← Κύπρος

Jessica Ueffing ν. BRIVIO LIMITED, Αρ. Ρηματικής Αίτησης: 8/2024, 4/10/2024

Jessica Ueffing ν. BRIVIO LIMITED, Αρ. Ρηματικής Αίτησης: 8/2024, 4/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Πασιαρδή, Ε.Δ. Αρ. Ρηματικής Αίτησης: 8/2024 Μεταξύ: Jessica Ueffing, Αιτήτρια -και- BRIVIO LIMITED Καθ΄ ης η Αίτηση -και- ISX FINANCIAL EU PLC Mεσεγγυούχου Μονομερής αίτηση ημερομηνίας 11/09/2024 εκτέλεσης στα χέρια τρίτου Ημερομηνία: 04 Οκτωβρίου 2024 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Κ. Σπύρου για Παπαδόπουλος, Λυκούργος και Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ (ex - tempore)

  1. Με την παρούσα αίτηση ημερομηνίας 11/09/2024 η Αιτήτρια αιτήθηκε μονομερώς την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να απαγορεύεται και/ή διάθεση και/ή αποξένωση περιουσίας που διατηρεί η Καθ' ης η Αίτηση στην Μεσεγγυούχο (Αιτητικά Α και Β) μέχρι συγκεκριμένου ποσού και την έκδοση διαταγμάτων πληρωμής των εν λόγω ποσών από τον Μεσεγγυούχο στην Αιτήτρια, στηριζόμενος σε δικαστική απόφαση ημερομηνίας 31/10/2023 που εκδόθηκε από το Περιφερειακό Δικαστήριο της Βόννης στην Γερμανία, εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση κυπριακής εταιρείας. Για σκοπούς αναγνώρισης και εκτέλεσης της απόφασης εκδόθηκε σχετική βεβαίωση, σύμφωνα με το άρθρο 53 του Κανονισμού (ΕE) αρ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη Διεθνή Δικαιοδοσία, την Αναγνώριση και την Εκτέλεση Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις («Κανονισμός 1215/2012») επί του οποίου στηρίζεται εν μέρει η αίτηση. Η αίτηση επίσης στηρίζεται και επί των άρθρων 73-81 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6).
  2. Στο άρθρο 42 του Κανονισμού 1215/1012 καταγράφονται τα εξής σχετικά:
  3. Εάν ζητείται η εκτέλεση απόφασης που εκδόθηκε σε άλλο κράτος μέλος, η βεβαίωση που εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 53 επιδίδεται και κοινοποιείται στο πρόσωπο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση πριν από το πρώτο μέτρο της εκτέλεσης.
  4. Το Δικαστήριο επιλαμβανόμενο της Αίτησης, εξέφρασε τον προβληματισμό του προς τον συνήγορο της Αιτήτριας κατά πόσο είχε προηγηθεί επίδοση της βεβαίωσης που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 53 του Κανονισμού 1215/2012 πριν την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, ώστε να δύναται να λάβει μέτρα εκτέλεσης στηριζόμενος στην εν λόγω αλλοδαπή απόφαση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας ανέφερε ότι επιθυμούσε να προωθήσει μονομερώς την Αίτηση, παρά τον προβληματισμό του Δικαστηρίου και συνεπώς ζήτησε να αγορεύσει, πράγμα το οποίο έπραξε σε μεταγενέστερη ημερομηνία, προσκομίζοντας εκ των προτέρων τις γραπτές του αγορεύσεις, και αφού προηγουμένως, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, καταχώρησε και συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να μελετήσει τις αγορεύσεις του συνηγόρου και να μελετήσει το ζήτημα εκ των προτέρων και έλαβα υπόψη μου τα όσα σχετικά ανέπτυξε ο συνήγορος της Αιτήτριας ανέπτυξε και προφορικά ενώπιον μου κατά την ημερομηνία της ακρόασης της αίτησης. Σημειώνω εξ αρχής ότι δεν προσκομίσθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι προηγήθηκε επίδοση της βεβαίωσης ούτε και προωθήθηκε οποιαδήποτε επιχειρηματολογία επί του σημείου στις γραπτές αγορεύσεις της Αιτήτριας.
  5. Ο συνήγορος της Αιτήτριας επιχειρηματολόγησε ότι με δεδομένο ότι η διαδικασία της εκτέλεσης στα χέρια τρίτου αποτελείται από δύο στάδια (παρέπεμψε σχετικά σε Αγγλική και Κυπριακή νομολογία) τότε το Δικαστήριο θα πρέπει να αντιμετωπίσει το αίτημα στο παρόν στάδιο ως ασφαλιστικό μέτρο δυνάμει του άρθρου 42

(3)του Κανονισμού 1215/2012 και άρα κατ' επέκταση ως συντηρητικό διάταγμα, καθότι αποσκοπεί στην διαφύλαξη περιουσιακών στοιχείων. Συνεπώς, κατά τον ίδιο, μόνο όταν προχωρήσει η διαδικασία στο δεύτερο στάδιο μπορεί να λεχθεί ότι υπάρχει εκτέλεση της απόφασης ώστε να μπορεί να λεχθεί ότι προωθείται μέτρο εκτέλεσης. Ως εκ τούτου, κατ' ουσίαν εισηγήθηκε ότι η διαδικασία ενώπιον μου στο παρόν στάδιο δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης.
  1. Με κάθε σεβασμό αποκλίνω από τις θέσεις του συνηγόρου της Αιτήτριας όπως θα εξηγήσω στην συνέχεια. Σχετικά με το υπό εξέταση ζήτημα είναι και τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 32 του προοιμίου του Κανονισμού 1215/2012: «Για να ενημερωθεί το πρόσωπο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση απόφασης που έχει εκδοθεί σε άλλο κράτος μέλος, η βεβαίωση που θεσπίζεται βάσει του παρόντος κανονισμού, εάν χρειάζεται συνοδευόμενη από την απόφαση, επιδίδεται και κοινοποιείται σε αυτό το πρόσωπο σε εύλογο χρονικό διάστημα πριν το πρώτο μέτρο της εκτέλεσης. Στο πλαίσιο αυτό, ως πρώτο μέτρο εκτέλεσης λογίζεται το πρώτο μέτρο της εκτέλεσης μετά την επίδοση και κοινοποίηση».
  2. Δεν παραπέμφθηκα σε κάποια απόφαση όπου να ερμηνεύτηκε συγκεκριμένα, ο όρος «μέτρο εκτέλεσης». Εντούτοις, στην πρωτόδικη απόφαση Αναφορικά με τον αποβιώσαντα Oleg Bourlakov ν. Αναφορικά με την απόφαση αστικού δικαίου ημερομηνίας 11/10/2022 η οποία εκδόθηκε από το Riga Orphan's Court της Δημοκρατίας της Λετονίας, Αρ. Αίτησης 554/2022, 5/7/2023, από την οποία αντλώ εν μέρει καθοδήγηση, υιοθετήθηκε ο λόγος της απόφασης του Αγγλικού Εφετείου στην απόφαση Cyprus Popular Bank Public Co Ltd Under resolution pursuant to the provisions of the Resolution of Credit and Other Institutions Law 2013 N.17(I)/2013 (acting by its Special Administrator) v Andreas Vgenopoulos, a.o [2018] EWCA Civ 1, η οποία ερμήνευσε σε κάποιο βαθμό και στην έκταση που ήταν αναγκαία τον εν λόγω όρο παραπέμποντας σε Ευρωπαϊκή και Αγγλική Νομολογία, με αναφορά στο άρθρο 47 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (Κανονισμός 44/2001). Ειδικότερα, στην απόφαση Cyprus Popular Bank ανωτέρω λέχθηκαν τα εξής σχετικά: "
  3. Turning to the second question on the appeal, the starting point is that European law recognises that the question of what constitutes a "measure of enforcement" is a matter for the domestic law of the State where enforcement is sought, here English law. As the European Court of Justice put it in Capelloni v Pelkmans (Case 119/84) [1986] 1 CMLR 388 at [16]: "However, the Convention confines itself to governing the procedure for obtaining authorization for enforcement, and does not contain any provisions concerning enforcement properly so called, which, as stated in the judgment of 2 July 1985 (Case 148/84 Deutsche Genossenschaftsbank
(1985)ECR 1987), is subject to the national law of the court hearing the proceedings."
  1. This all suggests very strongly that "enforcement" of a judgment as a matter of English law entails the invocation of the process of the English Court. Nevertheless, it is not necessary to determine definitively whether other measures such as measures of self-help are thus excluded from "measures of enforcement" under English law because, in my judgment, the steps taken by the appellant in the present case were not on any view "measures of enforcement". (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου)
  2. Σε σχέση με την διαδικασία εκτέλεσης στα χέρια τρίτου επισημαίνω ότι οι Αγγλικές αποφάσεις στις οποίες παραπέμφθηκα και οι οποίες προβαίνουν σε ανάλυση της φύσης της διαδικασίας εκτέλεσης εις χείρας τρίτου, με το σκεπτικό των οποίων συμφωνώ, δεν προσθέτουν οτιδήποτε στο υπό εξέταση ζήτημα, ήτοι αν στο παρών στάδιο υπάρχει προσπάθεια λήψης μέτρου εκτέλεσης. Η ακολουθητέα διαδικασία, σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, είναι η καταχώρηση μονομερούς αίτησης (ex parte) για την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης (order nisi). Αφού ειδοποιηθεί ο μεσεγγυούχος και ο εξ' αποφάσεως χρεώστης, ακολουθεί δικαστική διαδικασία για την οριστικοποίηση του διατάγματος κατάσχεσης ή την έκδοση οιουδήποτε διατάγματος το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο (δέστε άρθρα 73-81 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου και την απόφαση ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ CYFIELD DEVELOPMENT PUBLIC LTD (ΟΙ ΑΙΤΗΤΕΣ) ΕΚ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ Ή/ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ MANDAMUS Ή/ΚΑΙ CERTIORARI, Πολιτική Αίτηση Αρ. 18/2021, 16/2/2021, ECLI:CY:AD:2021:D41)
  3. Προσθέτω ότι η διαδικασία εκτέλεσης εναντίον περιουσίας που βρίσκεται στα χέρια τρίτου νομοθετικά κατηγοριοποιείται και εντάσσεται στις διαδικασίες λήψης μέτρων εκτέλεσης (άρθρα 73-81 του Κεφ. 6) κάτι που ενέχει την δική του σημασία και είναι κάτι που άλλωστε αναγνωρίζει όλη η μέχρι σήμερα ισχύουσα νομολογία των Δικαστηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας (ενδεικτικά αναφέρομαι στις αποφάσεις ΜΑΡΚΟΥ ΚΟΥΖΑΛΗ (αποβιώσαντα, δια του διαχειριστή της περιουσίας του, Τζιοβάνη Κουζαλή) v. GORDIAN HOLDINGS LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε4/18, 28/9/2023, Solvochem France, Sarl v. Κυπριακής Εταιρείας Αποθήκευσης Πετρελαιοειδών Λτδ Πολ. Έφ. Ε9/2014 ημερ. 9/5/2019 και Κυριάκος και Νικόλας Τρικωμίτες Λτδ v. Τουμαζή κ.α.
(2013)1 Α.Α.Δ. 754).
  1. Περαιτέρω, στην πρωτόδικη απόφαση BETELGEUSE LTD ν. LUKSS TRADING LLC, ΓΕΝΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 290/2017, 13/7/2020 παρατίθενται εκτενή αποσπάσματα τα οποία υιοθετώ για σκοπούς της παρούσας σε σχέση με την φύση της διαδικασίας μεσεγγύησης: «Στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 17, σελίδα 325, παράγραφος 525 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με την κατάσχεση χρέους εις χείρας τρίτου τα οποία: «
  2. Nature of garnishee proceedings Garnishee proceedings are a process of enforcing a money judgment by the seizure or attachment of the debts due or accruing due to the judgment debtor which form part of his property available in execution. It is thus a species of execution upon debts, for which the ordinary methods of execution are inapplicable. By this process the court has power to order a third person to pay direct to the judgment creditor the debt due or accruing due from him to the judgment debtor, or as much of it as may be sufficient to satisfy the amount of the judgment and the costs of the garnishee proceedings. For this purpose the third person who is indebted to the judgment debtor is called the garnishee, the requisite proceedings are known as garnishee proceedings, and the order to attach the debt due or accruing due form the garnishee is called a garnishee order. [.] Στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 17, σελίδα 329, γίνεται ειδική αναφορά στη δυνατότητα κατάσχεσης τραπεζικού λογαριασμού. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: "
  3. Attachment of bank accounts. A current account with a bank has always been attachable notwithstanding the necessity for a demand before a customer can sue, as the service of the order nisi is treated as a demand on behalf of the customer (Joachimson v Swiss Bank Corporation [1921] 3 KB 110 at 121, 131 C.A.). Formerly, there was considerable difficulty in attaching a deposit account as the money in such an account does not normally become due to the customer until some specified notice is given, and banks frequently impose conditions which require a personal application or production of the deposit book before the money becomes repayable (see e.g. Bagley v Winsome and National Provincial Bank Ltd [1952] 2 QB 236). Now, however, a sum standing to the credit of a person in a deposit account in a bank is deemed, for the purposes of the High Court's jurisdiction to attach debts for the purpose of satisfying judgments or orders for the payment of money, to be a sum due or accruing due to that person, and is, subject to the rules of Court (i.e. RSC Ord. 49) attachable accordingly, notwithstanding that any of certain specified conditions has not been satisfied (Administration of Justice Act 1956, s.38
(1)). The specified conditions are
(1)a condition that notice is required before any money is withdrawn,
(2)a condition that a personal application must be made before any money is withdrawn,
(3)a condition that a deposit book must be produced before any money is withdrawn,
(4)a condition that a receipt for money deposited in the account must be produced before any money is withdrawn.". Επομένως, από το πιο πάνω απόσπασμα προκύπτει ότι, ένας τραπεζικός λογαριασμός, είτε είναι τρεχούμενος είτε είναι καταθετικός, νοουμένου ότι έχει πιστωτικό υπόλοιπο, είναι δυνατόν να διαταχθεί δικαστικά να κατασχεθεί, διότι το υπόλοιπο που περιέχει θεωρείται ποσό που οφείλεται ή που είναι πληρωτέο προς τον κάτοχο του λογαριασμού και, εφόσον επιδίδεται στην τράπεζα ένα garnishee order nisi για ικανοποίηση εξ αποφάσεως χρέους, αυτό το διάταγμα λογίζεται ωσάν να είναι απαίτηση του κατόχου του λογαριασμού για απόσυρση / ανάληψη του ποσού και πληρωμή του, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να τηρηθούν οι συνήθεις προϋποθέσεις προκειμένου η τράπεζα να δικαιούται να το πληρώσει, όπως για παράδειγμα το να παρουσιαστεί ειδική αίτηση ανάληψης των χρημάτων ή το να παρουσιαστεί το τραπεζικό βιβλιάριο από τον πελάτη ή το να δοθεί οποιαδήποτε άλλη απόδειξη για τα χρήματα που είχαν κατατεθεί σε εκείνο το λογαριασμό» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου)
  1. Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω αποσπάσματα αλλά και από τα όσα διαλαμβάνονται στα άρθρα 73 και 74 του Κεφ.6, η έκδοση ενός διατάγματος κατάσχεσης επιφέρει διαφοροποιήσεις και διαπλάθει νομικά δικαιώματα από την έκδοση του, ήτοι την δημιουργία ασφαλειών στα χέρια του μεσεγγυούχου για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή και που επιτρέπει στον εξ αποφάσεως πιστωτή, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης του μεσεγγυούχου, να προχωρήσει σε εκτέλεση εναντίον του.
  2. Περαιτέρω, διαβάζοντας τις πρόνοιες του Κανονισμού 1215/2012 στο σύνολο τους διαφαίνεται ότι, ένας εκ των σκοπών του, είναι η δημιουργία ενός ενιαίου πλαισίου όσον αφορά την εκτέλεση αλλοδαπών αποφάσεων μεταξύ των κρατών μελών που να επιτρέπει την γρήγορη εκτέλεση αλλοδαπών αποφάσεων, την ενίσχυση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των δικαστικών αρχών των κρατών μελών, αλλά ότι οι λεπτομέρειες των "μέτρων εκτέλεσης" θα ρυθμίζονται από το κράτος στο οποίο αποσκοπείται η εκτέλεση. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την προαναφερθείσα νομολογία (Cyprus Popular Bank ανωτέρω) και το περιεχόμενο των άρθρων 40-44 ο Κανονισμός 1215/2012 επιδιώκει να εξισορροπήσει τα δικαιώματα του εξ αποφάσεως πιστωτή και αυτά του εξ αποφάσεως οφειλέτη, αποτρέποντας την άμεση εκτέλεση πριν την επίδοση της βεβαίωσης εξου και η αναφορά στην παράγραφο 32 του προοιμίου του Κανονισμού 1215/2012 για ανάγκη ενημέρωσης του εξ αποφάσεως οφειλέτη διατηρώντας όμως την ευελιξία λήψης ασφαλιστικών μέτρων εκεί όπου δικαιολογείται. Προσθέτω εδώ ότι το δικαίωμα σε λήψη ενημέρωσης είναι άμεσα συνυφασμένο και με την προβλεψιμότητα και βεβαιότητα που πρέπει να διακατέχει το χρονικό σημείο από το οποίο επιτρέπεται η λήψη μέτρων εκτέλεσης, ώστε ο εκάστοτε εξ αποφάσεως χρεώστης να είναι σε θέση να αξιολογήσει τις επιλογές του είτε να προβεί σε εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους είτε να λάβει μέτρα που αποσκοπούν στο να επιτευχθεί η άρνηση εκτέλεσης της απόφασης στο συγκεκριμένο κράτος μέλος που επιδιώκεται η εκτέλεση, νοούμενο ότι πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις. Σχετικό είναι και τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 30 του Κανονισμού 1215/2012:
(30)Η άμεση εκτέλεση, στο κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η εκτέλεση, απόφασης που έχει εκδοθεί σε άλλο κράτος μέλος χωρίς κήρυξη της εκτελεστότητας δεν πρέπει να θέτει σε κίνδυνο τον σεβασμό των δικαιωμάτων της υπεράσπισης. Συνεπώς, το πρόσωπο κατά του οποίου επιδιώκεται η εκτέλεση θα πρέπει να μπορεί να υποβάλει αίτηση άρνησης της αναγνώρισης ή εκτέλεσης απόφασης εάν θεωρεί ότι συντρέχει λόγος άρνησης αναγνώρισης [.].
  1. Συγκεφαλαιώνοντας όλα τα πιο πάνω, το γεγονός ότι η διαδικασία εκτέλεσης στα χέρια τρίτου αποτελείται από δύο στάδια δεν συνεπάγει ότι είναι επιτρεπτός ο τεχνητός διαχωρισμός τους ώστε το πρώτο μέρος της διαδικασίας, να μπορεί πειστικά να λεχθεί ότι εμπίπτει στην έννοια του ασφαλιστικού μέτρου για σκοπούς του Κανονισμού 1215/2012 και μόνο το δεύτερο να θεωρηθεί ως μέτρο εκτέλεσης, σε μια διαδικασία της οποίας η νομική βάση είναι τα άρθρα 73-81 του Κεφ. 6 και ως τέτοια προωθήθηκε και είναι επί των εν λόγω άρθρων που αξιώθηκε η κατάσχεση της περιουσίας. Αν η Αιτήτρια επιθυμούσε να λάβει «ασφαλιστικά μέτρα» για διαφύλαξη της εν λόγω περιουσίας μέχρι την εκτέλεση της απόφασης υπάρχουν άλλες γνωστές στο νομικό μας σύστημα θεραπείες και νομοθετήματα που επιτρέπουν κάτι τέτοιο, αν και θέτουν τις δικές τους προϋποθέσεις, τα οποία μπορούν να ληφθούν πριν την επίδοση της βεβαίωσης.
  2. Υπό το φως των ανωτέρω, για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, χωρίς να προβαίνω σε εξαντλητικό καθορισμό του τι δύναται να συνιστά «μέτρο εκτέλεσης», αποφαίνομαι ότι εκεί που υπάρχει ανάμειξη του Δικαστηρίου και λαμβάνονται διαβήματα με σκοπό την υλοποίηση και εφαρμογή των όσων αποφασίζονται στην εκάστοτε απόφαση τότε αυτό συνιστά μέτρο εκτέλεσης. Συνεπώς, το γεγονός ότι η Αιτήτρια αποτάθηκε στο Δικαστήριο και με δεδομένο ότι η έκδοση διατάγματος κατάσχεσης/δέσμευσης περιουσίας αποτελεί το πρώτο και προαπαιτούμενο στάδιο για υλοποίηση της διαδικασίας της εκτέλεσης στα χέρια τρίτου, αποφαίνομαι ότι η προώθησε της παρούσας αποτελεί μέτρο εκτέλεσης, κάτι που όπως έχω ήδη αναφέρει δεν είναι επιτρεπτό πριν την επίδοση της βεβαίωσης στον εξ αποφάσεως οφειλέτη. Ούτε και αποτελεί ικανοποιητική απάντηση το γεγονός ότι θα κληθούν ο Μεσεγγυούχος και ο Καθ' ου η Αίτηση να τοποθετηθούν επί της οριστικοποίησης ή όχι του διατάγματος κατάσχεσης/δέσμευσης, όπως εισηγήθηκε ο συνήγορος της Αιτήτριας, αν δεν υπήρχε εξ αρχής η δυνατότητα για έκδοση του εν λόγω διατάγματος, στην απουσία μαρτυρίας περί επίδοσης της βεβαίωσης στον εξ αποφάσεως χρεώστη, κάτι για το οποίο δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση. Τα ως άνω κατά την κρίση μου δεν επιτρέπουν αντίθετη κατάληξη από το ότι η προώθηση της παρούσας αίτησης ακόμη και από το μονομερές αυτό στάδιο αναμφίβολα εμπίπτει στον ορισμό της λήψης μέτρου εκτέλεσης.
  3. Καταληκτικά, αναφέρω ότι τυχόν έγκριση της παρούσας θα συνιστά μια ανεπίτρεπτη εκτροπή και παραβίαση των ελάχιστων δικαιωμάτων τα οποία ο ευρωπαίος νομοθέτης επέλεξε να προσδώσει στον εξ αποφάσεως χρεώστη και συνεπώς για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) ............. Κ. Πασιαρδής, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.