφό του και αγοράστηκε και πάλι από την σύζυγό του και τον ίδιο, με αποτέλεσμα σήμερα να του ανήκει το όλο μερίδιο. Εξηγεί ότι η σύζυγος του Ενάγοντα 3, η οποία τελεί διαχειρίστρια της περιουσίας του, είναι υπεύθυνο άτομο με ήθος και σεβασμό στο οποίο οργανισμοί και εταιρείες εμπιστεύονται τις εργασίες τους, ενώ παράλληλα της εμπιστεύονται και την διαχείριση μεγάλων ποσών. Προωθεί τη θέση ότι τα οποιαδήποτε ποσά εισπραχθούν δεν θα εξανεμιστούν μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Η Αιτήτρια - Εναγόμενη 1 από την άλλη έχει παύσει να δραστηριοποιείται και στις 12/12/2023 καταχωρίστηκε, εναντίον της, ένταλμα εκτέλεσης κινητής περιουσίας, το οποίο εκτελέστηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της όπου διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε το οποίο να υπόκειται σε κατάσχεση. Επιπρόσθετα, ο δικηγόρος και μεσεγγυούχος της Αιτήτριας δήλωσε, στα πλαίσια της αίτησης ημερ.11/04/2024, ότι δεν υπάρχουν χρήματα, ούτε στην AstroBank αλλά ούτε και σε άλλα τραπεζικά ιδρύματα. Ισχυρίζεται ότι ο δικηγόρος της Αιτήτριας - Εναγόμενης 1 με επιστολή του, ημερομ. 03/01/2015, είχε δηλώσει ότι κατέχει, ως μεσεγγυούχος της Ενάγουσας - Αιτήτριας, το ποσό των €787.687,50, μέρος του οποίου κατέθεσε σε γραμμάτιο, ενώ το υπόλοιπο το κράτησε για πληρωμές που τυχόν θα έπρεπε να διενεργήσει. Το συγκεκριμένο ποσό δεν υπάρχει πλέον, οπόταν είναι εμφανές ότι υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρχουν χρήματα για να εξοφληθεί το εξ αποφάσεως χρέος. Υποδεικνύει ότι η Αιτήτρια δεν έχει εισηγηθεί οποιαδήποτε κάλυψη αλλά ζητούν μόνο την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Κατά τη δική του άποψη, ελλοχεύει ο κίνδυνος να διαγραφεί η Αιτήτρια - Εναγομένη 1 εταιρεία από το μητρώο του Εφόρου Εταιρειών, αφού από το 2014 δεν έχει καταθέσει τις ετήσιες εκθέσεις της. Από τους τελευταίους λογαριασμούς που είναι κατατεθειμένοι στο μητρώο του Εφόρου Εταιρειών προκύπτει ότι η Αιτήτρια - Εναγόμενη 1 είχε ζημιά €514.
- Εισηγείται ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφασίσει για τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης, αφού δεν μπορεί να γίνει εφετείο του εαυτού του. Αυτό που μπορεί να πράξει είναι να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει εκ πρώτης όψεως καλή πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, πλην όμως δεν έχει επισυναφθεί στην αίτηση η απόφαση του Δικαστηρίου ή η ειδοποίηση έφεσης. Εν πάση περιπτώσει, προωθεί τη θέση ότι η έφεση δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Καταλήγει, ότι θα ήταν άδικο να στερηθούν οι Καθ' ων η αίτηση - Ενάγοντες τους καρπούς της επιτυχίας τους για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί για να εκδικαστεί η έφεση χωρίς να υπάρχει κάποια εξασφάλιση εκ μέρους της Αιτήτριας - Εναγόμενης σε σχέση με το εξ αποφάσεως χρέος. Αιτείται την απόρριψη της αίτησης με έξοδα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου και θα αναφερθεί σε αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει διοριστήριο έγγραφο για αλλαγή δικηγόρου προκύπτει πράγματι ότι η υπό κρίση αίτηση υπογράφτηκε από τον κ. Στέφανο Παπαθεοδώρου αλλά προωθήθηκε από τον κ. Γιώργο Παπαθεοδώρου, ο οποίος εκπροσωπούσε την Εναγόμενη 1 στη διαδικασία. Δεν διαπιστώνεται οτιδήποτε μεμπτό, αφού ο κ. Γιώργος Παπαθεοδώρου φαίνεται να εκπροσωπούσε την Εναγόμενη 1 σ' όλη τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης. Όσον αφορά το υπό συζήτηση θέμα, η βασική αρχή είναι ότι ο επιτυχών διάδικος πρέπει να αφεθεί να απολαύσει άμεσα τον καρπό της νίκης του και η κρατούσα πρακτική είναι ότι οι αποφάσεις δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός εάν συντρέχουν λόγοι, οι οποίοι πέραν από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Η αίτηση βασίζεται στην Δ.35 θ.18 η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «
- An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.». Η νομολογία που διέπει το θέμα εξέτασης αναστολής εκτέλεσης απόφασης είναι πολύ γνωστή και έχει παρατεθεί και από τους δυο ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων στις αγορεύσεις τους. Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας, όπως έχουν αποκρυσταλλωθεί στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, το Δικαστήριο εξετάζοντας τέτοιου είδους αιτήσεις, όπως η παρούσα, κατέγραψε, στη σελ. 1150 ότι: « Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση Έφεσης.» (βλ. επίσης Penderhill Holdings Limited κ.ά. ν. Κλουκινά κ.ά.
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921, 1932-3, P. & MA Restaurant Limited κ.ά. ν. Wakeham
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1239, 1243-5, The Governor and the Company of the Βank of Scotland ν. S.S. Sapphire Seas
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 955, 966-8, Χαραλάμπους ν. Panayides Contracting Ltd
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1978, 1982-3, A.B.P. Holdings Ltd κ.ά. ν. Κιταλίδη κ.ά.
(1994)1 ΑΑΔ 287, 293 και Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, 597). Εξηγήθηκε στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω) στις σελ. 1150-1151 ότι: « Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της Έφεσης είναι η ακρόαση της Έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χατζηϊωάννου ν. Gordian Holdings Ltd Πολ. Εφ. 273/19, ημερ. 08/09/2020, ECLI:CY:AD:2020:A298, το Εφετείο, αφού επανέλαβε τα ανωτέρω, κατέληξε: « Περιοριζόμαστε στη διαπίστωση ότι δεν είναι τέτοια η παρούσα περίπτωση και συνεπώς ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της Έφεσης δεν αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας. Αυτό μας οδηγεί στα θεμέλια του τελευταίου και σημαντικότερου ζητήματος που εγείρει η Αίτηση. Κατά πόσο δηλαδή, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, η Εφεσίβλητη θα είναι σε θέση να επιστρέψει το ποσό που επιδικάστηκε πίσω στον Εφεσείοντα, εφόσον ο τελευταίος της το καταβάλει (Charalambous v. Nicolaides Neophytou
(1985)1 C.L.R.737, 741). Οι δικηγόροι του Εφεσείοντα μας παρέπεμψαν σε νομολογία με την οποία αποδίδεται, όπως εισηγούνται, σημασία στην παράμετρο που αφορά στην εξασφάλιση του λαβείν του εξ αποφάσεως πιστωτή. Στην Παπακόκκινου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd
(1998)1(Α) ΑΑΔ 513, απορρίφθηκε η Έφεση κατά της απόφασης αναστολής της εκτέλεσης με αναφορά στο ότι (σελ.519) «Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι είχε εξασφαλιστεί η απαίτηση». Δεν είχε αμφισβητηθεί ότι η εξ αποφάσεως πιστωτής ήταν φερέγγυα, υπήρχε ωστόσο και η θέση του εξ αποφάσεως οφειλέτη ότι δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμη και θα υπήρχαν δυσκολίες στην ανάκτηση του ποσού της απόφασης εάν το χρέος πληρωνόταν και η 'Έφεση επιτύγχανε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε διατάξει την αναστολή υπό το όρο κατάθεσης του ποσού της απόφασης στο Δικαστήριο, με τον οποίο ο εξ αποφάσεως οφειλέτης είχε ήδη συμμορφωθεί. Το Εφετείο δεν διαπίστωσε έδαφος για να επέμβει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου.». Στην απόφαση Χαραλάμπους v. A. Panayides Contractors Ltd (ανωτέρω), αναφέρθηκαν οι αρχές, βάσει των οποίων μπορεί να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Παραθέτω αυτούσιο σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Κραμβή, σελ.1982: « Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Δ.35 θ.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.». Όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1958 και συγκεκριμένα στις σελίδες 1697 και 1698, η οποιαδήποτε αναστολή παρέχεται συναρτούμενη πάντοτε με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η δε διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με γνώμονα τα γεγονότα και τις ιδιαίτερες περιστάσεις που αυτά επιβάλλουν. Συγκεκριμένα διαβάζονται τα ακόλουθα: « It is in the discretion of the Court to grant or refuse a stay (Becker - v - Earl´s Court Ltd
(1911)56 SJ 206; The Ratata [1897] P at p. 132; A. G. - v - Emerson
(1889)24 QBD pp.58,59), and the Court will grant it where the special circumstances of the case so require. » Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες, ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην απόφαση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas (ανωτέρω), ειπώθηκαν τα εξής: « Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.». Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Penderhil Holdings Limited κ.ά. v. Κλουκινά κ.ά. (ανωτέρω) όπου τονίστηκε επίσης ότι μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας είναι και οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Αιτητή σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην Μάρκου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Πολ. Εφ. Ε50/19 κ.α. ημερ. 21/12/2020, λέχθηκαν τα ακόλουθα: « Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως και στη Ναυτικός ΄Ομιλος Πάφου (ανωτέρω), δεν υφίστανται τέτοιες προϋποθέσεις ώστε να προεξοφλήσουμε το αποτέλεσμα της έφεσης, οπότε επιβεβαιώνεται πως, εν προκειμένω, ο παράγοντας για την προοπτική επιτυχίας της έφεσης δεν είναι καθοριστικός αλλά οριακής σημασίας. Για να εγκριθεί αίτημα αναστολής θα πρέπει να καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες να το δικαιολογούν. Επιπρόσθετα, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη "irreparable mischief may be done by refusing it" (βλ. Chester v. Powell, 1 T.L.R. 390, Aristidou v. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649 και Θεοφάνους κ.ά. Γεωργίου κ.ά. Π.Ε. 251/14 ημερ. 19.2.2016), ECLI:CY:AD:2016:A103.» Στην προκειμένη περίπτωση τα προσφερθέντα από την Αιτήτρια Εταιρεία στοιχεία σχετικά με την αμφισβήτηση της ορθότητας της απόφασης ημερ. 25/07/2023, τα οποία και προκρίνουν ως λόγους έφεσης με πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης, δεν καθιστούν δυνατή με βεβαιότητα την πρόγνωση της έκβασης της καταχωρηθείσας Έφεσης, ιδιαίτερα ενόψει του γεγονότος ότι δεν προβάλλονται σαφή και διακριτά γεγονότα αναφορικά με τους λόγους έφεσης. Εγείρεται θέμα ύπαρξης δεδικασμένου το οποίο δεν φαίνεται να εγέρθηκε στη διαδικασία ακρόασης της υπόθεσης. Στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βεβαιότητας στην ανατροπή της απόφασης κατ΄ έφεση χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος με αποτέλεσμα ο παράγοντας αυτός να μην μπορεί να έχει καθοριστική σημασία στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Σίγουρα η ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης στην Αιτήτρια Εταιρεία-Εναγόμενη είναι δεσπόζον στοιχείο σε αιτήσεις αυτού του είδους όπως η υπό κρίση αίτηση στο πλαίσιο της προσπάθειας εξισορρόπησης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων όπως επιτάσσει η σχετική νομολογία. Προκύπτει στην υπό εξέταση περίπτωση ότι ο κύριος λόγος στον οποίο η Αιτήτρια Εταιρεία-Εναγόμενη βασίζει τις αιτούμενες θεραπείες είναι ο κίνδυνος πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς και/ή ο κίνδυνος να υποστεί δυσμενείς συνέπειες οι οποίες να μην είναι αναστρέψιμες σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης λόγω του ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση - Ενάγοντες είναι αφερέγγυοι, οπόταν ο κίνδυνος να μην είναι δυνατή η ανάκτηση οποιουδήποτε ποσού είναι αυξημένος. Η συγκεκριμένη όμως πεποίθηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτήτριας - Ενάγουσας προκύπτει από πληροφόρηση την οποία δεν έχει καθορίσει πού συγκεκριμενοποιείται στο ότι ο Καθ΄ου η αίτηση 2 - Ενάγοντας είναι εκτεθειμένος οικονομικά και αντιμετωπίζει προβλήματα στις δανειακές υποχρεώσεις του. Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός ανατράπηκε από τους Εναγόμενους - Καθ΄ων η αίτηση με την προσκόμιση της δέσμης Τεκμηρίων Β που απαρτίζεται από επιστολές τριών Τραπεζών στις οποίες δηλώνεται ότι ο Καθ΄ου η αίτηση 1 - Ενάγοντας 2 εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις του στο ακέραιο και στις τρεις Τράπεζες. Στο σύγγραμμα Blackstone's Civil Practice, 2013, The Commentary, εκδ. 2012, με αναφορά στην απόφαση Hammond Suddard Solicitors v Agrichem International Holdings Ltd [2001] EWCA Civ. 2065, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 1211, παρα.71.46, ως προς τα θέματα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο: « (
- a)If a stay is refused, what are the risks of the appeal being stifled? (
- b)If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? (
- c)If a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover what has been paid to the respondent?». Η Hammond Suddard Solicitors, ανωτέρω, έχει υιοθετηθεί στη Demetriades Group of Companies Ltd v. APM Italian Style Ice- Cream Ltd Πολ. Εφ. 372/2015 ημερ. 15/02/2017. Το Δικαστήριο, καθοδηγούμενο από την προαναφερθείσα νομολογία καταλήγει ότι στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει αίτημα για αναστολή πρέπει να εξειδικεύονται οι λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος του αιτούντα σε συνάρτηση πάντοτε, με τους λόγους έφεσης και με το αντικείμενο της απαίτησης ή υπεράσπισης αναλόγως. Διαφορετικά η στάθμιση των συγκρουόμενων συμφερόντων είναι αδύνατη. Τυχόν έγκριση αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης χωρίς να τεθεί το αναγκαίο μαρτυρικό υπόβαθρο θα είναι αυθαίρετη. Αόριστες αναφορές ή γενικές επικλήσεις δεν αρκούν, σύμφωνα και με την Demetriades Group of Companies Ltd, ανωτέρω. Στην προκειμένη περίπτωση, η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Συγκεκριμένα: Ο Ομνύοντας στην αίτηση δεν εξηγεί γιατί δεν θα είναι δυνατή η επιστροφή του ποσού που θα καταβάλει στους Ενάγοντες - Καθ΄ων η αίτηση σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Γενικά και αόριστα ανέφερε ότι ο Καθ΄ου η αίτηση 1 - Εναγόμενος 2 είναι αφερέγγυος, θέση που ανατράπηκε από τον ίδιο τον Καθ΄ου η αίτηση 1 - Εναγόμενο 2. Ο ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια - Εναγόμενη Εταιρεία είναι αφερέγγυα και ότι έπαυσε να έχει οποιεσδήποτε εργασίες δεν έχει ανατραπεί. Ερωτηματικά εγείρονται και από τη στάση της Αιτήτριας - Εναγόμενης Εταιρείας να μην προσφέρει οποιαδήποτε εγγύηση, ως είθισται σε τέτοιου είδους αιτήσεις. Περαιτέρω, δεν δίδονται οι λόγοι για τους οποίους καθυστέρησε η υποβολή της υπό κρίση αίτησης αφού καταχωρίστηκε 10 μήνες μετά την έκδοση της απόφασης. Όπως αναφέρθηκε στην Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284: « Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης για αναστολή της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης που επεκτείνεται σε ένα σχεδόν χρόνο, δεν εξηγείται. Εύλογα συνάγεται από τα γεγονότα της υπόθεσης ότι πρωταρχικός σκοπός του εφεσείοντα δεν είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος έφεσης, αλλά η παράκαμψη της διαδικασίας για την τιμωρία του προς αποφυγή των συνεπειών της ανυπακοής του διατάγματος της 29/3/1989». Σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης των δυο παραγόντων που αφορούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, έχοντας κατά νου τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι αυτή θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του νικητή του δικαστικού αγώνα αφού είναι ορθότερο να μην αποστερηθούν από τους Ενάγοντες - Καθ΄ων η Αίτηση οι καρποί της επιτυχίας τους. Η Αιτήτρια - Ενάγουσα είχε το βάρος να καταδείξει εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να ανακοπεί η φυσιολογική εξέλιξη εκτέλεσης μιας απόφασης και απέτυχε να το πράξει. Συνεπακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, προς όφελος των Εναγόντων - Καθ΄ων η αίτηση και εναντίον της Εναγόμενης 1 - Αιτήτριας. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο