Παρασκευάς Παρασκευά κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αίτηση / Έφεση: 3/24, 5/2/2024

(3)(β) του Ν.9/65[1], έχει ως έρεισμα της τις πρόνοιες του αρ.44ΙΕ του Νόμου[2] και τα όσα σχετικά λέχθηκαν από το Εφετείο στην ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ v. ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΤΕΛΑ, Πολιτική Έφεση Αρ. 159/2021, 1/12/2023: «.Στην προκειμένη περίπτωση ο σκοπός του Νομοθέτη είναι ξεκάθαρος. Θέλησε να ιεραρχήσει τον τρόπο επίδοσης, δίδοντας επιτακτικό προβάδισμα στη συστημένη επιστολή. Μόνον όταν η επίδοση με αυτόν τον τρόπο είναι ανέφικτη, διανοίγεται ο δρόμος εναλλακτικά για ιδιωτική επίδοση, συμφώνως των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, κατόπιν βεβαία σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου.Η υποκειμενική άποψη του Δικαστηρίου επί του ορθολογισμού ή μη του δεδηλωμένου σκοπού, δεν δικαιολογεί ερμηνευτική εκτροπή. Συνεπώς, το γεγονός ότι με την προσωπική επίδοση, ο παραλήπτης/ενδιαφερόμενος μιας ειδοποίησης, επικοινωνίας ή εγγράφου, σαφέστατα λαμβάνει γνώση και δύναται να υπερασπιστεί ή να ασκήσει τα όποια ένδικα μέσα του παρέχονται, όπως εξάλλου έχει επισυμβεί στην προκειμένη περίπτωση, δεν δικαιολογεί ερμηνεία άλλη απ' εκείνη που είναι κρυστάλλινα καθαρή στο μάτι. Ενόψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι η εφεσείουσα όφειλε να επιχειρήσει να επιδώσει την επίμαχη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή και μόνον αν τούτο ήταν ανέφικτο να προχωρήσει με τη διαδικασία της ιδιωτικής επίδοσης. Την υποχρέωση επίδοσης της ειδοποίησης τη φέρει ασφαλώς ο ενυπόθηκος δανειστής, ο οποίος συνακόλουθα φέρει και το βάρος να αποδείξει το «ανέφικτο» της δια Νόμου επιβαλλόμενης μεθόδου επίδοσης. Στην προκειμένη περίπτωση κανένα τέτοιο στοιχείο προσκομίστηκε από πλευράς εφεσείουσας.» Για ό,τι αφορά την παρούσα διαδικασία σημειώνεται ότι στην ένσταση που καταχώρισαν οι καθ' ων η αίτηση προβάλλεται μεταξύ άλλων η θέση, αφ' ενός, ότι η επιλογή των αιτητών να επικαλεστούν και να χρησιμοποιήσουν τους κανονισμούς του 1956 και το έντυπο Τύπος 2 που εκεί προνοείται είναι εσφαλμένη και θνησιγενής λόγω του ότι η παρούσα διαδικασία έχει ενταχθεί στο πεδίο εμβέλειας και εφαρμογής των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα του Μέρους 8, και αφ' ετέρου η θέση ότι καμία αντικανονικότητα η παρατυπία δεν υπήρξε κατά την επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων εφόσον «. σε σχέση με τις Ειδοποιήσεις Τύπος Ι και ΙΑ . πέραν της ιδιωτικής επίδοσης έγινε επίσης προσπάθεια για επίδοση αυτών και μέσω συστημένου ταχυδρομείου. Συγκεκριμένα κατατέθηκαν στο ταχυδρομείο Λάρνακας οι ως άνω Ειδοποιήσεις . με σκοπό αυτά «επιδοθούν» με συστημένο ταχυδρομείο στους αιτητές. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 9 σχετικές αποδείξεις για κατάθεση συστημένων αντικειμένων. Από έρευνα στην οποία έχω προβεί, αρχικά εμφαίνεται ότι τόσο για τις Ειδοποιήσεις Τύπος Ι όσο και για τις Ειδοποιήσεις τύπος ΙΑ . οι καθ΄ ων η αίτηση είχαν λάβει ενημέρωση από το ταχυδρομείο ότι δεν επιτεύχθηκε η παράδοση και γι΄ αυτό προχώρησαν με επίδοση των Ειδοποιήσεων . Αργότερα και συγκεκριμένα όσον αφορά την Ειδοποίηση Τύπος Ι αυτή παραλήφθηκε από το ταχυδρομείο από τον αιτητή 1 στις 27/4/2023. και η Ειδοποίηση Τύπος Ι . από τον αιτητή 1 στις 27/11/2023.». Σημειώνω εδώ ότι το Τεκμήριο 9 που παρουσιάζουν οι καθ' ων η αίτηση είναι οι αποδείξεις κατάθεσης συστημένων αντικειμένων στα κυπριακά ταχυρδρομεία, οι οποίες αναφέρουν συγκεκριμένους αριθμούς ως κωδικούς αναφοράς και παρακολούθησης (tracking numbers) και οι οποίες δεν συνοδεύονται από οποιοδήποτε ιστορικό παράδοσης ή μη των αντικειμένων που εκεί αναφέρονται ότι αποστέλλονται. Στις 31/1/2024 που η υπόθεση ήταν ορισμένη για οδηγίες ώστε να προγραμματιστεί η ακρόαση της, η πλευρά των αιτητών εξέφρασε την πρόθεση να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς απάντηση του ανωτέρου ισχυρισμού των καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την φερόμενη προσπάθεια προηγούμενης αποστολής των επίδικων Ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο. Το αίτημα αυτό των αιτητών, το οποίο τελικά υπεβλήθη προφορικά στις 2/2/2024 λόγω του στενού περιθωρίου του χρόνου που παρέμεινε να υπάρχει μέχρι την ημερομηνία που είναι ορισμένος ο πλειστηριασμός (15/2/2024), βασίστηκε στον Κ.10

(3)των Κανονισμών του 1956[3] και υποστηρίχθηκε αφ' ενός με παραπομπή στην απόφαση Παντέλα ανωτέρω, όπου εκεί επισημάνθηκε η καθοριστική σημασία που η επίδοση των επίδικων Ειδοποιήσεων σύμφωνα με το Νόμο έχει σε διαδικασίες πλειστηριασμού δυνάμει του σχετικού Μέρους του Ν.9/65, και αφ' ετέρου με προσκόμιση της προτιθέμενης απαντητικής ένορκης δήλωσης. Σημειώνω εδώ ότι με την εν λόγω Ε/Δ η πλευρά των αιτητών επιδιώκει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου ότι, κατόπιν διερεύνησης του ιστορικού της φερόμενης αποστολής των επίδικων ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο με τη χρήση του tracking number που οι καθ΄ ων η αίτηση έχουν παρουσιάσει, διαπιστώθηκε ότι στην πραγματικότητα οι συγκεκριμένες Ειδοποιήσεις δεν είχαν ταχυδρομηθεί στις 15/11/23 που αναφέρει το Τεκ.9 αλλά στις 22/11/23 καθώς και ότι αυτές δεν είχαν επιστραφεί ως μη παραδοθείσες πριν τις 23/11/23 που επιδόθηκαν με ιδιώτη επιδότη. Κατ' επέκταση, επιθυμούν να προβάλουν οι αιτητές, δεν είχαν προηγηθεί αποτυχημένες προσπάθειες επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο προτού λάβει χώρα η επίδοση με ιδιώτη επιδότη ως το αρ. 44ΙΕ και η προαναφερόμενη απόφαση του Εφετείου επιβάλλουν ότι έπρεπε να γίνει. Στο αίτημα αυτό των αιτητών για συμπληρωματική ένορκη δήλωση η πλευρά των καθ' ων η αίτηση έφερε ένσταση, την οποία η ευπαίδευτη συνήγορος των τελευταίων ανέπτυξε προφορικά σε μια εκτενή αλλά εμπεριστατωμένη προφορική αγόρευση την ίδια μέρα. Η ένσταση των καθ΄ ων η αίτηση περιστρέφεται ουσιαστικά γύρω από δυο άξονες. Ο πρώτος άξονας αφορά στη θέση που προβάλλεται με την ένσταση στην κυρίως αίτηση, ήτοι ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην όλη διαδικασία οι Κανονισμοί του 1956 στους οποίους εδράζεται και το υπό συζήτηση ενδιάμεσο αίτημα και ο δεύτερος άξονας στη θέση ότι αυτό που ουσιαστικά επιχειρούν οι αιτητές να πράξουν με την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι να μεταβάλουν και να αλλοιώσουν τη φύση της υπόθεσης που προώθησαν αρχικά με την καταχώριση της αίτησης - έφεσης τους. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνω ότι κατά τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων το Δικαστήριο έθεσε στους τελευταίους τους εξής προβληματισμούς. Α. Λαμβανομένου υπόψη ότι η θέση που πρόβαλαν με την αίτηση - έφεση τους οι αιτητές είναι ότι οι καθ΄ ων η αίτηση δεν συμμορφώθηκαν με τις πρόνοιες του νόμου αναφορικά με την επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων, θέση η οποία κατά τους πρώτους ουδόλως έχει αντικρουστεί με τα όσα σχετικά αναφέρονται στην ένσταση των δεύτερων εφόσον εκεί δεν γίνεται καμία αναφορά στην τύχη που είχε η φερόμενη προσπάθεια αποστολής των Ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο, ποιος ο λόγος να προβληθεί απάντηση επί ενός συγκεκριμένου γεγονότος για το οποίο οι καθ΄ ων η αίτηση δεν έχουν προβάλει κάποιον εξ' ίσου συγκεκριμένο ισχυρισμό; Β. Εφόσον το θέμα που επιθυμούν να αμφισβητήσουν οι αιτητές έχει να κάνει με το βάσιμο ή μη της επί του προκειμένου εκδοχής του ομνύοντα των καθ΄ ων η αίτηση καθώς και με το περιεχόμενο των εγγράφων που αυτός παρουσίασε ως τεκμήριο, ίσως να ήταν ορθότερο και πιο κατάλληλο για την συγκεκριμένη περίπτωση και περιστάσεις να αμφισβητηθούν οι θέσεις του τελευταίου, όχι με συμπληρωματική Ε/Δ αλλά μέσω αντεξέτασης του - διαδικασία η οποία επιτρέπεται και από τους Κανονισμούς του 1956 (Κ.10

(3)) αλλά και από τους νέους θεσμούς (Μ8 Κ.8.8) - έτσι ώστε να μπορέσουν να τεθούν ταυτόχρονα ενώπιον του Δικαστηρίου και η θέση των αιτητών αλλά και η επ' αυτού απάντηση του ομνύοντα. Γ. Πέραν και ανεξάρτητα των προβληματισμών που αναφέρονται στο Α και Β ανωτέρω, εφόσον τόσο οι Κανονισμοί του 1956 (Κ10

(3)) όσο και οι Νέοι Θεσμοί (Μ8. Κ.8.8) παρέχουν την εξουσία στο Δικαστήριο να επιτρέψει την κατάθεση ενόρκων δηλώσεων για σκοπούς απάντησης - περαιτέρω μαρτυρίας σε σχέση με ήδη προβαλλόμενους ισχυρισμούς, ίσως να ήταν καλύτερο, ενόψει και των στενών χρονοδιαγραμμάτων που υπάρχουν, να επιτραπεί μεν η κατάθεση στο παρόν στάδιο της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκη δήλωσης με δικαίωμα απάντησης από τους καθ΄ ων η αίτηση και να επιφυλαχθεί το δικαίωμα να αμφισβητηθεί στο τέλος η δικονομική βάση της όλης διαδικασίας. Άλλωστε, επειδή το σχετικό λεκτικό των κανονισμών του 1956 και των νέων θεσμών φαίνεται να παραπέμπει στις ίδιες νομικές αρχές, ενδεχομένως να μην είναι αναγκαίο στο παρόν στάδιο να υπάρξει ενασχόληση με το ποια θα έπρεπε να ήταν η ορθή δικονομική βάση της όλης διαδικασίας. Άλλωστε, όπως προκύπτει και από την προσέγγιση που ακολούθησε το Εφετείο στην Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd v. Δήμου Πάφου, Πολιτική Έφεση αρ. E5/2018, 16/1/2024, στο τέλος της ημέρας ενδέχεται η δικονομική βάση που χρησιμοποιήθηκε σε σχέση με την κυρίως διαδικασία, να μην έχει την καταλυτική σημασία που υποστηρίζουν οι καθ' ων η αίτηση, έστω και αν αυτή δεν ήταν η ενδεδειγμένη. Στους πιο πάνω προβληματισμούς του Δικαστηρίου η πλευρά των αιτητών πρόβαλε αφ' ενός τη θέση ότι δεν επιθυμεί να ζητήσει την αντεξέταση του ομνύοντα αλλά θα επιμείνει στο αίτημα της για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και αφ' ετέρου ότι σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα για το οποίο επιθυμεί να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δηλώνει ως παραδεκτό γεγονός ότι προτού να επιδώσουν με ιδιώτη επιδότη τις επίδικες Ειδοποιήσεις, οι καθ΄ ων η αίτηση είχαν όντως προσπαθήσει να τις επιδώσουν με συστημένο ταχυδρομείο ως ισχυρίζονται και όντως στο τέλος η προσπάθεια αυτή διαπιστώθηκε να είναι ανέφικτη, με την επί του προκειμένου αμφισβήτηση που παραμένει να προβάλλεται ν' αφορά πλέον μόνο στο πότε είναι που έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα. Ενόψει αυτής της τοποθέτησης της πλευράς των αιτητών, η πλευρά των καθ' ων η αίτηση δήλωσε ότι δεν υπάρχει λόγος να τοποθετηθεί επί του ενδεχόμενου αντεξέτασης του ομνύοντα της ενώ όσον αφορά το αίτημα για συμπληρωματική Ε/Δ, οι θέσεις της παραμένουν ως έχουν, περιλαμβανομένης και της θέσης σε σχέση με το εσφαλμένο της δικονομικής βάσης της διαδικασίας. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και σημειώνω τα εξής: Όσον αφορά το ποια είναι ή ποια θα έπρεπε να είναι η δικονομική βάση επί της οποίας εκδικάζονται αιτήσεις - εφέσεις ως είναι η κυρίως διαδικασία στην προκειμένη περίπτωση, το θέμα αυτό δεν χρειάζεται θεωρώ να απαντηθεί στο παρόν στάδιο, διότι, ως είχα αναφέρει και στους συνηγόρους, είτε είναι οι κανονισμοί του 1956 που εφαρμόζονται είτε είναι το Μέρος 8 των νέων θεσμών, αμφότερα τα εν λόγω νομοθετήματα παρέχουν στο Δικαστήριο την ίδια εξουσία παροχής άδειας για καταχώριση περαιτέρω μαρτυρίας υπό την μορφή ενόρκων δηλώσεων και δη στη βάση των ίδιων ουσιαστικά αρχών, δηλαδή το κατά πόσο κάτι τέτοιο ενδείκνυται υπό τις περιστάσεις με γνώμονα και το συμφέρον της δικαιοσύνης αλλά και τα δικαιώματα των διαδίκων. Θα προσεγγίσω λοιπόν το υπό συζήτηση ενδιάμεσο αίτημα έχοντας κατά νου τις σχετικές κοινές νομικές αρχές, ήτοι το κριτήριο του «καλού λόγου» που έχει ερμηνευθεί νομολογιακά ότι θα πρέπει να εξετάζεται σε συνάρτηση με τη φύση της διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του Δικαστηρίου ως επίδικα (βλ. μεταξύ άλλων ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ, ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 29/2014, 3/11/2016 και A. Messios Sons Ltd και Άλλος ν. Ανδρέα A Λεωνίδα (Aρ. 1),

(2010)1 Α.Α.Δ. 195), σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι το ζήτημα της ορθής δικονομικής βάσης της κυρίως διαδικασίας θα το εξετάσω κατά την έκδοση της τελικής μου απόφασης και αυτό έχοντας κατά νου και τα όσα λέχθηκαν στην Miltiades Neophytou ανωτέρω. Των πιο πάνω λεχθέντων λοιπόν, υπενθυμίζω ότι ένα από τα ουσιαστικότερα επίδικα ζητήματα της επίδικης διαδικασίας είναι η θέση των αιτητών ότι οι καθ΄ ων η αίτηση δεν επέδωσαν τις επίδικες ειδοποιήσεις με τον τρόπο που τα αρ.44Γ και 44ΙΕ του Ν.9/65 επιβάλλουν. Το θέμα αυτό, ως προκύπτει από την υπόθεση Παντέλα ανωτέρω, έχει αναμφίβολα τεράστια σημασία σε σχέση με το ερώτημα που θα κληθεί στο τέλος το Δικαστήριο να αποφασίσει, ήτοι της νομιμότητας και εγκυρότητας της διαδικασίας που ακολούθησαν οι καθ΄ ων η αίτηση προκειμένου να εκποιήσουν το ενυπόθηκο ακίνητο και την οποία διαδικασία οι αιτητές επιδιώκουν σήμερα να παραμερίσουν. Άλλωστε, όπως υποδεικνύεται στην Παντέλα ανωτέρω, το κατά πόσο οι καθ' ων η αίτηση έχουν συμμορφωθεί με την προβλεπόμενη διαδικασία επίδοσης των επίδικων ειδοποιήσεων είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι αιτητές σε αιτήσεις - εφέσεις της φύσης της κυρίως διαδικασίας δύνανται δια Νόμου να προβάλουν ώστε να παραμερίσουν την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ (βλ. αρ. 44Γ

(3)(β)). Πρόκειται δηλαδή για ουσιώδες ζήτημα με καθοριστική σημασία για την όλη υπόθεση. Έχοντας λοιπόν διεξέλθει του περιεχομένου της προτιθέμενης ένορκης δήλωσης φαίνεται ν' αναδύεται μια εκ πρώτης όψεως εντύπωση ότι οι αιτητές επιχειρούν να διαφοροποιήσουν την γραμμή που χάραξαν με την κυρίως αίτηση έφεση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει. Προσεκτική όμως ανάγνωση της κυρίως αίτησης και της υποστηρικτικής Ε/Δ καθώς και της προτιθέμενης ένορκης δήλωσης καταδεικνύει θεωρώ ότι αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκουν να πράξουν οι αιτητές είναι να συγκεκριμενοποιήσουν ουσιαστικά τον σχετικό λόγο ακύρωσης που προβάλλουν - και κατ΄ επέκταση να τον περιορίσουν - και όχι να τον μεταβάλουν. Αυτό θεωρώ επιβεβαιώνεται και από την δήλωση την οποία έκανε η πλευρά των αιτητών ως προς το ότι είναι παραδεκτό από μέρους των τελευταίων ότι οι καθ΄ ων η αίτηση επιχείρησαν να επιδώσουν τις επίδικες Ειδοποιήσεις με συστημένο ταχυδρομείο και ότι η προσπάθεια αυτή δεν ήταν επιτυχής. Αυτό, σε συνδυασμό με τα όσα ανέφερα πιο πάνω αναφορικά με τη σχετικότητα και τη σημασία που το συγκεκριμένο ζήτημα έχει στην όλη υπόθεση αλλά και με το γεγονός ότι στο Τεκ.9 των καθ' ων η αίτηση η σφραγίδα του ταχυδρομικού υπάλληλου φέρεται να αναφέρει ως ημερομηνία παραλαβής των συστημένων αντικειμένων την 22/11/23 και όχι την 15/11/23 που αναγράφεται χειρόγραφα, επιτρέπει θεωρώ όπως η εξουσία του Δικαστηρίου ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος ώστε να μπορέσουν να τεθούν ενώπιον του ολοκληρωμένα και πλήρως αποκρυσταλλωμένα τα επίδικα γεγονότα και οι θέσεις των μερών. Τούτου λεχθέντος όμως και λαμβανομένου υπόψη του ότι είναι με την προτιθέμενη ένορκη δήλωση που συγκεκριμενοποιείται και εξειδικεύεται πλέον το συγκεκριμένο ζήτημα που προβάλλουν οι αιτητές ως λόγο ακύρωσης των επίδικων ειδοποιήσεων, κρίνω ότι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως δοθεί και στους καθ' ων η αίτηση το δικαίωμα να τοποθετηθούν επί αυτής της συγκεκριμενοποίησης, αν το επιθυμούν. Ως εκ τούτου θα δώσω από τώρα και στους καθ' ων η αίτηση το δικαίωμα να καταχωρήσουν συμπληρωματική Ε/Δ στα όσα προτίθενται να ισχυριστούν οι αιτητές ώστε να μην σπαταληθεί άλλος χρόνος και να μπορέσει το Δικαστήριο να προχωρήσει το συντομότερο με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης, η οποία υπενθυμίζω αφορά σε πλειστηριασμό που είναι ορισμένος να γίνει σε 10 μέρες. Για όλους τους πιο πάνω λόγους λοιπόν, δίδεται στην πλευρά των αιτητών άδεια να καταχωρήσουν την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και τεκμήρια τους μέχρι και αύριο 6/2/2024 στις 13:00 και ταυτόχρονα δίδεται άδεια και στους καθ' ων η αίτηση να καταχωρήσουν την οποιαδήποτε απαντητική ένορκη δήλωση επιθυμούν μέχρι και τις 8/2/2024 στις 13:00. Η ακρόαση της κυρίως διαδικασίας ορίζεται να γίνει με γραπτές αγορεύσεις στις 9/2/2024 στις 13:00. Όσον αφορά τα έξοδα της σημερινής διαδικασίας αυτά θα συνιστούν έξοδα στην πορεία της κυρίως διαδικασίας, όχι όμως εναντίον των αιτητών. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 44Γ

(3)- Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους:.(β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί» [2] «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: [3] Κ.10

(3)Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο