ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΣΠΥΡΟΥ κ.α. ν. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LTD, Γεν. Αίτηση - Έφεση: 255/2024, 15/10/2024

(2)του Νόμου, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, κατά τον Τύπο «ΙΑ» (στο εξής «επίμαχη ειδοποίηση») την οποία επέδωσαν στους εφεσείοντες με ιδιωτική επίδοση, στις 4/9/2024. Με αυτή, τους ειδοποιούν ότι το ενυπόθηκο και εξασφαλιζόμενο με την επίδικη υποθήκη - προς όφελός τους - χρέος, έχει καταστεί πληρωτέο από τις 26/5/2022 και γι' αυτό προτίθενται να προχωρήσουν σε πώληση του επίδικου ακινήτου με τη διαδικασία πλειστηριασμού, όπως προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου, στις 15/11/2024 και ώρα 10:00 π.μ. Όλα τα παραπάνω γεγονότα αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών. Οι εφεσείοντες, μερικές μόλις μέρες αργότερα και συγκεκριμένα, στις 11/9/2024 καταχώρησαν την υπό κρίση έφεση, με την οποία, ουσιαστικά ζητούν διάταγμα παραμερισμού των επίμαχων ειδοποιήσεων. Η έφεση - η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της εφεσείουσας - αποτελείται από 2 λόγους. Εκείνο που υποβάλλεται με αυτούς, βασικά είναι ότι η επίμαχη ειδοποίηση δεν έχει επιδοθεί δεόντως. Οι εφεσίβλητοι καταχώρησαν ένσταση στην έφεση. Αποτελείται από 10 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβη ο υπάλληλός τους, Δημήτρης Χριστοφίδης. Η ακρόαση της έφεσης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να το επαναλάβω και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Επειδή η μη δέουσα επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ», δυνάμει του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου αποτελεί αναγνωρισμένο λόγο παραμερισμού της, το κρίσιμο ερώτημα που χρήζει απάντησης στην υπό κρίση έφεση είναι κατά πόσο η επίδοση της επίμαχης ειδοποίησης στους εφεσείοντες, με τον τρόπο που έχει γίνει, είναι ή όχι δέουσα. Το άρθρο 44ΙΕ του Νόμου προνοεί ότι: «Για σκοπούς του παρόντος Μέρους - .... «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης: ....» Από την παραπάνω διάταξη, ως θέμα ερμηνείας - για ό,τι μας ενδιαφέρει - προκύπτουν τα εξής: Η επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ», θα πρέπει σε κάθε περίπτωση (δηλαδή υποχρεωτικά, ως πρώτη επιλογή) να γίνεται με παράδοσή της με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας του προσώπου στο οποίο απευθύνεται. Σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό (δηλαδή, να γίνει επίδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή), τότε, η ειδοποίηση μπορεί να επιδοθεί με ιδιωτική επίδοση. Συναφώς με το θέμα, στην εντελώς πρόσφατη υπόθεση ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ v. ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΤΕΛΑ, Πολ. Έφ. Αρ. 159/2021, ημερ. 1/12/2023 επισημαίνονται τα εξής: «Στην προκειμένη περίπτωση ο σκοπός του Νομοθέτη είναι ξεκάθαρος. Θέλησε να ιεραρχήσει τον τρόπο επίδοσης, δίδοντας επιτακτικό προβάδισμα στη συστημένη επιστολή. Μόνον όταν η επίδοση με αυτόν τον τρόπο είναι ανέφικτη, διανοίγεται ο δρόμος εναλλακτικά για ιδιωτική επίδοση, συμφώνως των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, κατόπιν βεβαία σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου.» Στην υπό εξέταση περίπτωση - για να επαναλάβω - αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, ότι η επίμαχη ειδοποίηση (Τύπου «ΙΑ») επιδόθηκε στους εφεσείοντες με ιδιωτική επίδοση. Οι βασικές θέσεις και ισχυρισμοί των εφεσειόντων προς υποστήριξη της έφεσης - σύμφωνα με το περιεχόμενο της υποστηρικτικής της ένορκης δήλωσης - είναι οι εξής: Οι επίμαχες ειδοποιήσεις δεν είναι νομότυπες, καθότι επιδόθηκαν δια ιδιωτικής επίδοσης. Σύμφωνα με το Μέρος VIA του Νόμου σε συνάρτηση με το ερμηνευτικό άρθρο 44ΙΕ, η επίδοση τέτοια επιστολής επιτυγχάνεται ορθά με την αποστολή συστημένης επιστολής στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου τού προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. Οι εφεσείοντες παρέλαβαν την ίδια μέρα της επίδοσης των ειδοποιήσεων και αφού αυτές τους επιδόθηκαν, ειδοποίηση του ταχυδρομείου ώστε να λάβουν συστημένες τις επιστολές Τύπου «ΙΑ», για τις οποίες, ουδέποτε πριν είχαν λάβει οποιαδήποτε κοινοποίηση αποστολής τους ή ειδοποίηση προς το σκοπό παραλαβής τους. Οι επίδικες ειδοποιήσεις παραλήφθηκαν στις 4/9/2024, χωρίς να μεσολαβήσει καμιά καθυστέρηση εκ μέρους των εφεσειόντων στο ζήτημα της παραλαβής και ουδεμία άλλη, τελικώς ανέφικτη προσπάθεια αποστολής, τους νομότυπα, εκ των εφεσίβλητων, μέσω της ενδεδειγμένης διαδικασίας. Το νομοθετικό πλαίσιο έχει ιεραρχήσει τον τρόπο επίδοσης, δίδοντας προβάδισμα στη συστημένη επιστολή και η ιδιωτική επίδοση μπορεί να προωθηθεί ορθά και νομότυπα, όταν κριθεί ανέφικτη η επίδοσή της, μέσω συστημένης επιστολής. Ο δε πιστωτής, σε περίπτωση επίδοσης υποχρεούται να αποδείξει το ανέφικτο της επίδοσης, μέσω συστημένης επιστολής. Δεν συμφωνώ με τους εφεσείοντες ότι τίθεται θέμα μη δέουσας επίδοσης των επίμαχων ειδοποιήσεων, είτε ακόμη, ότι το ιστορικό επίδοσης των επίμαχων ειδοποιήσεων στους ίδιους έχει ως είναι η εκδοχή τους. Το τι έκαναν οι εφεσίβλητοι προκειμένου να τους τις επιδώσουν, απορρέει με απόλυτη ακρίβεια, τεκμηρίωση και πειστικότητα από τη γραπτή μαρτυρία που έχουν θέσει ενώπιόν μου οι ίδιοι (βλ. τα τεκμ. 2 μέχρι 5 στην ένορκη δήλωση του Δημήτρη Χριστοφίδη). Εν μέρει είναι παραδεκτό και από τους εφεσείοντες. Συγκεκριμένα, στις 19/8/2024 κατέθεσαν τις επίμαχες ειδοποιήσεις στο ταχυδρομείο για να επιδοθούν στους εφεσείοντες και σε δυο άλλα πρόσωπα, με συστημένη επιστολή. Σ' ό,τι αφορά τους εφεσείοντες, στη διεύθυνση κατοικίας τους στο Κολόσσι. Αυτό, μέχρι και τις 4/9/2024 δεν έγινε, επειδή οι εφεσείοντες παρέλειψαν να μεταβούν στο ταχυδρομείο για να τις παραλάβουν. Συνεπεία αυτού, οι εφεσίβλητοι, την ίδια μέρα, τους επέδωσαν την επίμαχη ειδοποίηση με ιδιωτική επίδοση. Την επομένη, 5/9/2024, οι εφεσείοντες, την παρέλαβαν και με συστημένη επιστολή. Επειδή οι ευπαίδευτοι δικηγόροι τους, στη γραπτή αγόρευσή τους ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει θετική μαρτυρία εκ μέρους των εφεσίβλητων ότι οι επιστολές τους, με τις οποίες, όπως είναι οι θέση τους, απέστειλαν τις επίμαχες ειδοποιήσεις στους ίδιους με συστημένο ταχυδρομείο αφορούσαν τις επίμαχες ειδοποιήσεις, ως επίσης, ότι μέσα από το περιεχόμενο του τεκμ. 5, το μόνο που προκύπτει είναι ότι ένα αγνώστου περιεχομένου αντικείμενο στάλθηκε στον τόπο διαμονής των εφεσειόντων, παρατηρώ τα εξής: Καταρχάς, η εφεσείουσα, στην ένορκη δήλωσή της που υποστηρίζει την υπό κρίση έφεση αναφέρει ότι την ίδια μέρα που οι εφεσείοντες παρέλαβαν τις επίμαχες ειδοποιήσεις με ιδιωτική επίδοση, τους επιδόθηκε και ειδοποίηση του ταχυδρομείου ώστε να τις λάβουν συστημένες. Απ' εκεί και πέρα, στο τεκμ. 2 (στην ένορκη δήλωση Χριστοφίδη) που είναι η απόδειξη κατάθεσης των επιστολών που περιείχαν τις επίμαχες ειδοποιήσεις για αποστολή τους στους εφεσείοντες, ταχυδρομικώς, ως συστημένων, στο πάνω μέρος δεξιά αναγράφεται ότι πρόκειται για επιστολές «ΙΑ - Δελτίο Α», ενώ στην τρίτη στήλη με τίτλο «ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ» αναγράφεται ένας ξεχωριστός αριθμός για κάθε μια από τις 4 επιστολές, κατ' αντιστοιχία των 4 προσώπων στα οποία απευθύνονται οι επιστολές, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται στην πρώτη στήλη. Τέλος, από το περιεχόμενο του τεκμ. 5, που είναι το ιστορικό διακίνησης των εν λόγω επιστολών από τη στιγμή που παραλήφθηκαν από το ταχυδρομείο, στις 19/8/2024 μέχρι και την παράδοσή τους προκύπτει ότι αυτές παραδόθηκαν στους εφεσείοντες, στις 5/9/2024. Και τούτο, επειδή, πολύ απλά, ο αριθμός ταχυδρομείου που αναγράφεται για κάθε μια από τις δυο επιστολές που αφορούν τους εφεσείοντες είναι ο ίδιος με αυτό που αναγράφεται και στο τεκμ. 2. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Ερμηνείας Νόμου (ΚΕΦ.1): «"επίδοση με ταχυδρομείο"- όταν Νόμος ή δημόσιο έγγραφο επιτρέπει ή απαιτεί όπως έγγραφο επιδοθεί ταχυδρομικώς, ανεξάρτητα αν χρησιμοποιείται η έκφραση επίδοση ή η έκφραση "δοθεί" ή "αποσταλεί" ή οποιαδήποτε άλλη έκφραση τότε, εκτός αν φαίνεται αντίθετη πρόθεση, η επίδοση θα λογίζεται ότι γίνεται με την κανονική αποστολή, προπληρωμή και ταχυδρόμηση επιστολής που περιέχει το έγγραφο και εκτός αν αποδεικνύεται το αντίθετο, ότι επιτεύχθηκε κατά το χρόνο κατά τον οποίο η επιστολή θα παραδινόταν με τη συνηθισμένη πορεία του ταχυδρομείου.» Περαιτέρω σύμφωνα με την Thedorou v. The Abbot of Kykko Monastery

(1965)1 CLR 9 υφίσταται τεκμήριο ότι αν αποδειχθεί ότι μια επιστολή έχει ταχυδρομηθεί και δεν έχει επιστραφεί από το ταχυδρομείο, αυτό συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη της παράδοσής της στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Αφ' ης στιγμής αποδειχθεί ότι μια επιστολή φέρει την ορθή διεύθυνση, ταχυδρομήθηκε και δεν επιστράφηκε, τεκμαίρεται ότι έφθασε στον προορισμό της. Στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφές, ότι οι εφεσίβλητοι, μολονότι είχαν δικαίωμα να επιδώσουν τις επίμαχες ειδοποιήσεις στους εφεσείοντες, μόνο με ιδιωτική επίδοση και τούτο, επειδή απέδειξαν το ανέφικτο της επίδοσής τους με συστημένη επιστολή, μέχρι και τις 4/9/2024, εντούτοις, τους τις επέδωσαν τόσο με ιδιωτική επίδοση όσο και - ως μη όφειλαν - με συστημένη επιστολή, την επομένη, 5/9/2024. Και, με δεδομένο ότι η επίδοση και με τους δυο τρόπους έγινε εντός περιόδου μεγαλύτερης των 45 ημερών από την καθορισμένη μέρα και ώρα πώλησης του επίδικου ακινήτου (βλ. το άρθρο 44Γ

(2)του Νόμου), η επίδοση των επίμαχων ειδοποιήσεων και στους δυο εφεσείοντες είναι καθ' όλα δέουσα. Το αντίθετο, θα συνέβαινε σε περίπτωση που οι εφεσίβλητοι επέδιδαν τις εν λόγω ειδοποιήσεις, μόνο με ιδιωτική επίδοση, χωρίς να είχαν αποδείξει το ανέφικτο της επίδοσής τους με συστημένη επιστολή [βλ. την ΠΑΝΤΕΛΑ και πάλιν (ανωτέρω)]. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Η αποτυχία των εφεσειόντων να αποδείξουν το μόνο λόγο έφεσης παραμερισμού των επίμαχων ειδοποιήσεων διαγράφει και την τύχη της έφεσης η οποία δεν μπορεί να πετύχει. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η έφεση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα δεν βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της έφεσης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εφεσίβλητων και σε βάρος των εφεσειόντων 1 και 2. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο