ΡΕΝΕ ΜΥΛΕΝΕ ΚΙΤΡΟΜΗΛΙΔΟΥ ν. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED, Αίτηση/ Έφεση αρ. 94/2023, 9/8/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. Αίτηση/ Έφεση αρ. 94/2023 Αναφορικά με τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν. 9/65), ως τροποποιήθηκε -και- Αναφορικά με τον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχής, Εγγραφής και Εκτιμήσεως) Νόμο Κεφ. 224, ως τροποποιήθηκε ΜΕΤΑΞΥ: ΡΕΝΕ ΜΥΛΕΝΕ ΚΙΤΡΟΜΗΛΙΔΟΥ (Α.Δ.Τ [ ]), από τη Λευκωσία Εφεσείουσα/ Αιτήτρια -και- THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED (HE 378131) Εφεσίβλητοι/ Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 9 Αυγούστου 2024 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κα Π. Οδυσσέως για Στυλιανός Κ. Αυγουστή και Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για την Καθ' ης η Αίτηση: κα Ο. Χαραλάμπους για Χρυσαφίνης & Πολυβίου ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση - Έφεση (στο εξής «η Αίτηση»), η Αιτήτρια επιζητεί τις ακόλουθες θεραπείες, το λεκτικό των οποίων, έχει τη σημασία του για την τύχη της, εξού και κρίνω σκόπιμο όπως τις καταγράψω αυτούσιες κατωτέρω: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση και/ή η αναστολή της «Ειδοποίησης προς ενυπόθηκο οφειλέτη, ενδιαφερόμενα μέρη και κατόχους απαιτήσεων, επιβαρύνσεων ή δικαιωμάτων πληρωμής αναφορικά με την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου», του Ενυπόθηκου Δανειστή, THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED, ημερομηνίας 20.1.2023, η οποία αποστάλθηκε μέσω ταχυδρομείου και/ή κοινοποιήθηκε στην Εφεσείουσα/Αιτήτρια στις 10.02.2023. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση και/ή αναστολή της μεταβίβασης και/ή της επικύρωσης της προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου και/ή οποιωνδήποτε πράξεων και/ή Ειδοποιήσεων του Ενυπόθηκου Δανειστή, THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED, βάσει του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (9/1965), ως τροποποιήθηκε, άρθρα 35 έως 44ΙΑΑ και 51 Μέρος VIA, ως άκυρες και/ή παράνομες και/ή ως στηριζόμενες σε νόμο ο οποίος προσκρούει στο Σύνταγμα και/ή στην ΕΣΔΑ και/ή εν γένει σε υπερνομοθετικούς κανόνες και αρχές. Γ. Απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι το Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (9/1965) είναι άκυρο και/ή παράνομο και/ή ως στηριζόμενο σε νόμο ο οποίος προσκρούει στο Σύνταγμα και/ή στην ΕΣΔΑ και/ή εν γένει σε υπερνομοθετικούς κανόνες και αρχές και/ή παραβιάζει τα άρθρα 1 και 6 της ΕΣΔΑ και 23 και 30 του Συντάγματος. Δ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία και/ή διαταγή το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρόσφορη υπό τις περιστάσεις. Ε. Έξοδα, πλέον ΦΠΑ, πλέον έξοδα επίδοσης». Η Αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 35 - 44 (άρθρα 44Α έως 44ΙΑΑ, 44Ι και 44ΙΑ) και 51 του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, N. 9/1965, στο Άρθρο 23 του Συντάγματος, καθώς και στις αρχές της επιείκειας, την Νομολογία, την πρακτική, τη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την Αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Σε αυτήν, εν πολλοίς, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η Ειδοποίηση διάθεσης του προϊόντος πώλησης, ημερ. 20.1.2023, του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου (στο εξής «η επίδικη Ειδοποίηση»), η οποία εκδόθηκεκ στη βάση του Μέρους VIA του Ν. 9/1965, καθώς και οι λοιπές προβλεπόμενες, από το Νόμο, Ειδοποιήσεις, όπως η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ», δεν επιδόθηκαν σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και συγκεκριμένα δεν επιδόθηκαν σε κάποιο κ. Νικόλα Κιτρομήλη (στο εξής «ο Κιτρομήλης»), αλλά και ότι η ίδια ενημερώθηκε, για πρώτη φορά, μέσω της επίδικης Ειδοποίησης, ότι η Καθ' ης η Αίτηση αγόρασε το επίδικο ενυπόθηκο ακίνητο. Επίσης, είναι η θέση της ότι η αξία του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου είναι κατά πολύ υψηλότερη της αξίας που αγοράστηκε από την Καθ' ης η Αίτηση, αλλά και ότι η κατ' ισχυρισμόν οφειλή της Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι εκκαθαρισμένη και αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης, με αποτέλεσμα η οποιαδήποτε προώθηση της διαδικασίας πώλησης/ αγοράς του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου να αποτελεί αποξένωση της περιουσίας της για την είσπραξη ενός ποσού που αμφισβητείται ότι οφείλεται. Η Ένσταση Προς αναχαίτιση της παρούσας Αίτησης, η Καθ' ης η Αίτηση, καταχώρησε Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης (στο εξής «η Ένσταση»), η οποία εδράζεται σε 12 συνολικά λόγους, τους οποίους δεν κρίνω σκόπιμο να καταγράψω αυτούσιους στην παρούσα. Εν πολλοίς, τούτοι συγκλίνουν στους εξής:
(1)Η παρούσα Αίτηση και/ή οι αιτούμενες θεραπείες είναι νόμω και ουσία αβάσιμες και/ή αντικανονικές, καθότι το Μέρος VIA του Ν. 9/1965 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση της επίδικης Ειδοποίησης,
(2)Η παρούσα Αίτηση είναι άνευ αντικειμένου και/ή οποιαδήποτε θεραπεία εκδοθεί θα είναι αλυσιτελής καθότι η προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης έχει εκ του Νόμου επικυρωθεί,
(3)Τόσο η επίδικη Ειδοποίηση, όσο και οι προγενέστερες Ειδοποιήσεις αυτής, έχουν αποσταλεί και/ή επιδοθεί δεόντως και/ή νόμιμα και/ή νομότυπα και/ή ορθά σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα,
(4)Η Αιτήτρια κωλύεται και/ή στερείται έννομου συμφέροντος και/ή δεν νομιμοποιείται να προωθεί η ίδια και/ή εκ μέρους του Κιτρομήλη την υπό κρίση Αίτηση, χωρίς αυτός να αποτελεί μέρος της παρούσας διαδικασίας, και
(5)Δεν πληρούνται οι αρχές ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων και/ή τέτοιος έλεγχος δεν είναι απαραίτητος για την επίλυση της παρούσας διαφοράς και/ή οι πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου είναι καθ' όλα συνταγματικές και/ή δεν παραβιάζουν οποιαδήποτε πρόνοια του Συντάγματος και/ή τα συνταγματικά δικαιώματα της Αιτήτριας. Την Ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του λειτουργού της Καθ' ης η Αίτηση (στο εξής «ο ομνύοντας»), ο οποίος, στην ουσία, αναφέρει το ιστορικό που περιβάλλει την παρούσα Αίτηση και επαναλαμβάνει, πλην όμως με περισσότερη λεπτομέρεια και επιχειρηματολογία, τους λόγους ένστασης. Αναφέρει δε ο ομνύοντας ότι, δυνάμει σχετικού Δικαστικού Διατάγματος ημερ. 4.6.2021 (στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης αρ. 320/2021) με το οποίο επικυρώθηκε σχετικό Σχέδιο Διακανονισμού, αλλά και δυνάμει του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και Συναφών Θεμάτων Νόμου του 2015 (Ν. 169(Ι)/2015), όλα τα δικαιώματα της Bank of Cyprus Public Company Limited σε σχέση με την επίδικη πιστωτική διευκόλυνση και/ή δάνειο και/ή εγγυήσεις και/ή υποθήκη, έχουν μεταβιβαστεί στην Καθ' ης η Αίτηση. Επίσης, είναι η θέση του ότι αναφορικά με την επίδικη πιστωτική διευκόλυνση, πρωτοφειλέτιδα είναι κάποια εταιρεία επ' ονόματι MILKITRO TRADING LIMITED, εγγυητής είναι κάποιος κ. Νικόλας Κιτρομηλίδης, ενώ ενυπόθηκος οφειλέτης είναι η Αιτήτρια στη βάση του Έγγραφου Υποθήκης και της Σύμβασης και Δήλωσης Υποθήκευσης του επίδικου ακινήτου, με αρ. Υ3562/1995, του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού, βάσει των οποίων η Αιτήτρια υποθήκευσε το επίδικο ακίνητο προς όφελος της Bank of Cyprus Public Company Limited, προς εξασφάλιση, μεταξύ άλλων, των υποχρεώσεων της πιο πάνω πρωτοφειλέτιδας εταιρείας. Επισυνάπτει δε διάφορα έγγραφα προς υποστήριξη των ισχυρισμών του και των λόγων ένστασης που αναπτύσσει στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Σημειώνω εδώ ότι πλήρης αναφορά στα επιχειρήματα και ισχυρισμούς που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις αμφότερων των διαδίκων θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο, κατωτέρω, στο πλαίσιο εξέτασης της παρούσας Αίτησης. Ακροαματική διαδικασία Κατά την ακρόαση της υπό κρίση Αίτησης, ουδείς εκ των ομνύοντων αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ένορκης του δήλωσης, ενώ οι συνήγοροι τους υπέβαλαν, γραπτώς, στο Δικαστήριο τις αγορεύσεις τους, τις οποίες έχω μελετήσει και αναφορά σε αυτές θα γίνει κατωτέρω, όπου αυτό κριθεί απαραίτητο. Νομική πτυχή και εξέταση της υπό κρίση Αίτησης Προχωρώ, κατ' αρχάς να εξετάσω τις υπό στοιχείο (Β) και (Γ) αιτούμενες αξιώσεις, στη βάση της θέσης που προβάλλεται εκ μέρους της Αιτήτριας περί αντισυνταγματικότητας του Μέρους VIA του Νόμου, ως το ίδιο το λεκτικό των εν λόγω αιτούμενων διαταγμάτων επικαλείται. Εξ αρχής σημειώνω ότι οι αιτούμενες, υπό στοιχεία (Β) και (Γ), θεραπείες, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Και εξηγώ. Η ενέργεια της Αιτήτριας να επιζητεί αυτή την αιτούμενη θεραπεία, δηλαδή την κρίση ότι οι διατάξεις του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, Ν. 9/1965 (στο εξής «ο Νόμος») είναι αντισυνταγματικές, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την, επίσης, προωθούμενη θέση της που τη θέλει να δικαιούται σε θεραπεία επί τη βάσει του ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν εφάρμοσε ορθά τις πρόνοιες του εν λόγω Μέρους του Νόμου και δη ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν επέδωσε την επίδικη Ειδοποίηση σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα πως μπορεί η Αιτήτρια, από τη μία, να προβάλλει ως βάση για την απόδοση σε αυτήν των αιτούμενων θεραπειών, το γεγονός ότι δεν πληρώθηκαν οι προϋποθέσεις που επιβάλλονται από τις νομοθετικές διατάξεις του Μέρους VIΑ του Ν. 9/1965, χρησιμοποιώντας μάλιστα το ένδικο μέσο που προνοεί το άρθρο 44Ι αυτού, ενώ, από την άλλη, να επιζητεί την ταυτόχρονη κρίση ότι οι εν λόγω νομοθετικές διατάξεις είναι αντισυνταγματικές, καθότι παραβιάζουν τα συνταγματικά δικαιώματα της (και δη αυτά που προστατεύονται από τα Άρθρο 23 και 30 του Συντάγματος). Είτε επομένως οι νομοθετικές διατάξεις του Μέρους VIΑ του Ν. 9/1965 είναι συνταγματικές και η Καθ' ης η Αίτηση δεν εφάρμοσε ορθά αυτές, είτε αυτές είναι αντισυνταγματικές και δεν υπέχει καμίας σημασίας αν η Καθ' ης η Αίτηση εφάρμοσε ορθά ή όχι αυτές. Στην υπόθεση Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Ανδρέα Μιχαήλ
(2012)1 ΑΑΔ 41, αναφέρθηκαν τα εξής: «.διάδικος ο οποίος απευθύνεται στο Δικαστήριο, προτείνοντας και προωθώντας μια πλαστή εκδοχή, σε περίπτωση απόρριψης της εκδοχής αυτής, δεν μπορεί να επιζητεί απονομή δικαιοσύνης, σε βάση άλλη από εκείνη που κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί.». Εν προκειμένω δηλαδή, η προώθηση της θέσης από την Αιτήτρια ότι η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να εφαρμόσει κατά τρόπο ορθό τις διατάξεις του Μέρους VIA του Νόμου, είναι ασυμβίβαστη με την, επίσης, προωθούμενη θέση της ότι οι εν λόγω νομοθετικές διατάξεις είναι αντισυνταγματικές, πράγμα που πλήττει και την αξιοπιστία της, με αποτέλεσμα την μαρτυρία της να μην μπορώ να την δεκτώ και οι υπό στοιχεία (Β) και (Γ) θεραπείες να είναι έκθετες σε απόρριψη. Εν πάση όμως περιπτώσει, παρεμφερώς και για σκοπούς πληρότητας, σημειώνω και τα εξής. Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Investylia Ltd v. Ε. & Π. Λειβαδιώτης Λτδ
(2004)1 Α.Α.Δ. 1872, θέμα αντισυνταγματικότητας πρέπει να εγείρεται στο δικόγραφο, στο οποίο πρέπει να δίδονται πλήρεις λεπτομέρειες της εισήγησης όπως ποιο άρθρο ή άρθρα ή μέρος άρθρου του Νόμου αντίκειται στο Σύνταγμα και σε ποιο άρθρο αυτού, και να ακολουθεί η αιτιολογία της εισήγησης (βλ. επίσης Αχιλλέως κ.α. v. Πιτταρά
(2012)1Β ΑΑΔ 1590). Το δε βάρος απόδειξης ότι ένας Νόμος ή άρθρο του Νόμου είναι αντισυνταγματικό το φέρει ο αιτών την αντισυνταγματικότητα, στο μέτρο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Εν προκειμένω, δεν έχει τεθεί τίποτα ενώπιον μου, είτε μέσω της Αίτησης είτε μέσω του μαρτυρικού υλικού που την υποστηρίζει ως προς το ποιο άρθρο ή άρθρα του Μέρους VIA του Νόμου προσκρούουν στα Άρθρα 23 και 30 του Συντάγματος, αλλά ούτε και έχει δοθεί οποιαδήποτε αιτιολογία για την εν λόγω εισήγηση εκ μέρους της Αιτήτριας. Το μόνο που αναφέρουν οι συνήγοροι της, και τούτο πλέον στην αγόρευση που καταχώρησαν στο πλαίσιο της ακρόασης της παρούσας Αίτησης είναι πως η προσπάθεια της Καθ' ης η Αίτηση να εφαρμόσει την διαδικασία εκποίησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου αντιβαίνει το Σύνταγμα, καθότι η Αιτήτρια έχει δικαίωμα στην αξιοποίηση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου, αλλά και «στην σωστή ενημέρωση και κατάλληλα χρονικά περιθώρια για την διενέργεια των απαραίτητων μέτρων»[1]. Συνεπώς, στην παρούσα περίπτωση, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι προβαλλόμενες εισηγήσεις περί αντισυνταγματικότητας έχουν εγερθεί με την απαραίτητη ακρίβεια και λεπτομέρεια στους λόγους έφεσης στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης/ Έφεσης, ούτε και αναπτύσσονται στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει. Επομένως, είναι αβίαστα που προκύπτει ότι η Αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει για να μπορεί το Δικαστήριο να κρίνει κατά πόσο το εν λόγω Μέρος του Νόμου είναι αντισυνταγματικό, με αποτέλεσμα η Αίτηση να είναι, και για αυτό το λόγο, καταδικασμένη σε αποτυχία, σε ότι αφορά τις αιτούμενες, υπό στοιχεία (Β) και (Γ) θεραπείες για αντισυνταγματικότητα. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, στην περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι εγκαταλείφθηκε, από πλευράς της Αιτήτριας, ότι δικαιοδοτική βάση, για σκοπούς έκδοσης του υπό στοιχείο (Β) αιτούμενου διατάγματος, είναι η επικαλούμενη αντισυνταγματικότητα του Μέρους VIA του Νόμου, και ότι τούτο επιδιώκεται να εκδοθεί στη βάση των όσων, ειδικώς, προβάλλονται τόσο στη μαρτυρία που υποστηρίζει την Αίτηση όσο και στην αγόρευση των συνηγόρων της, και δη ότι η Καθ' ης η Αίτηση ενήργησε κατά παράβαση συγκεκριμένων προνοιών του εν λόγω Νόμου, και πάλι το υπό στοιχείο (Β) αιτούμενο διάταγμα δεν θα μπορούσε να εκδοθεί, για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω. Προτού δε προχωρήσω να αναλύσω τούτους, κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω τις νομοθετικές διατάξεις του Μέρους VIA του Νόμου που αποτελούν, επί της ουσίας, τη δικαιοδοτική βάση για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης. Στη βάση του άρθρου 44Ε
(1)του Ν. 9/1965, η αρχική προσπάθεια για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, διενεργείται μόνο με πλειστηριασμό. Στην περίπτωση όμως που δεν πραγματοποιηθεί πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου κατά τον πρώτο πλειστηριασμό, τότε ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προβεί στην πώληση του, είτε με πλειστηριασμό, είτε απευθείας με πώληση, και προς το σκοπό αυτό επιδίδει ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΓ» του Δεύτερου Παραρτήματος, του Νόμου, στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, εντός χρονικής περιόδου όχι μικρότερης των είκοσι
(20)ημερών από την ημερομηνία πώλησης, περιλαμβανομένης της προτιθέμενης μεθόδου πώλησης (βλ. άρθρο 44Η
(1)του Νόμου). Επίσης, βάσει του άρθρου 44ΙΑ
(1)του Νόμου, σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος δανειστής δεν πωλήσει το ενυπόθηκο ακίνητο εντός χρονικής περιόδου έξι
(6)μηνών από την ολοκλήρωση της διαδικασίας του πρώτου πλειστηριασμού, τότε ο ενυπόθηκος δανειστής έχει την επιλογή να αγοράσει το ενυπόθηκο ακίνητο στην αγοραία αξία του, βάσει της τελευταίας εκτίμησης που διενεργήθηκε δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους ή με εξ υπαρχής διεξαγωγή διαδικασίας εκτίμησής του με βάση τις διατάξεις του άρθρου 44Δ. Το δε άρθρο 44Ι του Ν. 9/1965, προνοεί τα εξής: «44Ι.-
(1)Ο ενυπόθηκος δανειστής, μετά την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, ενημερώνει τον ενυπόθηκο οφειλέτη- (
- i)για το προϊόν της πώλησης που εισπράχθηκε είτε με πλειστηριασμό είτε με πώληση, (
- ii)για το κόστος, τις χρεώσεις, τους φόρους ή τα τέλη που επιβλήθηκαν κατά τη διαδικασία του πλειστηριασμού, σε περίπτωση που η πώληση πραγματοποιήθηκε με πλειστηριασμό.
(2)Ο ενυπόθηκος δανειστής αποστέλλει, εντός χρονικής περιόδου που δεν υπερβαίνει τις τριάντα
(30)ημέρες από την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου μέσω ταχυδρομείου, ειδοποίηση αναφορικά με την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, καθώς και σε όλους τους κατόχους απαιτήσεων, επιβαρύνσεων ή δικαιωμάτων πληρωμής αναφορικά με το ενυπόθηκο ακίνητο, καταγράφοντας την προτεινόμενη διάθεσή του: Νοείται ότι με την ειδοποίηση ενημερώνονται όλα τα ως άνω πρόσωπα ότι η προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης θεωρείται ότι επικυρώνεται την τριακοστή (30ή) ημέρα από την ημερομηνία της ειδοποίησης, η οποία καθίσταται τελική και ο ενυπόθηκος δανειστής αποστέλλει την επικύρωση σε όλα τα μέρη εντός πέντε
(5)ημερών από την ημερομηνία της επικύρωσης.
(3)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης, οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή ο κάτοχος οποιουδήποτε δικαιώματος αμφισβητεί την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης, δύναται να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο[2]: Νοείται ότι, με την πάροδο της προθεσμίας των τριάντα
(30)ημερών που αναφέρεται στο εδάφιο
(2)και νοουμένου ότι δεν έχει εκδοθεί οποιοδήποτε σχετικό απαγορευτικό διάταγμα Δικαστηρίου το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, ο ενυπόθηκος δανειστής επικυρώνει την προτεινόμενη διάθεση, η οποία καθίσταται τελική και αποστέλλει την επικύρωση αυτή σε όλα τα μέρη εντός πέντε
(5)ημερών από την ημερομηνία της επικύρωσης.
(4)Ο ενυπόθηκος δανειστής διαθέτει το προϊόν της πώλησης, σύμφωνα με την επικυρωμένη τελική διάθεσή του δυνάμει του εδαφίου
(2), για τα ακόλουθα: (
- i)Οποιοδήποτε ποσό έχει καταβληθεί υπό μορφή φόρων, τελών και χρεώσεων αναγκαίων για τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα του αγοραστή, περιλαμβανομένου του φόρου κεφαλαιουχικών κερδών· (
- ii)εάν υπάρχουν προγενέστερα εμπράγματα βάρη στο ακίνητο, το ποσό που αναλογεί σε κάθε προγενέστερο δικαιούχο τέτοιων βαρών, όπως καθορίζεται από τις διατάξεις του εδαφίου
(1)του άρθρου 44Θ, στη δήλωση/συγκατάθεση του δικαιούχου ή στην απόφαση του Δικαστηρίου· (iii) μετά την καταβολή των ποσών, κατά τα οριζόμενα στις παραγράφους (
- i)και (ii), το ποσό που αντιπροσωπεύει το ενυπόθηκο χρέος πλέον τόκους· (
- iv)εάν υπάρχουν οποιαδήποτε μεταγενέστερα εμπράγματα βάρη, το ποσό που αναλογεί σε τέτοια βάρη με σειρά προτεραιότητας: Νοείται ότι, οποιοδήποτε υπόλοιπο καταβάλλεται στον ενυπόθηκο οφειλέτη: Νοείται περαιτέρω ότι, οποιαδήποτε τέλη, δικαιώματα και έξοδα της πώλησης καταβάλλονται από τον ενυπόθηκο δανειστή». Επανερχόμενη τώρα στα όσα αφορούν την υπό στοιχείο (Β) αιτούμενη θεραπεία, παρατηρώ τα εξής. Στη βάση των όσων διαλαμβάνονται στο άρθρο 44Ι
(3)του Νόμου, στην απουσία απαγορευτικού διατάγματος (είτε τούτο εκδόθηκε μονομερώς, είτε δια κλήσεως) το οποίο να εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, με την πάροδο της ταχθείσας προθεσμίας των 30 ημερών από την ημερομηνία αποστολής, της Ειδοποίησης αναφορικά με την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης, στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, η επικύρωση της προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου καθίσταται τελική. Αποτέλεσμα τούτου, είναι ότι στην περίπτωση όπου δεν έχει εκδοθεί τέτοιο απαγορευτικό διάταγμα, το οποίο να αναστέλλει την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης, εντός της εν λόγω προθεσμίας των 30 ημερών, και το οποίο να εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, η Αίτηση/ Έφεση καθίσταται άνευ αντικειμένου. Εν προκειμένω, στη βάση της σχετικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 20.2.2023, το ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα που επιζητείτο δεν εκδόθηκε, με αποτέλεσμα κατά την 30η ημέρα από την ημερομηνία αποστολής της επίδικης Ειδοποίησης, ήτοι 30 ημέρες από την 20.1.2023[3], η επικύρωση της προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος πώλησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου να έχει καταστεί τελική, καθιστώντας, κατά αυτό τον τρόπο, την παρούσα Αίτηση άνευ αντικειμένου και/ή οποιαδήποτε θεραπεία, για ακύρωση της επικύρωσης της προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος πώλησης, αλυσιτελή. Δεν μου διαφεύγουν τα όσα προβάλλονται στην αγόρευση των συνηγόρων της Αιτήτριας ως προς το, κατά τους ίδιους, λανθασμένο της πιο πάνω ενδιάμεσης απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.2.2023, πλην όμως τα όσα προβάλλουν αποτελούν, ενδεχομένως, λόγους που θα εξεταστούν εφετειακώς και δεν επιτρέπεται επ' ουδενί στο παρόν Δικαστήριο να ενεργήσει ως κριτής και/ή εφετείο του εαυτού του. Παρεμφερώς, στο σημείο αυτό, αναφέρω και τα ακόλουθα, σε ότι αφορά τα βασικά επιχειρήματα της Αιτήτριας, ως προς το λόγο για τον οποίο θα πρέπει να της αποδοθεί η πιο πάνω αιτούμενη θεραπεία, και δη ότι
(1)η επίδικη Ειδοποίηση δεν έχει επιδοθεί στον Κιτρομήλη (ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο),
(2)η κατ' ισχυρισμόν οφειλή δεν είναι εκκαθαρισμένη και αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης και
(3)ότι η αξία του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου είναι κατά πολύ υψηλότερη του ποσού που η Καθ' ης η Αίτηση κατέβαλε για την αγορά του. Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της ότι η επίδικη Ειδοποίηση δεν έχει επιδοθεί στον Κιτρομήλη, σημειώνω, κατ' αρχάς, ότι, στη βάση του μαρτυρικού υλικού που υποστηρίζει την Ένσταση, το εν λόγω πρόσωπο δεν αποτελεί ενδιαφερόμενο πρόσωπο εν τη εννοία του Νόμου[4], και δη ως πρόσωπο που έχει δικαίωμα στο εκπλειστηρίασμα, εφόσον ως εγγυητής της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας παρουσιάζεται κάποιος κ. Νίκος Κιτρομηλίδης (βλ. Τεκμήριο 7 επί της ένορκης δήλωσης της Ένστασης) και όχι ο κ. Νικόλας Κιτρομήλης. Το κατά πόσο δε τούτο αποτελεί το ίδιο πρόσωπο, παρέμεινε άγνωστο στο Δικαστήριο στη βάση της προσκομισθείσας ενώπιον του μαρτυρίας, εφόσον τίποτε δεν έχει τεθεί μέσω αυτής που να υποστηρίζει μία τέτοια θέση. Τα όσα δε προβάλλονται εκ μέρους της Αιτήτριας στην αγόρευση της, αναφορικά με το εν λόγω ζήτημα, ουδόλως μπορούν να ληφθούν υπόψη, εν απουσία σχετικής μαρτυρίας εκ μέρους της. Κατά δεύτερον, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι τούτο είναι το ίδιο πρόσωπο, στη βάση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, και η οποία δεν έχει τεθεί, ενόρκως, εν αμφιβόλω, εκ μέρους της Αιτήτριας, η επίδικη Ειδοποίηση απεστάλη ταχυδρομικώς στον κ. Νικόλαο Κιτρομηλίδη. Το οτιδήποτε άλλο έχει τεθεί, μέσω της αγόρευσης των συνηγόρων της Αιτήτριας, σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα, δεν δύναται να ληφθεί υπόψη, εφόσον είναι καλά εμπεδωμένη νομολογιακή αρχή ότι η αγόρευση δεν αποτελεί το ορθό μέσο για παράθεση μαρτυρίας. Εν πάση περιπτώσει, σε αντίθεση με τα όσα προβλέπονται στο Μέρος VIA του Νόμου αναφορικά με τις Ειδοποιήσεις Τύπου Ι και ΙΑ[5], για τις οποίες προβλέπεται ρητώς ότι θα πρέπει να επιδίδονται[6] σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, εν προκειμένω, στη βάση του άρθρου 44Ι του Νόμου, δεν απαιτείται η επίδοση της επίδικης Ειδοποίησης στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, παρά μόνο η αποστολή της μέσω ταχυδρομείου, με αποτέλεσμα ούτε ο εν λόγω ισχυρισμός της Αιτήτριας να έχει οποιοδήποτε έρεισμα. Τα όσα δε προτάσσει η Αιτήτρια περί του ότι η κατ' ισχυρισμόν οφειλή δεν είναι εκκαθαρισμένη και αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης, είναι παντελώς ανυπόστατα και αβάσιμα, αφού, στη βάση της μαρτυρίας που υποστηρίζει την Ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση, έχουν εκδοθεί δικαστικές αποφάσεις, στα πλαίσια των Αγωγών με αρ. 5599/99 και 5600/99 (Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας) (βλ. Τεκμήριο 2 επί της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση), με τις οποίες διατάχθηκε και η πώληση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου στη βάση της υποθήκης με αρ. Υ3562/1995, ενώ τίποτα δεν έχει τεθεί εκ μέρους της Αιτήτριας, μέσω σχετικής μαρτυρίας, που να θέλει τις εν λόγω δικαστικές αποφάσεις να έχουν ικανοποιηθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο. Επιπρόσθετα με τα ανωτέρω, σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της που θέλει την αξία του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου να είναι κατά πολύ υψηλότερη από το ποσό που κατέβαλε η Καθ' ης η Αίτηση για την αγορά του, πέραν του ότι δεν αποτελεί λόγο που εξετάζεται στα πλαίσια μίας τέτοιας διαδικασίας, αποτελεί εντελώς γενικό και αόριστο ισχυρισμό, εφόσον η Αιτήτρια ουδεμία μαρτυρία έχει παραθέσει ως προς το ποια είναι η αξία του εν λόγω ακινήτου. Επομένως, στη βάση όλων των ανωτέρω, η αιτούμενη, υπό στοιχείο (Β), θεραπεία, είναι έκθετη σε απόρριψη. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω την αιτούμενη υπό στοιχείο (Α) θεραπεία, με την οποία επιζητείται ο παραμερισμός και/ή η ακύρωση της επίδικης Ειδοποίησης και το βασικό λόγο ένστασης που προβάλλεται εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση που θέλει το Δικαστήριο να μην κέκτηται οποιασδήποτε δικαιοδοσίας και/ή εξουσίας έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Στη βάση του άρθρου 44Γ
(3), όπως αυτό έχει τροποποιηθεί με το Ν. 87(Ι)/2018, το Δικαστήριο έχει εξουσία να παραμερίσει μόνο την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ, για τους συγκεκριμένους λόγους που προβάλλονται στην εν λόγω νομοθετική διάταξη, και δεν έχει εξουσία να παραμερίσει οποιαδήποτε άλλη ειδοποίηση. Και τούτο, νοουμένου ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης καταχώρησε τη σχετική Αίτηση/ Έφεση εντός της ταχθείσας προθεσμίας των 45 ημερών από την παραλαβή της. Σημειώνω εδώ ότι είναι πάγια νομολογημένο ότι βασικό κριτήριο για την ερμηνεία ενός νομοθετήματος αποτελεί η συνήθης σημασία των λέξεων και όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς, στις λέξεις και φράσεις τους θα πρέπει να δίδεται η γραμματική τους έννοια (βλ. Νικολάου v. Total Properties Ltd κ.ά.
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1358). Από το λεκτικό του άρθρου 44Ι του Νόμου, είναι αβίαστα που προκύπτει ότι η εξουσία που εκεί παρέχεται στο Δικαστήριο δεν είναι άλλη από την εξέταση του τρόπου διάθεσης του εκπλειστηριάσματος από την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου και δεν παρέχεται καμία εξουσία στο Δικαστήριο για παραμερισμό και/ή ακύρωση της Ειδοποίησης της προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος της πώλησης. Από την έρευνα στην οποία έχω προβεί, δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε απόφαση είτε του Ανωτάτου Δικαστηρίου είτε του Εφετείου που να έχει ερμηνεύσει το άρθρο 44Ι του Νόμου, ούτε και οι συνήγοροι των διαδίκων με έχουν παραπέμψει σε οποιαδήποτε τέτοια απόφαση. Υπάρχουν όμως πρωτόδικες αποφάσεις που έχουν ασχοληθεί με το εν λόγω ζήτημα. Τα όσα αναφέρθηκαν από την Έντιμη κα Εφραίμ (ΠΕΔ ως ήταν τότε) στην υπόθεση Ασπρή v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αίτηση/ Έφεση 301/2019, απόφαση ημερ. 6.12.2019[7], τα οποία παραθέτω αυτούσια κατωτέρω, με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και τα υιοθετώ για σκοπούς της παρούσας: «Με βάση τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Ν.9/65, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.87(Ι)/18, δεν παρέχεται η δυνατότητα καταχώρισης έφεσης αναφορικά με την απόφαση και ή τη διαδικασία αγοράς του ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή μετά την πάροδο των έξι μηνών. Αυτό ουδόλως συνεπάγεται ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης στερείται του δικαιώματος να αμφισβητήσει αυτή τη διαδικασία μέσω αγωγής, όπως άλλωστε έπραξε στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής με την καταχώριση της Αγωγής 2631/19 και αίτησης για προσωρινά απαγορευτικά διατάγματα τα οποία όμως δεν έχουν εκδοθεί. Είναι στα πλαίσια αγωγής που θα μπορούσαν ενδεχομένως να εξεταστούν οι ισχυρισμοί περί μη τήρησης των διαβεβαιώσεων των Καθ΄ ων ότι δεν θα προχωρούσαν με απευθείας πώληση ή αγορά του ακινήτου από τους ίδιους και ότι αυτοί τον ξεγέλασαν. Το πλαίσιο και εύρος της διαδικασίας έφεσης περιορίζεται στον τρόπο διάθεσης του προϊόντος πώλησης και όχι στην ίδια την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Για ό,τι αξίζει σημειώνω πως οι ισχυρισμοί του Αιτητή ότι μετά τον πρώτο πλειστηριασμό αυτός είχε βρει αγοραστή για το ενυπόθηκο ακίνητο και με τον οποίο προέβη σε συμφωνία και ότι οι Καθ΄ ων τον διαβεβαίωσαν ότι δεν θα προχωρούσαν σε απευθείας πώληση ή αγορά από τους ίδιους χωρίς να τον ενημερώσουν, παραμένουν γενικοί και αόριστοι και αντικρούονται από τον ΔΧ ο οποίος απορρίπτει κατηγορηματικά αυτούς τους ισχυρισμούς του Αιτητή. Όπως ορθώς αναφέρουν οι Καθ΄ ων, στο Μέρος VIA του Ν/9/65, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.87(Ι)/18, παρέχεται μόνο δυνατότητα καταχώρισης έφεσης αναφορικά με την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης, δυνάμει του άρθρου 44Ι
(1)-
(3)το οποίο προνοεί ως εξής: [.]» Απόλυτα σχετικά είναι και τα όσα αναφέρθηκαν από τον Έντιμο κ. Γιαπανά (ΠΕΔ ως ήταν τότε) στην Αίτηση/ Έφεση αρ. 200/2020, Blade Enterprises Ltd v. Societe General Bank - Cyprus Ltd, απόφαση ημερ. 20.11.2020, τα οποία παραθέτω κατωτέρω, στην οποία επιζητείτο, επίσης, η ακύρωση και/ή ο παραμερισμός Ειδοποίησης ως η επίδικη: «Περαιτέρω, και δυνάμει του εδαφίου 3 του πιο πάνω Άρθρου, εκείνο που ο ενυπόθηκος οφειλέτης μπορεί να προσβάλει δι' εφέσεως ενώπιον του επαρχιακού δικαστηρίου, είναι, εντός της τασσόμενης υπό του Νόμου προθεσμίας των 30 ημερών, την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης, και όχι αυτή καθ' αυτή την ειδοποίηση, επιδιώκοντας διάταγμα για την ακύρωση της. Δικαίωμα που διατηρούν και έχουν και άλλα επηρεαζόμενα πρόσωπα εκ της διάθεσης του προϊόντος της πώλησης, δυνάμει των πιο πάνω εδαφίων 2 και 3». Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, κρίνω ότι, στο βαθμό που με την παρούσα Αίτηση επιζητείται ο παραμερισμός και/ή η ακύρωση της επίδικης Ειδοποίησης, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αποδώσει τέτοια θεραπεία, με αποτέλεσμα και η αιτούμενη υπό στοιχείο (Α) θεραπεία, να είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Τέλος, για σκοπούς πληρότητας και μόνο, αναφέρω τα ακόλουθα. Παρά το ότι με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την παρούσα Αίτηση, η Αιτήτρια προβάλλει τη θέση ότι η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ δεν επιδόθηκε στον Κιτρομήλη (βλ. παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση), εντούτοις, με τις θεραπείες που επιζητούνται στο κυρίως σώμα της Αίτησης πουθενά δεν επιζητείται, ειδικώς, ο παραμερισμός της εν λόγω Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Πιο σημαντικά όμως, στην αγόρευση των συνηγόρων της, ο ισχυρισμός που προωθείται από πλευράς της Αιτήτριας είναι ότι η Καθ' ης η Αίτηση προχώρησε κανονικά με την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου και δη του άρθρου 44Γ
(2)[8] και, επομένως, ο οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί μη δέουσας επίδοσης της, φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί. Εν πάση όμως περιπτώσει, στη βάση του άρθρου 44Ι του Νόμου, το οποίο αναλύεται ανωτέρω, και το οποίο αποτελεί, επί της ουσίας, τη δικαιοδοτική βάση της παρούσας Αίτησης, διαδικασίες που προηγήθηκαν, δυνάμει των προνοιών του Μέρους VIA του Νόμου, δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στο πλαίσιο διαδικασίας ως η παρούσα. Επομένως, οποιαδήποτε τέτοια θέση προβάλλεται εκ μέρους της Αιτήτριας δεν έχει έρεισμα και απορρίπτεται. Κατάληξη Συνακόλουθα, για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η παρούσα Αίτηση - Έφεση απορρίπτεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα, δεν βρίσκω κανένα λόγο να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα που τα θέλει να ακολουθούν το αποτέλεσμα και, ως εκ τούτου, επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.)............. Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. σελ. 10 της τελικής αγόρευσης των συνηγόρων της Αιτήτριας. [2] Υπογράμμιση και τονισμός του Δικαστηρίου, καθώς και όσες ακολουθούν. [3] Με τις 30 ημέρες να λήγουν στις 19.2.
- [4] Στη βάση του άρθρου 44ΙΕ του Ν. 9/1965 ««ενδιαφερόμενο πρόσωπο» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης, όπως αυτό προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος». [5] Βλ. άρθρα 44Γ του Ν. 9/
- [6] Στη βάση του άρθρου 4ΙΕ του Ν. 9/1965 ««επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο». [7] Στην οποία με έχει παραπέμψει η ευπαίδευτη συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση. [8] Βλ. σελ. 8 της τελικής αγόρευσης των συνηγόρων της Αιτήτριας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο