Εύρος Τσίσσιος ν. Λάκης Χριστοφίδης, Αρ. Αγωγής: 184/2024, 30/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 184/2024 (i-justice) Μεταξύ: Εύρος Τσίσσιος Ενάγοντα και Λάκης Χριστοφίδης Εναγόμενου - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 15.04.2024 30.10.2024 Εμφανίσεις Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κα Δ. Νικολάου για Λυσάνδρου, Φλώρου ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση: κ. Σ. Πούγιουρος για Σώζος Α. Πούγιουρος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Με έντυπο απαίτησης που καταχωρήθηκε δυνάμει του Μέρους 7, ο Ενάγων (στο εξής «Αιτητής») αξιώνει, μεταξύ άλλων, την έκδοση διατάγματος εναντίον του Εναγόμενου (στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση») το οποίο να διατάσσει τον τελευταίο όπως παραδώσει στον Αιτητή ελεύθερη και κενή κατοχή του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/[ ], Φ/Σχ. --/2-204-342, Τμήμα 10, Τεμάχιο [ ], τοποθεσία Σκουρουπαθκιές, επί της οδού [ ] αρ. 6, Άγιος Αθανάσιος, Λεμεσός (στο εξής «το ακίνητο»). Το έντυπο απαίτησης επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος στις 08.04.2024 καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης. Με την υπό κρίση αίτηση, ο Αιτητής ζητά την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. Προς υποστήριξη της επίδικης αίτησης καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση του Αιτητή στην οποία αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του όλου μεριδίου του ακινήτου το οποίο απέκτησε στις 31.08.2023 κατόπιν αγοράς του από την Κ.Ε.ΔΙ.ΠΕ.Σ. Προτού το ακίνητο περιέλθει στην ιδιοκτησία της Κ.Ε.ΔΙ.ΠΕ.Σ, ιδιοκτήτης αυτού ήταν ο Καθ' ου η Αίτηση. Περί τον Δεκέμβριο του 2023, ενώ ο Αιτητής απουσίαζε στο εξωτερικό, ο Καθ' ου η Αίτηση παράνομα και χωρίς τη συγκατάθεσή του εγκαταστάθηκε και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να διαμένει στην κατοικία η οποία ευρίσκεται εντός του ακινήτου. Ενόψει των ανωτέρω προχώρησε σε αποσύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος και της υδατοπρομήθειας. Ωστόσο, ο Καθ' ου η αίτηση πέτυχε την επανασύνδεση της οικίας με ρεύμα, όχι όμως με νερό. Η απουσία υδατοπρομήθειας προκάλεσε την καταστροφή της πισίνας της κατοικίας και σωρεία άλλων προβλημάτων και ζημιών. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του Αιτητή στον Καθ' ου η Αίτηση για παράδοση της ελεύθερης και κενής κατοχής του ακινήτου, ο τελευταίος αρνείται να το πράξει και εξακολουθεί να κατέχει παράνομα το ακίνητο. Ο Αιτητής, μεταφέροντας νομική συμβουλή των συνηγόρων του, δηλώνει ότι δεν υπάρχει ουσιώδες ζήτημα προς αμφισβήτηση και κατ' επέκταση προς εκδίκαση, καθώς η απαίτησή του είναι ξεκάθαρη και στηρίζεται στην παράνομη επέμβαση που διαπράττει ο Καθ' ου η Αίτηση επί του ακινήτου. Ταυτόχρονα, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν μπορεί να αμφισβητήσει οποιαδήποτε πραγματικά ή νομικά ζητήματα με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να παρουσιάσει καλόπιστη υπεράσπιση. Καταληκτικά, ισχυρίζεται ότι δικαιούται στην έκδοση συνοπτικής απόφασης και δεν απαιτείται η διεξαγωγή κανονικής δίκης. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ένσταση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ιδίου. Σε αυτήν ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ουδέποτε εγκατέλειψε, έστω και προσωρινά, την κατοικία η οποία βρίσκεται εντός του ακινήτου. Μάλιστα, ο κοινοτάρχης της περιοχής εξέδωσε στις 06.12.2023 σχετική βεβαίωση. Αργότερα, ωστόσο, ο ίδιος κοινοτάρχης με άλλη βεβαίωση που έδωσε προς τον Αιτητή, υποστήριξε ότι ουδέποτε διέμενε στην κατοικία. Όπως του ανέφερε ο κοινοτάρχης εξέδωσε τη βεβαίωση προς τον Αιτητή, διότι ο τελευταίος είχε μεταβεί με συνοδεία αστυνομικού και το γεγονός αυτό του προκάλεσε φόβο. Η κατοικία οικοδομήθηκε από τον ίδιο και τη σύζυγό του με την οποία είναι εξ ημισείας συνιδιοκτήτες της. Πέραν του ιδίου και της συζύγου του, στην κατοικία διαμένει και η θυγατέρα του Καθ' ου η Αίτηση. Ο Αιτητής, κατά τον χρόνο σύναψης του αγοραπωλητηρίου εγγράφου του ακινήτου, γνώριζε ότι στην κατοικία η οποία βρίσκεται εντός αυτού διαμένουν άλλα πρόσωπα. Ουδέποτε απέκτησε κατοχή της κατοικίας ο Αιτητής, καθώς αυτή κατεχόταν αδιαλείπτως από τον Καθ' ου η Αίτηση και την οικογένειά του. Υπάρχει επιτακτικός λόγος για τον οποίο θα πρέπει η παρούσα απαίτηση να προχωρήσει σε δίκη, καθώς δεν έχουν συμπεριληφθεί όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι, δεν στοιχειοθετείται το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης και υπάρχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης. Ως εκ των ανωτέρω ο Καθ' ου η Αίτηση ζητεί την απόρριψη της επίδικης αίτησης. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις αγορεύσεις τους προέβαλαν την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους. Τόσο η αίτηση και η ένσταση με τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, όσο και οι αγορεύσεις των συνηγόρων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους. Νομική πτυχή Η επίδικη αίτηση στηρίζεται στο Μέρος 24 των Κ.Π.Δ. Ειδικότερα, το Μέρος 24.2 διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «24.2. Λόγοι έκδοσης συνοπτικής απόφασης
(1)Το δικαστήριο δύναται να εκδώσει συνοπτική απόφαση εναντίον ενάγοντα ή εναγόμενου επί του συνόλου απαίτησης ή επί συγκεκριμένου ζητήματος αν: (α) κρίνει ότι: (
- i)ο ενάγων δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας επί της απαίτησης ή του ζητήματος· ή (
- ii)ο εναγόμενος δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης της απαίτησης ή του ζητήματος· και (β) δεν υπάρχει κανένας άλλος επιτακτικός λόγος για τον οποίο η υπόθεση ή το ζήτημα πρέπει να αποφασιστεί σε δίκη.» Περαιτέρω, το Μέρος 24.3
(1)προνοεί, ότι Ενάγων δεν μπορεί να αιτηθεί την έκδοση συνοπτικής απόφασης πριν την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης, εκτός εάν δοθεί σχετική άδεια από το Δικαστήριο. Το Μέρος 24 των Κ.Π.Δ. είναι αντίστοιχο με το Part 24 των Αγγλικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο σύγγραμμα Civil Procedure, Vol.1, έκδοσης 2018, σελ. 766, αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει συνοπτική απόφαση νοουμένου ότι ικανοποιούνται δύο προϋποθέσεις: «Rule 24.2 states that summary judgment may be granted "on the whole of a claim or a particular issue in it" if two circumstances are satisfied: first, if the court considers that the party has no real prospect of (as the case may be) succeeding or successfully defending on "the claim or issue", and secondly, there is no other compelling reason why the "case or issue" should be disposed of at a trial (see r.24.2(b)).» Συμπεράσματα Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του Μέρους 24.2 των Κ.Π.Δ., το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή ο οποίος θα πρέπει να αποδείξει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης και ότι δεν υπάρχει άλλος επιτακτικός λόγος για τη διεξαγωγή δίκης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής στηρίζει την θέση του περί απουσίας πραγματικής προοπτικής επιτυχούς υπεράσπισης στον ισχυρισμό ότι ο Καθ' ου η αίτηση επεμβαίνει παράνομα στο ακίνητο χωρίς την άδεια και συγκατάθεσή του. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι προκαλείται ζημιά στην περιουσία του, καθώς έχει καταστραφεί η πισίνα της κατοικίας, λόγω της μη παροχής νερού. Προς επίρρωση των ισχυρισμών του παρουσίασε, μεταξύ άλλων, ως Τεκμήρια 1 και 9 αντίστοιχα, τον τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου επ' ονόματί του και την επιστολή απαίτησης προς τον Καθ' ου η αίτηση μαζί με την ένορκη δήλωση επίδοσής της. Σημειώνω, ότι ο Καθ' ου η αίτηση στη μαρτυρία του παραδέχεται ότι διαμένει στην υπό αναφορά κατοικία, καθώς και ότι ο Αιτητής αγόρασε το ακίνητο (βλ. παραγράφους 12 - 14, 16 και 18 - 19 της ένορκης δήλωσής του). Επίσης, παραδέχεται ότι δεν τροφοδοτείται με νερό η κατοικία (βλ. παραγράφους 13 και 14 της ένορκης δήλωσή του και Τεκμήριο 6 της ένστασης). Θεωρώ, ότι ο Αιτητής προσκόμισε ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη της αίτησής του. Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο τελευταίος είναι ιδιοκτήτης του ακινήτου εντός του οποίου βρίσκεται η κατοικία, καθώς και ότι ο Καθ' ου η αίτηση διαμένει στην εν λόγω κατοικία. Περαιτέρω, δεν αμφισβητείται το γεγονός, ότι δεν παρέχεται νερό από το Σ.Υ.Λ στην κατοικία, ούτε και έχει αμφισβητηθεί η πρόκληση ζημιάς εξ αυτού του γεγονότος στην πισίνα. Ταυτόχρονα δεν αμφισβητείται, ότι ο Αιτητής ζήτησε από τον Καθ' ου η αίτηση την παράδοση του ακινήτου, με τον τελευταίο να αρνείται να το εγκαταλείψει. Ως εκ των ανωτέρω, το αποδεικτικό βάρος απόδειξης πραγματικής προοπτικής επιτυχούς υπεράσπισης βρίσκεται στους ώμους του Καθ' ου η αίτηση. Στο σύγγραμμα Civil Practice (ανωτέρω), σελ. 769, υπό τον τίτλο «Burdens of proof» αναφέρεται, ότι εφόσον ο αιτητής προσκομίσει ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη της αίτησής του, τότε ο καθ' ου η αίτηση φέρει το αποδεικτικό βάρος να αποδείξει ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης ή ότι συντρέχει άλλος επιτακτικός λόγος για διεξαγωγή της δίκης. Η ένσταση στηρίζεται σε τρείς πυλώνες. Πρώτον, ότι δεν στοιχειοθετείται το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, διότι ο Αιτητής ουδέποτε απέκτησε κατοχή του ακινήτου. Δεύτερον, ότι δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι και τρίτον, ο Αιτητής δεν διαβεβαιώνει στην ένορκη δήλωσή του ότι δεν γνωρίζει λόγο για τον οποίο η απαίτηση θα πρέπει να εκδικασθεί. Θα ξεκινήσω από το τελευταίο ζήτημα, το οποίο είναι διαδικαστικό σε αντιδιαστολή με τα υπόλοιπα δύο τα οποία άπτονται της ουσίας της προβαλλόμενης υπεράσπισης. Η προαναφερόμενη εισήγηση στηρίζεται προφανώς στις πρόνοιες του Μέρους 24.4
(2)(β) των Κ.Π.Δ. Η εν λόγω διάταξη, ως είναι διατυπωμένη, δεν καθιστά επιτακτική την αυτούσια χρησιμοποίηση της συγκεκριμένης έκφρασης που περιλαμβάνεται σε αυτήν, στη μαρτυρία που προσκομίζεται προς υποστήριξη της αίτησης. Αρκεί, κατά την άποψή μου, να αποτυπώνεται στη μαρτυρία η πίστη του αιτητή ότι δεν υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί την εκδίκαση της απαίτησης. Στην προκείμενη περίπτωση στις παραγράφους 21 και 22 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή περιλαμβάνονται σαφείς και ξεκάθαρες αναφορές ως προς το ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν μπορεί βάσιμα να αμφισβητήσει τα πραγματικά ή νομικά ζητήματα που αφορούν την παράνομη επέμβαση επί του ακινήτου, καθώς και ότι δεν απαιτείται η διεξαγωγή κανονικής δίκης. Οι πιο πάνω αναφορές ικανοποιούν, κατά την κρίση μου, τις απαιτήσεις του Μέρους 24.4
(2)(β). Προχωρώ, επομένως, στην εξέταση των ουσιαστικών πτυχών της προβαλλόμενης υπεράσπισης. Το αδίκημα της παράνομης επέμβασης προβλέπεται στο άρθρο 43 του Κεφ.148. Πρόκειται για αδίκημα που στρέφεται εναντίον της κατοχής ακινήτων και σκοπός του είναι η προστασία τέτοιας κατοχής (σύγγραμμα Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις, Τόμος 1, σελ.130 των κ.κ. Αρτέμη και Ερωτοκρίτου). Στο ίδιο σύγγραμμα καταγράφονται οι διάφοροι τρόποι με τους οποίους μπορεί να διαπραχθεί το εν λόγω αδίκημα και συγκεκριμένα μνημονεύονται η παράνομη είσοδος, η παράνομη πρόκληση ζημιάς και η παράνομη παρέμβαση (βλ. και Παπαχριστοφόρου ν. Καπνίση κ.α.
(2005)1Α Α.Α.Δ 244). Επίσης, σημειώνεται ότι το αδίκημα είναι αγώγιμο per se και δεν χρειάζεται η απόδειξη ζημιάς. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ο Καθ' ου η αίτηση προς υποστήριξη του πρώτου πυλώνα της ένστασής του επικαλείται το ότι ο Αιτητής ουδέποτε απέκτησε κατοχή του ακινήτου, καθώς και ότι ο ίδιος δεν εγκατέλειψε την κατοικία. Είναι γεγονός, ότι ο Αιτητής, ούτε στην Έκθεση Απαίτησης, αλλά ούτε και στην υπό κρίση αίτηση υποστηρίζει ότι απέκτησε την κατοχή του ακινήτου. Περιορίζεται στον ισχυρισμό, ότι κατέστη ιδιοκτήτης του ακινήτου. Αυτό το δεδομένο, για τους λόγους που θα αναφέρω πιο κάτω, δεν προσδίδει προοπτική πραγματικής επιτυχίας στην προβαλλόμενη υπεράσπιση. Η νομολογία έχει αναγνωρίσει τη δυνατότητα του κυρίου ακίνητης ιδιοκτησίας να εγείρει αγωγή στη βάση του άρθρου 43 του Κεφ. 148, έστω κι αν δεν διατηρεί κατοχή, στις περιπτώσεις όπου προκαλείται ζημιά στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα (Λάμπρου κ.α. ν. Κεφάλα κ.α.
(2000)1 Α.Α.Δ. 1516). Στην προκείμενη περίπτωση δεν αμφισβητήθηκε, αφενός ότι δεν παρέχεται νερό στην κατοικία με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημιά στην πισίνα της κατοικίας και αφετέρου, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση, παρά τις σχετικές οχλήσεις του Αιτητή, δεν παραδίδει την κατοχή του ακινήτου εξακολουθώντας να διαμένει στην κατοικία. Τα πιο πάνω αδιαμφισβήτητα δεδομένα αποκαλύπτουν τόσο την πρόκληση ζημιάς στην περιουσία του Αιτητή, όσο και τον μόνιμο χαρακτήρα της επέμβασης του Καθ' ου η αίτηση ο οποίος αρνείται να εγκαταλείψει την κατοικία. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση προς υποστήριξη του επιχειρήματος περί μη στοιχειοθέτησης του αδικήματος της παράνομης επέμβασης, επικαλέστηκε την υπόθεση, Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Σταύρου κ.α. ν. Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Αβδελλερού
(2014)1 Α.Α.Δ. 319. Με κάθε σεβασμό προς την εισήγηση του συνηγόρου θεωρώ ότι τα γεγονότα της προαναφερόμενης απόφασης διακρίνονται από αυτά της παρούσας. Στην πιο πάνω υπόθεση οι Εφεσείοντες - Εναγόμενοι υποστήριξαν ότι δικαιωματικά βρίσκονταν εντός της Μονής, προτού παρανόμως τους στερηθεί η πρόσβαση σε αυτή. Ενόψει των εν λόγω ισχυρισμών, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο λανθασμένα θεώρησε ότι το ζήτημα της κατοχής τελείωσε με την απόδειξη της ιδιοκτησίας. Υπό τις περιστάσεις όφειλε να προβεί σε σαφή ευρήματα ως προς την κατοχή της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας κατά τον ουσιώδη χρόνο. Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα της απόφασης (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρίσκει ότι ο πρώτος εναγόμενος-εφεσείων δεν είχε δικαίωμα διαχείρισης ή επίβλεψης της Μονής, κατά τον ουσιώδη χρόνο, και επομένως δεν είχε ούτε και κατοχή, και βρίσκει ότι η Μοναχή Μαρκέλλα ουδέποτε παραιτήθηκε ή παύθηκε από Ηγούμενη της Μονής. Όμως αποφεύγει να προβεί σε ευρήματα αναφορικά με το εάν η Μοναχή Μαρκέλλα είχε νόμιμη κατοχή της Μονής κατά τον ουσιώδη χρόνο και αν οι εναγόμενες 2-10, ή τουλάχιστον κάποιες απ' αυτές, είχαν δικαίωμα να διαμένουν στη Μονή. Η μαρτυρία της Μοναχής Μαρκέλλας για το ζήτημα αυτό δεν ήταν σαφής. Υπό τις προαναφερόμενες περιστάσεις θεωρούμε ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε ότι, με την απόδειξη της ιδιοκτησίας των προαναφερόμενων ακινήτων από τη Μονή, το ζήτημα της κατοχής είχε τελειώσει, δηλαδή ότι τεκμαίρετο ότι νόμιμη κατοχή των δύο υποστατικών, κατά τον ουσιώδη χρόνο, είχε η Μονή «δια της Ηγουμένης αυτής Μαρκέλλας Μοναχής». Το θέμα αυτό ήταν έντονα αμφισβητούμενο και το πρωτόδικο δικαστήριο δεν προέβη σε εύρημα αναφορικά με το τόσο ουσιώδες και ζωτικό αυτό θέμα. » Είναι, επομένως, εμφανές, ότι η προαναφερόμενη υπόθεση αποφασίστηκε στη βάση των δικών της ιδιαίτερων περιστάσεων. Περιορίζομαι να αναφέρω, ότι στην προκείμενη περίπτωση ο Αιτητής δεν υποστήριξε ότι είναι κάτοχος του ακινήτου. Αυτό που υποστήριξε είναι ότι προκαλείται ζημιά στην ιδιοκτησία του και ότι ο Καθ' ου η αίτηση, παρά τις οχλήσεις του, αρνείται να του παραδώσει ελεύθερη κατοχή της κατοικίας και κατ' επέκταση του ακινήτου. Επανέρχομαι στην προβαλλόμενη υπεράσπιση. Παρατηρώ, ότι σε αυτή δεν εγείρονται ισχυρισμοί που μπορούν να προσδώσουν νομιμότητα στην κατοχή της κατοικίας και κατ' επέκταση του ακινήτου. Οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η αίτηση, ότι ο ίδιος με τη σύζυγό του ανήγειραν την κατοικία, καθώς και ότι ουδέποτε εγκατέλειψαν την κατοχή της, δεν αναιρούν το παράνομο της επέμβασης, ούτε και συνιστούν αναγνωρισμένη από τον νόμο υπεράσπιση (βλ. και άρθρο 43
(2)του Κεφ.148). Δεν τέθηκε, για παράδειγμα, μαρτυρία που να υποστηρίζει, ότι ο Καθ' ου η αίτηση ως προηγούμενος ιδιοκτήτης του ακινήτου διατηρεί εκ του νόμου ή λόγω τοπικού εθίμου δικαίωμα να παραμένει στην κατοχή της οικίας κατ' αποκλεισμό του νέου ιδιοκτήτη. Ούτε και το γεγονός, ότι ο Αιτητής κατά τον χρόνο αγοράς του ακινήτου γνώριζε ότι η κατοικία κατέχεται από τρίτα πρόσωπα (Τεκμήριο 2 της αίτησης) δίδει δικαίωμα στον Καθ' ου η αίτηση να παραμένει νόμιμα εντός της οικίας. Δεν υπήρξε επί τούτου ισχυρισμός περί συμφωνίας μεταξύ Κ.Ε.ΔΙ.ΠΕ.Σ (προηγούμενη ιδιοκτήτρια του ακινήτου) και Καθ' ου η αίτηση για να παραμείνει ο τελευταίος στην κατοχή της κατοικίας, η οποία να δεσμεύει και τους μελλοντικούς ιδιοκτήτες. Αντιθέτως, η παράγραφο Ζ του προοιμίου, καθώς και οι παράγραφοι 7.2 και 7.3 του Τεκμηρίου 2 της αίτησης καταμαρτυρούν, ότι εναντίον του Καθ' ου η αίτηση καταχωρήθηκε αγωγή από την Κ.Ε.ΔΙ.ΠΕ.Σ στο πλαίσιο της οποίας, μάλιστα, εκδόθηκε στις 22.06.2023 απόφαση με την οποία διατάττεται ο τελευταίος όπως παραδώσει την κατοχή του ακινήτου. Ο δεύτερος, τώρα, πυλώνας της ένστασης αφορά τη μη συμπερίληψη όλων των αναγκαίων διαδίκων. Ούτε και αυτό το ζήτημα μπορεί, κατά την κρίση μου, να αποτελέσει υπεράσπιση σε αγωγή βασιζόμενη στο άρθρο 43 του Κεφ.
- Το κατά πόσο επεμβαίνουν επί του ακινήτου και άλλα πρόσωπα, πέραν του Καθ' ου η Αίτηση, δεν αναιρεί τον παράνομο χαρακτήρα της επέμβασης που διαπράττεται από τον ίδιο. Η συνολική, επομένως, αποτίμηση όλων των πιο πάνω καταδεικνύει, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης και δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για να οδηγηθεί η απαίτηση σε δίκη. Στην αγγλική υπόθεση Swain v Hillman and another [2001] 1 All ER 91, επεξηγήθηκε η έννοια της πραγματικής προοπτικής επιτυχίας ως εξής: «The words 'no real prospect of succeeding' do not need any amplification, they speak for themselves. The word 'real' distinguishes fanciful prospects of success or, as Mr Bidder QC submits, they direct the court to the need to see whether there is a 'realistic' as opposed to a 'fanciful' prospect of success. » Εν κατακλείδι, σημειώνω ότι, σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, όπου το Δικαστήριο είναι σε θέση να διαμορφώσει άποψη χωρίς να απαιτείται περαιτέρω διευκρίνηση στο στάδιο της δίκης, η έκδοση συνοπτικής απόφασης επιβάλλεται και από τον πρωταρχικό σκοπό του Μέρος 1.2 των Κ.Π.Δ. Στη Swain v Hillman and another (ανωτέρω), τονίστηκαν σχετικά τα ακόλουθα από τον Λόρδο Woolf MR: «It is important that a judge in appropriate cases should make use of the powers contained in Pt
- In doing so he or she gives effect to the overriding objectives contained in Pt
- It saves expense; it achieves expedition; it avoids the court's resources being used up on cases where this serves no purpose, and I would add, generally, that it is in the interests of justice. If a claimant has a case which is bound to fail, then it is in the claimant's interest to know as soon as possible that that is the position. Likewise, if a claim is bound to succeed, a claimant should know that as soon as possible.» Κατάληξη Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του αιτητή και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση ως οι παραγράφοι (α) - (γ) του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης, με τη διαφοροποίηση ότι ο χρόνος παράδοσης του ακινήτου που προνοείται στην παράγραφο (γ) επεκτείνεται σε 60 ημέρες. Οι παράγραφοι (δ) και (ε) του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης, ενόψει της απόσυρσης τους μέσω της αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή, απορρίπτονται. Επίσης, απορρίπτεται η παράγραφος (στ) του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση. Θα προχωρήσω σε συνοπτικό υπολογισμό των εξόδων στη βάση του Μέρους 39.7 των Κ.Π.Δ. Σημειώνω, ότι οι συνήγοροι, κατά παράβαση του Μέρους 39.9
(1)των Κ.Π.Δ., δεν συμμορφώθηκαν με το καθήκον τους για υποβοήθηση του Δικαστηρίου στον συνοπτικό υπολογισμό των εξόδων. Ως εκ των ανωτέρω, τα έξοδα έχουν υπολογιστεί συνοπτικά στο ποσό των €4.609 πλέον Φ.Π.Α, εάν υπάρχει, πλέον €676,42 πραγματικά έξοδα, τα οποία θα καταβάλει ο Καθ' ου η αίτηση στον Αιτητή μειωμένα, όμως, κατά 10% ενόψει της μη συμμόρφωσης του Αιτητή με το Μέρος 39.9
(1)των Κ.Π.Δ. (βλ. Μέρος 39.9
(2)των Κ.Π.Δ.). (Υπ.) ............... Μ. Αγιομαμίτης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο