ΠΑΝΙΚΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΕΛΕΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αγωγή αρ.: 2304/2022, 15/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Πετρίδου, Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 2304/2022 Μεταξύ: ΠΑΝΙΚΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ενάγοντα -και-
- ΕΛΕΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
- ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Εναγομένων Ημερομηνία: 15 Οκτωβρίου 2024 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια/ Εναγόμενη 2: κα Π. Οδυσσέως Για τον Καθ' ου η Αίτηση/ Ενάγοντα: κ. Κ. Κότροφος Ενδιάμεση Απόφαση (στην αίτηση ημερ. 19.7.2024 για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κατοχής (writ of possession)) Εισαγωγή Μέσω της υπό κρίση Αίτησης, η Εναγόμενη 2 - Αιτήτρια (στο εξής «η Αιτήτρια») επεδίωξε, μονομερώς, την έκδοση ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος για αναστολή της εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής (writ of possession), το οποίο εκδόθηκε στις 14.5.2024, αναφορικά με το επίδικο ακίνητο/ διαμέρισμα (στο εξής «το Διαμέρισμα»), μέχρι την εκδίκαση της αίτησης που καταχώρησε για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 27.1.2023 (στο εξής «η Πρώτη Αίτηση»), ως αυτή (η απόφαση) τροποποιήθηκε κατόπιν διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 28.11.2023 (στο εξής «η Απόφαση»). Κατά την πρώτη εμφάνιση της υπό κρίση Αίτησης, στις 23.7.2024, οι συνήγοροι της Αιτήτριας δεν επέμειναν στην μονομερή προώθηση της και, ως εκ τούτου, δόθηκαν σχετικές οδηγίες όπως τούτη επιδοθεί στον Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση (στο εξής «ο Καθ' ου η Αίτηση»). Για σκοπούς πληρότητας και καλύτερης κατανόησης της παρούσας διαδικασίας, σημειώνω ότι η Απόφαση εκδόθηκε ερήμην της Αιτήτριας και της Εναγόμενης 1, οι οποίες δεν εμφανίστηκαν στην διαδικασία της παρούσας αγωγής, με την οποία, μεταξύ άλλων, αυτές διατάσσονται όπως εντός 30 ημερών, από την επίδοση της εν λόγω απόφασης, άρουν την παράνομη επέμβαση στο Διαμέρισμα. Η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, στη Δ.39, Δ.40 θ. 1, 5, 7, 11 και 17, Δ.42Α, Δ.43Α, Δ.44, Δ.48 θ. 1-8, 12, 13, Δ.55 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 4, 9 και 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στις αρχές της επιείκειας, στη νομολογία, στη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της υπό κρίση Αίτησης Ως προς το πραγματικό υπόβαθρο της υπό κρίση Αίτησης, τούτο καταγράφεται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας που συνοδεύει αυτήν και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Αρκούμαι απλά να αναφέρω ότι εκεί, εν πολλοίς, η Αιτήτρια αναφέρει ότι είναι θυγατέρα του Καθ' ου η Αίτηση και της Εναγόμενης 1 και ότι σήμερα είναι 34 ετών, άνεργη, με ένα ανήλικο τέκνο 14 μηνών. Το Διαμέρισμα αποτελούσε την πατρική της οικία μέχρι και περί το έτος 2014, όταν η ίδια ολοκλήρωσε τις σπουδές της και χώρισαν οι γονείς της. Ως η ίδια αναφέρει, και αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων, στις 7.5.2014, εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα στο Οικογενειακό Δικαστήριο, μεταξύ του Καθ' ου η Αίτηση και της Εναγόμενης 1 (στο πλαίσιο της Αίτησης Περιουσιακών Διαφορών με αρ. 137/12), με το οποίο, μεταξύ άλλων, η Εναγόμενη 1 διατάσσετο να μεταβιβάσει το Διαμέρισμα και άλλα διαμερίσματα που βρίσκονται στο ίδιο ακίνητο, στα παιδιά της, μεταξύ των οποίων και την Αιτήτρια (βλ. Τεκμήριο 3 επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση). Επίσης, στη βάση του εν λόγω διατάγματος, ο Καθ' ου η Αίτηση θα είχε πλήρες δικαίωμα επικαρπίας και κάρπωσης του Διαμερίσματος, ενώ η Αιτήτρια θα διέμενε σε αυτό μέχρι την τέλεση του γάμου της. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι η ίδια, μέχρι και τις αρχές του έτους 2022, διέμενε στην επαρχία Λεμεσού, όπου και εργαζόταν, ενώ, στη συνέχεια, και αφού η Εναγόμενη 1 μαζί με την μικρή αδερφή της Αιτήτριας, μετακόμισαν στο Διαμέρισμα, για τους λόγους που καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, πήγε και αυτή να διαμείνει μαζί τους. Περαιτέρω, και ως τούτο αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των μερών, στις 26.5.2022, στο πλαίσιο αίτησης παρακοής που καταχωρήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση εναντίον της Εναγόμενης 1, στην πιο πάνω Αίτηση Περιουσιακών Διαφορών με αρ. 137/12, κατέστη κανόνας Δικαστηρίου, μεταξύ άλλων, (α) ότι η Εναγόμενη 1 έχει παραδώσει την κατοχή του Διαμερίσματος στον Καθ' ου η Αίτηση, (β) ότι δια βίου δικαίωμα επικαρπίας και κάρπωσης αυτού (του Διαμερίσματος) έχει ο Καθ' ου η Αίτηση, αλλά και (γ) ότι το εν λόγω δικαίωμα επικαρπίας του Καθ' ου η Αίτηση, αποκλείει οποιοδήποτε δικαίωμα της Αιτήτριας να διαμένει στο Διαμέρισμα (βλ. Τεκμήριο 3). Αποτελεί δε ισχυρισμό της ότι η ίδια ουδέποτε ενημερώθηκε για τον εν λόγω κανόνα Δικαστηρίου από οποιονδήποτε εκ των γονέων της, ούτε της επιδόθηκε οποιοδήποτε αντίγραφο αυτού, εξού και συνέχισε να διαμένει στο Διαμέρισμα. Είναι, επίσης, η θέση της ότι η ίδια και ο σύντροφος της δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν το παιδί τους σε νηπιαγωγείο και για αυτό είναι αναγκασμένη να μην εργάζεται, ούτως ώστε να φροντίζει και να προσέχει το παιδί της, ενώ, ως αναφέρει, δεν έχει κάποιο ακίνητο στο όνομα της το οποίο μπορεί να εκμεταλλευτεί. Σε ότι αφορά την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, η Αιτήτρια αναφέρει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αλλά και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, στο πλαίσιο της Πρώτης Αίτησης, καθότι η ίδια και το παιδί της δεν έχουν άλλο τόπο διαμονής, ούτε η ίδια έχει την οικονομική δυνατότητα να ενοικιάσει τέτοιο χώρο και, ως εκ τούτου, θα μείνει χωρίς στέγη. Είναι δε η θέση της ότι δικαιούται σε θεραπεία στο πλαίσιο της Πρώτης Αίτησης, ούτως ώστε να της δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος μέχρι το παιδί της να φτάσει σε ηλικία να φοιτήσει στη δημοτική εκπαίδευση, οπόταν και η ίδια θα έχει τη δυνατότητα να βρει μία σταθερή εργασία, ή τουλάχιστον μέχρι η ίδια να ανεύρει κάποια λύση για να της δοθεί επίδομα νηπιαγωγείου. Τέλος, είναι η θέση της ότι τυχόν μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία τόσο στην ίδια, αλλά κυρίως στο παιδί της, το οποίο θα αναγκαστεί να μεγαλώσει σε δύσκολες συνθήκες, ενώ ο Καθ' ου η Αίτηση καμία ζημία δεν θα υποστεί, αφού (α) μέχρι και το έτος 2021 ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε το Διαμέρισμα, (β) δεν έχει οποιαδήποτε δάνεια να εξοφλήσει, (γ) διαμένει σε δικό του σπίτι στην επαρχία Λάρνακας, (δ) δεν έχει άμεση ανάγκη τα εισοδήματα από τυχόν ενοικίαση του Διαμερίσματος και (ε) δεν μπορεί να επικαρπωθεί ενοίκια εφόσον σε αυτό διαμένει η άλλη του κόρη. Η Ένσταση Προς αναχαίτιση της υπό κρίση Αίτησης, ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε Ένσταση, προβάλλοντας, συνολικά, 11 λόγους ένστασης, τους οποίους δεν κρίνω σκόπιμο να καταγράψω αυτούσιους. Οι λόγοι ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση, συγκλίνουν, ουσιαστικά, στις εξής θέσεις, όπως αυτές αποκρυσταλλώθηκαν και μέσα από την αγόρευση των συνηγόρων του:
(1)το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία και/ή εξουσία να αναστείλει την εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής ακίνητης περιουσίας και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος,
(2)η νομική βάση που αφορά την αναστολή εκτέλεσης απόφασης, δεν τυγχάνει εφαρμογής στη παρούσα περίπτωση και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης,
(3)η Αιτήτρια, επί της ουσίας, με την υπό κρίση Αίτηση, επιζητεί την αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης, υπό μορφή προσωρινού διατάγματος, πράγμα ανεπίτρεπτο και/ή το άρθρο 32 του Ν. 14/60 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση,
(4)η Αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπό έχει τη συνέχιση της παρανομίας της Αιτήτριας,
(5)η Πρώτη Αίτηση δεν έχει επιδοθεί στον Καθ' ου η Αίτηση για να τοποθετηθεί επ' αυτής και
(6)η Αίτηση στερείται οποιασδήποτε βάσης, καθότι δεν προσβάλλεται η Απόφαση με οποιοδήποτε τρόπο, ούτε και η Αιτήτρια έδειξε οποιοδήποτε λόγο που προέκυψε μετά την έκδοση της Απόφασης, για να δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της. Η Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ίδιου, ενώ δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω, σε αυτό το σημείο, τα όσα αυτός εκεί αναφέρει, καθότι αναφορά σε αυτά, θα γίνει κατά το στάδιο εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης, στην έκταση που τούτο κριθεί απαραίτητο. Ακροαματική διαδικασία Η ακροαματική διαδικασία της υπό κρίση Αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν αφενός την υπό κρίση Αίτηση και αφετέρου την Ένσταση, ενώ ουδείς εκ των ομνύοντων αντεξετάστηκε. Αμφότερες δε οι πλευρές παρέδωσαν γραπτές αγορεύσεις στο Δικαστήριο κατά την ακρόαση της. Έχω μελετήσει με προσοχή αυτές και αναφορά στα επιχειρήματα των συνηγόρων των διαδίκων θα γίνει όπου αυτό κριθεί απαραίτητο κατωτέρω. Νομική πτυχή και εξέταση της υπό κρίση Αίτησης Προτού προχωρήσω να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση επί της ουσίας της, κρίνω σκόπιμο, εξ αρχής, να εξετάσω τα όσα προβάλλονται εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση περί του ότι το άρθρο 32 του Ν. 14/60 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, και τούτο διότι, το εν λόγω ζήτημα, ανάγεται στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί της υπό κρίση Αίτησης (βλ. Μιχαήλ v. Σκορδή
(2003)1 ΑΑΔ 1108). Ειδικότερα δε, εφόσον, ως αυτό είναι εμφανές από την αγόρευση των συνηγόρων της Αιτήτριας, η υπό κρίση Αίτηση προωθήθηκε, εκ μέρους της, μόνο επί τη βάσει του άρθρου 32 του Ν. 14/60, εγκαταλείποντας, κατά αυτό τον τρόπο, οποιαδήποτε άλλη νομική βάση περιλαμβάνεται στην παρούσα Αίτηση. Όπως λέχθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Στέλιος Σάββα και Υιοί Λιμιτεδ v. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αγωγή αρ. 1/2019, απόφαση ημερ. 28.5.2020: «[.] Όπως είναι άλλωστε παγίως καθιερωμένο η τελική αγόρευση η οποία δεν επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο επίδικο θέμα, θεωρείται ότι περιορίζει τα προς απόφαση ζητήματα και όσα δεν αναπτύχθηκαν με την αγόρευση, κρίνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί». Είναι η θέση των συνηγόρων του Καθ' ου η Αίτηση ότι το άρθρο 32 του Ν. 14/60 δεν παρέχει, στο Δικαστήριο, εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, καθότι η παρούσα αγωγή έχει τελεσιδικήσει, αλλά και γιατί τα διατάγματα αναστολής αποτελούν διατάγματα δικονομικής φύσης και όχι παρεμπίπτοντα διατάγματα, και, ως εκ τούτου, διέπονται από τους διαδικαστικούς κανονισμούς και δη την Δ.40. Όπως λέχθηκε στην Πολιτική Αίτηση αρ. 74/2017, απόφαση ημερ. 20.6.2017, ECLI:CY:AD:2017:D228, με αναφορά στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Αντρούλλας Ιωάννου
(1993)1 ΑΑΔ 305: «Τα διατάγματα για αναστολή εκτέλεσης, όπως ευστόχως υποδείχθηκε στην υπόθεση εκείνη, δεν είναι διατάγματα που εκδίδονται κατ' εφαρμογή του άρθρου 9 του Κεφ. 6, ούτε έχουν, θα προσέθετα, την έννοια των παρεμπιπτόντων διαταγμάτων που εκδίδονται στα πλαίσια του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, «τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού». Είναι διατάγματα δικονομικής, στενά, φύσης, τα οποία διέπονται, ακριβώς, από τους ίδιους τους διαδικαστικούς κανονισμούς[1]». Επίσης, στην υπόθεση Τhe Governor and the Company of the Βank of Scotland ν. Toυ πλοίου S S Sapphire Seas
(2001)1 ΑΑΔ 955, στο πλαίσιο αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης έφεσης, λέχθηκαν τα εξής: «Το επόμενο μας θέμα είναι κατά πόσο στην άσκηση της δικαιοδοσίας μας αυτής θα εφαρμόσουμε τις διαταξεις του άρθρ. 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου, όπως μας ζητήθηκε. Πρόκειται για ελκυστική πρόταση, αλλά δεν μπορεί, πιστεύουμε, να μεταφυτευθούν οι πρόνοιες εκείνες στο υπό συζήτηση θέμα. Δε βρίσκουμε να υπάρχει έρεισμα. Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας. Στη βάση των ανωτέρω, με βρίσκει σύμφωνη η θέση των συνηγόρων του Καθ' ου η Αίτηση ότι το άρθρο 32 του Ν. 14/60, στη βάση του οποίου η Αιτήτρια προώθησε την υπό κρίση Αίτηση της, εν προκειμένω, δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής. Η δικονομική διάταξη, η οποία διέπει, συγκεκριμένα, το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης απόφασης (εδώ, της απόφασης του Δικαστηρίου να εκδώσει το ένταλμα κατοχής ακίνητης ιδιοκτησίας του οποίου επιζητείται η αναστολή εκτέλεσης) είναι η Δ.40, η οποία είναι και η μόνη που παρέχει σχετική εξουσία στο Δικαστήριο. Έχω ανατρέξει στις δικονομικές διατάξεις της Δ.40 που επιτρέπουν την αναστολή εκτέλεσης απόφασης, τις οποίες αν και η Αιτήτρια περιλαμβάνει στη νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης της, εντούτοις δεν προωθεί τούτη επ' αυτών, και τούτο ορθώς κατά τη γνώμη μου, ως θα διαφανεί κατωτέρω, και συγκεκριμένα στη Δ.40 θ. 7, ως επίσης και στη Δ.40 θ. 11, οι οποίες προνοούν, αντίστοιχα, τα ακόλουθα: Δ. 40 θ. 7 "Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows: (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit." και Δ. 40 θ. 11 "Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just. Νοείται ότι το Δικαστήριο ή Δικαστής πριν τη χορήγηση αναστολής εκτέλεσης μεριμνά για την καταβολή των εξόδων που έχουν προκύψει ή αναμένεται να προκύψουν σε σχέση με την κατάσχεση." Αναφορικά με την Δ.40 θ.7, όπως έχει λεχθεί στην Barberi v. Papadopoulou
(1982)J.S.C. 308, τούτη αφορά ειδικά αποφάσεις για συγκεκριμένο ποσό ή για έξοδα και, ως εκ τούτου, είναι φανερό ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση, όπου το μόνο μέρος της Απόφασης που επιθυμεί η Αιτήτρια να αναστείλει είναι εκείνο που τη διατάσσει να άρει την παράνομη επέμβαση στο Διαμέρισμα και, επομένως, να παραδώσει την κατοχή του στον Καθ' ου η Αίτηση (βλ. και Thorn Domestic Appliances (Export) Ltd v. Alpan (Takis Bros) Ltd
(1983)2 J.S.C. 544). Όσον δε αφορά τη Δ.40 θ.11, στην υπόθεση Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, αναφέρθηκαν τα εξής: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos
(1985)1 Α.Α.Δ. 449 η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλης από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Επίσης, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Πρέπει να διακηρυχθεί ότι η αμφισβήτηση της ορθότητας πρωτόδικης απόφασης, δεν παρέχει έρεισμα για την παρακοή της. Η απόφαση μπορεί να ανασταλεί μόνο μέσα στο πλαίσιο που παρέχουν οι διατάξεις της Δ.35, κ.18 (βλέπε επίσης Δ.35, κ.19). Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, βάσει της Δ.35, κ.18, επεξηγούνται στις αποφάσεις Ε.Υ.Ρ.Ι.Κ. & Others v. 30 Kotsonis
(1986)1 A.A.Δ. 617, και Kyproxil Designs Ltd v. Panos Englezos & Co Ltd.
(1988)1 A.Α.Δ. 546.» Στην προκειμένη περίπτωση, η Απόφαση εκδόθηκε συνεπεία της μη εμφάνισης της Αιτήτριας στη διαδικασία της αγωγής. Η Αιτήτρια, από την επίδοση της εν λόγω Απόφασης σε αυτήν, ουδέν δικονομικό διάβημα έλαβε για να αμφισβητήσει τούτη, είτε μέσω έφεσης, είτε μέσω αίτησης παραμερισμού της, είτε άλλως πως. Ελλείψει δε προώθησης, εκ μέρους της, οποιουδήποτε δικονομικού διαβήματος που να αμφισβητεί την Απόφαση, η Αιτήτρια στερείται νομιμοποίησης να εγείρει ζήτημα αναστολής της εκτέλεσης της, είτε στη βάση της Δ.40 θ. 11, είτε στη βάση της Δ.35 θ. 18 (η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης). Εν πάση όμως περιπτώσει, δεν προβάλλεται ούτε οποιοσδήποτε ισχυρισμός, εκ μέρους της, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, ότι προέκυψαν οποιαδήποτε γεγονότα, εκ των υστέρων, τα οποία δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα, πρωτοδίκως, ούτως ώστε να μπορεί να τύχει εφαρμογής η Δ.40 θ. 11. Σε συμφωνία, επομένως, με τα όσα ανέπτυξαν οι συνήγοροι του Καθ' ου η Αίτηση, θεωρώ ότι, στην ουσία, εκείνο που επιδιώκεται από την Αιτήτρια, μέσω της υπό κρίση Αίτησης, είναι η αναστολή εκτέλεσης του μέρους της Απόφασης που την διατάσσει να άρει την παράνομη επέμβαση στο Διαμέρισμα και δη την ίδια θεραπεία που επιζητεί με την Πρώτη Αίτηση. Και τούτο, παρά το ότι της δόθηκε το δικαίωμα να εμφανιστεί στη διαδικασία της αγωγής και η ίδια επέλεξε να μην το πράξει, αφήνοντας να εκδοθεί η Απόφαση στην απουσία της, αλλά και ότι, ως προανέφερα, η ίδια ουδέν έπραξε από όταν και έλαβε γνώση της Απόφασης για να αμφισβητήσει καθ' οιονδήποτε τρόπο τούτη, προχωρώντας, μόνο, όταν πλέον εκδόθηκε το ένταλμα ανάκτησης κατοχής του Διαμερίσματος, στην καταχώρηση της παρούσας και της Πρώτης Αίτησης. Σημειώνω εδώ και το εξής σημαντικό. Μια δικαστική απόφαση δεν μπορεί να εξουδετερωθεί ή να ακυρωθεί με τη χρήση της διαδικασίας αναστολής ή ακύρωσης του εντάλματος κατάσχεσης ακίνητης ιδιοκτησίας που έχει εκδοθεί προς εκτέλεση της (βλ. την υπόθεση Σε ότι αφορά την περιουσία του Ιωάννου Κοντού
(2013)1 ΑΑΔ 192, όπου λέχθηκε ότι η αναστολή ή ακύρωση ενός μέτρου εκτέλεσης, δεν ταυτίζεται με την αναστολή εκτέλεσης απόφασης), αλλά δύναται να ακυρωθεί μόνο μέσω του ενδίκου διαβήματος της έφεσης ή της αίτησης παραμερισμού αυτής, κάτι που στην παρούσα περίπτωση δεν υφίσταται. Ο μόνος λόγος δε, που η Αιτήτρια επικαλείται για σκοπούς αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής του Διαμερίσματος είναι ότι η ίδια, η οποία αναγνωρίζει και αποδέχεται ότι δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα κάρπωσης του Διαμερίσματος, επιθυμεί όπως διαμένει σε αυτό μέχρι μία συγκεκριμένη ημερομηνία που η ίδια καθορίζει (στην Πρώτη Αίτηση), σε πλήρη παραγνώριση της Απόφασης και των λοιπών δικαστικών διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί προς όφελος του Καθ' ου η Αίτηση. Με κάθε σεβασμό, τούτο, ακόμα και στη περίπτωση που η επίδικη Αίτηση εδραζόταν επί νομικής βάσης που τύγχανε εφαρμογής, ουδόλως αποτελεί λόγο για σκοπούς αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος ακίνητης περιουσίας. Οποιαδήποτε δε αναστολή εκτέλεσης ανάκτησης κατοχής του Διαμερίσματος, στη βάση των όσων προβάλλονται μέσω της μαρτυρίας που υποστηρίζει την επίδικη Αίτηση, θα καταστρατηγούσε το δικαίωμα του Καθ' ου η Αίτηση σε άμεση απόλαυση των όσων του κατοχυρώθηκαν από την εκδοθείσα Απόφαση, μειώνοντας το κύρος αυτής, χωρίς, από την άλλη, η Αιτήτρια να έχει προωθήσει οποιοδήποτε μέτρο, στη βάση του οποίου να προσδοκεί σε ανατροπή της Απόφασης. Στη βάση όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, παρεμφερώς και μόνο, και στην περίπτωση που η ανωτέρω κρίση μου, περί μη εφαρμογής του άρθρου 32 του Ν. 14/60, ήθελε ανατραπεί, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχει τύχει ερμηνείας και αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων των Κυπριακών Δικαστηρίων και δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω λεπτομερώς τη νομική πτυχή που αφορά αυτό. Οι προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να πληρούνται σωρευτικά για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος, βάσει της εν λόγω νομοθετικής πρόνοιας, είναι οι εξής: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) Δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα. Επίσης, όπως υποδεικνύεται στην Odysseos v Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 CLR 557, πέραν των πιο πάνω τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ΄Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, δηλαδή της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Σε ότι αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι αυτή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι, με βάση την ενώπιον του μαρτυρία, υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του Ενάγοντα στην αγωγή (βλ. Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. επίσης Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 και ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. CYFIELD-NEMESIS κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. E52/21, ημερ. 10.2.2022), ECLI:CY:AD:2022:A79. Η τρίτη προϋπόθεση συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, και όπως τονίστηκε στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια αυτής της προϋπόθεσης. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά επαρκή θεραπεία η θεραπεία των αποζημιώσεων, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Κυρισάββας κ.ά. v. Κίζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245, λέχθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, αλλά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Σχετικές επί τούτου είναι επίσης οι υποθέσεις Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1848 και Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 C.L.R.
- Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές και τη μαρτυρία του έχει τεθεί ενώπιον μου από αμφότερους τους διαδίκους, χωρίς όμως στο παρόν στάδιο να διενεργείται οποιαδήποτε υποκειμενική αξιολόγηση ως προς την όποια αξιοπιστία αυτής, κρίνω ότι, στην προκειμένη περίπτωση, δεν πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Και τούτο διότι, ως ήδη αποτέλεσε κρίση μου ανωτέρω, στην παρούσα περίπτωση δεν εκκρεμεί οποιοδήποτε ένδικο διάβημα, εκ μέρους της Αιτήτριας, με το οποίο να αμφισβητείται η Απόφαση καθ' οιονδήποτε τρόπο, ούτε και προβάλλεται ότι προέκυψαν οποιαδήποτε γεγονότα, εκ των υστέρων, τα οποία δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα, με αποτέλεσμα η Δ.40 θ. 11 (η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Πρώτης Αίτησης) να μην τυγχάνει εφαρμογής αναφορικά με την Πρώτη Αίτηση (την οποία, η Αιτήτρια, προωθεί ως κυρίως διαδικασία), για τους λόγους που λεπτομερώς εξηγήθηκαν ανωτέρω στην παρούσα απόφαση. Επομένως, με δεδομένο ότι, επί τη βάσει των δικογράφων της κυρίως διαδικασίας (ως αυτή προβάλλεται από την Αιτήτρια), δεν παρέχεται έρεισμα στο Δικαστήριο να αναστείλει την Απόφαση, βάσει της Δ.40, δεν προκύπτει να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Σε ότι δε αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση και δη την ορατή πιθανότητα επιτυχίας, υπενθυμίζω ότι εκείνο που ισχυρίζεται η Αιτήτρια, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση της, προς ικανοποίηση της εν λόγω προϋπόθεσης, είναι ότι η ίδια δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να ενοικιάσει άλλο χώρο διαμονής για αυτή και το παιδί της και ότι επιθυμεί να συνεχίσει να διαμένει στο Διαμέρισμα μέχρις ότου το παιδί της φτάσει σε ηλικία που να δύναται να το εγγράψει για φοίτηση στο δημοτικό σχολείο, οπόταν και η ίδια θα είναι σε θέση να ανεύρει σταθερή εργασία εφόσον δεν θα αναγκάζεται να διαμένει στο σπίτι για να το προσέχει. Με κάθε σεβασμό, τα ανωτέρω δεν επαρκούν για σκοπούς απόσεισης του σχετικού βάρους που φέρει η Αιτήτρια προς ικανοποίηση της εν προκειμένω προϋπόθεσης του άρθρου 32, και τούτο πάντα στη βάση της θεώρησης ότι το εν λόγω άρθρο θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Δεδομένης της ανωτέρω κρίσης μου, αλλά και με δεδομένο ότι και οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 πρέπει να πληρούνται σωρευτικά για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, πράγμα που εδώ δεν συμβαίνει, θα απέρριπτα την υπό κρίση Αίτηση ακόμη και στη βάση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, ένεκα της μη πλήρωσης των δύο πρώτων προϋποθέσεων του. Έχοντας κατά νου όλα τα ανωτέρω, παρέλκει ανάγκη εξέτασης των λοιπών λόγων Ένστασης που έχουν προβληθεί από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση. Κατάληξη Συνεπεία της ανωτέρω κρίσης μου, η υπό εξέταση Αίτηση απορρίπτεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα, δεν βρίσκω κανένα λόγο να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα που τα θέλει να ακολουθούν το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, τα έξοδα της υπό κρίση Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Εναγόμενης 2 - Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).......... Ν. Πετρίδου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Η υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου, καθώς και όσες ακολουθούν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο