Lisa Georgette Ellen Christou κ.α. ν. BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED, Γεν.Αίτηση / Έφεση: 2/24, 31/1/2024

(1)), ζητούν στην βάση κυρίως των αρ. 35 - 44, 51 και Μέρος VIA (44Α - 44ΙΑΑ) του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου Ν.9/65 ως τροποποιήθηκε, του Κεφ.224, του Ν.14/60, του Κεφ.6, του αρ. 23 του Συντάγματος και των συναφών Κανονισμών, όπως εκδοθούν δικαστικά διατάγματα με τα οποία να διατάσσεται «. ο παραμερισμός και/ή η ακύρωση και/ή η αναστολή της Ειδοποίησης «Τύπου ΙΑ» αναφορικά με την υποθήκη Υ2013/2008 του Ενυπόθηκου Δανειστή (καθ' ων η αίτηση) ημερομηνίας 14/11/2023, η οποία στάληκε και/ή κοινοποιήθηκε (στους αιτητές) στις 30/11/2023 συνοδευόμενη από Δελτίο για Ειδοποίηση ηλεκτρονικού πλειστηριασμού ...(καθώς και).οποιωνδήποτε Ειδοποιήσεων και/ή πράξεων του Ενυπόθηκου Δανειστή . βάσει του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (9/1965), ως τροποποιήθηκε, άρθρα 35 έως 44ΙΑΑ και 51 Μέρος VIA, και/ή η διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου βάσει της υποθήκης με αρ. Υ2013/2008 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας». Σημειώνω εδώ ότι σύμφωνα με τις προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις, ο πλειστηριασμός του προαναφερόμενου ενυπόθηκου ακινήτου έχει προγραμματιστεί να γίνει αύριο, ήτοι την 01/02/2024 στις 10:00πμ. Οι λόγοι τώρα για τους οποίους οι αιτητές θεωρούν θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα είναι 8 στο σύνολο και περιστρέφονται γύρω από τη θέση ότι, (α) οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις είναι πραγματικά και νομικά εσφαλμένες και/ή παράτυπες και/ή άκυρες (Λόγοι έφεσης 1 και 8), (β) η διαδικασία εκποίησης που ακολούθησαν οι καθ' ων η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική διότι οι επίδικες Ειδοποιήσεις δεν επιδόθηκαν δεόντως σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ούτε και επιδόθηκαν προηγουμένως οι άλλες Ειδοποιήσεις που επιβάλλει ο Ν.9/65 να επιδοθούν καθώς και διότι δεν τηρήθηκαν ορθά οι πρόνοιες της συγκεκριμένης νομοθεσίας (Λόγοι έφεσης 3, 4, 5, 6 και 7) και (γ) «οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις είναι άκυρες ως παράνομες και/ή ως στηριζόμενες σε νόμο ο οποίος προσκρούει στο Σύνταγμα και/ή στην ΕΣΔΑ και/ή εν γένει σε υπερνομοθετικούς κανόνες και/ή αρχές και/ή παραβιάζει τα άρθρα 1 και 6 της ΕΣΔΑ και 23 και 30 του Συντάγματος». Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, η οποία γίνεται από μια εκ των δικηγόρων των αιτητών, οι οποίοι να σημειωθεί παρουσιάζονται να διαμένουν στο Η.Β., οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ είχαν παραληφθεί από τους αιτητές στο Η.Β. μέσω κανονικού ταχυδρομείου στις 30/11/2023 (Τεκ.2) και εξ' όσων η ομνύουσα γνωρίζει, αυτές δεν είχαν επιδοθεί και σε όλα τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη ως ο Ν.9/65 επιβάλλει. Προς επίρρωση της θέσης της ότι υπήρχαν και άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα στη διαδικασία, η ομνύουσα παραπέμπει στην αγωγή 1310/19 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας την οποία είχαν καταχωρήσει οι καθ' ων η αίτηση εναντίον των αιτητών και δυο άλλων προσώπων σε σχέση με τις πιστωτικές διευκολύνσεις για τις οποίες είχε δοθεί ως εξασφάλιση η υποθήκη Υ2013/2008, απ' όπου προκύπτει ξεκάθαρα ότι υπάρχουν και άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και η KC, η οποία επίσης διαμένει στο ΗΒ. Εφόσον λοιπόν δεν έχουν επιδοθεί οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ενώ ακόμη και αυτές που στάληκαν στους αιτητές δεν επιδόθηκαν ως ο Ν.9/65 επιβάλλει, αυτές, υποστηρίζει η ομνύουσα, θα πρέπει να θεωρηθούν ότι είναι άκυρες και ότι στερούνται κάθε νομικού ερείσματος. Πέραν και ανεξάρτητα όμως αυτού, προχωρεί η ομνύουσα, επειδή οι αιτητές δεν επέδωσαν προηγουμένως και Ειδοποιήσεις Τύπου Ι ως όφειλαν δυνάμει του Ν.9/65, η διαδικασία πλειστηριασμού που έχουν ενεργοποιήσει είναι λανθασμένη, παράτυπη και αντικανονική και αυτό αν μη τι άλλο διότι συνεπεία της παράλειψης τους αυτής, δεν δόθηκε ποτέ στους αιτητές η δυνατότητα να ασκήσουν το δικαίωμα που τους παρέχει ο Ν.9/65 για να αμφισβητήσουν τα ποσά που κανονικά θα αναγράφονταν στις συγκεκριμένες Ειδοποιήσεις. Σε κάθε περίπτωση όμως, το ποσό που αναφέρεται στις Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ που στάληκαν στους αιτητές είναι εντελώς αυθαίρετο, εφόσον, λόγω της μη αποστολής σχετικών καταστάσεων λογαριασμού, ουδόλως επεξηγείται το πώς είναι που προέκυψε να οφείλεται το ποσό που ισχυρίζονται οι καθ΄ ων η αίτηση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγει η ομνύουσα, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι οι καθ' ων η αίτηση έχουν ενεργήσει καταχρηστικά και κατά τρόπο που καταστρατηγεί τόσο τη σχετική νομοθεσία όσο και τα συμφέροντα και δικαιώματα των αιτητών και ως εκ τούτου θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και να ακυρωθούν και οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις αλλά και ολόκληρη η ενεργοποιηθείσα διαδικασία εκποίησης. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι όταν η πλευρά των αιτητών καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση την καταχώρισε εσφαλμένα στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Λόγω τούτου όμως, όταν η υπόθεση τέθηκε για πρώτη φορά ενώπιον αδελφού Δικαστή εκείνου του Δικαστηρίου στις 18/01/2024 (Πέμπτη) και έγινε αντιληπτό το σφάλμα, ζητήθηκε η παραπομπή της υπόθεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας όπως και έγινε. Αφού λοιπόν το Πρωτοκολλητείο του Ε.Δ Λ/κας παρέλαβε την υπόθεση στις 19/01/2024 (Παρασκευή) την έθεσε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου στις 23/01/2024 (Τρίτη) οπόταν και λόγω του στενού περιθωρίου που υπήρχε μέχρι τη διενέργεια του πλειστηριασμού (1/2/2024), δόθηκαν οδηγίες για επίσπευση της διαδικασίας με την καταχώριση ένστασης μέχρι τις 26/01/2024 (Παρασκευή) και με ορισμό της ακρόασης στις 29/01/24 (Δευτέρα). Με την ένσταση τώρα που καταχώρισε η πλευρά των καθ' ων η αίτηση προβάλλονται συνολικά 28 λόγοι για τους οποίους οι τελευταίοι θεωρούν ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Μεταξύ δε των λόγων αυτών προβάλλονται και 5 προδικαστικές ενστάσεις οι οποίες αφορούν αφ' ενός στη θέση ότι δεν έχουν συμπεριληφθεί ως διάδικοι στη διαδικασία ο ενυπόθηκος οφειλέτης και οι άλλοι συνοφειλέτες του χρέους, ούτε και η διαδικασία έχει επιδοθεί σε αυτά τα επηρεαζόμενα και ενδιαφερόμενα πρόσωπα, και αφ' ετέρου στη θέση ότι ο Τύπος (form) που χρησιμοποίησαν οι αιτητές ως το εναρκτήριο μέσο για την καταχώριση της παρούσας διαδικασίας είναι εσφαλμένος. Εν συντομία, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, η οποία γίνεται από λειτουργό των καθ' ων η αίτηση, τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, τα οποία οι αιτητές σκόπιμα απέκρυψαν, φέρουν κατ' αρχή το ενυπόθηκο χρέος να οφείλεται τόσο από τους αιτητές όσο και από ακόμη δυο πρόσωπα τα οποία εσφαλμένα δεν συμπεριλήφθηκαν στην παρούσα διαδικασία και ούτε ενημερώθηκαν γι' αυτή. Τα πρόσωπα αυτά, σύμφωνα με του καθ' ων η αίτηση, είναι αφ' ενός η KC η οποία είναι συνοφειλέτιδα του ενυπόθηκου χρέους και αφ' ετέρου η εταιρεία SUHONA TRADING LIMITED, η οποία είχε υπογράψει ως εγγυητής στο χρέος και η οποία είναι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου που επιβαρύνθηκε με την υποθήκη Υ2013/2008 η οποία επιδιώκεται σήμερα να εκποιηθεί μέσω του επίδικου πλειστηριασμού (Τεκ. ΝΝ1 και ΝΝ2). Επιπλέον, ως προκύπτει από τα τεκμήρια ΝΝ3 έως ΝΝ20, ειδοποιήσεις και αποδεικτικά αποστολής τους, οι καθ' ων η αίτηση είχαν επιδώσει στους αιτητές και σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα όλες τις προβλεπόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου Θ, Ι και ΙΑ με επισυναπτόμενες καταστάσεις λογαριασμού ως ο νόμος επιβάλλει, δηλαδή με συστημένο ταχυδρομείο και εκεί όπου αυτό δεν ήταν εφικτό, με προσωπική παράδοση μέσω courier, ενώ παρόμοιες ειδοποιήσεις είχαν επιδοθεί και στο παρελθόν στους αιτητές και στα άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα (Νοέμβριο 2021 - Δεκέμβριο 2021), όταν είχε και τότε οριστεί να γίνει πλειστηριασμός, χωρίς ποτέ να προβληθεί οποιαδήποτε αντίδραση ή διαφωνία από τους τελευταίους σε σχέση με την ακολουθητέα διαδικασία ή τα ποσά που εκεί αναφέρονταν να είναι οφειλόμενα. Μάλιστα δε, αναφέρει ο ομνύοντας, ο πλειστηριασμός που είχε τότε οριστεί να γίνει εν τέλει δεν προχώρησε διότι δεν είχε τότε καταστεί δυνατό να επιδοθούν οι προβλεπόμενες ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και ΙΒ στον ενυπόθηκο οφειλέτη του χρέους, δηλαδή στην SUHONA, όπως αργότερα έγινε σε σχέση με τις προσβαλλόμενες ειδοποιήσεις, και για το λόγο αυτό κρίθηκε τότε ορθότερο να σταλούν νέες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ, ήτοι οι επίδικες, και να οριστεί νέα ημερομηνία πλειστηριασμού, ήτοι η 01/02/24. Μετά λοιπόν και την αποστολή όλων των προβλεπόμενων ειδοποιήσεων, αναφέρει ο ομνύοντας, οι καθ' ων προχώρησαν, ως ο Ν.9/65 επιβάλλει, και εξέδωσαν στις 14/11/23 Δελτία Α - Ειδοποιήσεις Πλειστηριασμού τα οποία δημοσιεύτηκαν σε διάφορους δημόσια προσβάσιμους χώρους (Τεκ. ΝΝ21 - ΝΝ23) και εξασφάλισαν και δύο εκτιμήσεις αναφορικά με το ενυπόθηκο ακίνητο (Τεκ.ΝΝ24). Στη βάση των πιο πάνω, καταλήγει ο ομνύοντας, πέραν του ότι θα πρέπει να επιτύχουν όλες οι προδικαστικές ενστάσεις που προβάλλονται από τους καθ' ων η αίτηση, όλοι οι λόγοι έφεσης των αιτητών θα πρέπει να απορριφθούν ως παντελώς αβάσιμοι και ανεδαφικοί και αυτό διότι αντίθετα με το τι αναληθώς και παραπλανητικά υποστηρίζουν οι τελευταίοι, η διαδικασία που ακολούθησαν οι καθ' ων η αίτηση ήταν ορθή, νόμιμη και ακριβώς αυτή που προβλέπει και επιβάλλει ο Ν.9/65 να ακολουθηθεί και ουδέποτε πριν την καταχώρηση της παρούσας δεν προβλήθηκε από πλευράς αιτητών να υπάρχει οποιαδήποτε διαφωνία σε σχέση με τα όσα αυτοί ενημερώνονταν. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι με την Ε/Δ που υποστηρίζει την ένσταση, η οποία εκτείνεται σε 57 παραγράφους, προβάλλονται και πολλές άλλες θέσεις, κυρίως νομικές, τις οποίες δεν κρίνω σκόπιμο να τις επαναλάβω. Τις θέσεις αυτές βεβαίως τις έχω λάβει υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές εκεί όπου χρειάζεται. Εφόσον καμία πλευρά δεν επεδίωξε να αντεξετάσει τον ομνύοντα της άλλης πλευράς και ούτε επιχειρήθηκε από πλευράς αιτητών όπως καταχωρηθεί οποιαδήποτε συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς απάντηση ή αντίκρουση των όσων ισχυρισμών περί γεγονότων πρόβαλε με την ένσταση και υποστηρικτική ένορκη δήλωση της η πλευρά των καθ' ων η αίτηση, η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των μερών, αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα λοιπόν με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και σημειώνω τα εξής. Χωρίς να παραγνωρίζω τη θέση των καθ' ων η αίτηση ως προς το κατ' εκείνους σφάλμα στον τύπο του εναρκτήριου μέσου που οι αιτητές χρησιμοποίησαν για να εγείρουν την παρούσα αίτηση έφεση, δηλαδή Έντυπο 7 Μ.8 Κ.2

(1)αντί για τον Τύπο 2 του Παραρτήματος των Περί Ακίνητου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, κρίνω ορθότερο όπως εξετάσω πρώτα την άλλη θέση των καθ' ων η αίτηση, η οποία επίσης προβάλλεται υπό τύπο προδικαστικής ένστασης, ήτοι το κατά πόσο έχουν συμπεριληφθεί στην διαδικασία όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι, ως ο όρος αυτός ορίζεται από τις σχετικές νομικές αρχές. Αυτό όχι μόνο διότι το συγκεκριμένο ζήτημα άπτεται των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης αλλά και διότι αυτό δεν εξαρτάται κατ' ανάγκη από τον τύπο του εντύπου που χρησιμοποιήθηκε. Ένας άλλωστε παράγοντας που ανέκαθεν λαμβάνετο υπόψη κατά την εξέταση του κατά πόσο είναι ορθό και δίκαιο να απορριφθεί μια διαδικασία λόγω χρήσης εσφαλμένου τύπου εναρκτήριου μέσου ή αν μπορεί και θα πρέπει το σφάλμα αυτό, αν υφίσταται, να θεραπευτεί με την άσκηση των ανάλογων εξουσιών του Δικαστηρίου, οι οποίες παρέχονται και από τους Νέους Θεσμούς (βλ. Μ.3 Κ.3.8), είναι το αν τα δικαιώματα όλων των επηρεαζόμενων μερών παραμένουν, παρά το δικονομικό σφάλμα, πλήρως κατοχυρωμένα (βλ. κατ' αναλογία Udruzena Beogradska Banka ν. Westacre Investment, Inc.

(1999)1 ΑΑΔ 124 και Tράπεζα Kύπρου Λτδ. ν. Dynacon Limited

(1998)1 ΑΑΔ 1978). Προέχει λοιπόν να εξεταστεί το κατά πόσο έχουν συμπεριληφθεί στην παρούσα διαδικασία όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ή έστω το κατά πόσο τα πρόσωπα αυτά έχουν δεόντως ειδοποιηθεί για την ύπαρξη της διαδικασίας αυτής καθώς και για το δικαίωμα τους να ακουστούν από το Δικαστήριο αν επιθυμούν. Των πιο πάνω λεχθέντων, επισημαίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση οι αιτητές δεν συνιστούν ενυπόθηκους οφειλέτες ως ο Ν.9/65 ορίζει, δεν είναι δηλαδή οι κύριοι του ακινήτου το οποίο έχει υποθηκευτεί με την υποθήκη Υ2013/2008 για σκοπούς εξασφάλισης των πιστωτικών διευκολύνσεων που παρασχέθηκαν από τους καθ΄ ων η αίτηση και το οποίο ακίνητο επιδιώκεται σήμερα να πωληθεί μέσω της διαδικασίας πλειστηριασμού που φέρεται να ενεργοποίησαν οι επίδικες ειδοποιήσεις. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που προκύπτει ρητά και από τα όσα αναφέρονται στις επίδικες ειδοποιήσεις που οι ίδιοι οι αιτητές παρουσίασαν, όπου εκεί αναγράφεται ότι είναι άλλος ο ενυπόθηκος οφειλέτης και κύριος ιδιοκτήτης του ακινήτου, αλλά και από το γεγονός ότι ο επί του προκειμένου ισχυρισμός που προβάλλουν οι καθ' ων η αίτηση, τόσο με την ένσταση τους όσο και με την αγωγή 1310/19 που επίσης παρουσίασαν οι οι αιτητές, δεν αμφισβητείται από τους τελευταίους. Με βάση λοιπόν τις πρόνοιες των αρ. 44Γ

(2)και

(3)του Ν.9/65[1], οι οποίες είναι και οι πρόνοιες από τις οποίες πηγάζει το δικαίωμα για καταχώριση και προώθηση αιτήσεων αυτής της φύσης, ήτοι αιτήσεις για παραμερισμό ειδοποιήσεων πλειστηριασμού που στάληκαν δυνάμει του Μέρους VIA του Ν.9/65, το έννομο συμφέρον που προβάλλουν να έχουν οι αιτητές στην παρούσα περίπτωση δεν απορρέει από την ιδιότητα του ενυπόθηκου οφειλέτη αλλά αποκλειστικά από την ιδιότητα του «ενδιαφερόμενου προσώπου», δηλαδή προσώπου που «. έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης, όπως αυτό προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος» (βλ. άρθρο 44ΙΕ). Και βεβαίως, το γεγονός ότι το οποιοδήποτε τυχόν εκπλειστηρίασμα της πώλησης πρόκειται να πιστωθεί προς όφελος των αιτητών λόγω του ότι συνιστούν, μαζί με άλλα πρόσωπα, πρωτοφειλέτες στο ενυπόθηκο χρέος, αποτελεί στοιχείο το οποίο τους επιτρέπει να θεωρούν ότι εμπίπτουν στην κατηγορία των «ενδιαφερόμενων προσώπων». Με γνώμονα λοιπόν ότι την παρούσα αίτηση δεν την καταχωρεί και προωθεί ο ενυπόθηκος οφειλέτης - δηλαδή ο κύριος του υποθηκευμένου ακινήτου που επιδιώκεται να πωληθεί - αλλά κάποιο άλλο πρόσωπο υπό την ιδιότητα του «ενδιαφερομένου προσώπου» ως ο νόμος ορίζει, το ερώτημα που πρέπει κατ' αρχή ν' απαντηθεί είναι το αν έπρεπε να συμπεριληφθεί στη διαδικασία με κάποιο τρόπο ως διάδικος και ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή έστω το πρόσωπο αυτό να ειδοποιηθεί για την ύπαρξη της διαδικασίας ώστε να έχει την ευκαιρία να θέσει τις θέσεις του ενώπιον του Δικαστηρίου προτού ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση που να επηρεάζει τον πλειστηριασμό του ακινήτου του. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι κατά την γνώμη μου καταφατική. Εξηγώ. Κατά πρώτο, ως επισημαίνει και η σχετική νομολογία, δεν νοείται να εξετάζονται και να αποφασίζονται θέματα που αφορούν την τύχη ακίνητης ιδιοκτησίας στην απουσία όλων των προσώπων που έχουν συμφέρον επί της ιδιοκτησίας αυτής (βλ. μεταξύ άλλων Αναφορικά με την αίτηση της Bank of Cyprus Public Company Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 68/2019, 8/5/2020, ECLI:CY:AD:2020:A144, ECLI:CY:2020:A144 και την νομολογία που εκεί αναφέρεται). Κατ' αναλογία, δεν θα μπορούσε να εξετάζεται και να αποφασίζεται από το Δικαστήριο στα πλαίσια μιας διαδικασίας της παρούσας φύσης το κατά πόσο θα επιτραπεί ή όχι να πωληθεί το ακίνητο ενός προσώπου χωρίς ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου ακινήτου να λαμβάνει μέρος στην διαδικασία ή έστω να γνωρίζει για την ύπαρξη της, ιδιαίτερα όταν το πρόσωπο αυτό έχει προσφέρει το ακίνητο του ως ενυπόθηκη εξασφάλιση. Το αναφέρω αυτό επισημαίνοντας ταυτόχρονα και το ότι δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε και αντικρουστεί από πλευράς αιτητών, ο κατά τ' άλλα τεκμηριωμένος ισχυρισμός των καθ΄ ων η αίτηση ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης και κύριος του ακινήτου που επιδιώκεται με τις επίδικες διαδικασίες να πωληθεί, είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως από τους καθ΄ ων η αίτηση για την προτιθέμενη πώληση του ακινήτου του ως ο νόμος επιβάλλει (βλ. αρ.44Γ

(1)και

(2)). Ως θέμα νομικής λογικής λοιπόν, εφόσον ο ενυπόθηκος οφειλέτης έχει από το νόμο δικαίωμα να ενημερωθεί για την πρόθεση των πιστωτών του να πωλήσουν το ακίνητο του καθώς και δικαίωμα για ενεργό συμμετοχή και εμπλοκή στην εν λόγω διαδικασία, δεν μπορεί να μην έχει και δικαίωμα να ενημερωθεί και να εμπλακεί σε οποιαδήποτε συνδεδεμένη διαδικασία και δη σε μια διαδικασία που αποσκοπεί στην ανακοπή της πώλησης του ακινήτου του. Αυτή δε η ιδιότητα του ενυπόθηκου οφειλέτη και τα θέσμια δικαιώματα που συνεπάγεται για το πρόσωπο που την κατέχει είναι και που διαφοροποιεί θεωρώ την υπό κρίση περίπτωση από τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση POLYXENIA ISAAK RESTAURANT LIMITED κ.α. v. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 2/2023, 2/6/2023, όπου το εκεί κατ' ισχυρισμό ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν ήταν ούτε ενυπόθηκος οφειλέτης, ούτε κύριος του ενυπόθηκου μεριδίου του ακινήτου και ούτε δικαιούτο ή ανέμενε να λάβει οποιοδήποτε μέρος από το προϊόν του πλειστηριασμού. Κατά δεύτερο, στην προκειμένη περίπτωση ο ενυπόθηκος οφειλέτης τυγχάνει να είναι και εγγυητής των αιτητών σε σχέση με τις πιστωτικές διευκολύνσεις που αυτοί είχαν λάβει από τους καθ' ων η αίτηση και για τις οποίες είχε εγγραφεί και η σχετική υποθήκη που επιδιώκεται σήμερα να εκποιηθεί. Η ιδιότητα όμως αυτή του εγγυητή, η οποία επενεργεί ανεξάρτητα από την ιδιότητα του ενυπόθηκου οφειλέτη, συνιστά, σύμφωνα με το Ν.9/65, ένα άλλο ξεχωριστό λόγο για να θεωρηθεί το συγκεκριμένο πρόσωπο ως «ενδιαφερόμενο πρόσωπο», και δη πρόσωπο με ανάλογα συμφέροντα και δικαιώματα που οι εδώ αιτητές επικαλούνται προκειμένου να θεμελιώσουν το έννομο συμφέρον τους στην καταχώριση και προώθηση της παρούσας αίτησης. Μάλιστα δε, θα μπορούσε κάλλιστα να λεχθεί ότι εφόσον ο κύριος του ενυπόθηκου ακινήτου στην προκειμένη περίπτωση είναι και εγγυητής των πιστωτικών διευκολύνσεων που επιχειρούνται να εξοφληθούν με τον προτιθέμενο πλειστηριασμό του ακινήτου του, ιδιότητα η οποία επίσης δεν υπήρχε στην Polyxenia ανωτέρω, τα συμφέροντα του προσώπου αυτού, όπως και το δικαίωμα του να λαμβάνει μέρος ή έστω να γνωρίζει για την ύπαρξη της παρούσας διαδικασίας, είναι ίσως πιο σημαντικά από αυτά των αιτητών. Ο λόγος για τούτο είναι διότι τα διάφορα δικαιώματα που συνεπάγεται η ξεχωριστή και ανεξάρτητη ιδιότητα του εγγυητή, συνιστούν δικαιώματα τα οποία επηρεάζονται άμεσα και καθοριστικά από οποιαδήποτε τυχόν διαφοροποίηση επέλθει στο χρέος που καλύπτει η εγγύηση συνεπεία εκποίησης της εξασφάλισης του. Δεν θα πρέπει άλλωστε να μας διαφεύγει ότι είναι οι ίδιοι οι αιτητές που προβάλλουν ως λόγο έφεσης την επιτακτική ανάγκη να ενημερωθούν για τις διαδικασίες πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου όλα τα πρόσωπα που είχαν άμεση εμπλοκή και συμμετοχή στις συμφωνίες παροχής πιστωτικών διευκολύνσεων με τους καθ' ων η αίτηση. Βεβαίως, ως προς αυτό το λόγο έφεσης επισημαίνω ότι η μαρτυρία που έχουν προσκομίσει οι καθ' ων η αίτηση και η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί ή αντικρουστεί από τους αιτητές, καταδεικνύει ότι στο βαθμό που είχαν εκείνοι (οι καθ΄ ων η αίτηση) τη θέσμια υποχρέωση να ενημερώσουν όλα τα «ενδιαφερόμενα πρόσωπα» για τον πλειστηριασμό, αυτοί το έπραξαν ως ο Ν.9/65 επιβάλλει (βλ. Τεκ. ΝΝ3 - ΝΝ20 ένστασης). Έπρεπε συνεπώς το πρόσωπο που συνιστά τον ενυπόθηκο οφιελέτη στην παρούσα περίπτωση αλλά και τον εγγυητή των αιτητών σε σχέση με τις πιστωτικές διευκολύνσεις για τις οποίες υποθηκεύτηκε το ακίνητο του, το οποίο σήμερα επιδιώκεται να πωληθεί, να συμπεριληφθεί με κάποιο τρόπο στην παρούσα διαδικασία ως διάδικος ή έστω να του επιδοθεί η διαδικασία ώστε να γνωρίζει και για την ύπαρξη της αλλά και για το δικαίωμα που έχει να εμφανιστεί και να προβάλει τις δικές του θέσεις. Τίποτα τέτοιο όμως δεν έπραξαν οι αιτητές και η παράλειψη τους αυτή, σύμφωνα με την νομολογία που αναφέρεται ανωτέρω, δεν μπορεί παρά να είναι καταλυτική για την αίτηση τους, η οποία, λόγω της συγκεκριμένης παράλειψης κρίνεται θνησιγενής. Τα πιο πάνω σημειώνω, ισχύουν κατ' αναλογία και σε σχέση με την παράλειψη των αιτητών να συμπεριλάβουν στην παρούσα διαδικασία και την άλλη συνοφειλέτιδα του χρέους που επιδιώκεται να εξοφληθεί μέσω του επίδικου πλειστηριασμού, η οποία συνοφειλέτιδα είναι, όπως και οι αιτητές, πρόσωπο που έχει και αυτό δικαίωμα στο να επωφεληθεί από το εκπλειστηρίασμα της πώλησης του υποθηκευμένου ακινήτου. Είναι δηλαδή και αυτή «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» για σκοπούς της διαδικασίας του Μέρους VIA του Ν.9/65 και επομένως πρόσωπο που έπρεπε να συμπεριληφθεί στη διαδικασία ή έστω να ενημερωθεί για την ύπαρξη της. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι δεν έχει διαφύγει της προσοχής μου η εξουσία που έχει το Δικαστήριο να διατάξει όπως η αίτηση επιδοθεί σε όλα τα ενδιαφερόμενα και επηρεαζόμενα πρόσωπα τα οποία δεν ειδοποιήθηκαν δεόντως περί αυτής, ως έπρεπε να ειδοποιηθούν. Υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης όμως, αυτή η δικαστική εξουσία δεν μπορεί θεωρώ ν' ασκηθεί και αυτό διότι οι δικονομικοί χειρισμοί της πλευράς των αιτητών, στους οποίους χειρισμούς περιλαμβάνεται και το αρχικό σφάλμα τους να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αντί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, δεν άφησαν κανένα περιθώριο ή χρόνο στο Δικαστήριο για να μπορεί ν' ασκήσει τη συγκεκριμένη εξουσία του και δη κατά τρόπο δίκαιο προς όλα τα εμπλεκόμενα και επηρεαζόμενα πρόσωπα (βλ. κατ΄ αναλογία τα όσα λέχθηκαν στην CMK MENTAL CONSTRACTION LIMITED κ.α., Πολιτική Αίτηση Αρ. 138/2018, 7/11/2018, ECLI:CY:AD:2018:D481). Επί τούτου περιορίζομαι απλά να αναφέρω ότι αν και ο επίδικος πλειστηριασμός ορίστηκε να γίνει την 01/02/24 και οι σχετικές ειδοποιήσεις παραλήφθηκαν, σύμφωνα με τους ίδιους τους αιτητές, στις 30/11/23, εντούτοις η υπόθεση καταχωρήθηκε ενάμιση σχεδόν μήνα αργότερα, ήτοι στις 11/01/24 και δη στο Ε.Δ Λ/σιας αντί στο Ε.Δ Λ/κας. Λόγω όμως του σφάλματος αυτού των αιτητών, το οποίο εντοπίστηκε για πρώτη φορά στις 18/01/24 (Πέμπτη), η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ε.Δ Λ/κας στις 19/01/24 (Παρασκευή) και τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου στις 23/01/24 (Τρίτη). Αν και στη συνέχεια δόθηκαν οδηγίες για επίσπευση της διαδικασίας με τον πιο δίκαιο για όλους τρόπο οπόταν και η ένσταση των καθ' ων η αίτηση, από την οποία και αποκαλύφθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα, καταχωρήθηκε μέσα σε τρεις μέρες, δηλαδή στις 26/01/24 (Παρασκευή), η ακρόαση ορίστηκε, αναπόφευκτα υπό τις περιστάσεις, για την αμέσως επόμενη εργάσιμη μέρα, δηλαδή στις 29/01/24, η οποία όμως ημερομηνία ήταν μόλις δυο ημέρες πριν την ημερομηνία του επίδικου πλειστηριασμού. Κανένας ουσιαστικά χρόνος δεν παρείχετο πλέον για να ειδοποιηθεί οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να εμφανιστεί, πόσο μάλλον για να μελετήσει την αίτηση και να προβάλει τις θέσεις του. Για όλους τους πιο πάνω λόγους λοιπόν, κρίνω ότι οι επί του προκειμένου προδικαστικές ενστάσεις των καθ' ων η αίτηση ευσταθούν και ότι αυτό είναι αρκετό για να σφραγίσει την τύχη της αίτησης χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξεταστεί οτιδήποτε άλλο εγείρεται. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, κρίνω παρά ταύτα ορθό, και αυτό καθαρά για σκοπούς πληρότητας της απόφασης μου, να αναφέρω και τα εξής. Α. Στο βαθμό που με την αίτηση προβάλλεται ως λόγος έφεσης η κατ' ισχυρισμό αντισυνταγματικότητα της εφαρμοστέας νομοθεσίας, δηλαδή του Μέρους VIA του Ν.9/65, η θέση αυτή ούτε εξειδικεύεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση αλλά ούτε και αναπτύσσεται στην τελική επιχειρηματολογία των συνηγόρων των αιτητών. Αντιθέτως, με την τελική αγόρευση της η πλευρά των αιτητών ουσιαστικά επικαλείται την προστασία που οι συγκεκριμένες νομοθετικές πρόνοιες παρέχουν σε πρόσωπα όπως οι αιτητές και αυτό προκειμένου να προβληθεί η θέση ότι οι καθ΄ ων η αίτηση έχουν καταστρατηγήσει τα εν λόγω δικαιώματα. Ουδόλως λοιπόν μπορεί υπό αυτές τις περιστάσεις να εξεταστεί οποιοδήποτε θέμα συνταγματικότητας του Νόμου ή ακόμη και το ενδεχόμενο παραπομπής του ζητήματος στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο (βλ. Ιωάννου v Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα, Πολιτική Έφεση 43/2018, 13/9/2023 (ΕΦ) καθώς επίσης και τα όσα λέχθηκαν πρωτοδίκως από το μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας στην υπόθεση ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Δ.Σ. κ.α., Υπόθεση Αρ.: 8973/2023, 29/12/2023). Β. Όσον αφορά τη θέση των αιτητών ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις δεν επιδόθηκαν δεόντως σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, η θέση αυτή, όπως ανέφερα και πιο πάνω, καταρρίπτεται πλήρως από τη σχετική αδιαμφισβήτητη μαρτυρία που παρουσίασαν οι καθ΄ ων η αίτηση, η οποία υπενθυμίζω υποστηρίχθηκε και με την απαιτούμενη έγγραφη τεκμηρίωση, ήτοι με αυτές καθ' αυτές τις αποσταλείσες ειδοποιήσεις και με τα αποδεικτικά αποστολής τους σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ως ο Νόμος επιβάλλει. Επισημαίνω βεβαίως εδώ ότι η συγκεκριμένη διαπίστωση του Δικαστηρίου σχετίζεται μόνο με τον τρόπο με τον οποίο οι δύο αιτητές προσέγγισαν το ζήτημα και δεν συνιστά διαπίστωση σε σχέση και με τα δικαιώματα των προσώπων που έπρεπε να είχαν καταστεί μέρος της διαδικασίας ή έστω να ενημερωθούν για την ύπαρξη της και τα οποία ενδεχομένως να είχαν διαφορετική άποψη για το συγκεκριμένο θέμα. Γ. Όσον αφορά τη θέση των αιτητών ότι δεν προηγήθηκε των επίδικων ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ η αποστολή των άλλων ειδοποιήσεων που προνοεί ο Νόμος καθώς και ότι δεν εξειδικεύτηκε ποτέ το οφειλόμενο κεφάλαιο, οι τόκοι και τα έξοδα, περιορίζομαι να αναφέρω ότι όχι μόνο η πλευρά των καθ' ων η αίτηση παρουσίασε χωρίς οποιαδήποτε αμφισβήτηση ή αντίκρουση από τους αιτητές τις προγενέστερες αυτές ειδοποιήσεις και τα αποδεικτικά αποστολής τους ως ο Νόμος επιβάλλει, αλλά και ότι στις ειδοποιήσεις αυτές, καθώς και στις εκεί επισυναπτόμενες καταστάσεις, περιέχονται όλες οι απαιτούμενες λεπτομέρειες του ενυπόθηκου χρέους και των τόκων και δη κατά εξειδικευμένο τρόπο. Επιπρόσθετα τούτου, τα ποσά που αναφέρονται στις εν λόγω ειδοποιήσεις και καταστάσεις παρουσιάζονται να συνάδουν πλήρως και μεταξύ τους αλλά και με τα ποσά που αναφέρθηκαν στην αγωγή 1310/19 την οποία οι ίδιοι οι αιτητές παρουσίασαν. Ακόμη δηλαδή και αν ήθελε θεωρηθεί ότι η παρούσα αίτηση δεν ήταν θνησιγενής λόγω της απουσίας όλων των επηρεαζόμενων και αναγκαίων διαδίκων, κανένας από τους λόγους έφεσης που προβάλλουν οι αιτητές δεν θα μπορούσε να κριθεί ως βάσιμος ώστε η αίτηση να επιτύχει. Όσον αφορά τέλος τη θέση των καθ' ων η αίτηση ότι οι αιτητές χρησιμοποίησαν λανθασμένο Τύπο εναρκτήριου μέσου διότι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τον Τύπο 2 του Παραρτήματος των Περί Ακίνητου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 λόγω του ότι στην προκειμένη περίπτωση εφαρμόζεται, αφ' ενός το Μ.8 Κ.8.1

(4)των Νέων Θεσμών, το οποίο προνοεί για χρήση του Έντυπου αρ.7 «εκτός όταν νόμος ή κανονισμός προβλέπει διακριτή διαδικασία» και αφ' ετέρου το αρ.51 Ν.9/65, το οποίο αναφέρει ότι η διαδικασία έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο θα διέπεται από τη (διακριτή) διαδικασία που προνοούν τα αρ. 80 και 81 του Κεφ.224 και οι περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμοί 1956 οι οποίοι θεσπίστηκαν στη βάση των εν λόγω άρθρων, περιορίζομαι να αναφέρω το εξής. Από το ρητό λεκτικό του αρ.51 του Ν.9/65 φαίνεται ότι το πεδίο εμβέλειας και εφαρμογής των συγκεκριμένων προνοιών αφορά μόνο στις περιπτώσεις όπου καταχωρείται έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο από «Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου.». Η παρούσα όμως διαδικασία δεν στρέφεται εναντίον οποιασδήποτε απόφασης, διαταγής ή γνωστοποίησης του Διευθυντή του Κτηματολογίου και ούτε η «επίδικη» διαφορά προκύπτει από οποιαδήποτε τέτοια απόφαση. Μάλλον λοιπόν - αν και δεν αποφαίνομαι τελεσίδικα επί τούτου λόγω του ότι το συγκεκριμένο ζήτημα έχει υπό τις περιστάσεις ουσιαστικά καταστεί ακαδημαϊκής σημασίας - το αρ.51, το οποίο αποτελεί τη βάση για την επί του προκειμένου επιχειρηματολογία των καθ' ων η αίτηση, δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Ακόμη όμως και αν κάποιος ήθελε επιχειρηματολογήσει ότι η απουσία συγκεκριμένης πρόνοιας στο επίδικο Μέρος του Ν.9/65 αναφορικά με τη διαδικασία που θα πρέπει να ακολουθείται σε αιτήσεις - εφέσεις αυτής της φύσης, συνεπάγεται ότι το δικονομικό αυτό «κενό» θα πρέπει αναγκαστικά να «καλυφθεί» με τις πρόνοιες του αρ.51, η απάντηση στη θέση αυτή δύναται θεωρώ να δοθεί από τον εντελώς διαφορετικό τρόπο επίλυσης τέτοιων «κενών» που επικυρώθηκε στις Beogradska και Dynacon ανωτέρω με γνώμονα την αρχή, «φτάνει να κατοχυρώνονται τα δικαιώματα των μερών». Για όλους τους πιο πάνω λόγους λοιπόν, η παρούσα αίτηση - έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπ........... Λ. Πασχαλίδης, A.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «.

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους:.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο