Χρυστάλλας Γεωργίου Μέττα κ.α. ν. Φλώρας Γεωργίου Παύλου κ.α., Αρ. Αγωγής: 4167/16, 19/12/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Π. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 4167/16 Ημερομηνία: 19/12/2024 Μεταξύ:
- Χρυστάλλας Γεωργίου Μέττα
- Κώστα Γεωργίου Εναγόντων/Αιτητές -και-
- Φλώρας Γεωργίου Παύλου
- Κώστα Χριστοφίδη
- Μαρίας Γεωργίου
- Παύλου Γεωργίου
- Παντελή Γεωργιάδη, εκ Λευκωσίας Εναγόμενους/Καθ' ων η Αίτηση Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες 1 και 2 Αιτητές: κος Χρ. Νεοφύτου για Νεοφύτου και Νεοφύτου ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους Καθ' ων η Αίτηση: κος Στ. Παπαθεοδώρου για Γ. Παπαθεοδώρου Αίτηση Παρακοής ημερομηνίας 16/12/2016 ΠΟΙΝΗ Ο Καθ' ου η Αίτηση 2, έχει βρεθεί ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία για το αδίκημα παρακοής δικαστικού διατάγματος με βάση το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Εν συντομία, ήταν εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Καθ' ου η Αίτηση στις 07/11/2016 παραβίασε το δικαστικό διάταγμα τότε σε ισχύ ηθελημένα, όταν υπέδειξε και επέμενε στην τοποθέτηση του ηλεκτρικού πασσάλου εντός σημείου υποκείμενου σε δικαίωμα διόδου πλάτους 3.66 μέτρων επί του ανατολικού συνόρου του τεμαχίου με τρόπο που παρεμπόδιζε την πρόσβαση των Εναγόντων στην οικία τους. Επρόκειτο για εκδικητική ενέργεια που σκοπό είχε, την πρόκληση της μέγιστης ταλαιπωρίας και αγανάκτησης των Εναγόντων, επειδή ο πάσσαλος διαχωρίζει την καγκελόπορτα της οικίας και την αγγίζει με τρόπο που προκαλείται αχρησία στη χρήση της, παρ' όλο ότι είναι μοναδική είσοδος της οικίας στην περίπτωση διακοπής ρεύματος. Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης για μετριασμό της ποινής, ο συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση δεν ασχολήθηκε με δηλώσεις έμπρακτης μεταμέλειας για την πράξη της παρακοής διατάγματος, έθεσε υπό αμφισβήτηση τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Προέβαλε το γεγονός ότι ο πάσσαλος, δεν τοποθετήθηκε από τον ίδιο και ότι η τοποθέτηση του δεν επηρεάζει την απρόσκοπτη πρόσβαση μέσα στο οικόπεδο των Αιτητών. Ανέφερε επίσης, ότι η καγκελόθυρα η μικρή που έπαιξε ρόλο στην απόφαση του Δικαστηρίου, ανοίγει εκτός του δικαιώματος διάβασης. Δεν είχε καμία ευθύνη ο Καθ' ου η Αίτηση 2 να λάβει υπόψη του τον ισχυρισμό για τη χρήση της θύρας σε περίπτωση που κοπεί το ρεύμα. Ως προς τη σημασία να προβάλλονται δηλώσεις κατά τη διάρκεια αγόρευσης για μετριασμό ποινής που να θέτουν σε αμφισβήτηση τα ευρήματα επί των οποίων έχει διαπιστωθεί η ποινική ευθύνη του Καθ' ου η Αίτηση, σχετική είναι η απόφαση FIH v. Αστυνομία ημερομηνίας 31/01/2022 Ποινική Έφεση 4/2020 όπου λέχθηκαν τα εξής: «συχνά θα ήταν μη ρεαλιστικό για τον συνήγορο, όταν αγορεύει για μετριασμό της ποινής, να τονίζει με έμφαση την αθωότητα του πελάτη του και συνάμα να ζητά επιείκεια» («It would frequently be unrealistic for counsel, when mitigating, to reiterate in strong terms his client's innocence and yet in the same breath to ask for leniency»). Είναι αντιλαμβανόμενη η προσπάθεια του συνηγόρου, να προβεί σε δηλώσεις που να συνάδουν με τα ευρήματα του Δικαστηρίου στην προσπάθεια μετριασμού των συνεπειών καταδικαστικής απόφασης, όμως αυτή θα πρέπει να βρίσκεται σε πλαίσια της ετυμηγορίας του Δικαστηρίου για να έχουν νόημα να ληφθούν υπόψη ως μετριαστικοί παράγοντες στα πλαίσια της επιβολής της ποινής. Στην παρούσα περίπτωση που ο συνήγορος προβάλλει γεγονότα που άμεσα υποσκάπτουν ευρήματα της καταδικαστικής απόφασης, πρόκειται για γεγονότα που δεν τεκμηριώνουν επιχειρήματα που να συνάδουν με παράγοντες μετριασμού της ποινής. Τα προσωπικά στοιχεία του Καθ' ου η Αίτηση που συνιστούν πραγματικοί μετριαστικοί παράγοντες κατά την επιμέτρηση της ποινής, είναι το λευκό ποινικό μητρώο του, πράγμα που αποκτά σημασία ένεκα και του γεγονότος ότι είναι 69 ετών. Επίσης άλλος σχετικός μετριαστικός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη, είναι η καθυστέρηση στη διαπίστωση της ποινικής του ευθύνης. Περαιτέρω, θα πρέπει να συνεκτιμηθεί ως παράγοντας που εμπίπτει στη σοβαρότητα της διάπραξης του αδικήματος, το γεγονός ότι το προσωρινό διάταγμα που παραβίασε ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν σε ισχύ κατά τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος. Στη συνέχεια, ακυρώθηκε στις 16/07/2024 κατόπιν εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς κατ' Έφεση. Έχει τονιστεί κατ' επανάληψη με βάση την ισχύουσα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχήν παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη κατά το στάδιο μετριασμού της ποινής και η πραγματική εφαρμογή των νόμων, πρωταρχικό καθήκον του Δικαστηρίου Sentencing in Cyprus R v. Georgiou. Παρά την πιο πάνω διαπίστωση, δεν ατονεί η υποχρέωση του Δικαστηρίου να εξατομικεύσει την ποινή ώστε αυτή να προσαρμοστεί στα γεγονότα της υπόθεσης, αλλά και στον παραβάτη. Το αδίκημα για το οποίο έχει καταδικαστεί ο Καθ' ου η Αίτηση, είναι σοβαρό. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd Also Trading as ''K'' Shoes v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier Lg
(1989)1E AAΔ.750, η υπακοή σε διάταγμα του Δικαστηρίου, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος, έχει δύο σκοπούς. Ο ένας είναι ο πειθαναγκασμός του παραβάτη σε υπακοή και δύο, την τιμωρία του παραβάτη. Ενόψει της ακύρωσης του διατάγματος, ο πρώτος σκοπός της επιβολής της ποινής έχει εκλείψει, όμως αυτό δεν είναι στοιχείο που αναιρεί την ποινική ευθύνη του παραβάτη και ο δεύτερος στόχος της τιμωρίας, διατηρεί τη σημασία του κατά το στάδιο της επιβολής της ποινής. Παρέχεται διακριτική ευχέρεια για την τιμωρία του παραβάτη, με την επιβολή ποινής προστίμου, αντί της καταδίκης του σε φυλάκιση. Επίσης, στην υπόθεση Ioannides v. Zenios
(1971)3 CLR 8, το Δικαστήριο επεξήγησε ότι ακόμα και όταν η διαταγή είναι προσωρινή, αυτό δεν αφαιρεί από τη σοβαρότητα της καταφρόνησης του Δικαστηρίου διά μέσω της ανυπακοής διατάγματος. Σε εκείνην την περίπτωση, οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν προβάλει ως Υπεράσπιση, ότι δεν είχαν συμμορφωθεί με προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου, επειδή είχαν υπακούσει τις οδηγίες των ανωτέρω τους. Το Εφετείο έκρινε ότι η ανυπακοή, ακόμα και με τέτοια δικαιολογία, συνιστούσε παράνομη ενέργεια και ότι οποιοσδήποτε παραβιάζει δικαστικό διάταγμα σε ισχύ, προβαίνει σε τέτοια ενέργεια με δική του ευθύνη. Η άγνοια του νόμου, δεν συνιστά δικαιολογία για παράνομη συμπεριφορά. Επεξηγήθηκε ότι η ποινή η αρμόζουσα σε κάθε περίπτωση, πρέπει να συνάδει με τη φύση της ανυπακοής σε κάθε περίσταση και σε κάθε υπόθεση. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: ''what then is the principle which is the root of and underlies the cases in which persons have been punished for attacks upon courts and interferences with the due execution of their orders. It will be found to be, not the purpose of protecting either the court as a whole or the individual judges of the court from a repetition of them, but of protecting the public and especially those who either voluntarily or by compulsion, are subject to its jurisdiction from the mischief they will incur it the authority of the tribunal be undermined or impaired''. Ήταν εισήγηση του κυρίου Παπαθεοδώρου, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, η παραβατική συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση 2, δεν πρέπει να κριθεί με αυστηρότητα, ενόψει του γεγονότος ότι εν τέλει το δικαστικό διάταγμα ακυρώθηκε με απόφαση του Εφετείου. Η πιο πάνω θεώρηση των πραγμάτων, δεν είναι ορθή και τέτοια αντίληψη, δυνατόν να οδηγήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος, διότι η υπόθεση ότι το διάταγμα με ένδικο διάβημα δυνατόν να ακυρωθεί, ενθαρρύνει ετσιθελική συμπεριφορά και κατ' επιλογή ανυπακοή σε οποιοδήποτε διάταγμα, οπότε αυτό αμφισβητείται ως προσωπική επιλογή και κατά το δοκούν. Στην αγγλική υπόθεση Bhimji and others v. Chatwani and Others
(1991)1 ALL ER 705, το Δικαστήριο επεξήγησε ότι δεν δύναται για διάδικο να αγνοήσει δικαστικό διάταγμα βασιζόμενο σε νομική συμβουλή ότι η έκδοση του εν λόγω διατάγματος είναι λανθασμένη. Μία τέτοια πρακτική, υποσκάπτει το κράτος δικαίου και ενθαρρύνει τυχοδιωκτισμό και αναρχία. Συνεπώς δεν μπορεί αυτός να είναι παράγοντας που μπορεί να λαμβάνεται υπόψη προς μετριασμό της ποινής, διότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε επικίνδυνα μονοπάτια αποσύνθεσης της απονομής της δικαιοσύνης. Εάν διάδικοι θεωρήσουν ότι δικαιούνται να βασιστούν σε νομική συμβουλή ότι υπάρχουν πιθανότητες παραμερισμού του διατάγματος και ανάλογα ενεργήσουν με γοργούς ρυθμούς, παγιώνεται πρακτική αμφισβήτησης του κύρους της δικαιοσύνης. Σε εκείνην την περίπτωση, ακριβώς έτσι έπραξαν οι διάδικοι, αγνόησαν διάταγμα Anton Pillar και το Δικαστήριο αποφάσισε τα εξής, ότι διάδικος που επιλέγει να καθυστερήσει έρευνα που επιβάλλεται με την έκδοση διατάγματος Anton Pillar για δικούς τους λόγους ή επειδή βασίζεται σε νομική συμβουλή προς παραμερισμό του διατάγματος, προχωρά ενώ το διάταγμα είναι ακόμη σε ισχύ με τον πραγματικό κίνδυνο να υποστεί ποινικές κυρώσεις για τέτοια συμπεριφορά. Παραθέτω πιο κάτω το σχετικό απόσπασμα: ''a party is bound to obey it at his risk of contempt proceedings if he does not, and...the subsequent discharge of the order as having been irregularly obtained would not in logic and principle affect the disobedient party's liability to penalties for contempt. It seems to me the system of administering justice would break down if subjects were entitled to apply their own or their advisers' ideas to the possibilities of subsequently setting aside an order and to disobey on the strength of such private judgment and then, if the judgment turned out not to have been right, be free from all penalty. Having reviewed that body of authority as best I can, it seems to me that what I would have wished to decide on principle is in accordance with the law as it stands, that an order must be obeyed on the pain of contempt penalties while it stands''. Αναφορικά με το ζήτημα της καθυστέρησης στη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης του Καθ' ου η Αίτηση, είναι γεγονός ότι υπάρχει καθυστέρηση στη διαπίστωση της ποινικής υπόθεσης. Όμως στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Αστυνομίας 2 ΑΑΔ 191
(2000), το Ανώτατο Δικαστήριο επεξήγησε ότι δεν εξετάζει το ζήτημα της καθυστέρησης χωρίς αναφορά στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και ιδιαίτερα στους λόγους που διαπιστώνεται καθυστέρηση στην ποινική ευθύνη του παραβάτη. Όταν ο παραβάτης είναι αυτός που ευθύνεται για την καθυστέρηση, τότε παύει να έχει την ίδια σημασία η καθυστέρηση ως στοιχείο για την επιμέτρηση της ποινής. (Βλ. Τσιολής ν. Αστυνομίας 2 ΑΑΔ 154
(2004). Έχω διεξέλθει του δικαστικού φακέλου της υπόθεσης. Η καθυστέρηση στη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης του Καθ' ου η Αίτηση 2, οφείλεται εν μέρει σε δικά του αιτήματα αναβολής. Ο ολικός χρόνος καθυστέρησης, λαμβάνεται υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας, όμως δεν είναι βαρύνουσας σημασίας το ζήτημα της καθυστέρησης που να αναιρεί το καθήκον επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Κατά το διάστημα που το διάταγμα εξακολουθούσε να είναι σε ισχύ, συνεχιζόταν σε όλο εκείνο το διάστημα το εμπόδιο στην πρόσβαση της οικίας των Εναγόντων. Σε αυτό το διάστημα, η ταλαιπωρία και τα προβλήματα των Εναγόντων στη χρήση της περιουσίας τους εξακολουθούσαν. Εν αντιθέσει με αυτό, από την εν λόγω καθυστέρηση επωφελήθηκε ο Καθ' ου η Αίτηση 2 και τις συνέπειες της ανυπακοής. Σε περιπτώσεις παρατεταμένης ανυπακοής διατάγματος ή περιπτώσεις απροκάλυπτης απείθειας σε δικαστικό διάταγμα, δικαιολογείται μέχρι και ποινή στερητικής ελευθερίας του ατόμου. Επί παραδείγματι, στην υπόθεση Halin v. Timour
(2005)1 AAD 424, το Δικαστήριο επέβαλε στον Καθ' ου η Αίτηση ποινή φυλάκισης 30 ημερών όταν εκδόθηκε διάταγμα το οποίο τον εμπόδιζε να αποσύρει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο κατατεθειμένο στους λογαριασμούς της διαχείρισης, ενόσω εκκρεμούσε Αίτηση για αντικατάσταση του ως διαχειριστής και αυτός παραβίασε το διάταγμα πράττοντας το αντίθετο, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να κρίνει ότι η παρακοή ήταν αδιαμφισβήτητη και συνιστούσε απροκάλυπτα παρακοή διατάγματος. Συνεπώς, η καθυστέρηση δεν θεωρώ ότι επιδρά καταλυτικά στην ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον Καθ' ου η Αίτηση. Παρά την ακραία μορφή της παρακοής που διαπιστώνεται εξαιτίας της μακρόχρονης συνέπειας αυτής, ποτέ δεν ατονεί η υποχρέωση του Δικαστηρίου να εξατομικεύσει την ποινή, ειδικά επειδή ο αδικοπραγούντας είναι λευκού ποινικού μητρώου και ηλικίας 69 ετών. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποποιηθεί το καθήκον του ως φρουρός της έννομης τάξης και να ανεχτεί παρανομία με την επιβολή ανεπαρκούς ποινής. Ενόψει της ακύρωσης του διατάγματος, δεν τίθεται ζήτημα επιβολής ποινής για σκοπούς πειθαναγκασμού στο διάταγμα. Παρ' όλο τούτο, η παρακοή του διατάγματος ήταν αρκετά σοβαρή, με ζημιογόνες επιπτώσεις στα θύματα της παρακοής και εκδικητική. Η παράλειψη του Δικαστηρίου να επιβάλει την αρμόζουσα ποινή, εκμηδενίζει το στοιχείο της αποτροπής αδικήματος και δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο ενθάρρυνσης παραβατικής συμπεριφοράς σε επίδοξους παραβάτες. Επιβάλλεται ποινή προστίμου €1.000. Αναφορικά με το ζήτημα των εξόδων, κρίνω ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της Αίτησης παρακοής, συνυπήρχε η ανάγκη για τους Αιτητές προσφυγής στο Δικαστήριο. Αναμφίβολα με τη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης του Καθ' ου η Αίτηση 2, οι Αιτητές θα πρέπει να κριθούν επιτυχόντες διάδικοι. Στην απόφαση Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd. 1 ΑΑΔ 12
(1993)λέχθηκε επίσης ότι: θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτύχων διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία εξόδων'. Δεν διαπιστώνω αδικαιολόγητη προσφυγή στο Δικαστήριο και δεν υπάρχει κανένας λόγος αρχής, γιατί θα πρέπει ως επιτυχόντες διάδικοι, να τους στερήσω τα έξοδα της διαδικασίας. Συνεπώς, τα έξοδα της διαδικασίας, πλην των εξόδων αναβολών που οφείλονται στους Αιτητές, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2, όπως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)........ Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Π. Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο