← Κύπρος

THE PERFORMING RIGHT SOCIETY LIMITED ν. MIKE TSOUKKAS & SON ENTERPRISES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3904/15, 15/10/2024

THE PERFORMING RIGHT SOCIETY LIMITED ν. MIKE TSOUKKAS & SON ENTERPRISES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3904/15, 15/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: X-M Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3904/15 Μεταξύ: THE PERFORMING RIGHT SOCIETY LIMITED Ενάγοντες -και- MIKE TSOUKKAS & SON ENTERPRISES LIMITED (HE 8797), από Αγία Νάπα Εναγόμενοι ------------------------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 15/10/2024 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Α. Κυπριανού για κ.κ. Michael Kyprianou & Co LLC Για τους Εναγόμενους: κ. Ν. Νικολάου για κ.κ. Ν. Γ. Νικολάου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Δικογραφημένες θέσεις: Οι Ενάγοντες προβάλλουν ότι αποτελούν αλλοδαπή εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία με κύρια δραστηριότητα την διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορούν στην δημόσια εκτέλεση, μετάδοση, αναμετάδοση και εκπομπή μουσικών έργων («Δ.Π.Ι.») και προς τον σκοπό αυτό συνάπτουν μέσω αντιπροσώπων γραπτές συμφωνίες με τις οποίες παρέχουν σχετικές περί τούτου άδειες μουσικών συγγραφικών δικαιωμάτων. Όπως προβάλλεται, στην Κύπρο οι Ενάγοντες αντιπροσωπεύονται από τους κ.κ. P.M. Σκουφαρίδης & Συνέταιροι Λτδ, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την σύναψη των συμφωνιών, καθώς και για την είσπραξη του καθορισμένου αντιτίμου που αντιστοιχεί στην κάθε εκδιδόμενη άδεια. Συμφώνως με την Έκθεση Απαίτησης, στις 15/03/1996 υπογράφηκε μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγόμενων γραπτή συμφωνία για έκδοση άδειας με αριθμό 3990/10126 αναφορικά με τη δημόσια μετάδοση, εκτέλεση, αναμετάδοση και εκπομπή μουσικών έργων στο υποστατικό με την επωνυμία «Vrisiana Beach Hotel» για το ποσό των €995,22 (Λ.Κ. 582-) για την περίοδο 01/04/1996 έως και την 31/10/1996 και ακολούθως για το ποσό των €1.102,95 (Λ.Κ. 645) με ισχύ από την λήξη της προηγούμενης περιόδου και μετέπειτα και θα καταβαλλόταν κάθε επόμενο έτος με ενδεχόμενες αυξήσεις σύμφωνα με τον Δείκτη Λιανικών Τιμών και/ή των στοιχείων του ημερήσιου εξοδολογίου. Παρατίθενται κάποιοι εκ των όρων της σχετικής συμφωνίας και εξηγείται ότι δυνάμει αυτής οι Ενάγοντες τηρούσαν λογαριασμό στο όνομα των Εναγόμενων και εξέδιδαν στο όνομα τους και παρέδιδαν σε αυτούς τιμολόγια με το αναφερόμενο ποσό, τα οποία οι Εναγόμενοι εξοφλούσαν ανελλιπώς μέχρι και το έτος

  1. Όπως ακολούθως υποστηρίζουν, σειρά τιμολογίων που εκδόθηκαν επί του ονόματος και παραδόθηκαν στους Εναγόμενους για σχετικές περιόδους ως λεπτομερώς παραθέτουν δεν εξοφλήθηκαν, με αποτέλεσμα να οφείλουν στους Ενάγοντες το ποσό των €8.548,05-, το οποίο δια της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής απαιτούν, πλέον γενικές αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, τόκο και έξοδα. Στον αντίποδα, οι Εναγόμενοι με την Υπεράσπιση πέραν της άρνησης της ιδιότητας και δραστηριότητας των Εναγόντων, προβάλλουν ότι αυτή είναι παράνομη και παράτυπη, καθώς και ότι δεν έχουν καμία εξουσία να την ασκούν. Προβάλουν δε, ότι τόσο οι συμφωνίες όσο και οι παρεχόμενες άδειες είναι παράνομες και άκυρες και κατ' επέκταση ότι εισπράττουν δικαιώματα παράνομα, τα οποία υπολογίζουν αυθαίρετα, χωρίς να γνωρίζουν τον τρόπο υπολογισμού τους και το καταβλητέο αντίτιμο οι αντισυμβαλλόμενοι τους. Αρνούνται ότι υπέγραψαν την συμφωνία ημερ. 15/03/1996 και προβάλλουν ότι αυτή είναι παράνομη και άκυρη και κατά συνέπεια άκυρη είναι και η όποια άδεια εκδίδεται υπό αυτήν. Σε σχέση με το υποστατικό υπό την επωνυμία «Vrissiana Beach Hotel» δηλώνουν ότι δεν έχουν την οποιαδήποτε σχέση και άνευ βλάβης του ισχυρισμού αυτού, ότι ουδέποτε το υποστατικό αυτό προέβηκε σε δημόσια μετάδοση, εκτέλεση, αναμετάδοση και εκπομπή μουσικών έργων, καθώς και ότι τα οποιαδήποτε ποσά χρεώθηκαν αυθαιρέτως. Σε σχέση με τους παρατιθέμενους στην Έκθεση Απαίτησης όρους της συμφωνίας ημερ. 15/03/1996 προβάλλεται ότι ουδέποτε υπογράφηκαν και ότι αποτελεί συμφωνία με επαχθείς, παράλογους και ανεφάρμοστους όρους, ενώ υποστηρίζουν ότι ουδέποτε αποδέχθηκαν ότι οφείλουν οποιοδήποτε ποσό ή ότι οποτεδήποτε παρέλαβαν ή υπέγραψαν οποιοδήποτε τιμολόγιο, αλλά ότι έλαβαν γνώση για την απαίτηση των Εναγόντων με την έναρξη της παρούσας διαδικασίας, άνευ οποιασδήποτε προηγούμενης όχλησης. Ως εκ τούτου ζητούν την απόρριψη της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής εναντίον τους. Με την Απάντηση στην Υπεράσπιση δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε θετικός ισχυρισμός πέραν της άρνησης της Υπεράσπισης και της υιοθέτησης των όσων παρατίθενται στην Έκθεση Απαίτησης. Προσαχθείσα Μαρτυρία:- H ακροαματική διαδικασία διεξήχθη με την μαρτυρία 2 μαρτύρων για τους Ενάγοντες, καθότι οι Εναγόμενοι επέλεξαν να μην προσκομίσουν μαρτυρία. Ειδικότερα, δόθηκε μαρτυρία από τον κ. Μ. Σκουφαρίδη, διευθυντή της P.M. Σκουφαρίδης & Συνέταιροι Λτδ (ΜΕ1), καθώς και από τον κ. Π. Ξυδά, διευθυντή της P. Commercial Credit Management Ltd (ME2). Κάτωθι παρατίθεται συνοπτικά η μαρτυρία τους. Μαρτυρία ΜΕ1:- Ο ΜΕ1 κατέθεσε γραπτή δήλωση ως Έγγραφο Α'. Όπως δήλωσε, είναι εργοδοτούμενος και Διευθυντής της Ρ.Μ. Skoufarides & Co Limited («R.M.»), οι οποίοι αντιπροσωπεύουν στην Κύπρο τους Ενάγοντες. Εξήγησε ότι οι Ενάγοντες αποτελούν εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στο Ηνωμένο Βασίλειο και ως αλλοδαπή εταιρεία στην Κυπριακή Δημοκρατία με αρ. εγγραφής ΑΕ37 με έδρα την Λευκωσία. Σε σχέση με το αντικείμενο της αγωγής υποστήριξε ότι οι Ενάγοντες εκπροσωπούν ένα τεράστιο όγκο συγγραφικών μουσικών έργων και απαιτούν από τα μέλη τους να εκχωρήσουν τα δικαιώματα εκτέλεσης που κατέχουν, αλλά και για όσα έργα ακόμη δεν έχουν δημιουργηθεί υπό τύπο γενικής εκχώρησης. Περαιτέρω, εξήγησε ότι μέσω της R.M. οι Ενάγοντες έχουν την εξουσία να συνάπτουν γραπτές συμφωνίες με φυσικά ή νομικά πρόσωπα για παροχή άδειας μετάδοσης, εκτέλεσης, αναμετάδοσης και εκπομπής μουσικών έργων που εκπροσωπούν, αλλά και να εισπράττουν εκ μέρους τους το καθορισμένο αντίτιμο σε σχέση με την εκάστοτε άδεια, τα οποία οι Ενάγοντες ακολούθως διανέμουν στους δημιουργούς. Εκτός των λεπτομερειών που παράθεσε σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί η σχέση των Εναγόντων με τους δημιουργούς, κατέθεσε ως δέσμη τεκμήριο 1 αντίγραφα εγγράφων που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αντίγραφα των πιστοποιητικών συστάσεως και εγγραφής στην Κυπριακή Δημοκρατία των Εναγόντων, της R.M., καθώς και άλλα έγγραφα του Εφόρου Εταιρειών περί της αντιπροσώπευσης των Εναγόντων στην Κυπριακή Δημοκρατία από την R.M. Ως τεκμήριο 2 κατατέθηκε αντίγραφο του Ιδρυτικού και Καταστατικού Εγγράφου των Εναγόντων, ως τεκμήριο 3 κατατέθηκε αντίγραφο δείγματος εκχώρησης δικαιωμάτων που συνάπτουν με τα μέλη/δημιουργούς οι Ενάγοντες, ενώ ως τεκμήριο 4 κατάθεσε δείγμα αντιγράφου συμφωνίας μεταξύ Εναγόντων και μελών. Ως τεκμήριο 5 κατάθεσε δέσμη εγγράφων αναφορικά με οργανισμούς εκπροσώπησης συγγραφικών δικαιωμάτων δημιουργών, με τους οποίους προβάλλει ότι οι Ενάγοντες είναι συμβεβλημένοι. Αναφορικά με το αντικείμενο της διαφοράς της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής, ο ΜΕ1 υποστηρίζει στο Έγγραφο Α' ότι στις 15/03/1996 υπογράφηκε μεταξύ των Εναγόντων μέσω της R.M. και των Εναγόμενων συμφωνία παροχής άδειας υπ' αριθμό 3990 για δημόσια μετάδοση, εκτέλεση, αναμετάδοση και εκπομπή μουσικών έργων για το υποστατικό με την επωνυμία «Vrissiana Beach Hotel» («Vrissiana»), αντίγραφο της οποίας κατάθεσε ως τεκμήριο
  2. Όπως υποστήριξε, η εν λόγω άδεια αφορούσε την μουσική υπόκρουση σε 280 κλίνες, σε κοινόχρηστους χώρους, εστιατόρια 280 θέσεων, bar 100 θέσεων, αίθουσα τηλεοράσεως 30 θέσεων και σε τάξεις aerobic. Το αντίτιμο για περίοδο 01/04/1996-31/10/1996 καθορίστηκε στο ποσό των €995,22 (Λ.Κ. 582) και στο ποσό των €1.102,95 (Λ.Κ. 645-) για κάθε επόμενο χρόνο αναπροσαρμοσμένο με βάση τον Δείκτη Λιανικών Τιμών. Συμπληρωματικά, ο ΜΕ1 κατάθεσε ως τεκμήριο 6 αντίγραφο αποσπάσματος έρευνας διευθυντών, γραμματέα και διεύθυνσης εγγεγραμμένου γραφείου από την ιστοσελίδα του Εφόρου Εταιρειών αναφορικά με τους Εναγόμενους, ως τεκμήριο 7 αντίγραφο εκτύπωσης από την ιστοσελίδα του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού, όπως δήλωσε, που αναφέρεται σε λίστα ξενοδοχείων και άλλων τουριστικών καταλυμάτων για το έτος 2024, μεταξύ των οποίων και το Vrissiana, καθώς και ως τεκμήριο 8 αντίγραφο εκτύπωσης από την ιστοσελίδα του Vrissiana που αναφέρεται στους χώρους που λειτουργούν σήμερα. Όπως υποστηρίζει ο ΜΕ1 στο Έγγραφο Α', οι Εναγόμενοι υπέγραψαν την συμφωνία του τεκμηρίου 9 στα πλαίσια της εμπορικής τους δραστηριότητας, αφού εξέτασαν τους όρους της με τους οποίους συμφώνησαν και δεν διαμαρτυρήθηκαν, καθώς και ότι επί σειρά ετών κατέβαλλαν με κάποια καθυστέρηση τα προβλεπόμενα δικαιώματα με βάση τα εκδοθέντα τιμολόγια. Αρνείται τους όποιους ισχυρισμούς προβάλλονται στην Υπεράσπιση περί παραπλάνησης των Εναγόμενων και την θέση ότι οτιδήποτε πληρώθηκε αποτελούσε εφ' άπαξ καταβολή. Ο ΜΕ1 δηλώνει ότι οι Εναγόμενοι εξόφλησαν τα εκδοθέντα τιμολόγια μέχρι και το έτος 2010 άνευ διαμαρτυρίας και ότι γνώριζαν ότι είχαν δικαίωμα να τερματίσουν την συμφωνία και την άδεια που συμφώνως σχετικού όρου αυτής ανανεωνόταν αυτόματα από έτος σε έτος, κάτι που έγινε το
  3. Η έκδοση τιμολογίων δεν ήταν απαραίτητη και η έκδοση τους γινόταν για να υποβοηθήσουν τους Εναγόμενους. Παράθεσε λεπτομέρειες για αριθμούς, ημερομηνίες και ποσά τιμολογίων τα οποία εκδόθηκαν και παραμένουν ανεξόφλητα για περίοδο 01/04/2010 μέχρι 31/10/2014 (συμπεριλαμβανομένης και ενός που αφορούσε την περίοδο 01/04/2008 - 31/10/2008), τα οποία συμποσούνται στο αξιούμενο ποσό των €8.548,05 που παραμένει ανεξόφλητο, προβάλλοντας ότι περί το έτος 2012 η εταιρεία Tsokkos Hotels Public Ltd ανέλαβε την διαχείριση του Vrissiana και έδωσε οδηγίες όπως τα τιμολόγια να εκδίδονται στην εταιρεία Gracias Holdings Ltd. Σε συνέχεια της κυρίως του εξέτασης ο ΜΕ1 ανέφερε ότι κατά την υπογραφή του τεκμηρίου 9 υπεύθυνη ήταν η αδελφή του, η οποία συναντήθηκε για τον σκοπό αυτό με τον κ. Τσούκκα που είχε και άλλο ξενοδοχείο στον Πρωταρά. Η συμφωνία και άδεια του τεκμηρίου 9, όπως εξήγησε, είναι η άδεια που υπέγραφαν όλα τα ξενοδοχεία και στην προκείμενη περίπτωση υπογράφηκε από την αδελφή του και τον διευθυντή του ξενοδοχείου. Εξηγώντας το τι προηγείται της υπογραφής, ανέφερε ότι πρώτα αποστέλλουν επιστολές σε ένα ξενοδοχείο όταν ανοίξει και τους επισημαίνουν την πρόνοια της νομοθεσίας και αν δεν συνεργαστούν τους αποστέλλουν επιστολές και ακολούθως αν δεν ανταποκριθούν τότε προχωρούν σε διαδικασία για παράβαση πνευματικών δικαιωμάτων, ενώ αν είναι συνεργάσιμοι κανονίζεται συνάντηση και προχωρούν αναλόγως, αφού υπολογιστούν οι χώροι των υποστατικών. Όπως ανέφερε ο ΜΕ1, κάποια στιγμή υπήρξε αλλαγή στη διεύθυνση του ξενοδοχείου ένεκα αλλαγής στη διαχείριση του με τον Tsokkos και τα τιμολόγια έπρεπε να πληρώνονται από τον Tsokkos ασχέτως ότι ήταν στο όνομα της M & A. Συγκεκριμένα, ο ΜΕ1 ανέφερε ότι τα τιμολόγια εκδίδονταν στο όνομα των Εναγόμενων μέχρι που τους έστειλε ο Tsokkos εντολή για όλα του τα ξενοδοχεία που διαχειριζόταν για να γίνουν αλλαγές των ονομάτων των τιμολογήσεων, κάτι που έκαναν και πληρώνονταν. Στην συνέχεια ο ΜΕ1 εξήγησε ότι κάθε χρόνο απόστελλαν τα τιμολόγια και μετά αυτά πήγαιναν στην Tsokkos και πληρώνονταν και όταν σταμάτησαν οι πληρωμές και άρχισαν να αποστέλλουν προειδοποιήσεις για λήψη δικαστικών μέτρων έπρεπε κινηθούν εναντίον αυτών που υπέγραψαν τις άδειες και για τον λόγο αυτό δεν στράφηκαν εναντίον του Tsokkos που έκανε τη διαχείριση, διότι αυτός που υπογράφει επιτρέπει την παρανομία, σύμφωνα και με τις εντολές που έλαβαν από τους Ενάγοντες. Ο ΜΕ1 στα πλαίσια της συνέχειας της κυρίως του εξέτασης κατάθεσε ως τεκμήριο 10 αντίγραφο αποσπάσματος έρευνας από την ιστοσελίδα του Εφόρου Εταιρειών από την οποία υποστηρίζει ότι προκύπτει η αλλαγή ονόματος των Εναγόμενων από «Μ. & Α. Tsoukkas Enterprises Limited» σε «Mike Tsoukkas & Son Enterprises Limted». Σε σχέση με τον τρόπο τιμολόγησης ο ΜΕ1 εξήγησε ότι αυτή γίνεται με βάση την άδεια, εκτός αν το λογιστήριο που τους πληρώνει τους δώσει οτιδήποτε άλλες πληροφορίες, κάτι που έγινε όταν τους είπαν να τιμολογούν την Gracias το
  4. Στην αντεξέταση του ο ΜΕ1 ανέφερε ότι η αδελφή του κατά την υπογραφή της συμφωνίας πρέπει να συνάντησε τον διευθυντή της εταιρείας, δεν γνώριζε αν ήταν ο κ. Τσούκκας εκεί και έδωσε οδηγίες για υπογραφή, αλλά ξέρει ότι είχε συναλλαγές με τον κ. Τσούκκα. Παραδέχθηκε ότι το τεκμήριο 9 υπογράφηκε από τον κ. Παπαδόπουλο διευθυντή του ξενοδοχείου, εξ' όσων ο ίδιος θυμάται ότι ήταν τέτοιος και παράπεμψε στο ότι η άδεια πληρωνόταν κανονικά που σημαίνει ότι είχε εξουσιοδότηση υπογραφής. Δεν ζήτησαν τέτοια εξουσιοδότηση γιατί έχουν περίπου 4.000 άδειες στην Κύπρο, τονίζοντας ότι εάν πληρωθεί το πρώτο τιμολόγιο σημαίνει ότι αυτός που υπογράφει ήταν εξουσιοδοτημένος. Ζητήματα περί υπογραφής δεν έχουν τεθεί οποτεδήποτε στο παρελθόν, όπως επισήμανε ο ΜΕ1 και ακολούθως παράπεμψε στο γεγονός ότι από το 1996 μέχρι το 2010 τα δικαιώματα πληρώνονταν ανελλιπώς. Σε σχέση με την ακολουθούμενη διαδικασία πριν την υπογραφή συμφωνίας ανέφερε ότι αποστέλλεται επιστολή, κάτι που δήλωσε ότι έπραξαν και στην περίπτωση του Vrissiana, όμως δεν μπορούσαν να την έχουν από το 1995 και δεν ήταν απαραίτητο να την προσκομίσει, αφού υπογράφηκε το τεκμήριο
  5. Ο ΜΕ1 επέμεινε ότι όλα τα τιμολόγια από την ημέρα της υπογραφής του τεκμήριου 9 ήταν στο όνομα των Εναγόμενων μέχρι το 2012 που αλλάχθηκε το όνομα και παράπεμψε στην άδεια που έχουν οι Εναγόμενοι υπογραμμένη από το 1996 και πληρωνόταν. Δεν θυμόταν πότε έγινε αλλαγή της διαχείρισης του Vrissiana στην Tsokkos και ξεκαθάρισε ότι εντολές λαμβάνουν από το ξενοδοχείο στο οποίο πήγαιναν τα τιμολόγια και μετά πληρώνονταν από το λογιστήριο του Tsokkos. Απαντώντας σε σχετική υποβολή ότι η διαχείριση του Vrissiana ξεκίνησε από την Tsokkos από την 01/01/2010 δήλωσε ότι είναι πιθανόν και περαιτέρω ότι η αλλαγή στα τιμολόγια έγινε το 2012 προσθέτοντας ότι το 2012 έμαθαν περί τούτου. Στην ερώτηση που του υποβλήθηκε αναφορικά με το γιατί αφού έμαθαν για την αλλαγή στη διαχείριση θεώρησαν ότι η άδεια του τεκμηρίου 9 δεσμεύει και συνέχιζαν να τιμολογούν στη βάσει αυτής, απάντησε ότι η άδεια είναι δεσμευτική και ότι οι ιδιοκτήτες θα έπρεπε να τους είχαν ειδοποιήσει σχετικά, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, ώστε να αποταθούν στον νέο ιδιοκτήτη. Το 2012 δήλωσε ότι δεν ειδοποιήθηκαν για αλλαγή ιδιοκτησίας, αλλά για το που θα εκδίδονταν τα τιμολόγια. Αυτό που έχουν υπόψη τους είναι ότι το Vrissiana ήταν ιδιοκτησίας των Εναγόμενων και επανέλαβε την θέση του ότι έπρεπε για οποιαδήποτε αλλαγή να τους ειδοποιήσουν, ενώ ακολούθως απάντησε ότι αφ' ης στιγμής ισχύει η άδεια και δεν έχουν ειδοποιηθεί για αλλαγή συνέχισαν να τιμολογούν βάσει της άδειας. Στην υπόδειξη που του έγινε προς επιβεβαίωση ότι έμαθαν για την αλλαγή της διαχείρισης του Vrissiana το 2012 απάντησε ότι ήξερε από πριν ότι είχε πάει στον όμιλο της Tsokkos αλλά δεν γνώριζε αν αυτό έγινε από την 01/01/2010 όπως ερωτήθηκε. Ξεκαθάρισε ότι η τιμολόγηση γινόταν στην εταιρεία που αφορά η άδεια και όταν ειδοποιήθηκαν το 2012 για αλλαγή τιμολόγησης δεν υπόθεσαν ότι έγινε αλλαγή ιδιοκτησίας, διότι πριν τιμολογούσαν τους Εναγόμενους και πληρώνονταν από την Tsokkos. Σε επόμενη απάντηση που έδωσε σχετικά ερωτώμενος ανέφερε τα εξής: «Η διαχείριση δεν έχει σχέση με την τιμολόγηση, η τιμολόγηση έβγαινε στο M&A Tsoukkas οι υπόλοιπες πληρωμές έρχονταν από το λογιστήριο του Tsokkou και πληρώνονταν και μάλιστα το 2011 είχαμε πληρωμή και το 2012 είχαμε πληρωμή για την Μ&Α Tsoukkas από τον Tsokko.». Σε σχέση με την σχέση της R.M. με τους Ενάγοντες παράπεμψε στο σχετικό έγγραφο μέρος του τεκμηρίου 1 που γίνεται αναφορά στο ότι η R.M. είναι κατά νόμο υπεύθυνοι για τους Ενάγοντες. Όπως εξήγησε, η ευθύνη της R.M. είναι για την διαχείριση των δικαιωμάτων στην Κύπρο, δηλαδή την έκδοση και είσπραξη των αδειών και την σχετική ενημέρωση, καθώς και η αναφορά που δίδεται στους Ενάγοντες. Αρνήθηκε την θέση ότι την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή έπρεπε να την κινήσει η R.M. αναφέροντας ότι αυτές πάντοτε κινούνται από τους Ενάγοντες. Ο ΜΕ αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι το τεκμήριο 9 υπογράφηκε στον Πρωταρά. Ακολούθως του υποβλήθηκε η θέση ότι το παρόν Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα. Στην ερώτηση για ποιες συμφωνίες που έκαναν τα μέλη των Εναγόντων με αυτούς έγινε χρήση και τιμολογήθηκαν οι Εναγόμενοι απλά απάντησε ότι οι Εναγόμενοι έχουν μια άδεια και έπρεπε να πληρώνουν το συγκεκριμένο ποσό κάθε χρόνο για την χρήση προσθέτοντας ότι οι Εναγόμενοι είχαν υποχρέωση να τους ειδοποιήσουν να την ακυρώσουν, αφού οι Εναγόμενοι έλαβαν αριθμό τηλεφωνημάτων και επιστολών για καθυστερημένα τιμολόγια και δεν ανταποκρίθηκαν ή διαμαρτυρήθηκαν. Στην υποβολή ότι δεν αποστάλθηκε οποιαδήποτε επιστολή απάντησε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην έγινε αυτό προσθέτοντας ότι υπάρχει διαδικασία που ακολουθείται για όλες τις καθυστερήσεις και στην προκείμενη τα τιμολόγια του Tsokkos «πήγαιναν στο Μ&Α Tsoukkas μέχρι το 2012, μετά το 2012 είναι την άλλη εταιρεία που τιμολογούσαμε και το 2015 πληρωνόντουσαν μέχρι το 2015, γιατί υπήρχε πάντα καθυστέρηση στην πληρωμή δεν πληρώνονταν αμέσως.». Σε επόμενη απάντηση φαίνεται ότι παραδέχεται πως τα τιμολόγια του 2011, 2012, 2013 πληρωνόντουσαν από το λογιστήριο του Tsokkos προσθέτοντας και πάλι ότι τα τιμολόγια «πήγαιναν βάσει των αδειών που έχουμε γι' αυτό δεν υπήρχε ποτέ αμφισβήτηση εάν τα στέλναμε στο σωστό άτομο γιατί πληρωνόμασταν». Επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν τιμολόγια επ' ονόματι των Εναγόμενων μέχρι το
  6. Στην ερώτηση αν δεν είχε απαντήσει προηγουμένως ότι γνώριζαν πριν από το 2012 ότι η διαχείριση του Vrissiana ήταν στον όμιλο Tsokkos, ανέφερε ότι «είπα δεν θυμούμαι πότε πήγε στον όμιλο Tsokkos, ξέρω ότι οι τιμολογήσεις γίνονται όπως εσείς είπατε από 01/10 στον Tsokko, οι τιμολογήσεις γινόντουσαν όπως και στα άλλα υποστατικά δεν το έχω τις διευθύνσεις και ιδιοκτησίες των άλλων υποστατικών που πάλε διαχωρίζονταν από τον Tsokko, αλλά δεν ήταν ιδιοκτησία του Tsokkos.». Μαρτυρία ΜΕ2:- Ο ΜΕ2 στην γραπτή του δήλωση που κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Έγγραφο Β' δηλώνει διευθυντής και μέτοχος της P. Commercial Credit Management Ltd («CCM»), η οποία συμβλήθηκε με τους Ενάγοντες με σκοπό τη διαχείριση και είσπραξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών από το 2013 και έπειτα. Κατέθεσε περί τούτου ως τεκμήριο 11 αντίγραφο αποσπάσματος ηλεκτρονικής έρευνας του Γραφείου Εφόρου Εταιρειών περί διευθυντών και γραμματέα της CCM, ως τεκμήριο 12 αντίγραφο αναφοράς από την ιστοσελίδα της CCM αναφορικά με τις παρεχόμενες υπηρεσίες, ως τεκμήριο 13 αντίγραφο Ιδρυτικού και Καταστατικού Εγγράφου της CCM, καθώς και ως τεκμήριο 14 συμφωνία ημερ. 06/09/2013 μεταξύ της CCM και των Εναγόντων. Όπως εξηγεί ο ΜΕ2 στο Έγγραφο Β', για κάθε άδεια που έχουν οι Ενάγοντες στην Κύπρο ανοίχτηκε φάκελος αποθήκευσης τους στα αρχεία της CCM, ο οποίος ενημερώνεται με το υλικό που από καιρό εις καιρό αποστέλλεται από τους Ενάγοντες και από την R.M. που είναι οι αντιπρόσωποι τους στην Κύπρο. Περαιτέρω, όπως εξηγεί ο ΜΕ2 για την συγκεκριμένη υπόθεση ο διακριτός αριθμός είναι CYP10126, o οποίος αναγράφεται στην πρώτη σελίδα της κάθε άδειας και η αναγνώριση και τιμολόγηση των υποθέσεων γίνεται στη βάση του αριθμού αυτού. Όπως δηλώνει, η μερίδα στο σύστημα καταγραφής της CCM για την άδεια που φέρει τον αριθμό CYP10126 στο όνομα της M & A Tsoukkas Enterprises Ltd ανοίχθηκε στις 20/09/2013 και κατέθεσε περί τούτου ως τεκμήριο 15 αντίγραφο της εν λόγω μερίδας, διευκρινίζοντας ότι αυτή ανοίχθηκε στο όνομα της Gracias Holdings Ltd στη βάση σχετικής επιστολής ημερ. 08/03/2012 που κατάθεσε ως τεκμήριο 16 από την διαχειρίστρια του υποστατικού στο οποίο αφορούσε η άδεια που υπήρχε στο φάκελο που τους παραδόθηκε, σύμφωνα με την οποία τα οποιαδήποτε έγγραφα αφορούσαν το Vrissiana να εκδίδονται στο όνομα της Gracias Holdings Ltd. Το υπόλοιπο που εμφανίζει η μερίδα του τεκμηρίου 15 την 19/12/2014 είναι το ποσό των €8.548,05, το οποίο ο ΜΕ2 υποστηρίζει ότι προκύπτει τόσο από την κατάσταση λογαριασμού που διατηρούσε η R.M. που κατάθεσε ως τεκμήριο 17, όσο και από τα τιμολόγια που εκδόθηκαν για την υπό αναφορά άδεια όπως τους προωθήθηκαν για σκοπούς είσπραξης. Απαριθμεί και παραθέτει λεπτομέρειες των τιμολογίων για τα οποία θα έπρεπε να προβούν σε διαδικασίες είσπραξης, τα οποία καταθέτει ως τεκμήριο 18 όσα εκδόθηκαν στο όνομα της Gracias με την διευκρίνιση ότι τρία εξ αυτών είχαν αρχικά εκδοθεί στο όνομα της M & Tsoukkas Enterprises Ltd που κατέθεσε ως τεκμήριο 19 και μετά την επιστολή ημερ. 08/03/2012 επανεκδόθηκαν στο όνομα της Gracias. Στην αντεξέταση του ο ΜΕ2 εξήγησε ότι η σχέση της CCM και των Εναγόντων εξελίχθηκε, ώστε το 2013 έκαναν ενημέρωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, ενώ από το 2020 η CCM έχει την αντιπροσωπεία των Εναγόντων στην Κύπρο. Όπως απάντησε σχετικά ερωτώμενος κατά πόσο η συμφωνία της CCM με τους Ενάγοντες αφορούσε ληξιπρόθεσμες οφειλές σε αυτούς πριν την ημερομηνία της συμφωνίας, για όλους τους πελάτες παράλαβαν χαρτοφυλάκιο με τις ληξιπρόσθεσμες οφειλές εννοώντας αυτές που χρονολογούνταν από το 2006 και ενημέρωναν τους οφειλέτες περί αυτών. Εξηγώντας το τεκμήριο 15 ανέφερε ότι είναι υποκατηγορία της Tsokkos Group of Companies και ότι αυτό ανοίχθηκε και απλά έκλεισε χωρίς να πράξουν οτιδήποτε διότι έγιναν ενέργειες πάνω στο γκρουπ, ώστε αν τους ζητηθεί να φέρουν ολόκληρη την επικοινωνία. Δήλωσε ότι θα μπορούσαν να δουν τις επιστολές που εστάλησαν και ότι ο οικονομικός διευθυντής συμφώνησε να εξοφληθούν όλα τα τιμολόγια. Τον καιρό εκείνο, όπως ανέφερε, επισυνέβη ένα γεγονός θανάτου και αργότερα έγιναν αλλαγές στις δομές των εταιρειών. Σε μια άλλη απάντηση του ο ΜΕ εξήγησε ότι ανοίγει γκρουπ και από κάτω το κάθε ξενοδοχείο ξεχωριστά και ότι η συζήτηση για πληρωμές γίνεται με τον οικονομικό διευθυντή, ήτοι του Tsokkos, όπως διευκρίνισε. Το τεκμήριο 15 ανοίχθηκε και έκλεισε γιατί έγινε σε επίπεδο ομίλου, όπως δήλωσε. Για σκοπούς καλύτερης κατανόησης του πως έγινε η κατηγοριοποίηση στην προκείμενη περίπτωση, απάντησε ότι υπάρχει το ξενοδοχείο Vrissiana, το οποίο σήμερα διαχειρίζεται η Gracias, αύριο μπορεί να το διαχειρίζεται άλλη εταιρεία, αλλά όταν ελέγξεις τον τελικό δικαιούχο καταλήγεις σε ένα τόπο που είναι το ξενοδοχείο, το οποίο ήταν υπό την διαχείριση του ομίλου Tsokkos. Σε σχέση με το τεκμήριο 16 εξήγησε ότι ήρθε στην κατοχή τους από τον ΜΕ1, ο οποίος τότε ήταν αντιπρόσωπος των Εναγόντων στην Κύπρο εξηγώντας ότι από το 2020 αντιπρόσωπος είναι η CCM και ότι ο ΜΕ1 είναι ο αντιπρόσωπος των Εναγόντων για τους broadcasters. Την επιστολή του τεκμηρίου 16 τόνισε ότι την παρέλαβαν από τους Ενάγοντες για το Tsokkos Group τον Σεπτέμβριο του
  7. Όπως διευκρίνισε ο ΜΕ2, την επιστολή αυτή τους την έστειλαν για να τους εξηγήσουν οι Ενάγοντες ότι κάποια από τα τιμολόγια εκδόθηκαν σε άλλη εταιρεία βάσει συμφωνιών που έκαναν οι οικονομικοί διευθυντές της Tsokkos και με τον κ. Σκουφαρίδη, τους Ενάγοντες λόγω των διαφοροποιήσεων που έγιναν. Στην ερώτηση αν τους έλεγε ότι έπρεπε να αποταθούν στην Tsokkos απάντησε «Και αυτό πράξαμε» καθώς και ότι επικοινώνησαν με τον οικονομικό διευθυντή της Tsokkos και αποδέχθηκε την οφειλή. Ακολούθως, στην μαρτυρία του ΜΕ2 καταγράφονται τα ακόλουθα: «E. Από όλα αυτά τα έγγραφα που ήρθαν στα χέρια σας το 2013 θα έπρεπε να απευθυνθείτε για να κάνετε τη δουλειά σας στον όμιλο Tsokkos; Α. Να ενημερώσω. Ε. Ως οφειλέτες αυτού του ποσού; A. Σωστά.». Τα 7 τιμολόγια του τεκμηρίου 18 δήλωσε ότι πολύ πιθανόν να τους παραδόθηκαν από τον κ. Σκουφαρίδη. Ο ΜΕ2 δεν μπορούσε να γνωρίζει γιατί τα 3 τιμολόγια του τεκμηρίου 19 στο όνομα M & A Tsoukkas Enterprises Ltd είναι τα ίδια με 3 από τα 7 τιμολόγια του τεκμηρίου 18 με ίδιους αριθμούς εξηγώντας ότι δεν είναι αυτός που τα έκδωσε. Απλά τα κατάθεσε γιατί τα είχε στο χαρτοφυλάκιο του. Ακολούθως, εκ του πρακτικού προκύπτει να αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ε. Άρα εσείς, κύριε μάρτυς, τα τιμολόγια του τεκμηρίου 18 για να καταλάβουμε όλες οι ενέργειες για την είσπραξη γίνονταν και γίνονται ακόμα προς τον όμιλο Tsokkos; A. Από το 2014 σταματήσαμε με τον Tsokkos. Για τον Όμιλο Tsokkos πιάσαμε υπόσχεση πληρωμής, μας έστειλαν και αντίγραφα έκδοσης επιταγών, τα οποία δεν προχώρησε ποτέ και μετά για εμάς σαν CCM αυτή η υπόθεση έκλεισε και πήγε νομικά και έφυγε από κοντά μας. Ε. Μπορεί να κινήθηκε και αγωγή στον όμιλο Tsokkos για αυτά τα ποσά; A. Δεν το ξέρω.». Αξιολόγηση μαρτυρίας:- Κρίσιμο ζήτημα σε αστικής φύσεως υποθέσεις είναι η ορθή αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας από το Δικαστήριο, ώστε να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα, με τελική κατάληξη στο κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης το έχει αποσείσει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η αναφορά της απόφασης στην υπόθεση Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ

(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858 είναι διαφωτιστική αναφορικά με το ζήτημα αυτό: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).». Το έργο της αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων είναι πολυσύνθετο και αποτελεί το σημαντικότερο καθήκον του Δικαστηρίου (C. & A. Pelekanos Associates Ltd
(1999)1 (B) A.A.Δ. σελ. 1273). Περαιτέρω, σημαντικό είναι να λεχθεί ότι η οποιαδήποτε υπόθεση πρέπει να εκδικάζεται μέσα στα στενά πλαίσια της δικογράφησης των προβαλλόμενων ισχυρισμών όπως αποτυπώνονται στην όποια προσκομισθείσα μαρτυρία (Cheeseline Ltd v Ανθούλης Θωμά & Υιοί Λτδ ECLI:CY:AD:2014:A319, Πολιτική Έφεση 45/2009, ημερομηνίας 14.5.2014). Ως αυτού, η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται πάντοτε υπό το πρίσμα της συνοχής της που αυτή καταδεικνύει σε σχέση με την δικογραφηθείσα εκδοχή της κάθε πλευράς (βλ. Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676). H σημαντικότητα της αντεξέτασης έγκειται στην νομική αρχή που καθορίζει ότι όπου ένας μάρτυρας δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες τμήμα της μαρτυρίας του παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του στο σημείο που δεν αντεξετάστηκε (βλ. Philippou General Bonded Warehouse Ltd v. Νικολαϊδη
(2006)1Β 1057). Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Σκάρος v. Χριστοδούλου
(1998)1 Α.Α.Δ. 291: «Η παράλειψη αντεξέτασης δεν εξυπακούει ότι η μαρτυρία που δίνεται μπορεί να γίνει αποδεκτή στη μορφή που παρουσιάζεται και να οδηγήσει στην εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων χωρίς την αξιολόγηση της μαρτυρίας της άλλης πλευράς. Αντίθετα το Δικαστήριο προβαίνει στην αξιολόγηση των δύο εκδοχών για να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα». Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Ενόψει του γεγονότος ότι η πλευρά των Εναγόμενων επέλεξε να μην προσκομίσει την οποιαδήποτε μαρτυρία προς υποστήριξη των όσων δικογραφούν στην Υπεράσπιση τους, το Δικαστήριο θα περιοριστεί στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των μαρτύρων των Εναγόντων, ενόψει του βάρους απόδειξης που αυτοί φέρουν, τόσο αναφορικά με το τι οι ΜΕ1 και ΜΕ2 παράθεσαν στο Έγγραφο Α' και Έγγραφο Β', αντίστοιχα και κατέθεσαν ως τεκμήρια, σε συνδυασμό με ευρήματα ως προς το κατά πόσο οι θέσεις τους κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση. Άλλωστε, όπως έχει νομολογηθεί, δεν υπάρχει κανόνας ότι ανεξάρτητα από το πόσο αναξιόπιστη φαίνεται να είναι μια μαρτυρία το Δικαστήριο οφείλει να τη δεχθεί, εφόσον η άλλη πλευρά δεν προσκομίσει μαρτυρία πάνω στα σημεία που κάλυψε (βλ. Παναγιώτης Χαραλάμπους Μουζέ ν. Λουρέντζου Λαμπρή
(1994)1. Α.Α.Δ. 216). Όπως παρατίθεται χαρακτηριστικά στο σύγγραμμα των κ.κ. Ηλιάδη & Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης, 2014, σελ. 198, αν ο Ενάγων αποτύχει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το Δικαστήριο θα απορρίψει την αγωγή ασχέτως αν ο Εναγόμενος δεν έχει καταχωρήσει εμφάνιση ή λαμβάνοντας μέρος στη διαδικασία, επιλέγει να μην προσφέρει μαρτυρία. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Μιχάλη Ματσούκα και Άλλου
(2014)1 ΑΑΔ 1377: «Ενώπιον του Δικαστηρίου υπήρχε μια και μόνο εκδοχή, οπότε και η αξιολόγηση της μαρτυρίας και το έργο του ήταν πολύ πιο δύσκολο και πιο λεπτό από το σύνηθες. Σε μια τέτοια περίπτωση, σκοπός αξιολόγησης της μαρτυρίας για σκοπούς αξιοπιστίας είναι να μπορεί το Δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα, ώστε με αυτά ως δεδομένα να εξεταστεί στη συνέχεια αν αυτός που έχει το βάρος απόδειξης το έχει αποσείσει στο βαθμό που απαιτείται: «Όταν υπάρχει μια μόνο εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός και αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με το μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι αν τα γεγονότα όπως βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο.» (Wynne v. Mavronicolas κ.α.
(2009)1 A.A.Δ. 1138).». Προχωρώ στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των ΜΕ1 και ΜΕ
  1. Αξιολόγηση ΜΕ1:- O ME1 δεν άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Σε σχέση με το ουσιώδες επίδικο ζήτημα ήταν σαφής ότι η χρέωση της άδειας που σύμφωνα με το τεκμήριο 9 χορηγήθηκε στην M & A Tsoukkas Enterprises Ltd γινόταν βάσει αυτής, παρά το ότι άλλαξε η διαχείριση του Vrissiana στην Tsokkos. Στις επανειλημμένες ερωτήσεις που του τέθηκαν ως προς τον λόγο που συνέχισε η τιμολόγηση των Εναγόμενων, αφού οι Ενάγοντες μέσω της R.M. γνώριζαν ότι άλλαξε η διαχείριση του Vrissiana, πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι έπρεπε να γίνει τερματισμός του τεκμηρίου 9, κάτι που έγινε σε άλλες περιπτώσεις. Στην ουσία ο ΜΕ1 παραδέχθηκε, αν και στην θέση του αυτή προσπάθησε να θολώσει τα νερά, ότι πριν να ειδοποιηθούν επίσημα από την Tsokkos για να αλλάξουν το όνομα επί των οποίων εκδίδονταν τα τιμολόγια στο όνομα Gracias γνώριζε ότι είχε αλλάξει η διαχείριση του ξενοδοχείου Vrissiana, μάλιστα δε απάντησε ότι τα τιμολόγια που είχαν εκδοθεί και πριν από το 2012 στο όνομα των Εναγόμενων πληρώνονταν από την Tsokkos. Δεν κρίνεται ειλικρινής όταν απάντησε ότι δεν γνώριζε αν από τον 01/10 έγινε τέτοια αλλαγή. Στο ζήτημα αυτό, ήτοι ποιόν θεωρούσαν υπεύθυνο για την καταβολή της χρέωσης των τιμολογίων ο ΜΕ2 υπήρξε σαφής αναφέροντας ότι αποτάθηκαν στην Tsokkos, μάλιστα δήλωσε ότι ο οικονομικός διευθυντής αναγνώρισε την οφειλή αυτή. Για την εμπλοκή της CCM στην διαδικασία είσπραξης των ποσών των τιμολογίων και τον ρόλο της, ο ΜΕ1 δεν έκανε την οποιαδήποτε αναφορά, αν και φαίνεται ότι από τον Σεπτέμβριο του 2013 τους είχε ανατεθεί από τους Ενάγοντες η είσπραξη των οφειλών που αφορούν στην άδεια CYP 10126 και αυτοί αποτάθηκαν στην Tsokkos και ακολούθως παρέπεμψαν το ζήτημα για δικαστική διεκδίκηση κλείνοντας τον σχετικό φάκελο. Ο ΜΕ1 αναφέρθηκε σε επιστολές απαίτησης προς τους Εναγόμενους χωρίς να προσκομίσει οτιδήποτε σχετικό. Αυτό σε αντιπαραβολή με τα όσα ανάφερε στην μαρτυρία του ο ΜΕ2, ο οποίος αναφέρθηκε σε αλληλογραφία με την Tsokkos και για αναγνώριση της οφειλής τους προς τους Ενάγοντες. Το Δικαστήριο δεν αμφισβητεί την υπογραφή της συμφωνίας του τεκμηρίου 9 από αντιπρόσωπο των Εναγόμενων και ούτε μου προσκομίστηκε μαρτυρία για να αξιολογηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Άλλωστε, καμία μαρτυρία δεν προσφέρθηκε από πλευράς Εναγόμενων που να καταδεικνύει ότι δεν είχαν οποτεδήποτε σχέση με την συμφωνία τεκμήριο 9 και την σχετική άδεια προς τον σκοπό απόδειξης των όσων αναφέρουν στην Υπεράσπιση τους. Ούτε και αμφισβητώ ότι η R.M. παραμένει το εξουσιοδοτημένο πρόσωπο των Εναγόντων στην Κύπρο σύμφωνα με τα όσα μου παρατίθενται στα τεκμήρια που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο, βέβαια οφείλω να παρατηρήσω ότι ένα τέτοιο εξουσιοδοτημένο πρόσωπο εμπίπτει στους σκοπούς που καθορίζει ο περί Εταιρειών Νόμος, Κεφ.
  2. Σε σχέση με την αλλαγή του ονόματος των Εναγόμενων κρίνω την μαρτυρία του ΜΕ1 αξιόπιστη εκ του τεκμηρίου 10 που κατάθεσε κατά την αντεξέταση του, το οποίο καταγράφει ως ιστορικό ονόματος ότι οι Εναγόμενοι προέβηκαν σε αλλαγή του ονόματος τους από αυτό που αναγράφεται στο τεκμήριο 9 σε αυτό που καταγράφεται στο Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα και παρατίθεται στο Έγγραφο Α'. Τα όσα παρατίθενται στην μαρτυρία του ΜΕ1 περί της νομιμοποίησης των Εναγόντων να εγείρουν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή θα αποτελέσουν αντικείμενο της κρίσης του Δικαστηρίου κατωτέρω. Αξιολόγηση ΜΕ2:- Ο ΜΕ2 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του ως παρατέθηκε κρίνεται ως αμερόληπτη και ειλικρινής. Όπως δήλωσε ο ΜΕ2, προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει ό,τι γνώριζε για την υπόθεση ως προς τα ζητήματα που του κοινοποιήθηκαν και αποτέλεσαν μέρος του φακέλου που η CCM δημιούργησε σε σχέση με το αντικείμενο της αγωγής και συγκεκριμένα για την άδεια CYP
  3. Ο ΜΕ2 ειλικρινώς δήλωσε ότι τα τιμολόγια του τεκμηρίου 18, τα οποία συμποσούνται στο αξιούμενο υπό τους Ενάγοντες ποσό εκδόθηκαν στο όνομα της Gracias του ομίλου εταιρειών Tsokkos και ότι σε αυτόν αποτάθηκαν για πληρωμή. Εξήγησε ξεκάθαρα ότι 3 από τα συνολικά 7 τιμολόγια του τεκμηρίου 18, τα οποία κατάθεσε ως τεκμήριο 19 είχαν εκδοθεί στην Μ & Α Tsoukkas Enterprises Ltd και φαίνεται ότι μετά επανεκδόθηκαν στην Gracias και ότι όλα αυτά τα έγγραφα τα έλαβε από τους Ενάγοντες και πιθανόν από τον κ. Σκουφαρίδη όταν δημιουργήθηκε η μερίδα. Η μαρτυρία του ΜΕ2 γίνεται δεκτή ως ειλικρινής, σαφής και διαφωτιστική προς το Δικαστήριο. Ευρήματα Δικαστηρίου:- Εκ της προηγηθείσας αξιολόγησης της μαρτυρίας προβαίνω στην διατύπωση των κάτωθι ευρημάτων: I. Στις 15/03/1996 οι Ενάγοντες που αποτελούν αλλοδαπή εταιρεία εγγεγραμμένη ως τέτοια στην Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω των αντιπροσώπων τους υπέγραψαν με τους Εναγόμενους που έφεραν το όνομα M & A Tsoukkas Enterprises Ltd συμφωνία παροχής άδειας μουσικών συγγραφικών δικαιωμάτων για περίοδο 01/04/96- 31/10/96 έναντι ποσού Λ.Κ. 582- και για κάθε επόμενο χρόνο το ποσό των Λ.Κ. 645- με ετήσια αύξηση ή μείωση βάση της ετήσιας κινήσεως του επίσημου Δείκτη Λιανικών Τιμών και ανάλογες προσαρμογές. II. Η άδεια έφερε τον διακριτό αριθμό 3990 και την μερίδα τιμολόγησης CYP 10126 και θα συνέχιζε από έτος σε έτος μέχρι τον τερματισμό της από οποιοδήποτε εκ των συμβαλλόμενων με προειδοποίηση δια επιστολής ενός μηνός. III. Η άδεια αριθμός 3990 αφορούσε το υποστατικό «Vrissiana Beach Hotel» που ευρίσκεται στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου. IV. Οι Ενάγοντες μέσω των αντιπροσώπων τους R.M. Skoufarides & Co Limited εξέδιδαν τιμολόγια προς τους Εναγόμενους, τα οποία αυτοί εξοφλούσαν. V. Η M & A Tsoukkas Enterprises Ltd προέβηκε σε αλλαγή ονόματος σε Mike Tsoukkas & Son Enterprises Limited στις 23/04/
  4. VI. Στις 15/04/2010 εκδόθηκε επ' ονόματι της M & A Tsoukkas Enterprises Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 10/5800 ποσού €1.565,55 για την περίοδο 01/04/2010 -31/10/2010
(1). VII. Στις 24/05/2010 εκδόθηκε επ' ονόματι της M & A Tsoukkas Enterprises Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 10/6355 ποσού €123,90 για συγκεκριμένη χρήσης που αφορούσε την περίοδο 01/04/2008 -31/10/2008
(2). VIII. Στις 05/04/2011 εκδόθηκε επ' ονόματι της Gracias Holdings Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 11/9659 ποσού €204.75 για συγκεκριμένη χρήση περιόδου 01/04/2010 - 31/10/2010
(3). IX. Στις 17/04/2011 εκδόθηκε επ' ονόματι της M & A Tsoukkas Enterprises Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 11/9987 ποσού €1.604,40 για την περίοδο 01/04/2011 -31/10/2011
(4). X. Στις 08/03/2012 η A. Tsokkos Hotels Public Ltd ειδοποίησε με επιστολή τους αντιπροσώπους των Εναγόντων για την έκδοση των τιμολογίων που αφορούν τον όμιλο σε σχέση με το Vrissiana Hotel & Bliss Bar όπως αυτά εκδίδονται επ' ονόματι της εταιρείας Gracias Holdings Ltd με την δήλωση ότι τυγχάνει διαχείρισης από θυγατρική του ομίλου, όπως και άλλα ξενοδοχεία που αναφέρονται. XI. Στις 02/04/2012 εκδόθηκε επ' ονόματι της Gracias Holdings Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 12/13941 ποσού €1.655,85 για την περίοδο 01/04/2012 -31/10/2012
(5). XII. Στις 27/05/2013 εκδόθηκε επ' ονόματι της Gracias Holdings Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 13/19139 ποσού €1.696,80 για την περίοδο 01/04/2013 -31/10/2013
(6). XIII. Στις 14/04/2014 εκδόθηκε επ' ονόματι της Gracias Holdings Ltd το τιμολόγιο υπ' αριθμό 14/0588 ποσού €1.655,85 για την περίοδο 01/04/2014 -31/10/2014
(7). XIV. Το υπό
(1),
(2)και
(4)τιμολόγια επανεκδόθηκαν στο όνομα της Gracias Holdings Ltd. XV. Το συνολικό ποσό των τιμολογίων υπό
(1)μέχρι και
(7)είναι €8.548,05 το οποίο αξιώνεται εναντίον των Εναγόμενων. XVI. To ποσό των €8.548,05 προκύπτει να είναι χρεωμένο στην μερίδα με αναφορά πελάτη CYP10126 που αφορά στην άδεια του τεκμηρίου 9 που εκδόθηκε στους Εναγόμενους επ' ονόματι της Gracias Holdings Ltd που αποτελεί μέρος του ομίλου Tsokkos. H μερίδα ανοίχθηκε από την εταιρεία P. Commercial Credit Management Ltd στην οποία οι Ενάγοντες με συμφωνία ημερ. 06/09/2013 ανέθεσαν την διαχείριση και είσπραξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς αυτούς και η οποία αποτάθηκε για πληρωμή στην Tsokkos και ακολούθως η υπόθεση παραπέμφθηκε για λήψη νομικών μέτρων. Νομική Πτυχή και Κρίση Δικαστηρίου:- Πριν προχωρήσω με την κρίση του Δικαστηρίου επί των επίδικων θεμάτων του κατά πόσο οι Εναγόμενοι οφείλουν προς τους Ενάγοντες να καταβάλουν το αξιούμενο ποσό των €8.548,05 θα πρέπει να με απασχολήσουν δύο ζητήματα. Συγκεκριμένα, το πρώτο που αποτέλεσε και αντικείμενο εκτεταμένης αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγόμενων είναι η θέση του περί έλλειψης κατά τόπο αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου να δικάσει την παρούσα. Η θέση αυτή προβλήθηκε με σχετική υποβολή στον ΜΕ1 για πρώτη φορά κατά την ακροαματική διαδικασία. Εκ της μαρτυρίας που προέκυψε, κατόπιν σχετικής απάντησης σε ερώτηση, ο ΜΕ1 παραδέχθηκε ότι η συμφωνία του τεκμηρίου 9 συνάφθηκε στον Πρωταρά της Επαρχίας Αμμοχώστου. Το δεύτερο ζήτημα αφορά στην νομιμοποίηση των Εναγόντων να εγείρουν την παρούσα αγωγή. Όπως έχει αποφασιστεί, η κατά τόπο αρμοδιότητα του δικαστηρίου, αποτελεί προϋπόθεση έγκυρης ανάληψης δικαιοδοσίας και αφορά ζήτημα που άπτεται του κύρους της διαδικασίας. Ως εκ τούτου το ζήτημα μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ακόμα και αυτεπάγγελτα από το ίδιο το δικαστήριο (βλ. Κουκούνη Χρυσάνθη Ανδρέα και Άλλοι ν. Γεώργιου Νικολάου και Άλλων
(2003)1 ΑΑΔ 1766). Σύμφωνα με το άρθρο 21
(1)(α) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο «τo Επαρχιακό Δικαστήριo, τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ άρθρoυ 19, θα έχει πρωτόδικov δικαιoδoσίαv ίvα ακoύη και απoφασίζη oιαvδήπoτε αγωγήv συμφώvως πρoς τας διατάξεις τoυ άρθρoυ 22 oσάκις- (α) η βάσις της αγωγής έχη πρoκύψει είτε καθ' oλoκληρίαv είτε εv μέρει εvτός τωv oρίωv της επαρχίας δι' ηv τo δικαστήριov καθιδρύθη», ενώ σύμφωνα με το άρθρο 2 του υπό αναφορά Νόμου, "βάσις της αγωγής" περιλαμβάvει τo σύvoλov τωv γεγovότωv τωv θεμελιoύvτωv τo αγώγιμov δικαίωμα, περί oυ η αγωγή, αλλά εις αγωγάς εκ συμβάσεως δεv σημαίvει κατ' αvάγκηv oλόκληρov τηv βάσιv της αγωγής. Βάσις της αγωγής θα θεωρήται ότι έχει πρoκύψει εvτός της δικαιoδoσίας εάv η σύμβασις συvήφθη εvτός αυτής, καίτoι η διάρρηξις δυvατόv vα επήλθεv αλλαχoύ, και επίσης εάv η διάρρηξις επήλθεv εvτός της δικαιoδoσίας, καίτoι η σύμβασις δυvατόv vα συvήφθη αλλαχoύ». Στην Πολιτική Έφεση Αρ. Ε37/2021, Φοίβος Χρίστος Κληρίδης, Ν. Πιριλίδης & Συνεργάτες κ.α. ν. Παύλου Χριστοφόρου, απόφαση ημερ. 12/07/2022 αναφορικά με το τι το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του για να διαγνώσει κατά πόσο έχει τοπική αρμοδιότητα λέθχηκαν τα εξής: «Όπως είναι νομολογημένο, όταν εγείρεται ζήτημα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου στο τέλος της δίκης, το Δικαστήριο στηρίζεται στα ευρήματα του ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης (βλ. Sartas Importers Distributors Ltd v. Maρούλλη
(2003)1 Α.Α.Δ. 1446 και Πιττής ν. Progress Electronics Co Ltd
(2005)1 A.A.Δ. 50). Ωστόσο σε κάθε προγενέστερο στάδιο της διαδικασίας, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου εξετάζεται και οριοθετείται από τα γεγονότα που προσδιορίζονται στην Έκθεση Απαίτησης. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Μουρτζίνος ν. Global Cruises Ltd
(1992)1 A.A.Δ. 1160 είναι σχετικό: «Ένας είναι ο δικονομικός τρόπος προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων. Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται με τις γραπτές προτάσεις και, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση SEVEGEP LTD, v. United Sea Transport Ltd και άλλος
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729, τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα που συνθέτουν την απαίτηση, αποκλειστική πηγή αναζήτησης της οποίας είναι η έκθεση απαιτήσεως. (Βλ. επίσης Αγρόκτημα ΛΑΝΙΤΗ ΛΤΔ. και άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και άλλοι,
(1991)1 Α.Α.Δ. 225 Safarino Shoes Industry and Trading Company Ltd v. Βιομηχανία Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ,
(1991)1 Α.Α.Δ. 1059.» Στην Sartas Importers Distributors Ltd v. Maρούλλη
(2003)1 Α.Α.Δ. 1446 έγινε αναφορά στην αρχή ότι όπου δεν καθορίζεται στην σύμβαση ο τόπος καταβολής της οφειλής του αγοραστή, εναπόκειται στον ίδιο να αναζητήσει τον πωλητή και να τον πληρώσει στον τόπο της εργασίας ή της διαμονής (κατοικίας) του. Συνεχίζοντας επί τούτου το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε τα εξής: «Διαφεύγει του πρωτόδικου Δικαστηρίου η πεμπτουσία του λόγου της Kyriacos Theofanous v. Artemis Georghiou, (ανωτέρω), στην οποία παραπέμπει, η οποία εστιάζεται στην υποχρέωση του οφειλέτη να αναζητήσει το δανειστή και να τον πληρώσει, είτε στον τόπο της εργασίας του είτε στον τόπο της διαμονής του. Στην προκείμενη περίπτωση, ο εφεσίβλητος, όχι μόνο δεν αναζήτησε την εφεσείουσα εταιρεία, που θα μπορούσε εύκολα να το πράξει με αναφορά στο Μητρώο των Εταιρειών, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε οφειλή προς αυτή. Το όνομα της εταιρείας (των εφεσειόντων) καταγράφεται στο τιμολόγιο, που η ίδια του εξέδωσε.». Στην προκείμενη περίπτωση έγινε παραδεκτό εκ της μαρτυρίας του ΜΕ1 κατά την αντεξέταση του ότι το τεκμήριο 9 υπογράφηκε στον Πρωταρά της Επαρχίας Αμμοχώστου. Όμως, από την άλλη, παρατηρώ ότι στο τεκμήριο 9 δεν καθορίζεται ο τόπος πληρωμής των δικαιωμάτων χρήσης, κάτι που εκ των όσων έχουν παρατεθεί ενεργοποιεί την υποχρέωση πληρωμής στην κατοικία του δανειστή, ήτοι των Εναγόντων. Σύμφωνα με την μαρτυρία και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, οι Ενάγοντες αποτελούν αλλοδαπή εταιρεία, η οποία ενεγράφη στην Κυπριακή Δημοκρατία σύμφωνα με τα άρθρα 346 επ. του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, ήτοι ως αλλοδαπή εταιρεία. Στο τεκμήριο 1
(10)παρατίθεται απόσπασμα της εγγραφής των Εναγόντων ως αλλοδαπή εταιρεία από τα μητρώα του Εφόρου Εταιρειών με αναφορά στην διεύθυνση Καστοριάς 7, 2002, Λευκωσία, κάτι που δεν έχει καθ' οιονδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί. Η διεύθυνση αυτή αποτελεί και την διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της R.M. (τεκμήριο 1
(13)που είναι εγγεγραμμένος ως ο επίσημος αντιπρόσωπος τουλάχιστον σύμφωνα με όσα τεκμήρια μου έχουν παρατεθεί. Επίσης, στην συμφωνία του τεκμηρίου 9 καθορίζεται η οδός Διαγόρου 4 στη Λευκωσία ως το γραφείο Κύπρου, με αναφορά στην R.M. που αποτελεί τον χώρο δραστηριοποίησης της R.M. και των Εναγόντων. Εν πάση περιπτώσει, όλη η μαρτυρία περί τούτου καταδεικνύει ότι η κατοικία των Εναγόντων ευρίσκεται στην Λευκωσία για σκοπούς των δραστηριοτήτων της στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ως εκ τούτου η όποια παράλειψη καταβολής οφειλόμενων θέτει την διάρρηξη της σύμβασης εντός της Επαρχίας Λευκωσίας καθορίζουσας κατά τον τρόπο αυτό και την τοπική αρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου. Τα όσα ευσεβάστως υποβάλλονται από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγόμενων περί κατά τόπο δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου της Επαρχίας όπου ευρίσκεται το ακίνητο δυνάμει του άρθρου 21
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ως «oιovδήπoτε άλλo θέμα αφoρώv εις ακίvητov ιδιoκτησίαv», ήτοι σε σχέση με Vrissiana Beach Hotel που ευρίσκεται στο Παραλίμνι, δεν βρίσκουν σύμφωνο το Δικαστήριο. Στην Attorney-General & Another (No.2) v. Savvides
(1979)1 CLR 349 λέχθηκε δια του ακόλουθου αποσπάσματος ότι σημασία για τον καθορισμό της κατά τόπο αρμοδιότητας έχει ο σκοπός της σχετικής πρόνοιας: «In this respect it is to be derived from the case of R. v. Shore ditch County Court Registrar. Ex pane Saxon Finance Corporation Ltd., [1937] 4 All E.R. 231, which was cited before us, that in construing a provision regarding territorial jurisdiction one must look to the real object of such a provision;». Ο σκοπός της θέσπισης της κατά τόπο αρμοδιότητας του Δικαστηρίου όπου ευρίσκεται το ακίνητο αφορά στην εκδίκαση διαφορών σε σχέση με οτιδήποτε επηρεάζει το ακίνητο, αφορά στην χρήση και κάρπωση ενός ακινήτου, προνόμια, ελευθερίες, δουλείες και οποιαδήποτε άλλα δικαιώματα και πλεονεκτήματα που ανήκουν ή θεωρούνται ότι ανήκουν, σε οποιαδήποτε ακίνητο. Στην προκείμενη περίπτωση η άδεια παραχωρείται σύμφωνα με το τεκμήριο 9 στους Εναγόμενους, ώστε αυτοί να δύνανται να την χρησιμοποιήσουν αναφορικά με το Vrissiana Beach Hotel. H εν λόγω άδεια δεν ανήκει στο ίδιο το υποστατικό κατά τρόπο που να είναι αποκομμένη από τον δικαιούχο της, ώστε να την εντάσσει στο πεδίο του άρθρου 21
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για ζητήματα κατά τόπο αρμοδιότητας του Δικαστηρίου της τοποθεσίας του, αλλά εντάσσεται καθαρά στο πεδίο της σύμβασης του τεκμηρίου 9, ωσαύτως καθοριζόμενης της κατά τόπο αρμοδιότητας με βάση τα άρθρα 21
(1)(α) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για επιδίωξη αξίωσης που προκύπτει από σύμβαση. Καταλήγοντας σε σχέση με το ζήτημα της κατά τόπο αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου, οφείλω να επισημάνω ότι δεν κρίνεται ως ουσιώδους σημασίας η πρόνοια στο τεκμήριο 9 όπου στον όρο 7 γίνεται αναφορά σε κατά τόπο αρμοδιότητα του Δικαστηρίου που ευρίσκεται στην Λευκωσία για επιδίωξη αξίωσης σε σχέση με τους όρους αυτής. Αρκεί να παραπέμψω περί τούτου στην Annita Glafcou Michaelidou v. Solon Gregoriou and Others
(1988)1 CLR 88 όπου χαρακτηριστικά λέχθηκε ότι το ζήτημα της δικαιοδοσίας είναι δημόσιας τάξης και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο παραίτησης από τους διαδίκους, οι οποίοι δεν μπορούν να προσδώσουν δικαιοδοσία σε Δικαστήριο, την οποία δεν απολαμβάνει δυνάμει των Νόμων που το θεσπίζουν και προς τούτο παραθέτει την Αγγλική υπόθεση Simpson & Another v. Crowle & Others [1921] 3 K.B.
  1. Προχωρώ στο επόμενο αντικείμενο εξέτασης που κρίνεται σοβαρό, ήτοι αυτό της νομιμοποίησης των Εναγόντων να εγείρουν και να προωθούν την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή. Το ζήτημα δεν προκύπτει να έχει προωθηθεί στις τελικές αγορεύσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγόμενων, αν και προβλήθηκαν ισχυρισμοί περί έλλειψης νομιμοποίησης και παρανομίας στην Υπεράσπιση, όμως το Δικαστήριο δύναται να το εξετάσει αυτεπάγγελτα (ex proprio motu) ως ζήτημα δημόσιας τάξης (βλ. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της Περιουσίας της DK Intercity Buses Λάρνακας Λτδ κ.ά., ECLI:CY:AD:2017:A256, Πολ. Έφ. Αρ. 388/2011, ημερ. 7.07.2017, ECLI:CY:AD:2017:A256). Το ζήτημα της νομιμοποίησης όπως εξηγείται στην γραπτή δήλωση Έγγραφο Α' του ΜΕ1 επισύρει σειρά σκέψεων και κρίσεων σε σχέση με το τι παρατέθηκε στην σχετική μαρτυρία. Και εξηγώ. Το αγώγιμο δικαίωμα που επικαλούνται στην παρούσα οι Ενάγοντες σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΕ1 αποτελεί η εκχώρηση δικαιωμάτων των δημιουργών που καθίστανται μέλη αυτών στη βάση των συμφωνιών που κατάθεσε ως τεκμήρια 3 και
  2. Τα τεκμήρια 3 και 4 αποτελούν δείγματα συμφωνιών που συνάπτουν οι Ενάγοντες με τους δημιουργούς, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικές δικαιοδοσίες. Δεν μου έχει παρασχεθεί μαρτυρία, αλλά ούτε και προκύπτει ότι τα υπό αναφορά τεκμήρια διέπονται από συγκεκριμένο δίκαιο. Οφείλω να επισημάνω ότι η εγκυρότητα της μεταβίβασης ή εκχώρησης δικαιωμάτων και στην προκείμενη περίπτωση των δικαιωμάτων των δημιουργών επί των έργων τους εξαρτάται από το δίκαιο που διέπει την δημιουργία τους, το οποίο καθορίζει και το κατά πόσο και σε ποια έκταση τέτοια εκχώρηση είναι εφικτή και τι αποκτά ο δικαιοδόχος. Η μαρτυρία περί του νομικού αυτού καθεστώτος αν δεν είναι το Κυπριακό Δίκαιο, αλλά το αλλοδαπό δίκαιο αποτελεί πραγματική μαρτυρία για την οποία απαιτείται η παράθεση της δια εμπειρογνώμονα του όποιου αλλοδαπού δικαίου. Βέβαια δεν παραγνωρίζω ότι στην απουσία μαρτυρίας αλλοδαπού δικαίου, όπως προκύπτει ότι δεν προσκομίστηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρείται ότι είναι το ίδιο με το Κυπριακό Δίκαιο και αυτό θα εφαρμοστεί, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Δικαστής Παπαδόπουλος στην Σταυράκη ν. Zim Israel
(1991)1 ΑΑΔ 1087: «Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, και νοουμένου ότι ο αλλοδαπός νόμος δεν έχει αναφερθεί στα Δικόγραφα, κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει, (ίδε σχετικά Ascherberg v. Casa Musicale Sonzagno [1971] 1 W.L.R. 173 και Vlachos v. Dorothea Shipping
(1980)1 C.L.R. 113), και ούτε έχει αποδειχθεί ενώπιον μου, θεωρώ ότι αυτός είναι ο ίδιος με τον κυπριακό και γι' αυτό εφαρμόζω το Κυπριακό Δίκαιο στην υπόθεση αυτή. (Ίδε σχετικά Lloyd ν. Guibert [1865] L.R. 1 Q.B. 115, 129).». Το ότι δεν προκύπτει να υπήρξε κάμψη της αρχής αυτής επιβεβαιώνεται και στην απόφαση ημερ. 05/11/2013 της Έντιμης Δικαστού Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου (Π.Ε.Δ. όπως ήταν τότε) στην υπ' αριθμό αγωγή 3573/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, Gorsoan Limited κ.α. ν. Janna Bullock κ.α. Η όποια εφαρμογή της απόφασης ημερ. 07/08/2018 του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) στην υπόθεση C-521/17 Coöperatieve Vereniging SNB-REACT U.A. v. Deepak Mehta περί υποχρέωσης εκάστου κράτους μέλους αναγνώρισης σε κάθε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας το δικαίωμα να ζητεί την εφαρμογή των μέτρων, των διαδικασιών και των μέτρων αποκατάστασης που προβλέπονται στην οδηγία 2004/48 και να προσφεύγει στη δικαιοσύνη με σκοπό την προστασία των εν λόγω δικαιωμάτων κρίνεται ατελέσφορη, καθότι δεν μου έχει παρατεθεί μαρτυρία ότι σύμφωνα με το δίκαιο της χώρας προέλευσης των Εναγόντων υφίσταται τέτοιο δικαίωμα. Ως εκ τούτου το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν εκ των συμφωνιών εκχώρησης αποκτούν οι Ενάγοντες αγώγιμο δικαίωμα στην παρούσα αγωγή εναντίον των Εναγόμενων συμφώνως του Κυπριακού Δικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 12
(1)του περί του Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων Νόμου 59/1976, ως ετροποποιήθηκε, τo δικαίωμα πvευματικής ιδιoκτησίας είvαι μεταβιβάσιμo είτε δι' εκχωρήσεως, είτε διά διατάξεως τελευταίας βoυλήσεως, ή εκ τoυ vόμoυ, ως κιvητή περιoυσία. Στα δικαίωματα αυτά συμφώνως του άρθρου 2 του Νόμου συμπεριλαμβάνονται και τα μουσικά έργα, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 12
(7)του Νόμου η εκχώρηση μπορεί να συμπεριλαμβάνει και μελλοντικά έργα. Σε περίπτωση προσβολών του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, η οποία αφορά σε τέλεση πράξης που ελέγχεται από το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας χωρίς την άδεια του δικαιούχου, δύναται να εγερθεί αγωγή από τον δικαιούχο της πνευματικής ιδιοκτησίας (άρθρο 13
(4)του Νόμου), ενώ σύμφωνα με το άρθρο 14 του Νόμου «δικαιούχος πνευματικής ιδιοκτησίας» σημαίνει το δημιουργό, τον αρχικό δικαιούχο, τον εκδοχέα ή τον αποκλειστικό αδειούχο, αναλόγως της περίπτωσης, του σχετικού μέρους του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας». Στην προκείμενη περίπτωση δεν τίθεται ζήτημα προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά σε παράλειψη καταβολής δικαιωμάτων αδείας που χορηγήθηκε συμφώνως με την άδεια. Όμως δεν διακρίνω οτιδήποτε το μεμπτό στην έγερση αγωγής περί τούτου για μια σύμβαση που συνάφθηκε μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγόμενων για παροχή δικαιώματος δημόσιας εκτέλεσης, μετάδοσης και αναμετάδοσης το ρεπερτορίου των Εναγόντων όπως τους έχει παραχωρηθεί δια του τεκμηρίου
  1. Μάλιστα, δεν κρίνω ότι οι Ενάγοντες θα έπρεπε να καταδείξουν το ποιο ήταν το ρεπερτόριο τους στο Δικαστήριο, ώστε να νομιμοποιηθούν στην έγερση της παρούσας αγωγής, αφού το τεκμήριο 9 δίδει δικαίωμα εκτέλεσης του ρεπερτορίου των Εναγόντων και αν σύμφωνα με τους Εναγόμενους αυτό δεν ήταν ξεκάθαρο όφειλαν να διευκρινίσουν για ποιο ρεπερτόριο είχαν το δικαίωμα στο τεκμήριο
  2. Εν πάση περιπτώσει το τεκμήριο 9 ήταν εκτελεστό και δεσμευτικό είτε το ρεπερτόριο χρησιμοποιείτο είτε όχι και τα σχετικά δικαιώματα καταβλητέα. Ως εκ τούτου δεν κρίνω ότι οι Ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται στην έγερση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής. Επί της ουσίας της αγωγής και των αξιώσεων που εγείρονται για απλήρωτα δικαιώματα συμφώνως του τεκμηρίου 9 και των σχετικών τιμολογίων που αυτά αφορούν, η θέση του ΜΕ1, η οποία προβλήθηκε σε κάθε ευκαιρία στην μαρτυρία του, ειδικότερα στις περιπτώσεις που του τέθηκε ζήτημα αλλαγής της διαχείρισης του Vrissiana Beach Hotel ήταν ότι σημασία είχε το ποιος κατείχε την άδεια του τεκμηρίου 9, αφού δεν προέκυψε ότι αυτή τερματίστηκε συμφώνως των όρων αυτής. Αυτό που προέκυψε εκ της προσκομισθείσας υπό των Εναγόντων μαρτυρίας, η R.M. ως αντιπρόσωποι των Εναγόντων κατά τον ουσιώδη χρόνο γνώριζαν ότι το Vrissiana Beach Hotel άλλαξε διαχείριση από το
  3. Και εξηγώ. Στη μαρτυρία του ο ΜΕ1 έκανε παραδεκτό ότι για από το έτος 2011 αποτείνονταν στον Tsokkos για πληρωμή των δικαιωμάτων της αδείας, ήτοι πριν της αποστολής του τεκμηρίου 12 για την αλλαγή τιμολόγησης. Ασαφής υπήρξε για το έτος 2010, όμως στη μαρτυρία του ο ΜΕ2 ξεκάθαρα δήλωσε ότι το υπόλοιπο που έγινε απαιτητό, ήτοι για τα συνολικά 7 τιμολόγια που δεν έχουν πληρωθεί αποτάθηκαν στον Tsokkos, μάλιστα δε 3 τιμολόγια του 2010 που εκδόθηκαν στο προηγούμενο όνομα των Εναγόμενων έγινε επανέκδοση τους στην εταιρεία Gracias για να πληρωθούν από τον όμιλο Tsokkos, κάτι που δεν έπραξε ο ίδιος ο ΜΕ2, αλλά δήλωσε ότι τόσο τα 7 τιμολόγια του τεκμηρίου 18 όσο και τα 3 τιμολόγια του τεκμηρίου 19 τα βρήκε στα έγγραφα που του παρέδωσαν οι Ενάγοντες και πιθανότερο ο ΜΕ
  4. Καμία μαρτυρία δεν μου τέθηκε για την οποιαδήποτε σχέση των Εναγόμενων με την Tsokkos. Ως εκ τούτου, είναι ηλίου φαεινότερο ότι για το χρονικό διάστημα που απαιτούν οι Ενάγοντες εναντίον των Εναγόμενων ανέμεναν να πληρωθούν από την Tsokkos γνωρίζοντας μέσω του αντιπροσώπου τους ότι άλλαξε ο διαχειριστής του Vrissiana Beach Hotel, όπως και ότι γνώριζαν μέσω του αντιπροσώπου τους ότι η άδεια επ' ονόματι των Εναγόμενων χρησιμοποιείτο από άλλη οντότητα, μάλιστα δε λαμβάνεται περί τούτου υπόψιν ο όρος αρ. 10 για απαγόρευση εκχώρησης της άδειας από τον αδειούχο χωρίς την γραπτή συγκατάθεση των Εναγόντων. Τέτοια εκχώρηση δεν έτυχε επίκλησης από τον ΜΕ1, ούτε και οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία τέθηκε ενώπιον μου περί τούτου. Για τον λόγο αυτό, ο ΜΕ1 στην μαρτυρία του υποστήριξε ότι η αγωγή έγινε με βάση το όνομα του αδειούχου εν γνώσει του ότι ο αδειούχος στο τεκμήριο 9 για το συγκεκριμένο υποστατικό εκ των πραγμάτων δεν έκανε χρήση της άδειας αυτής και ότι ο χρήστης της άδειας αυτής ήτο τρίτο πρόσωπο, με το οποίο δεν προκύπτει ότι οι Ενάγοντες υπέγραψαν σύμβαση ή στο οποίο συγκατατέθηκαν στην εκχώρηση των δικαιωμάτων. Τον νέο αντισυμβαλλόμενο αναγνώρισαν οι Ενάγοντες μέσω των αντιπροσώπων τους, αφού ανέμεναν από αυτούς να τους καταβάλλονται τα δικαιώματα του τεκμηρίου 9 και μόνο όταν αυτό δεν έγινε στράφηκαν εναντίον των Εναγόμενων ένεκα μη τερματισμού του τεκμηρίου 9 δια του προβλεπόμενου σε αυτό τρόπου. Τίποτα δεν μου παρατέθηκε από πλευράς Εναγόντων που να καταδεικνύει ότι απέστειλαν επανειλημμένα επιστολές τους Εναγόμενου με τα αξιούμενα ποσά, μάλιστα δε το αντίθετο φαίνεται να προκύπτει από την μαρτυρία του ΜΕ
  5. Ωσαύτως, κρίνω οι Ενάγοντες κωλύονται εκ της δικής τους συμπεριφοράς και ενεργειών να προβάλλουν ότι η σύμβαση του τεκμηρίου 9 έπρεπε να τερματιστεί δια του προβλεπόμενου σε αυτή τρόπου, ήτοι με 1 μήνα προειδοποίηση, αφού εκ των πραγμάτων είχε τερματιστεί κάτι που αναπόφευκτα αφήνει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή έκθετη σε απόρριψη. Κατάληξη:- Η αγωγή των Εναγόντων εναντίον των Εναγόμενων απορρίπτεται. Επιδικάζονται δικηγορικά έξοδα υπέρ Εναγόμενων εναντίον των Εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)................ Χ- Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.