Aladdin Nursery School Ltd κ.α. ν. Αναστάσιου Χατζηττοφή κ.α., Αγωγή αρ.: 1821/2022, 22/11/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Πετρίδου, Ε.Δ Αγωγή αρ.: 1821/2022 Μεταξύ:
- Aladdin Nursery School Ltd (HE 171827)
- Κατερίνα Σαββίδου Ενάγουσες -και-
- Αναστάσιου Χατζηττοφή
- Καρολίνα Χατζηττοφή Εναγόμενοι Ημερομηνία: 22 Νοεμβρίου
- Εμφανίσεις: Για τις Ενάγουσες/ Αιτήτριες: κ. Μ. Ξιαρής για Λέλλος Π. Δημητριάδης Δικηγορικό Γραφείο ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη 2/ Καθ' ης η Αίτηση: κ. Π. Τρύφωνος για Έφη Πολυκάρπου και Συνεργάτες Εναγόμενη 2/ Καθ' ης η Αίτηση: Παρούσα Αίτηση ημερ. 18.11.2022 για παρακοή διατάγματος ΠΟΙΝΗ Η Εναγόμενη 2/ Καθ' ης η Αίτηση (στο εξής «η Καθ' ης η Αίτηση») βρέθηκε ένοχη κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε παρακοή διατάγματος[1]. Υπενθυμίζω, για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της παρούσας διαδικασίας, ότι στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, εκδόθηκε, μονομερώς, το ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 31.8.2022 (στο εξής «το Διάταγμα»), το λεκτικό του οποίου είχε ως εξής: «ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚΔΙΔΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ/Η ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΚΑΙ/Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους Εναγόμενους μαζί και/ή ξεχωριστά (είτε ενεργώντας από μόνοι τους ή διά των υπηρετών τους, ή αντιπροσώπων τους, ή πρακτόρων τους, ή προσώπων που εργάζονται ή ενεργούν για λογαριασμό τους, ή εκ μέρους τους, ή επί των οποίων εξασκούν έλεγχο, με οποιονδήποτε τρόπο, ή προσώπων τα οποία ενεργούν βάσει οδηγιών και/ή εντολών των Εναγόμενων, ή οποιοδήποτε εκ των προαναφερόμενων ή άλλως πως με οποιοδήποτε άλλον τρόπο) από του:- Να εισέρχονται ή καθ' οιονδήποτε τρόπο να επεμβαίνουν και/ή να παρεμβαίνουν εντός των χώρων του νηπιαγωγείου «Aladdin Nursery School» (εφεξής «Νηπιαγωγείο») που καλύπτει το σύνολο των ισόγειων χώρων του ακινήτου που βρίσκεται στον Δήμο Λατσιών, στην επαρχία Λευκωσίας με Φύλλο/ Σχέδιο 30/15Ε2, Τμήμα 02, Τεμάχιο 1853 επί της οδού Πέτρου Ηλιάδη 17Α, 2220 Λατσιά (εφεξής το «Ακίνητο»), πλην δικαιώματος πρόσβασης και/ή διάβασης για σκοπούς χρήσης της σκάλας που οδηγεί στην ανώγεια κατοικία, και/ή να παρακωλύουν και/ή να παρεμβαίνουν στην εύρυθμη λειτουργία και/ή διεξαγωγή των εργασιών του Νηπιαγωγείου, μέχρι την τελική εκδίκαση της Αγωγής ή μέχρι νεωτέρας Διαταγής του Σεβαστού Δικαστηρίου. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ τους Εναγόμενους και/ή τους υπηρέτες και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους αυτών και/ή οποιουσδήποτε ενεργούν εκ μέρους ή κατόπιν οδηγιών αυτών, να τερματίσουν τις οποιεσδήποτε πράξεις και/ή οχλήσεις και/ή θορύβους και/ή ενέργειες οι οποίες προκαλούν ή δύναται να προκαλέσουν οχληρία στους Ενάγοντες και/ή να εμποδίσουν την εύρυθμη λειτουργία του Νηπιαγωγείου, μέχρι την τελική εκδίκαση της Αγωγής ή μέχρι νεωτέρας Διαταγής του Σεβαστού Δικαστηρίου.» Ως διαφαίνεται από την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 7.11.2024, τα γεγονότα στα οποία κατέληξε το Δικαστήριο, ως συνιστώντα παρακοή του Διατάγματος εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, έχουν ως ακολούθως:
(1)Στις 16.11.2022 και περί ώρα 13.30, η Καθ' ης η Αίτηση εισήλθε εντός της αυλής του Ακινήτου που περιβάλλει το οίκημα του Νηπιαγωγείου, και κρατώντας υδρευτικό λάστιχο, έριχνε νερό στην αυλή και, ακολούθως, κατεύθυνε τούτο (το νερό), τόσο επί των παραθύρων της τάξης του Νηπιαγωγείου, όσο και εντός της αίθουσας της εν λόγω τάξης, εντός της οποίας βρίσκονταν μαθητές/ παιδιά, ενέργειες, δηλαδή, που απαγορεύονται από το τότε σε ισχύ Διάταγμα και που, εν πάση περιπτώσει, τουλάχιστον οι δύο τελευταίες (ενέργειες) αποτελούν και παρέμβαση στην εύρυθμη λειτουργία και διεξαγωγή των εργασιών του Νηπιαγωγείου.
(2)Επίσης, την ίδια μέρα, η Καθ' ης η Αίτηση εισήλθε με το όχημα της στους χώρους στάθμευσης του Ακινήτου, εμποδίζοντας την είσοδο/ έξοδο προς αυτούς, από τους γονείς που έρχονταν να παραλάβουν τα παιδιά τους από το Νηπιαγωγείο, κάτι που αποτελεί απαγορευτική ενέργεια στη βάση του Διατάγματος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής επικεντρώθηκε, ειδικότερα, στις προσωπικές της συνθήκες καθώς, επίσης, και στο γεγονός ότι τα εν λόγω περιστατικά ήταν μεμονωμένα και δεν επαναλήφθηκαν από την ημερομηνία που καταχωρήθηκε η επίδικη Αίτηση. Σημειώνω ότι λεπτομερής αναφορά στα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης Αίτηση προέβαλε στη αγόρευση του, θα γίνει σε κατοπινό στάδιο, όπου τούτο κριθεί σκόπιμο. Η έλλειψη υπακοής σε δικαστικές διαταγές και διατάγματα συνιστά σοβαρό αδίκημα, η τέλεση του οποίου πλήττει ευθέως την απονομή της δικαιοσύνης, κλονίζει την εμπιστοσύνη του κοινού στην αξιοπιστία του συστήματος για την αποτελεσματική εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων και την εμπέδωση του Νόμου και της τάξης. Έχει λεχθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου πως η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου (βλ. Krashias Shoes v. Adidas
(1989)1 A.A.Δ. (Ε) 750). Η σχετική νομολογία επί του θέματος καταδεικνύει τη σοβαρότητα που πρέπει να αποδίδεται σε υποθέσεις παρακοής δικαστικών διαταγμάτων. Στην υπόθεση Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 227, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης. Η συνέχιση της (παρακοής) τείνει να το ανατρέψει. Ανάλογη με τη σοβαρότητα της ανυπακοής είναι και η τιμωρία η οποία επιβάλλεται. Η τιμωρία για τη συνεχιζόμενη παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου είναι κατά κανόνα η φυλάκιση. Όταν επέλθει συμμόρφωση παρέχεται η δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη, χωρίς όμως να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος.» Η εξουσία των Δικαστηρίων για την τιμωρία των παραβατών με αποτρεπτικές ποινές έχει σκοπό να διασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία και την περιφρούρηση του κύρους, της υπόστασης και της αποτελεσματικότητας των Δικαστηρίων. Η παράλειψη δε τιμωρίας των παραβατών όπου τα περιστατικά της υπόθεσης το επιβάλλουν, ισοδυναμεί με παρέκκλιση από το επιτακτικό καθήκον του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση CCC (Laundries) Paphos Ltd v. Θεοφάνους
(2010)2 A.A.Δ 288, αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι έννοιες «Κράτος Δικαίου» και «Έννομη Τάξη» είναι άρρηκτα συνυφασμένες. Η επικράτηση τους στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στο καθήκον σεβασμού και υπακοής των δικαστικών διαταγών και διαταγμάτων. Η απείθεια σε διαταγή δικαστηρίου ενέχει το στοιχείο της καταφρόνησης του δικαστηρίου. Πρόκειται για σοβαρό αδίκημα η τέλεση του οποίου πλήττει ευθέως την απονομή της δικαιοσύνης και κλονίζει την εμπιστοσύνη του κοινού στην αξιοπιστία του συστήματος για αποτελεσματική εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων και την εμπέδωση του νόμου και της τάξης. Τέτοιου είδους συμπεριφορά ποτέ δεν έγινε ανεκτή. Οι παραβάτες όταν είναι φυσικά πρόσωπα κατά κανόνα τιμωρούνται με φυλάκιση. Η χρηματική ποινή μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις πρέπει να επιβάλλεται. Βλ. Kay ν. Municipality of Larnaca
(1982)2 Α.Α.Δ. 236. Οι πολίτες σε όποια κοινωνική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν ή σε όποια θέση βρίσκονται, υπέχουν αυστηρή υποχρέωση υπακοής στα δικαστικά διατάγματα που τους αφορούν. Αυτό επιβάλλει η αρχή της ισονομίας. Οι δικαστές προσηλωμένοι στην αποστολή τους με πλήρη διαφάνεια και αυξημένο αίσθημα ευθύνης εκτελούν το καθήκον τους. Συμπεριφορές οι οποίες υπονομεύουν το έργο τους δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές.» Επίσης, στην υπόθεση Μιχαηλίδης v Poliakova (Αρ. 2)
(2011)1 ΑΑΔ 1007, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η νομολογία έχει προδιαγράψει με σαφήνεια, διαχρονικότητα και εξαντλητικά, ότι η παρακοή διαταγμάτων δικαστηρίου καταστρατηγεί την ίδια τη βάση του συστήματος και την καλή και απρόσκοπτη λειτουργία και απονομή της ίδιας της δικαιοσύνης. Υποσκάπτει την εξουσία του Δικαστηρίου γι' αυτό και η πρέπουσα, κατά κανόνα, τιμωρία είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Μπορεί να γίνει αναφορά σε υποθέσεις όπως τις Safarino Shoe Industry & Trading Co. Ltd v. Sunshoes Ltd
(1984)1 C.L.R. 738, Kay v. The Municipality of Larnaca
(1982)2 C.L.R. 236 και Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier K.G.
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Όταν δε η ανυπακοή αποβλέπει στην προσκόμιση οικονομικών ωφελημάτων η τιμωρία πρέπει να είναι τέτοια ώστε όχι μόνο να στιγματίζει την πράξη, αλλά ταυτόχρονα να καταδεικνύει με τρόπο πρακτικό ότι δεν συμφέρει.»» Η ίδια γραμμή ακολουθήθηκε νομολογιακά και στην υπόθεση Μαρία Μαυρονικόλα ν. Άντη Ξάνθου
(2011)(1 Α) ΑΑΔ 293. Λέχθηκε πως: «Υπάρχει αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς τα δικαστικά διατάγματα ώστε να ενισχύεται το κράτος δικαίου, επί του οποίου θεμελιώνονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των ατόμων και εδράζεται η απαίτηση του κοινωνικού συνόλου για εφαρμογή του νόμου και της τάξης σε μια δημοκρατική κοινωνία.» Επειδή ακριβώς η υπόθεση αφορά παρακοή διατάγματος, εύλογα και πρωταρχικά πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσο, εν προκειμένω, η ποινή φυλάκισης είναι αναπόφευκτο τιμωρητικό μέτρο (βλ. υπόθεση Riley v Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 335 όπου λέχθηκε ότι η ποινή φυλάκισης επιβάλλεται μόνο όταν κρίνεται αναπόφευκτο τιμωρητικό μέτρο μετά από συνεκτίμηση της σοβαρότητας του αδικήματος, των γεγονότων της υπόθεσης και των συνθηκών του παραβάτη). Σημειώνω εδώ ότι, παρά την ανάγκη για επιβολή αυστηρής ποινής, δεν παραγνωρίζω την ανάγκη για εξατομίκευση της. Το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση κρίθηκε ένοχη κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, δεν μπορεί να αποτελέσει επιβαρυντικό παράγοντα, στερεί όμως από το Δικαστήριο την ευχέρεια να προσμετρήσει υπέρ της το ευεργέτημα της παραδοχής, η οποία, κατά κανόνα, οδηγεί σε έκπτωση στην ποινή (βλ. Παυλή v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 215/2022, απόφαση ημερ. 12.4.2023), ECLI:CY:AD:2023:B142. Λαμβάνω, όμως, υπόψη μου τη μεταμέλεια της Καθ' ης η Αίτηση για τις πράξεις της, ως αυτή εκφράστηκε στο στάδιο του μετριασμού της ποινής, η οποία, ακόμη και σε αυτό το στάδιο, δεν είναι άνευ σημασίας. Λαμβάνω, επίσης, υπόψη μου ως μετριαστικό παράγοντα, το γεγονός ότι ουδείς τραυματίστηκε από τις πράξεις της Καθ' ης η Αίτηση. Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός ότι τα περιστατικά για τα οποία ζητείται η τιμωρία της Καθ' ης η Αίτηση έγιναν την ίδια μέρα και ήταν στιγμιαία, στη βάση του ότι αυτά δεν εκτυλίχθηκαν σε βάθος χρόνου, αλλά και ότι αυτά ήταν και μεμονωμένα. Ως μετριαστικό παράγοντα, λαμβάνω και το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση, κατά το δεδομένο χρόνο, ενήργησε υπό την πικρία, στη βάση της δικής της θεώρησης, μη τήρησης των συμφωνηθέντων μεταξύ της Αιτήτριας 2 και του Εναγόμενου 1[2]. Συγκεκριμένα, θεωρούσε ότι ο Εναγόμενος 1 είχε δικαίωμα απρόσκοπτης χρήσης τουλάχιστον των δύο χώρων στάθμευσης, θέση, που, ακολούθως, έγινε δεκτή από το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση), κατά το στάδιο της οριστικοποίησης του Διατάγματος, και τροποποίησε τούτο[3], ούτως ώστε να εξαιρούνται οι δύο χώροι στάθμευσης από το απαγορευτικό διάταγμα. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω, λαμβάνω υπόψη μου, ως μετριαστικούς παράγοντες, τις προσωπικές συνθήκες της Καθ' ης η Αίτηση, όπως αναπτύχθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο της και δη το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι ηλικίας 50 ετών, οικογενειάρχης, νυμφευμένη με τον Εναγόμενο 1 (ο οποίος είναι και πρώην σύζυγος της Ενάγουσας 2/Αιτήτριας) και ότι η Καθ' ης η Αίτηση έχει ένα γιο, 23 ετών, ο οποίος είναι φοιτητής, διαμένει μαζί της και τελεί υπό τη φροντίδα της. Σε ότι αφορά τις επαγγελματικές της συνθήκες, ως ανέφερε ο συνήγορος της, η Καθ' ης η Αίτηση εργάζεται ως γραμματέας και λαμβάνει, μηνιαίως, το ποσό των €800, ποσό το οποίο αξιοποιείται για τις οικογενειακές της υποχρεώσεις. Τέλος, λαμβάνω υπόψη μου το λευκό ποινικό μητρώο της Καθ' ης η Αίτηση, ως επίσης και το γεγονός ότι δεν έχει απασχολήσει τη δικαιοσύνη στο παρελθόν (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Λουκά
(1992)2 ΑΑΔ 241). Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου και το γεγονός ότι έχουν παρέλθει δύο έτη από το χρόνο που έλαβαν χώρα τα περιστατικά για τα οποία ζητείται η τιμωρία της Καθ' ης η Αίτηση, ως επίσης και το γεγονός ότι στο χρόνο που έχει διαρρεύσει οι Αιτήτριες δεν έχουν παραπονεθεί για παρόμοια ή άλλου είδους περιστατικά. Έχοντας ως δεδομένα τα ανωτέρω, καθοδηγούμενη πάντα από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και χωρίς, βεβαίως, να παραγνωρίζω τη σοβαρότητα του αδικήματος της έλλειψης υπακοής σε δικαστικές διαταγές και διατάγματα, κρίνω ότι η παρούσα περίπτωση, διαφοροποιείται από άλλες περιπτώσεις παρακοής διατάγματος, με αποτέλεσμα να δύναμαι να οδηγηθώ σε επιλογή ποινής άλλης από αυτήν της φυλάκισης. Κρίνω, εν προκειμένω, ότι η επιβολή χρηματικής ποινής, είναι, υπό τις περιστάσεις, το προσφορότερο τιμωρητικό μέτρο. Βάσει των ανωτέρω, επιβάλλεται στην Καθ' ης η Αίτηση €500 πρόστιμο, το οποίο ένεκα του ύψους του μισθού που η Καθ' ης η Αίτηση λαμβάνει, η τελευταία διατάσσεται όπως καταβάλει αυτό σε δύο ισόποσες μηνιαίες δόσεις, μία την 1.1.2025 και μία την 1.2.2025. Σε ότι αφορά τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, δεν βρίσκω λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα που τα θέλει να ακολουθούν το αποτέλεσμα και, ως εκ τούτου, επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητριών/ Εναγουσών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση/ Εναγόμενης 2, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ν. Πετρίδου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 7.11.2024. [2] Οι οποίοι είχαν καταρτίσει μεταξύ τους (ως πρώην σύζυγοι) συμφωνία περιουσιακών διαφορών. [3] Με την ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 13.10.2023. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο