Αυγούστα Στυλιανού ν. Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2736/15, 29/11/2024

(3)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, συνοδεύεται δε από ένορκο δήλωση δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της Αιτήτριας. Με Ειδοποίηση ένστασης στην οποία εκτίθενται δέκα λόγοι ένστασης η Εναγόμενη 1/Καθ' ης η αίτηση ενίσταται μόνο στην έκδοση διατάγματος υπό παράγραφο Α

(6)της υπό κρίση αίτησης. Η Ειδοποίηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση υπαλλήλου της Καθ' ης η αίτηση ο οποίος είναι κατάλληλα εξουσιοδοτημένος από την Καθ' ης η αίτηση να προβεί εκ μέρους και για λογαριασμό της στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Με τον ένατο λόγο ένστασης προβάλλεται η θέση ότι η υπό κρίση αίτηση «δεν παραθέτει πλήρως τη νομική της βάση και/ή η νομική βάση της είναι ανεπαρκής και/ή ελλιπής και/ή λανθασμένη». Ο θεσμός 1 της νέας/τροποποιημένης Διαταγής 25 των παλαιών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας αποτελείται από τρεις υποπαραγράφους, ήτοι την υποπαράγραφο

(1), την υποπαράγραφο

(2)και την υποπαράγραφο

(3). Η αρχική Διαταγή 25 αποτελείται από 6 παραγράφους οι οποίες δεν έχουν υποπαραγράφους. Στην παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση αναφέρεται ότι η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στην τροποποιημένη Διαταγή 25 των παλαιών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας αφού η νομική της βάση είναι η «Δ.25, Θ:1

(3)» των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Λανθασμένα, όμως, αφού το θέμα διέπει η παλαιά Διαταγή 25 των παλαιών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και όχι η νέα. Η νομική βάση της υπό κρίση αίτησης - Δ.25, Θ:1

(3)- πράγματι παραπέμπει στον θεσμό 1 της νέας Διαταγής 25 των παλαιών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και τις τρεις υποπαραγράφους του. Την υπό κρίση αίτηση διέπει, όμως, η παλαιά Διαταγή 25 των παλαιών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας αφού η αγωγή καταχωρήθηκε εντός του 2015 και η κλίμακά της υπερβαίνει τα Ευρώ 10.000,00 σεντ. Υπό το φως των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη Διαταγή και, επομένως, η νομική της βάση είναι λανθασμένη. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο τον θεσμό 1 της Διάταξης 48 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας: «Every application to the Registrar shall be in writing stating the nature of the request made and referring to the specific section of the Law or to the specific Rule of Court upon which it is founded. If the application relies on any facts which do not appear in the Court books or records, it shall be supported by affidavit». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Κάθε αίτηση προς τον Πρωτοκολλητή θα είναι γραπτή και θα εκθέτει την φύση της παράκλησης που ζητείται και θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στον συγκεκριμένο θεσμό επί του οποίου βασίζεται. Αν η αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα που δεν φαίνονται από τον φάκελο του Δικαστηρίου ή τα πρακτικά πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση». Στην υπόθεση Μάριος Μαχλουζαρίδης ν. Χρίστου Ιωαννίδη και Άλλων

(1990)1 ΑΑΔ 965 λέχθηκαν τα ακόλουθα στην σελίδα 970: «Στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Kouppa and Another v. Vassiliades* αποφασίστηκε ότι σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 θ.1 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου στην υπόθεση Kouppa συνοψίζεται στο πιο κάτω απόσπασμα: "The specification of the rules relied upon in interlocutory proceedings is not, to my comprehension, a matter of mere formality but a substantive procedural provision that should be strictly adhered to. For interlocutory proceedings are proceedings of an extraordinary nature in that deliberations are made without a complete trial, the normal process through which a cause is ventilated before the Court. Hence procedural safeguards designed to elicit the questions in issue and put the matter in a proper perspective should be meticulously observed especially mandatory provisions like those set out in Ord. 48 r.

1. It is no accident that the legal substratum of an application must, unlike the statement of claim, be specified for there are compelling reasons that side issues should be succinctly defined both legally and factually so that the Court may, without undue delay, deal with them and thus pave the way for the trial of the main issues in dispute." Σε μετάφραση: "Ο καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο (αίτηση με κλήση) δεν είναι όπως κατανοώ μόνο θέμα τύπου αλλά ουσιαστική δικονομική διάταξη, η οποία πρέπει να ακολουθείται αυστηρά. εν όψει του ότι η ενδιάμεση διαδικασία συνιστά διαδικασία ασυνήθη χαρακτήρα για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης που αποτελεί τη συνήθη οδό για την εκδίκαση των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασής τους πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτικών προνοιών της Δ.48 θ.
2. Δεν είναι τυχαίο ότι το νομικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την έκθεση απαιτήσεως, να καθορίζεται. συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικά με ακρίβεια ώστε το Δικαστήριο, χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση, να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφος διά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς." Συμφωνούμε με τις αρχές που διατυπώνονται στην Kouppa ως προς το δικονομικό πλαίσιο το οποίο διέπει την έγκυρη έγερση ενδιάμεσων αιτήσεων». Οι πιο πάνω αποφάσεις ακολουθήθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. Γιαννάκης Φλουρέντζου κ.α. ν. Cashgrove Betting Ltd κ.α.

(2007)1 ΑΑΔ 393, Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λ. Ιορδάνους Λτδ.

(2001)1 ΑΑΔ 743 και Μάριος Κουλέρμος, ανήλικος διά του πλησιέστερου φίλου, πατρός και κηδεμόνος αυτού Ανδρέα Κουλέρμου ν. Ξένιας Κουμπαρίδου

(2000)1 ΑΑΔ 493). Στην υπόθεση Γιαννάκης Φλουρέντζου κ.α. ν. Cashgrove Betting Ltd κ.α.

(2007)1 ΑΑΔ 393 μετά την απόρριψη έφεσης από το Ανώτατο Δικαστήριο δυνάμει του Κανονισμού 13(ε) των Περί Εφέσεων (Προδικασία, Περιγράμματα Αγορεύσεων, Περιορισμός του Χρόνου των Προφορικών Αγορεύσεων και Συνοπτική Διαδικασία για την Απόρριψη Προδήλως Αβάσιμων Εφέσεων) Κανονισμών του 1996 έως 1998 οι ενάγοντες/εφεσείοντες καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούσαν επαναφορά (reinstatement) της έφεσης. Από πλευράς των εφεσίβλητων 1, 3 και 4 καταχωρήθηκε ένσταση στην οποία προβάλλονταν, μεταξύ άλλων, ο ισχυρισμός ότι η αίτηση δεν στηριζόταν στην ορθή διαδικαστική διάταξη. Σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο καμία από τις δικονομικές διατάξεις στις οποίες στηριζόταν η αίτηση δεν είχε εφαρμογή στην περίπτωση. Επικαλούμενο την σχετική Νομολογία (Μάριος Μαχλουζαρίδης ν. Χρίστου Ιωαννίδη και Άλλων

(1990)1 ΑΑΔ 965, Ευδόκιος Σάββα ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ (Αρ. 2)

(1992)1 ΑΑΔ 1146 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λ. Ιορδάνους Λτδ.

(2001)1 ΑΑΔ 743) το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι μια ενδιάμεση αίτηση πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζει τις δικονομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζεται. Αυτό σημαίνει ότι η αίτηση θα πρέπει να στηρίζεται στην ορθή δικονομική και/ή νομική διάταξη. Αν η διάταξη στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι άσχετη, τότε, η νομική της βάση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Το γεγονός ότι η αίτηση δεν στηριζόταν στην ορθή δικονομική διάταξη κρίθηκε πως αποτελούσε επαρκή λόγο για απόρριψή της. Στην βάση της σαφώς νομολογημένης αρχής ότι σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου με αναφορά στους θεσμούς που το στοιχειοθετούν αποτελεί όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου σε συνδυασμό με το ότι η νομική βάση είναι λανθασμένη ακολουθεί ότι η υπό κρίση αίτηση πάσχει θεμελιωδώς, κάτι που σηματοδοτεί και την αποτυχία της χωρίς να καθίσταται πρόσφορη η εξέταση των λοιπών λόγων ένστασης. Δεν μου διαφεύγει ότι η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση δεν ενίσταται στην υπό κρίση αίτηση παρά μόνο στην έκδοση διατάγματος υπό παράγραφο Α

(6). Αφ' ης στιγμής, όμως, το πρόβλημα που διέπει την υπό κρίση αίτηση διαπιστώνεται ως θεμελιώδες ως προς την εγκυρότητα της η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί ούτε κατά το μέρος αναφορικά με το οποίο δεν υπάρχει ένσταση. Στην παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση αναφέρεται ενδεικτικά ότι ένεκα του ότι η νομική βάση της υπό κρίση αίτησης δεν περιλαμβάνει την παλαιά Διαταγή 25 η υπό κρίση αίτηση «τυγχάνει απορριπτέα». Εν' όψει όλων των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να έχει παρά απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης 1/Καθ' ης η αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας/Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο