Παρασκευάς Παρασκευά κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αίτηση / Έφεση: 3/24, 14/2/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Πασχαλίδη, Α.Ε.Δ. Αίτηση / Έφεση: 3/24 (
- ij)Αναφορικά με τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν.9/1965), όπως τροποποιήθηκε και αναφορικά με τον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχής, Εγγραφής και Εκτιμήσεως) Νόμο Κεφ.224, ως τροποποιήθηκε και Μεταξύ: 1. Παρασκευάς Παρασκευά 2. Ελενίτσα Παρασκευά Αιτητών - Εφεσειόντων και ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ Καθ' ων η αίτηση - Εφεσίβλητοι ------------------ Ημερομηνία: 14 Φεβρουαρίου 2024 Εμφανίσεις: Για εφεσείοντες - αιτητές: κα Γ. Μυλωνά για Ανδρέα Θ. Μαθηκολώνη & ΣΙΑ ΔΕΠΕ Για εφεσίβλητους - καθ' ων η αίτηση: κα Ρ. Καραμανή για Χριστόφορος Ιωάννου Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Το ιστορικό που περιβάλλει την παρούσα υπόθεση το έχω συνοψίσει μερικώς στην ενδιάμεση απόφαση που εξέδωσα στις 05/02/24 εγκρίνοντας τότε το αίτημα που είχε υποβάλει προφορικά η πλευρά των αιτητών για να της δοθεί άδεια να καταχωρήσει συμπληρωματική Ε/Δ προς αμφισβήτηση συγκεκριμένου ισχυρισμού που προέβαλαν με την ένσταση τους οι καθ' ων η αίτηση. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την ενδιάμεση απόφαση της 05/02/24: «Στις 05/01/24 οι πιο πάνω αιτητές καταχώρισαν την παρούσα αίτηση έφεση χρησιμοποιώντας τον Τύπο 2 των Περί Ακίνητου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 και επικαλούμενοι μεταξύ άλλων τους εν λόγω Κανονισμούς, τα αρ. 5, 21, 27 44 - 44ΙΑΑ, 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου Ν.9/65 ως τροποποιήθηκε, το Κεφ.224, το Ν.14/60, το Κεφ.6, τους συναφείς Κανονισμούς, τα αρ. 23, 26, 28 και 30 του Συντάγματος και τους Νέους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, ζητούν διατάγματα με τα οποία να ακυρώνονται και/ή να παραμερίζονται οι Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ που τους επιδόθηκαν με ιδιώτη επιδότη στις 23/11/23 και με τις οποίες προγραμματίστηκε να γίνει πλειστηριασμός του ενυπόθηκου ακινήτου τους στις 15/2/2024. Μεταξύ των λόγων παραμερισμού που προβάλλουν οι αιτητές για να εξασφαλίσουν τα αιτούμενα διατάγματα είναι και η θέση ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν επέδωσαν τις επίδικες Ειδοποιήσεις ως ο Ν.9/65 επιβάλλει και συγκεκριμένα ότι «η προσβαλλόμενη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» δεν έχει επιδοθεί και/ή δεν έχει νόμιμα ή/και νομότυπα επιδοθεί στους Αιτητές ή/και σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα σύμφωνα με τις διατάξεις του (Ν.9/65) διότι οι Καθ' ων η αίτηση όφειλαν να επιδώσουν την επίδικη Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» μέσω παράδοσης της με διπλοσυστημένη επιστολή όπου και η παραλαβή της δεν ήταν εφικτή τότε να προχωρήσουν με ιδιωτική επίδοση». .στην ένσταση που καταχώρισαν οι καθ' ων η αίτηση προβάλλεται μεταξύ άλλων η θέση, αφ' ενός, ότι η επιλογή των αιτητών να επικαλεστούν και να χρησιμοποιήσουν τους κανονισμούς του 1956 και το έντυπο Τύπος 2 που εκεί προνοείται είναι εσφαλμένη και θνησιγενής λόγω του ότι η παρούσα διαδικασία έχει ενταχθεί στο πεδίο εμβέλειας και εφαρμογής των Νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα του Μέρους 8, και αφ' ετέρου η θέση ότι καμία αντικανονικότητα η παρατυπία δεν υπήρξε κατά την επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων εφόσον «. σε σχέση με τις Ειδοποιήσεις Τύπος Ι και ΙΑ . πέραν της ιδιωτικής επίδοσης έγινε επίσης προσπάθεια για επίδοση αυτών και μέσω συστημένου ταχυδρομείου. Συγκεκριμένα κατατέθηκαν στο ταχυδρομείο Λάρνακας οι ως άνω Ειδοποιήσεις . με σκοπό αυτά «επιδοθούν» με συστημένο ταχυδρομείο στους αιτητές. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 9 σχετικές αποδείξεις για κατάθεση συστημένων αντικειμένων. Από έρευνα στην οποία έχω προβεί, αρχικά εμφαίνεται ότι τόσο για τις Ειδοποιήσεις Τύπος Ι όσο και για τις Ειδοποιήσεις τύπος ΙΑ . οι καθ΄ ων η αίτηση είχαν λάβει ενημέρωση από το ταχυδρομείο ότι δεν επιτεύχθηκε η παράδοση και γι΄ αυτό προχώρησαν με επίδοση των Ειδοποιήσεων . Αργότερα και συγκεκριμένα όσον αφορά την Ειδοποίηση Τύπος Ι αυτή παραλήφθηκε από το ταχυδρομείο από τον αιτητή 1 στις 27/4/2023. και η Ειδοποίηση Τύπος ΙΑ . από τον αιτητή 1 στις 27/11/2023.». Σημειώνω εδώ ότι το Τεκμήριο 9 που παρουσιάζουν οι καθ' ων η αίτηση είναι οι αποδείξεις κατάθεσης συστημένων αντικειμένων στα κυπριακά ταχυδρομεία, οι οποίες αναφέρουν συγκεκριμένους αριθμούς ως κωδικούς αναφοράς και παρακολούθησης (tracking numbers) και οι οποίες δεν συνοδεύονται από οποιοδήποτε ιστορικό παράδοσης ή μη των αντικειμένων που εκεί αναφέρονται ότι αποστέλλονται. .» Επιπρόσθετα τώρα των πιο πάνω, σημειώνω ότι πέραν του προαναφερόμενου λόγου ακύρωσης και/ή παραμερισμού (Λόγος Έφεσης 2), οι αιτητές προβάλλουν ως λόγους έφεσης και ότι, (α) οι προσβαλλόμενες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ δεν έχουν επιδοθεί και/ή δεν έχουν επιδοθεί νόμιμα και/ή νομότυπα σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ως επιβάλλει το Μέρος VIA του Ν.9/65, ούτε και επιδόθηκαν προηγουμένως νόμιμα και/ή νομότυπα οι άλλες Ειδοποιήσεις που επιβάλλει ο Ν.9/65 να επιδοθούν (Λόγοι Έφεσης 1, 3, 4, 5), (β) το περιεχόμενο των προσβαλλόμενων Ειδοποιήσεων είναι πραγματικά και νομικά εσφαλμένο και/ή παράτυπο και/ή άκυρο και γενικά όλη η διαδικασία πώλησης του Μέρους VIA είναι άκυρη και παράνομη διότι δεν τηρήθηκαν ορθά οι πρόνοιες της συγκεκριμένης νομοθεσίας (Λόγοι έφεσης 6 και 7) και (γ) οι προσβαλλόμενες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ και γενικά όλη η διαδικασία είναι άκυρη και παράνομη «.διότι οι αιτητές - εφεσείοντες δηλώνουν πλήρη άγνοια ως προς την ύπαρξη οιωνδήποτε νόμιμων ή και νομότυπων εκτιμήσεων για τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου και διότι παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των αιτητών - εφεσειόντων, οι καθ΄ ων η αίτηση αρνούνται να παραδώσουν σε αυτούς τις διενεργηθείσες εκτιμήσεις εάν αυτές υπάρχουν» (Λόγος Έφεσης 8). Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, η οποία γίνεται από τον αιτητή 1 ο οποίος είναι σύζυγος της αιτήτριας 2, αυτοί το 2007 είχαν λάβει, ως πρωτοφειλέτες, πιστωτικές διευκολύνσεις από συγκεκριμένο συνεργατικό πιστωτικό ίδρυμα οι οποίες είχαν εξασφαλιστεί με την εγγραφή της υποθήκης Υ4098/2007 επί του ½ μεριδίου που η ενάγουσα είχε σε συγκεκριμένο ακίνητο (εφ' εξής το «ακίνητο») (Τεκ.1 και 2). Σε κατοπινό στάδιο όμως, στα πλαίσια αγωγής που το εν λόγω συνεργατικό ίδρυμα «ή/και οι καθ' ων η αίτηση» καταχώρισαν περί το 2013 εναντίον των αιτητών (Τεκ.3), εξασφαλίστηκε διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο διατασσόταν η εκποίηση της επίδικης υποθήκης (προφανώς, σύμφωνα με το Τεκ. 3, ώστε να εξοφληθεί το χρέος που αξιωνόταν τότε να πληρωθεί από τους αιτητές). Στις 13/11/2020, η καθ' ης η αίτηση αποφάσισε να ενεργοποιήσει τη διαδικασία πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου ως προνοεί το ΜΕΡΟΣ VIA του Ν.9/65 οπόταν και επέδωσε στους αιτητές με ιδιωτική επίδοση Ειδοποίηση Τύπου Ι συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού, όπου εκεί αναφέρονταν τα ποσά και οι τόκοι που κατ' ισχυρισμό οφείλονταν από τους τελευταίους και τα οποία ποσά και τόκοι επιδιώκονταν να εισπραχθούν μέσω της διαδικασίας του πλειστηριασμού (σ.Δ κατέστη μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι οι εν λόγω ειδοποιήσεις επιδόθηκαν στις 23/11/20). Της επίδοσης των εν λόγω Ειδοποιήσεων ακολούθησε στις 02/08/2021 η επίδοση Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ με τις οποίες οι αιτητές ειδοποιούνταν από τους καθών η αίτηση ότι είχε προγραμματιστεί να γίνει πλειστηριασμός του ακινήτου στις 12/11/2021. Στα πλαίσια όμως της αίτησης έφεσης 48/2021 που είχαν τότε καταχωρίσει οι αιτητές, εκδόθηκε διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο παραμερίστηκαν οι εκεί επίδικες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ και ακυρώθηκε η συγκεκριμένη διαδικασία πλειστηριασμού (Τεκ.4). Στις 23/11/2023, η καθ' ης η αίτηση, έχοντας πλέον αντικαταστήσει τους προηγούμενους ενυπόθηκους πιστωτές των αιτητών, επέδωσε στους τελευταίους «τις επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ ημερ. 3/11/2023» (σ.Δ στην Ε/Δ αναφέρεται εσφαλμένα η ημερ. 13/10/23), ειδοποιώντας τους ότι είχε προγραμματιστεί να γίνει νέος πλειστηριασμός του επίδικου ακινήτου δυνάμει του ΜΕΡΟΥΣ VIA του Ν.9/65, στις 15/2/2024 και ώρα 10:00 (Τεκ.5). Φαίνεται όμως από τα μητρώα του Κτηματολογίου, υποστηρίζει ο ομνύοντας, ότι οι εν λόγω ειδοποιήσεις δεν επιδόθηκαν και στα άλλα πρόσωπα που συνιστούν ενδιαφερόμενα πρόσωπα για σκοπούς του Ν.9/65 (Τεκ.6). Επαναλαμβάνοντας συνεπώς ο ομνύοντας τους προβαλλόμενους λόγους έφεσης καταλήγει στο ότι θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και να ακυρωθούν τόσο οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις όσο και ολόκληρη η ενεργοποιηθείσα διαδικασία εκποίησης. Με την ένσταση που καταχώρισε η πλευρά των καθ' ων η αίτηση προβάλλονται συνολικά 21 λόγοι για τους οποίους οι τελευταίοι θεωρούν ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, οι οποίοι λόγοι να σημειωθεί αποτελούνται από περαιτέρω 30 «υπο-παραγράφους» και περιλαμβάνουν και 2 προδικαστικές ενστάσεις οι οποίες αφορούν στη θέση που έχω ήδη αναφέρει, ήτοι ότι ο Τύπος (form) που χρησιμοποίησαν οι αιτητές ως το εναρκτήριο μέσο για την καταχώριση της παρούσας διαδικασίας είναι εσφαλμένος. Εν συντομία, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, η οποία γίνεται από λειτουργό ενός εκ των συνεργατών των καθ' ων η αίτηση, τα γεγονότα της υπόθεσης μέχρι την έκδοση της απόφασης στην αίτηση έφεση 48/21 στις 12/11/21, ECLI:CY:AD:2021:D127 είναι ουσιαστικά ως τα ισχυρίζονται και οι αιτητές, με τι μόνες ουσιαστικές διαφορές να είναι ότι η δικαστική απόφαση στην 48/21 δεν ακύρωσε όλη τη διαδικασία πλειστηριασμού αλλά μόνο τις εκεί επίδικες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ και το ότι η απόφαση που είχε εκδοθεί στις 11/01/17 στα πλαίσια της αγωγής 3582/13 που είχε καταχωρηθεί εναντίον των αιτητών, συνιστούσε εκ συμφώνου απόφαση η οποία περιλάμβανε τόσο την έκδοση διατάγματος εκποίησης της υποθήκης ώστε να εξοφληθεί το χρέος των αιτητών όσο και απόφαση γι' αυτό καθ' αυτό το οφειλόμενο χρέος, το οποίο ανέρχετο, σύμφωνα με την απόφαση, στο ποσό των €141.705,10 πλέον τόκους από το 2017 μέχρι εξόφλησης (Τεκ.1, 2, 3, 4 και 5). Σε σχέση με τις ειδοποιήσεις που προνοεί ο Ν.9/65, η ομνύουσα παραπέμπει σε πίνακα που παραθέτει στην Ε/Δ της και ισχυρίζεται ότι ειδοποιήσεις τύπου Ι με συνοδευτικές καταστάσεις λογαριασμού και ειδοποιήσεις τύπου ΙΒ είχαν επιδοθεί στους αιτητές με ιδιωτική επίδοση στις 25/04/23 και 27/06/23 αντίστοιχα (Τεκ.6 και7) ενώ ειδοποιήσεις τύπου Ι και ΙΑ επιδόθηκαν στο Τμήμα Φορολογίας με ιδωτική επίδοση στις 05/05/23 και 24/11/23 αντίστοιχα (Τεκ.6 και 8) καθώς και με συστημένο ταχυδρομείο την 01/06/23 και 24/11/23. Το εν λόγω Τμήμα, αναφέρει η ομνύουσα παραπέμποντας και αυτή στα σχετικά μητρώα του Κτηματολογίου, είναι το μόνο άλλο πρόσωπο που έχει κάποιο συμφέρον επί του ακινήτου και το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο (Τεκ.10). Επιπρόσθετα των πιο πάνω, η ομνύουσα, ως έχω ήδη αναφέρει, ισχυρίζεται και ότι «. σε σχέση με τις Ειδοποιήσεις Τύπος Ι και ΙΑ(Τεκ.8) . πέραν της ιδιωτικής επίδοσης έγινε επίσης προσπάθεια για επίδοση αυτών και μέσω συστημένου ταχυδρομείου. Συγκεκριμένα κατατέθηκαν στο ταχυδρομείο Λάρνακας οι ως άνω Ειδοποιήσεις . με σκοπό αυτά «επιδοθούν» με συστημένο ταχυδρομείο στους αιτητές. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 9 σχετικές αποδείξεις για κατάθεση συστημένων αντικειμένων. Από έρευνα στην οποία έχω προβεί, αρχικά εμφαίνεται ότι τόσο για τις Ειδοποιήσεις Τύπος Ι όσο και για τις Ειδοποιήσεις τύπος ΙΑ . οι καθ΄ ων η αίτηση είχαν λάβει ενημέρωση από το ταχυδρομείο ότι δεν επιτεύχθηκε η παράδοση και γι΄ αυτό προχώρησαν με επίδοση των Ειδοποιήσεων . Αργότερα και συγκεκριμένα όσον αφορά την Ειδοποίηση Τύπος Ι αυτή παραλήφθηκε από το ταχυδρομείο από τον αιτητή 1 στις 27/4/2023. και η Ειδοποίηση Τύπος Ι . από τον αιτητή 1 στις 27/11/2023.». Με δεδομένο συνεπώς, καταλήγει η ομνύουσα, (α) ότι τόσο οι αιτητές όσο και το Τμήμα Φορολογίας παρέλαβαν τις ειδοποιήσεις τύπου Ι και ΙΑ εντός των προθεσμιών που ορίζει ο Ν.9/65, (β) ότι οι αιτητές γνώριζαν επακριβώς το χρέος που όφειλαν λόγω του περιεχομένου των συγκεκριμένων ειδοποιήσεων αλλά και του γεγονότος ότι το χρέος αυτό προέκυπτε από εκ συμφώνου εκδοθείσα δικαστική απόφαση, η ύπαρξη της οποίας απάλλασσε τους καθ' ων η αίτηση από την υποχρέωση επίδοσης και ειδοποίησης τύπου Θ (βλ. αρ.44Β
(2), (γ) ότι σε καμία ενέργεια για εκτίμηση του ακινήτου δεν προέβηκαν οι αιτητές όταν τους ζητήθηκε να το πράξουν με τις ειδοποιήσεις τύπου ΙΒ που επίσης παρέλαβαν και (δ) ότι μέχρι σήμερα εξακολουθούν να οφείλουν το εκ συμφώνου εξ' αποφάσεως χρέος τους στο ακέραιο, θα πρέπει, όχι μόνο να επιτύχουν οι προδικαστικές ενστάσεις που προβάλλονται από τους καθ' ων η αίτηση αλλά και να απορριφθούν όλοι οι λόγοι έφεσης ως παντελώς αβάσιμοι και ανεδαφικοί. Η διαδικασία που ακολούθησαν οι καθ' ων η αίτηση ήταν, σύμφωνα με την ομνύουσα, ορθή, νόμιμη και ακριβώς αυτή που προβλέπει και επιβάλλει ο Ν.9/65 να ακολουθηθεί και ουδέποτε πριν την καταχώρηση της παρούσας δεν προβλήθηκε από πλευράς αιτητών να υπάρχει οποιαδήποτε διαφωνία σε σχέση με τα όσα σχετικά αυτοί ενημερώνονταν. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι με την Ε/Δ που υποστηρίζει την ένσταση, η οποία εκτείνεται σε 28 παραγράφους και σε πληθώρα υποπαραγράφων, προβάλλονται και πολλές άλλες θέσεις, κυρίως νομικές, τις οποίες δεν κρίνω σκόπιμο να τις επαναλάβω. Τις θέσεις αυτές βεβαίως τις έχω λάβει υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές εκεί όπου χρειάζεται. Με τη συμπληρωματική τώρα Ε/Δ που η πλευρά των αιτητών καταχώρησε κατόπιν άδειας που ζήτησε και έλαβε από το Δικαστήριο, επιχειρήθηκε να αντικρουστεί μόνο ο ισχυρισμός των καθ' ων αίτηση ότι ο λόγος που οι επίδικες ειδοποιήσεις επιδόθηκαν με ιδιώτη επιδότη ήταν διότι προηγούμενη προσπάθεια επίδοσης μέσω ταχυδρομείου ήταν ανεπιτυχής και ανέφικτη. Ο περί του αντιθέτου λοιπόν ισχυρισμός των αιτητών, ο οποίος υποστηρίχθηκε με την επισύναψη στην συμπληρωματική τους Ε/Δ του σχετικού μητρώου των Κυπριακών Ταχυδρομείων (Τεκ.1 συμπληρωματικής Ε/Δ), είναι ότι κατόπιν διερεύνησης του ιστορικού της φερόμενης από τους καθ' ων η αίτηση αποστολής των επίδικων ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο - με τη χρήση του tracking number που οι καθ' ων η αίτηση έχουν παρουσιάσει με το δικό τους Τεκ.9 - έχει διαπιστωθεί ότι στην πραγματικότητα οι συγκεκριμένες Ειδοποιήσεις δεν είχαν ταχυδρομηθεί στις 15/11/23 που αναφέρει το Τεκ.9 αλλά στις 22/11/23, καθώς και ότι αυτές δεν είχαν επιστραφεί ως μη παραδοθείσες πριν τις 23/11/23 που επιδόθηκαν με ιδιώτη επιδότη αλλά ως τέτοιες επιστράφηκαν την επόμενη μέρα, δηλαδή στις 24/11/23. Κατ' επέκταση, υποστηρίζει ο ομνύοντας, προκύπτει ότι δεν είχαν προηγηθεί αποτυχημένες προσπάθειες επίδοσης των ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο προτού λάβει χώρα η επίδοση με ιδιώτη επιδότη ως το αρ. 44ΙΕ Ν.9/65 και η σχετική νομολογία επιβάλλουν ότι έπρεπε να γίνει. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι κατά το στάδιο εκδίκασης του αιτήματος των αιτητών για καταχώρηση συμπληρωματικής Ε/Δ, δηλώθηκε από πλευράς των τελευταίων ως παραδεκτό γεγονός ότι οι καθ' ων η αίτηση είχαν όντως επιχειρήσει να επιδόσουν τις επίδικες Ειδοποιήσεις με συστημένο ταχυδρομείο ως αυτοί ισχυρίζονται ότι έπραξαν όπως και ότι η προσπάθεια αυτή τελικά δεν ήταν επιτυχής ως επιβεβαιώνει και το Τεκ.1 της συμπληρωματικής. Αυτό ήταν δε και το μόνο πράγμα που ανέφεραν οι καθ' ων η αίτηση στη συμπληρωματική Ε/Δ που εκείνοι καταχώρησαν σε απάντηση. Εφόσον καμία πλευρά δεν επεδίωξε να αντεξετάσει τον ομνύοντα της άλλης πλευράς και η εκατέρωθεν αμφισβήτηση ως προς τα επίδικα γεγονότα περιορίστηκε στην καταχώρηση των συμπληρωματικών δηλώσεων που αναφέρθηκαν ανωτέρω και στα όσα εκεί προβάλλονται, η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των μερών, αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα λοιπόν με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και χωρίς να παραγνωρίζω τη θέση των καθ' ων η αίτηση ως προς το κατ' εκείνους σφάλμα στον τύπο του εναρκτήριου μέσου που οι αιτητές χρησιμοποίησαν για να εγείρουν την παρούσα αίτηση έφεση, κρίνω ορθότερο όπως σημειώσω πρώτα τα εξής: Κατά πρώτο δεν έχει αμφισβητηθεί από πλευράς αιτητών - το δηλώνουν άλλωστε και οι ίδιοι εμμέσως πλην σαφώς ως κοινώς αποδεκτό γεγονός - ότι το χρέος που επιδιώκουν να ανακτήσουν οι καθ' ων η αίτηση από τους αιτητές μέσω της διαδικασίας πλειστηριασμού που έχουν ενεργοποιήσει προέρχεται από δικαστική απόφαση ημερ. 11/01/17, η οποία εκδόθηκε εναντίον των αιτητών με τη συγκατάθεση και αποδοχή τους και προς όφελος συγκεκριμένων ενυπόθηκων πιστωτών, οι οποίοι δεν αμφισβητείται ότι έχουν σήμερα νόμιμα και νομότυπα αντικατασταθεί από τους καθ' ων η αίτηση σε σχέση με τα δικαιώματα τους ως εξ αποφάσεως και ενυπόθηκοι πιστωτές των αιτητών (βλ. μεταξύ άλλων εκατέρωθεν ισχυρισμούς καθώς και Τεκ.1,2,3,4 και 5 ένστασης τα οποία δεν αμφισβητούνται). Το λιγότερο επομένως που συνεπάγεται το κοινώς αποδεκτό αυτό γεγονός, είναι ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν είχαν καμία υποχρέωση δυνάμει του Ν.9/65 να αποστείλουν στους αιτητές την ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» του Δεύτερου Παραρτήματος του Ν.9/65, η οποία υπενθυμίζω είναι η ειδοποίηση που εξειδικεύει ουσιαστικά ποιο είναι και πώς προέκυψε να οφείλεται το ποσό για το οποίο προωθείται διαδικασία αναγκαστικής πώλησης του ενυποθήκου ακινήτου (βλ.αρ.44Β[1]). Κατά δεύτερο και όσον αφορά την υποχρέωση των καθ' ων η αίτηση για αποστολή της ειδοποίησης τύπου Ι δυνάμει του αρ. 44Γ
(1)[2], είναι κοινώς αποδεκτό στην προκειμένη περίπτωση ότι οι καθ' ων η αίτηση είχαν επιδώσει τέτοιες ειδοποιήσεις στους αιτητές στις 23/11/2020 και ότι η ενέργεια αυτή είχε αποτελέσει ένα από τα ζητήματα που εξέτασε το Δικαστήριο στα πλαίσια της αίτησης έφεσης 48/21 που οι αιτητές είχαν στη συνέχεια καταχωρήσει. Η απόφαση όμως που εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης έφεσης 48/21, την οποία οι ίδιοι οι αιτητές παρουσίασαν για να υποστηρίξουν τις εδώ προβαλλόμενες θέσεις τους σε σχέση και με το συγκεκριμένο ζήτημα (Τεκ.4), όχι μόνο δεν υποστηρίζει τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς των τελευταίων αλλά αντίθετα τους καταρρίπτει. Αυτό γιατί η καταληκτική διαταγή του Δικαστηρίου σ' εκείνη την υπόθεση ήταν ότι «.υπάρχει πρόβλημα στην επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο παραμερισμός της επίδοσης Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» ημερομηνίας 03/08/2021 και συνεπακόλουθα ο πλειστηριασμός δεν μπορεί να διεξαχθεί. Θα πρέπει η διαδικασία να συνεχίσει από το σημείο της αποστολής της Ειδοποίησης Τύπου «Ι». Αυτό το συγκεκριμένο και ρητό μέρος της δικαστικής κρίσης στην αίτηση έφεση 48/21, η οποία κρίση επισημαίνω συνιστούσε απόρροια δικαστικού συμπεράσματος ότι τίποτα μεμπτό δεν υπήρχε με την τότε επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου Ι στους αιτητές έστω και αν αυτοί προσπάθησαν σ' εκείνη τη διαδικασία να ακυρώσουν και τις εν λόγω ειδοποιήσεις -ανεπιτυχώς όπως τελικά φάνηκε - δεν έχει μέχρι σήμερα ακυρωθεί ή μεταβληθεί με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτό όμως που συνεπάγεται για την παρούσα διαδικασία η συγκεκριμένη δικαστική κρίση, η οποία έχει δεσμεύσει τη διαδικασία που ενεργοποίησαν από τότε οι καθ' ων η αίτηση για εκποίηση του ακινήτου, είναι ουσιαστικά ότι οι τελευταίοι έχουν απαλλαχτεί δικαστικώς από την υποχρέωση να επιδώσουν νέες ειδοποιήσεις τύπου Ι προκειμένου να «συνεχίσουν» τη διαδικασία του πλειστηριασμού, αφού δυνάμει της απόφασης εκείνης θεωρούνται ότι έχουν από τότε συμμορφωθεί πλήρως με την εν λόγω υποχρέωση τους. Αυτό είναι κάτι το οποίο το παρόν Δικαστήριο όχι μόνο δεν μπορεί να αγνοήσει ή να παρακάμψει αλλά θα πρέπει να το εκλάβει για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας ως ένα από τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα της υπόθεσης. Έστω λοιπόν και αν οι καθ' ων η αίτηση προχώρησαν και επέδωσαν νέες ειδοποιήσεις τύπου Ι στους αιτητές, καμία ανάγκη δεν υπάρχει για περαιτέρω ενασχόληση με τα θέματα επίδοσης των εν λόγω ειδοποιήσεων εφόσον «η διαδικασία (θεωρείται ότι) συνεχίζει από το σημείο της αποστολής της Ειδοποίησης Τύπου «Ι» (στις 23/11/20). Θα αναφέρω όμως για σκοπούς πληρότητας ότι με την καταχώρηση συμπληρωματικής Ε/Δ, η πλευρά των αιτητών περιόρισε την αμφισβήτηση της αποκλειστικά στην επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ και δεν την επέκτεινε και στην επί του προκειμένου πτυχή της κατά τ' άλλα τεκμηριωμένης μαρτυρίας που παρουσίασαν οι καθ' ων η αίτηση. Κατά τρίτο και όσον αφορά τις επίδικες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ, οι προβαλλόμενες θέσεις των αιτητών εδράζονται στις πρόνοιες του αρ.44ΙΕ[3] και στα όσα σχετικά λέχθηκαν από το Εφετείο στην ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ v. ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΤΕΛΑ, Πολιτική Έφεση Αρ. 159/2021, 1/12/2023: «.Στην προκειμένη περίπτωση ο σκοπός του Νομοθέτη είναι ξεκάθαρος. Θέλησε να ιεραρχήσει τον τρόπο επίδοσης, δίδοντας επιτακτικό προβάδισμα στη συστημένη επιστολή. Μόνον όταν η επίδοση με αυτόν τον τρόπο είναι ανέφικτη, διανοίγεται ο δρόμος εναλλακτικά για ιδιωτική επίδοση, συμφώνως των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, κατόπιν βεβαία σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου.Η υποκειμενική άποψη του Δικαστηρίου επί του ορθολογισμού ή μη του δεδηλωμένου σκοπού, δεν δικαιολογεί ερμηνευτική εκτροπή. Συνεπώς, το γεγονός ότι με την προσωπική επίδοση, ο παραλήπτης/ενδιαφερόμενος μιας ειδοποίησης, επικοινωνίας ή εγγράφου, σαφέστατα λαμβάνει γνώση και δύναται να υπερασπιστεί ή να ασκήσει τα όποια ένδικα μέσα του παρέχονται, όπως εξάλλου έχει επισυμβεί στην προκειμένη περίπτωση, δεν δικαιολογεί ερμηνεία άλλη απ' εκείνη που είναι κρυστάλλινα καθαρή στο μάτι. Ενόψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι η εφεσείουσα όφειλε να επιχειρήσει να επιδώσει την επίμαχη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή και μόνον αν τούτο ήταν ανέφικτο να προχωρήσει με τη διαδικασία της ιδιωτικής επίδοσης. Την υποχρέωση επίδοσης της ειδοποίησης τη φέρει ασφαλώς ο ενυπόθηκος δανειστής, ο οποίος συνακόλουθα φέρει και το βάρος να αποδείξει το «ανέφικτο» της δια Νόμου επιβαλλόμενης μεθόδου επίδοσης. Στην προκειμένη περίπτωση κανένα τέτοιο στοιχείο προσκομίστηκε από πλευράς εφεσείουσας.» Με γνώμονα τα πιο πάνω επομένως και με δεδομένο ότι δεν έχουν αμφισβητηθεί από πλευράς καθ' ων η αίτηση τα όσα σχετικά αναφέρθηκαν και παρουσιάστηκαν με τη συμπληρωματική Ε/Δ που καταχώρησαν οι αιτητές, δηλαδή το εκεί Τεκ.1, προκύπτει ως γεγονός ότι της επίδοσης των συγκεκριμένων ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ με ιδιώτη επιδότη στις 23/11/23 δεν της είχε προηγηθεί η κατά τ' άλλα παραδεκτή αποτυχημένη προσπάθεια επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο. Κατ' επέκταση, και με βάση το ρητό και σαφή λόγο (ratio) της Παντέλα ανωτέρω, ο οποίος είναι, ανεξαρτήτως της περί του αντιθέτου ουσιαστικά άποψης της ευπαίδευτης συνηγόρου των καθ' ων η αίτηση, δεσμευτικός για το παρόν Δικαστήριο, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι η επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ που έγινε με ιδιώτη επιδότη στις 23/11/23 δεν συνάδει με τον τρόπο επίδοσης που προβλέπει ο Ν.9/65. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Εξηγώ. Οι καθ' ων η αίτηση είχαν ισχυριστεί με την ένσταση τους ότι τελικά κατέστη δυνατό να επιδοθεί η ειδοποίηση τύπου ΙΑ στον αιτητή 1 με συστημένο ταχυδρομείο στις 27/11/23, ήτοι ως το αρ.44ΙΕ προνοεί. Τον ισχυρισμό τους αυτό όμως οι καθ' ων οι αίτηση, τον οποίο και είχαν το βάρος να αποδείξουν, τον «άφησαν» ουσιαστικά να συνιστά ένα απλό ισχυρισμό στην ένσταση τους και καμία απτή μαρτυρία δεν παρουσίασαν προκειμένου να τον τεκμηριώσουν. Αυτή όμως την απαιτούμενη τεκμηρίωση την προσκόμισαν στη συνέχεια οι ίδιοι οι αιτητές, οι οποίοι, με τη συμπληρωματική Ε/Δ που επέλεξαν να καταχωρήσουν και με το εκεί επισυναπτόμενο ως Τεκ.1 σχετικό αρχείο των Κυπριακών Ταχυδρομείων, επιβεβαίωσαν ότι όντως ο αιτητής 1 είχε παραλάβει στις 27/11/23 την ειδοποίηση τύπου ΙΑ που του στάληκε με συστημένο ταχυδρομείο στις 22/11/23 ως και το Τεκ.9 των καθ' ων η αίτηση καταδεικνύει. Με δεδομένο λοιπόν αφ' ενός ότι στις 27/11/23 συντελέστηκε ορθή επίδοση της επίδικης ειδοποίησης τύπου ΙΑ ως ο Ν.9/65 προνοεί, ήτοι «παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας.του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση.απευθύνεται» και αφ' ετέρου ότι κατά την εν λόγω ημερομηνία παρεχόταν ακόμη περίοδος «αντίδρασης» μεγαλύτερη των σαράντα πέντε
(45)ηµερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, ήτοι ως το αρ.44Γ
(2)επιβάλλει, εξάγεται το συμπέρασμα ότι οι καθ' ων η αίτηση εκπλήρωσαν και αυτή τους τη θέσμια υποχρέωση. Επισημαίνω εδώ ότι δεν έχει διαφύγει της προσοχής μου ότι για την αιτήτρια 2 δεν έχει προβληθεί παρόμοιος ισχυρισμός, ήτοι ότι της επιδόθηκε και αυτής ειδοποίηση μέσω του ταχυδρομείου. Η ειδοποίηση όμως που επιδόθηκε δεόντως στον αιτητή 1 μέσω του ταχυδρομείου στις 27/11/23, είναι ουσιαστικά η ίδια με την ειδοποίηση που επιχειρήθηκε αρχικά να σταλεί στην αιτήτρια 2 με ταχυδρομείο αλλά εν τέλει της επιδόθηκε με ιδιώτη επιδότη 4 μέρες πριν να παραλάβει ο αιτητής 1 τη δική του ειδοποίηση, υπό την έννοια ότι πρόκειται για ειδοποιήσεις που αποστέλλονται στην ίδια διεύθυνση και δη στη διεύθυνση που δεν αμφισβητείται ότι αμφότεροι οι αιτητές διαμένουν ως αντρόγυνο, στις οποίες αναφέρεται και το όνομα της αιτήτριας 2 αλλά και η ιδιότητα της ως ενυπόθηκου οφειλέτη και ιδιοκτήτριας του ακινήτου που προτίθεται να πωληθεί μέσω του πλειστηριασμού που έχει οριστεί να γίνει στις 15/02/24 και ώρα 1000π.μ., στις οποίες αναφέρεται το πλήρες ποσό που έχει καταστεί οφειλόμενο και το οποίο επιδιώκεται να ανακτηθεί μέσω του προγραμματισμένου πλειστηριασμού και τέλος, ειδοποιήσεις που συνοδεύτηκαν από Δελτίο Ηλεκτρονικού Πλειστηριασμού όπου παρατίθενται τα στοιχεία της διαδικασίας που θα ακολουθηθεί. Με άλλα λόγια, στις 27/11/23 που συντελέστηκε νόμιμη επίδοση της επίδικης ειδοποίησης τύπου ΙΑ στον αιτητή 1, η αιτήτρια 2 ουσιαστικά λάμβανε ξανά γνώση για τα όσα είχε ήδη πληροφορηθεί η ίδια από τις 23/11/23 που της επιδόθηκε εκείνης η επίδικη ειδοποίηση τύπου ΙΑ με ιδιώτη επιδότη. Υπό αυτά τα ιδιόμορφα δεδομένα συνεπώς, έστω και αν η επίδοση με ιδιώτη επιδότη στην αιτήτρια 2 δεν ήταν η ενδεδειγμένη διαδικασία με βάση το Ν.9/65 υπό τις περιστάσεις, η περίπτωση της τελευταίας δεν εμπίπτει θεωρώ στο λόγο της Παντέλα ανωτέρω, αλλά στον υψηλής πειστικής αξίας λόγο[4] της ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗ v. -, Πολιτική Αίτηση αρ. 69/2023, 6/6/2023, ECLI:CY:AD:2023:D192, στην οποία λέχθηκε ότι σημασία δεν έχει τόσο ο τρόπος επίδοσης των ειδοποιήσεων όσο ο σκοπός της επίδοσης τους, ήτοι να διασφαλιστεί «ότι ο συγκεκριμένος διάδικος έχει ειδοποιηθεί για την δικαστική διαδικασία που τον αφορά». Άλλωστε, η αιτήτρια 2 μπορούσε, αν ήθελε, να διαχωρίσει τη θέση της από τον αιτητή 1 σύζυγο της αλλά επέλεξε, όχι μόνο να μην πράξει κάτι τέτοιο αλλά να δεσμευτεί από την επιλογή του τελευταίου να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό των καθ' ων η αίτηση ότι στις 27/11/23 αυτοί επέδωσαν ειδοποίηση τύπου ΙΑ με τον τρόπο που ο Ν.9/65 προνοεί και δη ειδοποίηση η οποία αποστέλλετο στη διεύθυνση που αμφότεροι οι αιτητές διαμένουν μαζί και η οποία έκαμνε αναφορά και στην ίδια. Κρίνω συνεπώς ότι ούτε στη διαδικασία που ακολούθησαν οι καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την επίδοση στους αιτητές των επίδικων ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ υπάρχει οτιδήποτε το αντικανονικό ή το αντινομικό. Στο σημείο αυτό στρέφομαι στη θέση των αιτητών ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις δεν επιδόθηκαν δεόντως σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Η θέση αυτή καταρρίπτεται θεωρώ πλήρως από τη σχετική αδιαμφισβήτητη μαρτυρία που παρουσίασαν οι καθ΄ ων η αίτηση, η οποία υπενθυμίζω έχει υποστηριχθεί με την απαιτούμενη έγγραφη τεκμηρίωση και η οποία έχει καταδείξει ότι το μόνο άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο στη διαδικασία ήταν το Τμήμα Φορολογίας για το οποίο δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι δεν έλαβε τις ειδοποιήσεις που οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι του επέδωσαν. Όσον αφορά τώρα την άλλη θέση των αιτητών, ήτοι ότι το περιεχόμενο των επίδικων ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ είναι εσφαλμενο και ότι τα ποσά που εκεί αναφέρονται ότι οφείλονται είναι αυθαίρετα, περιορίζομαι να αναφέρω ότι, πέραν του ότι το απαιτούμενο χρέος συνιστά εξ' αποφάσεως χρέος με όλες τις σχετικές θέσμιες «απαλλαγές» που το στοιχείο αυτό συνεπάγεται για τους καθ' ων η αίτηση, οι τελευταίοι έχουν παρουσιάσει, χωρίς οποιαδήποτε ουσιαστική αμφισβήτηση ή αντίκρουση από τους αιτητές, όλες τις ειδοποιήσεις που είχαν στείλει, στις οποίες περιέχονται όλες οι απαιτούμενες λεπτομέρειες του ενυπόθηκου χρέους και των τόκων και δη κατά εξειδικευμένο τρόπο. Επιπρόσθετα τούτου όμως, τα ποσά που αναφέρονται στις εν λόγω ειδοποιήσεις και συνημμένες καταστάσεις παρουσιάζονται να συνάδουν πλήρως και μεταξύ τους αλλά και με το ποσό για το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση εναντίον των αιτητών, με τη φυσιολογική βέβαια αύξηση του λόγω της συσσώρευσης από τότε των επιδικασθέντων τόκων. Μια άλλη θέση των αιτητών είναι ότι η επίδικη διαδικασία πλειστηριασμού θα πρέπει να ακυρωθεί διότι οι αιτητές δεν γνωρίζουν αν έχουν γίνει εκτιμήσεις για την αξία του ενυπόθηκου ακινήτου. Ως προς το θέμα αυτό σημειώνω ότι καμία εξειδίκευση του συγκεκριμένου ισχυρισμού δεν γίνεται στην Ε/Δ που υποστηρίζει την αίτηση - οι αιτητές περιορίζονται ουσιαστικά στην επίκληση της άγνοιας που ισχυρίζονται ότι τους διακατέχει - και αυτό όμως παρά το ότι στις ειδοποιήσεις που τους έστειλαν οι καθ' ων η αίτηση γίνεται αναφορά στην επιφυλαχθείσα τιμή πώλησης του ακινήτου. Ούτε όμως και έχουν οι αιτητές ουσιαστικά αμφισβητήσει ότι ενημερώθηκαν μέσω των ειδοποιήσεων τύπου ΙΒ ότι είχαν το δικαίωμα να διορίσουν οι ίδιοι το δικό τους εκτιμητή ώστε να καθοριστεί η αγοραία αξία του ακινήτου και τίποτα τέτοιο δεν έπραξαν. Στη βάση όλων των ανωτέρω συνεπώς, κρίνω ότι κανένας από τους λόγους έφεσης που προβάλλουν οι αιτητές δεν μπορεί θεωρηθεί βάσιμος ώστε η παρούσα αίτηση να επιτύχει. Πέραν όμως και ανεξάρτητα της πιο πάνω κατάληξης μου κρίνω σκόπιμο να επισημάνω και το εξής. Οι αιτητές είχαν συγκατατεθεί στα πλαίσια της αγωγής που είχε καταχωρήσει εναντίον τους ο ενυπόθηκος πιστωτής τους όπως εκδοθεί δικαστικό διάταγμα που να διατάσσει την εκποίηση του ακινήτου τους προκειμένου ν' ανακτηθεί το οφειλόμενο από αυτούς χρέος το οποίο επίσης αποτέλεσε αντικείμενο της εκ συμφώνου δικαστικής απόφασης. Το γεγονός αυτό όμως δεν μπορεί θεωρώ παρά να επενεργήσει ως κώλυμα (estoppel) στην προσπάθεια που καταβάλλουν με την παρούσα αίτηση οι αιτητές για να μην επιτρέψουν ουσιαστικά να λάβει χώρα αυτή η εκποίηση την οποία κάποιο άλλο Δικαστήριο είχε διατάξει να γίνει με τη συγκατάθεση τους. Αν μη τι άλλο, το να δηλώνεται σε μια δικαστική διαδικασία συγκατάθεση στην έκδοση ενός δικαστικού διατάγματος που να διατάσσει όπως γίνει κάτι και αργότερα να επιχειρείται σε μια άλλη δικαστική διαδικασία όπως αποτραπεί να γίνει αυτό που διατάχθηκε προηγουμένως να γίνει, συνιστά θεωρώ στάση η οποία αγγίζει, αν δεν ξεπερνά, τα όρια της κατάχρησης της διαδικασίας. Κρίνω λοιπόν ότι η παρούσα αίτηση υπόκειται σε απόρριψη και για τον επιπρόσθετο αυτό λόγο αυτό. Όσον αφορά τέλος τη θέση των καθ' ων η αίτηση ότι οι αιτητές χρησιμοποίησαν λανθασμένο Τύπο εναρκτήριου μέσου, ήτοι τον Τύπο 2 του Παραρτήματος των Περί Ακίνητου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, την οποία θέση οι αιτητές απορρίπτουν παραπέμποντας αφ' ενός στο Μ.8 Κ.8.1
(4)των Νέων Θεσμών το οποίο προνοεί για χρήση του Έντυπου αρ.7 «εκτός όταν νόμος ή κανονισμός προβλέπει διακριτή διαδικασία» και αφ' ετέρου στο αρ.51 Ν.9/65, το οποίο αναφέρει ότι η διαδικασία αίτησης έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο θα διέπετε από τη (διακριτή) διαδικασία που προνοούν τα αρ. 80 και 81 του Κεφ.224 και οι περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμοί 1956 οι οποίοι θεσπίστηκαν στη βάση των εν λόγω άρθρων, περιορίζομαι να αναφέρω το εξής. Από το ρητό λεκτικό του αρ.51 του Ν.9/65 φαίνεται ότι το πεδίο εμβέλειας και εφαρμογής των συγκεκριμένων προνοιών αφορά μόνο στις περιπτώσεις όπου καταχωρείται έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο από «Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου.». Η παρούσα όμως διαδικασία δεν στρέφεται εναντίον οποιασδήποτε απόφασης, διαταγής ή γνωστοποίησης του Διευθυντή του Κτηματολογίου και ούτε η «επίδικη» διαφορά προκύπτει από οποιαδήποτε τέτοια απόφαση του Διευθυντή. Μάλλον λοιπόν, αν και δεν αποφαίνομαι τελεσίδικα επί τούτου λόγω του ότι το συγκεκριμένο ζήτημα έχει υπό τις περιστάσεις ουσιαστικά καταστεί ακαδημαϊκής σημασίας, το αρ.51 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Ούτε όμως θα συμφωνήσω με τη θέση ότι επειδή δεν υπάρχει πλέον πρόνοια στο Νόμο ως προς το ποιοι Κανονισμοί εφαρμόζονται σε αυτές τις διαδικασίες αυτό συνεπάγεται αυτόματα και ότι θα πρέπει να εφαρμόζονται είτε οι Νέοι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας είτε το αρ.51 «ανάλογα προσαρμοσμένο». Αυτό αφ' ενός γιατί μια τέτοια ερμηνεία θα συνιστούσε κατά την κρίση μου ανεπίτρεπτη παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας στη νομοθετική εξουσία και αφ' ετέρου διότι η νομολογία έχει ήδη δώσει τη «λύση» σε περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται να υπάρχει τέτοιο δικονομικό «κενό». Υπενθυμίζω συναφώς τις υποθέσεις Udruzena Beogradska Banka ν. Westacre Investment, Inc.
(1999)1 ΑΑΔ 124 και Tράπεζα Kύπρου Λτδ. ν. Dynacon Limited
(1998)1 ΑΑΔ 1978 και το πώς είναι που κρίθηκε εκεί ορθό να επιλύονται τετοια «κενά» με γνώμονα την αρχή, «φτάνει να κατοχυρώνονται τα δικαιώματα των μερών». Για τους ίδιους λόγους δε και με γνώμονα τα λεχθέντα από το Εφετείο στην Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd v. Δήμου Πάφου, Πολιτική Έφεση αρ. E5/2018, 16/1/2024, δεν θα ήμουν ούτε διατεθειμένος να δεχτώ ως απόλυτη αρχή ότι η χρήση ενός ενδεχόμενου εσφαλμένου εναρκτήριου μέσου σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να έχει αναπόφευκτά την καταλυτική σημασία που υποστηρίζουν οι καθ' ων η αίτηση ότι θα πρέπει να έχει. Τα θέματα αυτά όμως, ως έχω εξηγήσει, δεν θα με απασχολήσουν περαιτέρω. Για όλους τους πιο πάνω λόγους λοιπόν, η παρούσα αίτηση - έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπ........... Λ. Πασχαλίδης, A.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 44Β.-
(1)Σε περίπτωση υπερημερίας, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 27, ως αποτέλεσμα της οποίας ολόκληρο το ενυπόθηκο χρέος καθίσταται πληρωτέο και η υπερημερία αφορά σε περίοδο όχι μικρότερη των εκατόν είκοσι
(120)ημερών από την ημερομηνία που αυτό καθίσταται πληρωτέο.ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στη διαδικασία που προβλέπεται στο παρόν Μέρος, εκτός εάν με βάση τις διατάξεις οποιωνδήποτε άλλων νόμων ή Κανονισμών ή οδηγιών, η προώθηση της διαδικασίας αναγκαστικής πώλησης του ενυποθήκου ακινήτου εκ μέρους του ενυπόθηκου δανειστή, ανασταλεί.
(2)Οποιαδήποτε ειδοποίηση ως προς παρατηρηθείσα υπερημερία ή απαίτηση για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους, η οποία αποστέλλεται από τον ενυπόθηκο δανειστή, όταν αυτός είναι αδειοδοτημένο ίδρυμα, προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή εγγυητή σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος, συνοδεύεται από την ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» του Δεύτερου Παραρτήματος και εμπεριέχει τυποποιημένη πληροφόρηση στην οποία αναφέρονται ρητά τα ακόλουθα:. Νοείται περαιτέρω ότι, δεν υφίσταται υποχρέωση αποστολής της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Θ», σε περίπτωση κατά την οποία ο ενυπόθηκος δανειστής έχει εξασφαλίσει δικαστική απόφαση εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη ή έχει ήδη κατατεθεί αίτηση πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VI. [2] 44Γ.-
(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε
(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: [3] «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: [4] βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την έκδοση του Victor Nicolaevich Makushin (Αρ.1)
(2012)1 Α.Α.Δ. 20 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο