Βασίλειος Κυριάκου ν. Themis Portfolio Management Holdings Ltd, Αρ. Αγωγής: 1333/24, 12/12/2024

(1982)1 C.L.R. 557). Ακολούθως, το Δικαστήριο ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια κατά πόσον είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το Διάταγμα (Ιορδάνους v. PS Seamless Gutters Ltd, Πολιτική Έφεση 4/22, ημερ. 8.11.22). Έκτοτε οι αρχές παρέμειναν αναλλοίωτες (Meridian Gaming Ltd κ.ά. v. Κυριάκου κ.ά., Πολιτική Έφεση Ε179/17, ημερ. 2.5.24). Ο ενάγοντας ζητά δηλωτική απόφαση ότι η εναγόμενη «έχει παράνομα παραβιάσει την κατάσταση λογαριασμού που επισυνάφθηκε στον Τύπο "Ι"» σε σχέση με το υπόλοιπο που εκεί αναφέρεται λόγω «αυθαίρετης», «παράνομης» και «δόλιας» συμπεριφοράς της εναγόμενης, η οποία «εκβιάζει τον ενάγοντα» (αιτητικό Β). Ζητά, επίσης, απόφαση ότι το οφειλόμενο υπόλοιπο δυνάμει της υποθήκης και της κατάστασης λογαριασμού που επισυνάφθηκε στην ειδοποίηση "I" δεν μπορεί να ξεπερνά το ποσό των €170.860,14 (αιτητικό Δ). Το αγώγιμο δικαίωμά του, όπως διευκρίνισε η συνήγορός του στο στάδιο των αγορεύσεων, βασίζεται στο γεγονός ότι, ενώ στην κατάσταση λογαριασμού της ειδοποίησης Ι αναγράφεται ότι το υπόλοιπο είναι €170.860,14, η εναγόμενη με επιστολή της, ημερ. 25.10.24, ζήτησε €265.000 (Τεκμήριο 8 στην αίτηση). Πρόκειται για επιστολή η οποία αποστάλθηκε «άνευ βλάβης» στο πλαίσιο προσπάθειας συμβιβασμού του οφειλόμενου ποσού. Στο περιεχόμενό της θα επανέλθω αργότερα. Το πρώτο κριτήριο, ήτοι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, αφορά στην ανάγκη ύπαρξης συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Απαιτείται η ύπαρξη απαίτησης, η οποία κατά το δίκαιο, να αποτελέσει αντικείμενο διεκδίκησης ενώπιον αρμόδιου Δικαστηρίου (Γενικός Εισαγγελέας κ.ά. v. Cypra Ltd, Πολιτική Έφεση Ε153/14, ημερ. 12.10.22). Πρόσφατα στη Mints κ.ά. v. Shishkin, Πολιτική Έφεση Ε69/20, ημερ. 10.1.24, το Εφετείο τόνισε ότι «αποτυγχάνουν της πρώτης προϋπόθεσης, αγωγές στηριζόμενες σε βάσεις άγνωστες στον Νόμο και ή τη Νομολογία όπου η συνέχιση τους θα απολήξει να είναι ανούσια και ενοχλητική (frivolous and vexatious), αλλά και απαιτήσεις όπου επιδιώκεται η απόδοση θεραπείας παράλογης ή απαράδεκτης». Με κάθε σεβασμό, εδώ δεν διαπιστώνεται ότι υφίσταται συζητήσιμη υπόθεση, ώστε να ικανοποιείται το πρώτο κριτήριο. Το αιτητικό Β στηρίζεται σε βάση άγνωστη στο νόμο, ήτοι σε «παράνομη παραβίαση» κατάστασης λογαριασμού. Το αιτητικό Δ ζητείται επί ματαίω εφόσον η εναγόμενη δεν ζητά ποσό άλλο από αυτό που αναφέρεται εκεί. Όπως χαρακτηριστικά το έχει θέσει η συνήγορος της εναγόμενης: «Δεν είπε κανένας τίποτε διαφορετικό». Ούτε το δεύτερο κριτήριο όμως ικανοποιείται. Το κριτήριο αυτό, ήτοι η πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, σχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του αιτητή με βάση τη μαρτυρία που παρουσιάζει μέσα από τις ένορκες δηλώσεις. Ο αιτητής οφείλει να καταδείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας, δηλαδή κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (Γενικός Εισαγγελέας v. Cybarco Contracting Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση Ε53/21, ημερ. 10.2.22). Ό,τι απαιτείται, δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της ύπαρξής του (Hazlewood Investment & Finance Ltd v. Manuel κ.ά., Πολιτικές Εφέσεις Ε14/17 και Ε209/17, ημερ. 16.7.19). Εδώ, ο ενάγοντας επικαλείται τη διαφορά μεταξύ του οφειλόμενου ποσού που αναγράφεται στην ειδοποίηση Ι και την επιστολή (Τεκμήριο 8). Με αυτή, η εναγόμενη ενημερώνει «άνευ βλάβης» τη δικηγόρο του ενάγοντα ότι η πρότασή του για διευθέτηση απορρίφθηκε, ότι η εναγόμενη «θα μπορούσε να εξετάσει, χωρίς καμία δέσμευση, πλαίσιο προς πλήρη και τελική διευθέτηση των υποχρεώσεων της [πρωτοφειλέτιδας] με συνολικό ποσό ύψους €265.000» και ότι «ο προγραμματισμένος για τις 16.12.24 πλειστηριασμός θα διεξαχθεί κανονικά, και θα τερματιστεί μόνο εφόσον συμφωνηθεί από κοινού, εγκριθεί και υλοποιηθεί η διευθέτηση των αναφερόμενων υποχρεώσεων». Δηλώσεις οι οποίες γίνονται άνευ βλάβης δικαιωμάτων δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη ως μαρτυρία. Χρόνια πριν, στη Θεολόγος ν. Σεργίου

(1999)1 Α.Α.Δ. 500, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι «το περιεχόμενο δηλώσεων που γίνονται "άνευ βλάβης δικαιωμάτων" ή "άνευ επηρεασμού" δεν μπορεί να αποτελέσει στοιχείο μαρτυρίας σε αστική υπόθεση εκτός αν υπάρχει η συγκατάθεση του διαδίκου που έκανε τη δήλωση». Τέτοια συγκατάθεση δεν υπάρχει. Ούτε εντοπίζεται οτιδήποτε στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα το οποίο να παραπέμπει -έστω κατά το ελάχιστο- σε δόλο, εκβιασμό ή ψυχική πίεση, τα οποία επικαλείται η συνήγορος του ενάγοντα στην αγόρευσή της. Με άλλα λόγια, από την ένορκη δήλωση του ενάγοντα δεν προκύπτουν γεγονότα που να στοιχειοθετούν προοπτική επιτυχίας. Ήταν αναγκαίο να τα αναφέρει. Πάγια νομολογιακή αρχή η οποία επαναλήφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στη Molvi Estates Ltd v. Κίμωνος κ.ά., Πολιτική Έφεση Ε193/2015, ημερ. 9.5.23: «αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε να είχαν περιγραφεί τέτοια γεγονότα που να καθιστούσαν τις προβαλλόμενες θέσεις να έχουν προοπτική επιτυχίας». Εδώ δεν αναφέρονται. Εν ολίγοις, επαφίετο στον ενάγοντα να αναφερθεί στην ένορκη δήλωσή του σε γεγονότα που να καταδεικνύουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Δεν το έπραξε. Διευκρινίζεται για σκοπούς πληρότητας ότι το πραγματικό και νομικό καθεστώς της υπόθεσης θα αποφασιστεί κατά την εξέταση της ουσίας της αγωγής (Grady Properties Corporation S.A. κ.ά. v. Kravitz, Πολιτική Έφεση Ε113/20, ημερ. 31.5.24). Ό,τι εδώ εξετάζεται είναι κατά πόσον πληρούνται τα σχετικά κριτήρια. Η κατάληξη αυτή καθιστά αχρείαστη την εξέταση των λοιπών λόγων ένστασης. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν εντοπίζεται λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Επιδικάζονται υπέρ της εναγόμενης και εναντίον του ενάγοντα €3.692, πλέον ΦΠΑ, πλέον €35 πραγματικά έξοδα. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο