ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. CPS - CONCRETEPS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 47/22, 15/3/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 47/22 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ Ενάγοντας -ν-
- CPS - CONCRETEPS LTD από Λάρνακα
- ΤΕΡΝΑ Α.Ε. από Ελλάδα Εναγόμενοι ------------------------------------ Ημερομηνία: 15 Μαρτίου 2024 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κα Μ. Φιλίππου για Α. Γ. Παφίτης & Σια ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη 2: κ. Σ. Παναγίδης για Στέλιος Παναγίδης ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή που καταχώρησε στις 24/01/22 με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, ο ενάγοντας αξιώνει από την εναγόμενη 1 κυπριακή εταιρεία και από την εναγόμενη 2 ελληνική εταιρεία γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τραυματισμό που ισχυρίζεται ότι υπέστη στο αριστερό του μάτι συνεπεία εργατικού ατυχήματος που συνέβη στο εργοτάξιο των εναγομένων στο Ζύγι περί τις 06/07/19 ενώ αυτός ήταν εργοδοτούμενος τους. Για σκοπούς της παρούσας απόφασης αναφέρω ότι από το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης προκύπτουν μέχρι σήμερα να έλαβαν χώρα τα ακόλουθα: Στις 16/2/2022 το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της αγωγής επιδόθηκε με ιδιώτη επιδότη στην εναγόμενη 1 κυπριακή εταιρεία η οποία καταχώρησε στις 11/03/22 εμφάνιση μέσω δικηγόρου. Περί τον ένα μήνα αργότερα, δηλαδή στις 06/04/2022, σημείωμα κανονικής εμφάνισης (unconditional appearance) καταχωρήθηκε και από την εναγομένη 2 ελληνική εταιρεία. Στις 09/01/23, οι τότε δικηγόροι της εναγόμενης 1 κυπριακής εταιρείας καταχώρησαν ειδοποίηση απόσυρσης τους από την εκπροσώπηση της συγκεκριμένης εναγόμενης και έκτοτε η τελευταία δεν προχώρησε σε διορισμό νέου δικηγόρου. Στις 06/03/2023 η πλευρά του ενάγοντα καταχώρησε έκθεση απαίτησης την οποία σύντομα μετά κοινοποίησε στους δικηγόρους της εναγόμενης
- Οι τελευταίοι καταχώρησαν εκ μέρους της εναγομένης 2 υπεράσπιση στις 10/05/23 και λίγες μέρες μετά, δηλαδή στις 18/05/23, η πλευρά του ενάγοντα καταχώρησε απάντηση στην υπεράσπιση της εναγομένης
- Την ίδια μέρα, παρά το ότι δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί η δικογραφία και σε σχέση με την εναγόμενη 1, η πλευρά του ενάγοντα εξέδωσε σχετική κλήση οδηγιών με βάση την Δ.30, η οποία ορίστηκε για πρώτη εμφάνιση στις 28/09/
- Στις 09/06/2023, ήτοι πριν την ημερομηνία που είχε οριστεί η κλήση του ενάγοντα, η πλευρά του τελευταίου καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της έκθεσης απαίτησης στην εναγόμενη 1 και συγκεκριμένα διάταγμα για επίδοση του εν λόγω δικογράφου στον διευθυντή της τελευταίας μέσω email. Η αίτηση αυτή ορίστηκε την ίδια ημερομηνία που είχε οριστεί και η κλήση για οδηγίες, δηλαδή στις 28/09/23, οπόταν και διαπιστώθηκε ότι εφόσον η δικογραφία της αγωγής δεν είχε συμπληρωθεί σε σχέση με όλους τους διαδίκους δεν μπορούσαν να δοθούν οδηγίες με βάση την Δ.30 και αυτό διότι οι προδικαστικές οδηγίες δεν μπορούν να δίνονται αποσπασματικά, ούτε και δικαιολογείται να δίνονται διάφορα σετ οδηγιών για διάφορα σετ διαδίκων αναλόγως του ποιοι «συμπληρώνουν πρώτοι» τα δικόγραφα τους. Κρίθηκε λοιπόν ορθό όπως η κλήση για οδηγίες αναβληθεί σε μεταγενέστερη ημερομηνία προκειμένου να ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες που έπρεπε να γίνουν σε σχέση με την εναγόμενη 1 και να συμπληρωθεί έτσι η δικογραφία της υπόθεσης (βλ. Δ.30 Κ1(α) και Οδηγίες Πρακτικής Αρ. 1 και 2). Σημειώνω εδώ ότι κατόπιν αιτήματος της πλευράς του ενάγοντα, η αίτηση για έκδοση διατάγματος υποκατάστατου επίδοσης της έκθεσης απαίτησης στην εναγόμενη 1 επαναορίστηκε στην ίδια ημερομηνία που ορίστηκε και η εκδοθείσα κλήση προκειμένου να «εξαντληθούν όλα τα περιθώρια επίδοσης της Έκθεσης Απαίτησης προς τους εναγόμενους 1». Κατά την επόμενη ημερομηνία που είχαν οριστεί η κλήση και η αίτηση του ενάγοντα, η πλευρά του τελευταίου δήλωσε ότι επιθυμούσε να αποσύρει την αίτηση για υποκατάστατο επίδοση της έκθεσης απαίτησης στην εναγόμενη 1 λόγω του ότι στο μεσοδιάστημα είχε καταφέρει να επιδώσει το συγκεκριμένο δικόγραφο με απευθείας επίδοση στην εν λόγω εναγόμενη. Αν και το αίτημα του ενάγοντα εγκρίθηκε και η σχετική αίτηση απορρίφθηκε, η ανάγκη για συμπλήρωση της δικογραφίας σε σχέση με την εναγόμενη 1 εξακολουθούσε να παραμένει αφού πλέον έπρεπε να γίνουν οι ανάλογες περαιτέρω διαδικασίες, ήτοι είτε να καταχωρηθεί υπεράσπιση από την εν λόγω εναγόμενη είτε να εκδοθεί κατόπιν αίτησης απόφαση εναντίον της λόγω παράλειψης της να καταχωρήσει υπεράσπιση. Κρίθηκε επομένως ορθό όπως η κλήση που εκδόθηκε στις 18/05/23 επαναοριστεί σε μια νέα ημερομηνία. Παράλληλα όμως με τις εν λόγω οδηγίες, το Δικαστήριο ενημέρωσε τους συνηγόρους του ενάγοντα και της εναγομένης 2 ότι στο φάκελο της υπόθεσης δεν εντοπιζόταν να υπάρχει οποιοδήποτε διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας σε σχέση με την αλλοδαπή εναγόμενη 2 ως κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει εφόσον η εξασφάλιση ενός τέτοιου διατάγματος συνιστά δικαιοδοτικής φύσης προϋπόθεση για την προώθηση μιας αγωγής εναντίον αλλοδαπού εναγόμενου που διαμένει στο εξωτερικό (βλ. μεταξύ άλλων PHILIPPOU ν. PHILIPPOU
(1986)1 CLR 689, Φραγκέσκου κ.ά. ν. Γρηγορίου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1765 και Ans Secretaries Ltd ν. Orianda Management FZ LLC και Άλλης
(2014)1 ΑΑΔ 1348). Ζητήθηκε λοιπόν από τους συνηγόρους των συγκεκριμένων διαδίκων όπως διευκρινίσουν κατά πόσο είχε ποτέ εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα και αν όχι, κατά πόσο η παράλειψη αυτή, ενόψει της δικαιοδοτικής χροιάς που περιβάλλει το ζήτημα, επηρέαζε με οποιοδήποτε τρόπο τη συνέχιση της διαδικασίας σε σχέση με την εναγόμενη 2. Η πλευρά του ενάγοντα επέλεξε να παράσχει τις ανωτέρω διευκρινίσεις με την καταχώρηση Ε/Δ από μια δικηγορική υπάλληλο που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον πρώτο, η οποία μέσω της Ε/Δ της ανέφερε ότι η επίδοση της αγωγής στην εναγόμενη 2 έγινε χωρίς να εξασφαλιστεί πρώτα διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας αλλά με απευθείας επίδοση στη εναγόμενη 2 στην Ελλάδα και συγκεκριμένα με την αποστολή «. στις 28/2/2022 . την απαραίτητη επιστολή προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης & Δημόσιας Τάξης που είναι η μόνη υπηρεσία διαβίβασης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με παράκληση όπως το εσωκλειόμενο κλητήριο ένταλμα να επιδοθεί προς την εναγόμενη 2 στη διεύθυνση της στην Ελλάδα . η αρμόδια υπηρεσία . (τα) . διαβίβασε δεόντως . προς την αρμόδια αρχή παραλαβής της Ελλάδας . στις 30/3/2022 και στις 5/4/2022 πραγματοποιήθηκε η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος προς την εναγόμενη 2 .». Αυτό, σύμφωνα με την ομνύουσα, διότι κατά την πλευρά του ενάγοντα, «.στα πλαίσια εφαρμογής των προνοιών του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 2020/1784 . επιτρέπεται και επιβάλλεται η επίδοση δικαστικών πράξεων δια της απευθείας διαβίβασης τους μεταξύ των υπηρεσιών διαβίβασης και παραλαβής των κρατών μελών.(και επομένως).Τυχόν έκδοση διατάγματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας θα ακύρωνε τον πρωταρχικό σκοπό του Ευρωπαϊκού Κανονισμού». Ενόψει της πιο πάνω τοποθέτησης της πλευράς της ενάγουσας ως προς τα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε σχέση με την επίδοση της αγωγής στην εναγόμενη 2 στην Ελλάδα, η πλευρά της τελευταίας επιβεβαίωσε μεν ότι όντως είχε παραλάβει μέσω της αρμόδιας Ελληνικής Αρχής τα έγγραφα που η πλευρά του ενάγοντα ισχυρίζεται ότι της έστειλε, περιλαμβανομένου δηλαδή και του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής, όμως υποστήριξε ότι επειδή τελούσε τότε υπό πλήρη άγνοια για το τι είχε προηγηθεί, θεώρησε ότι για να δεχτούν να εμπλακούν οι αρμόδιες αρχές θα είχε ικανοποιηθεί και η δικαιοδοτική προϋπόθεση εξασφάλισης του αναγκαίου δικαστικού διατάγματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, εξ' ου και προχώρησε με την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Σήμερα όμως που πληροφορείται για το τι πραγματικά είχε γίνει, θεωρεί ότι τόσο η ίδια όσο και το Δικαστήριο είχαν ουσιαστικά παραπλανηθεί από την πλευρά του ενάγοντα, η οποία προφανώς δεν ακολούθησε την ορθή και νενομισμένη διαδικασία ώστε να αναλάβει το Δικαστήριο δικαιοδοσία επί αυτής. Υπό το φως λοιπόν των πιο πάνω θέσεων, οι οποίες πλέον αναδείκνυαν ότι προέκυπτε σοβαρό δικαιοδοτικό θέμα το οποίο έπρεπε να εξεταστεί προτού η υπόθεση προχωρήσει περαιτέρω και επί της ουσίας της, το Δικαστήριο, παραπέμποντας τις δύο πλευρές (ενάγοντα και εναγόμενης 2) στις αρχές που διατυπώθηκαν στις PHILIPPOU, Φραγκέσκου και Ans Secretaries ανωτέρω σε σχέση με τη δικαιοδοτική φύση του συγκεκριμένου ζητήματος, αρχές οι οποίες φαίνεται να ίσχυαν ακόμη και όταν η επίδοση προοριζόταν να γίνει σε ευρωπαϊκή χώρα (βλ. Alpha Bank Cyprus Ltd v. Si Senh Dau κ.ά.
(2013)1(Γ) Α.Α.Δ. 1935), ζήτησε όπως τοποθετηθούν ως προς το κατά πόσο η αποδεκτή πλέον παράλειψη εξασφάλισης διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας σε σχέση με την αλλοδαπή εναγόμενη 2 συνιστούσε δικαιοδοτικό κώλυμα για τη συνέχιση και προώθηση της αγωγής εναντίον της, καθώς επίσης και ως προς το πώς επηρέαζε το όλο θέμα, αν το επηρέαζε, το γεγονός ότι η εν λόγω εναγόμενη είχε παρά ταύτα καταχωρήσει σημείωμα κανονικής εμφάνισης (unconditional appearance). Με την εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση της, η πλευρά του ενάγοντα υποστήριξε αφ' ενός ότι οι πρόνοιες του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 2020/1784 καθιστούν ανεφάρμοστες τις πρόνοιες της Δ.6 έτσι ώστε να μην χρειάζεται πλέον να εξασφαλιστεί διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας όταν η επίδοση πρόκειται να γίνει σε ευρωπαϊκή χώρα - άρα δεν τυγχάνει εφαρμογής ούτε η σχετική νομολογία που παρατέθηκε πιο πάνω - και αφ' ετέρου ότι με την καταχώρηση σημειώματος αδιαμαρτύρητης εμφάνισης και με τα περαιτέρω διαβήματα που έλαβε στη διαδικασία, η εναγόμενη 2 έχει από μόνη της υπαχθεί στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και έχει ουσιαστικά «θεραπεύσει» όλες τις προηγούμενες διαδικαστικές παραλείψεις. Στην αντιπέρα όχθη, με την εξ' ίσου εμπεριστατωμένη αγόρευση της η πλευρά της εναγόμενης 2 υπεραμύνθηκε της εφαρμογής της σχετικής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου και επεσήμανε την εκεί διατυπωθείσα νομολογιακή αρχή ότι η παράλειψη εξασφάλισης διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας δεν συνιστά μια επουσιώδη παράλειψη δυνάμενη να θεραπευτεί με τις «διορθωτικές εξουσίες» του Δικαστηρίου οποιοδήποτε τρόπο αλλά μια θανάσιμη παράλειψη ικανοποίησης μιας δικαιοδοτικής προϋπόθεσης η οποία καθιστά τη διαδικασία εξ' υπαρχής άκυρη (nullity). Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και σημειώνω τα εξής. Απλή ανάγνωση της νομολογίας που έχω παραθέσει ανωτέρω, η οποία αναφέρθηκε με επιδοκιμασία και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Α.Θ. ν. Λ. Λ., Έφεση Αρ. 13/2017, 14/4/2020) καταδεικνύει ότι αντίθετα με τα όσα υποστήριξε η ευπαίδευτη συνήγορος του ενάγοντα, εκεί όπου ισχύουν οι συγκεκριμένοι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, δηλαδή οι Θεσμοί που ισχύουν για τις αγωγές που όπως η παρούσα καταχωρήθηκαν πριν την 01/09/23, η υποχρέωση εξασφάλισης διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας σε σχέση με αλλοδαπό εναγόμενο που διαμένει στο εξωτερικό συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάληψη δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο και η εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής δεν συνιστά ένα απλό διαδικαστικό ζήτημα: «Όταν όμως ο εναγόμενος ήταν εκτός δικαιοδοσίας όταν το κλητήριο καταχωρήθηκε, ο ορθός τρόπος για τον ενάγοντα είναι να αιτηθεί άδειας να επιδώσει το κλητήριο εκτός δικαιοδοσίας και αυτό μπορεί να το πράξει μόνο εφόσον μπορεί να εντάξει την περίπτωση σε μια από τις κατηγορίες που προνοούνται στη Δ.6. Όπως είναι γνωστό, η Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφορά την επίδοση κλητηρίου εκτός της Κυπριακής δικαιοδοσίας επεκτείνοντας με τον τρόπο αυτό την ημεδαπή δικαιοδοσία για να καλύψει διάδικο μέρος που είναι στο εξωτερικό ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να αποφασίσει για τα δικαιώματα του, καλώντας τον να αποδεχθεί στην ουσία τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με την εδώ καταχώρηση εμφάνισης. Στη Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1986)1 Α.Α.Δ. 689, αναφέρθηκε από το Εφετείο, ακολουθώντας την Myerson v. Martin, ότι η Δ.6 που αντιστοιχεί με το παλαιό Ο.11 των Αγγλικών Θεσμών, δεν αφορά ένα απλό ζήτημα διαδικασίας, αλλά στην επέκταση της ίδιας της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Στη Porter v. Freudenberg
(1915)1 K.B. 857, αναφέρθηκε ότι διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης κλητηρίου εντός δικαιοδοσίας δεν είναι δυνατόν να δοθεί όταν κατά τη χρονική στιγμή έκδοσης του κλητηρίου δεν μπορούσε να γίνει καλή προσωπική επίδοση διότι ο εναγόμενος δεν ήταν εντός της δικαιοδοσίας..Με δεδομένο ότι η (διάδικος) ήταν κατά τον επίδικο χρόνο στο εξωτερικό, έπρεπε ο εφεσίβλητος να επιδιώξει επίδοση στο εξωτερικό επικαλούμενος τη Δ.6, διαδικασία που θα επέτρεπε στη (διάδικο) να λάβει άμεση γνώση των όσων της καταλογίζονταν.»(βλ. Α.Θ. ανωτέρω). Μάλιστα δε, τα πιο πάνω φαίνεται να ισχύουν ακόμη και όταν η επίδοση πρόκειται να γίνει δυνάμει Ευρωπαϊκού Κανονισμού σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα (βλ. Alpha Bank ανωτέρω - «.(ο) ΕΚ 1393/2007.θέτει ως ύψιστη προτεραιότητα την καλύτερη, ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διαβίβαση δικαστικών εγγράφων, μεταξύ των κρατών μελών.Ειδικά η περίπτωση επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας καλύπτεται από τη Δ.6 στην οποία περιέχονται λεπτομερέστατες πρόνοιες ως προς την ακολουθητέα διαδικασία. Μάλιστα η Δ.6 θ.5 περιέχει και συγκεκριμένες πρόνοιες ως προς το περιεχόμενο του ιδίου του διατάγματος..»[1]. Βεβαίως, τα πράγματα έχουν από την 01/09/23 καταστεί πολύ διαφορετικά, αφού σύμφωνα με τους «νέους» Θεσμούς πλέον, οι οποίοι εφαρμόζοντα σε σχέση με τις «νέες» αγωγές, «.
(1)Δεν απαιτείται άδεια από δικαστήριο για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας όπου εφαρμόζονται. (α) «O Κανονισμός Επίδοσης ή Κοινοποίησης Πράξεων», Κανονισμός (ΕΕ) Αρ.2020/1784.και (β) ο Κανονισμός (ΕΕ) Αρ. 1215/2012.» (βλ. Μ.6 Κ.7). Το μόνο ερώτημα λοιπόν που παραμένει να εξεταστεί στην προκειμένη περίπτωση είναι το αν η καταχώρηση σημειώματος κανονικής εμφάνισης στην αγωγή από την εναγόμενη 2 επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο το όλο ζήτημα. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνεται θεωρώ ευθέως από τα όσα αναφέρονται στη σελ. 181 του συγγράμματος Annual Practice 1958, τα οποία αφορούν άμεσα στις σχετικές πρόνοιες των Θεσμών που εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση, και τα οποία φαίνεται να διέλαθαν της προσοχής αμφότερων των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Effect of Appearance.— Waiver.—Where a defendant appears in an English suit he gives the Court jurisdiction to grant any proper relief against him.And so if a defendant out of the jurisdiction is served without leave, or otherwise irregularly, and appears to such service without protest, he is held to have waived the irregularity and to have submitted to the jurisdiction (Re Orr Ewing, 22 Ch. D. p. 463; and see O.11, r. 1 (n.) "Appearance"); or if, without appearing, he takes a step in the action (Fry v. Moore, 23 Q. B.D. 395; Boyle v. Sacker, 39 Ch. D. 249.).The fact of waiver does not necessarily depend on the form of the appearance. Where an ordinary appearance was entered, and at the same time a letter was sent protesting against the jurisdiction, the Court overlooked the irregularity and treated the appearance as having been made under protest, and therefore being no waiver (Mayer v. Claretie, 7 T .L.R. 40).» Έκδηλα επομένως προκύπτει από τα ανωτέρω ότι με την καταχώρηση αδιαμαρτύρητης εμφάνισης, η εναγόμενη 2 έχει από μόνη της υπαχθεί στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου ώστε πλέον δεν έχει καμία καταλυτική σημασία ο τρόπος με τον οποίο της επιδόθηκε η αγωγή ή το γεγονός ότι ο ενάγοντας δεν είχε εξασφαλίσει προηγουμένως άδεια για επίδοση της αγωγής εκτός δικαιοδοσίας (βλ. επίσης σελ.199 Annual Practice ανωτέρω). Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι δεν έχει διαφύγει της προσοχής μου η θέση της εναγόμενης 2 ότι παραπλανήθηκε ως προς το τι είχε προηγηθεί της επίδοσης της αγωγής εξ' ου και καταχώρησε κανονική εμφάνιση. Αυτή όμως η παραπλάνηση που ισχυρίζεται ότι υπέστη η εναγόμενη 2 δεν μπορεί καθόλου να αποδοθεί στην πλευρά του ενάγοντα, η οποία ουδέποτε παρουσίασε στην πλευρά της εναγόμενης 2 ότι είχε εξασφαλίσει διάταγμα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας ούτε και απέκρυψε οποιοδήποτε σημαντικό στοιχείο ή έγγραφο αφορούσε ως τότε την καταχωρηθείσα αγωγή (contra σελ. 200-201 Annual Practice). Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως υποδηλούν και οι μετέπειτα εξελίξεις, η μη εξασφάλιση διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας μπορούσε εύκολα να διαπιστωθεί από μια απλή έρευνα στο φάκελο της υπόθεσης. Στη βάση όλων των πιο πάνω λοιπόν, κρίνω ότι μετά την καταχώρηση κανονικής εμφάνισης από την εναγόμενη 2 και τη λήψη περαιτέρω διαβημάτων στην αγωγή εκ μέρους της, έπαψε να υφίσταται οποιοδήποτε δικαιοδοτικό κώλυμα στην προώθηση της αγωγής εναντίον της ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου η αγωγή δύναται να συνεχίσει κανονικά. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, αυτά θα συνιστούν έξοδα στην πορεία της αγωγής και σε καμία περίπτωση εναντίον του ενάγοντα ή της εναγόμενης 1. Η υπόθεση λοιπόν, καθώς επίσης και η εκκρεμούσα αίτηση για απόφαση σε σχέση με την εναγόμενη 1, ορίζονται για οδηγίες στις 26/03/24 και ώρα 0900 προκειμένου να δοθούν οδηγίες για τον περαιτέρω προγραμματισμό τους στη βάση των όσων σχετικών θα αναφέρουν οι συνήγοροι . Υπ........... Λ. Πασχαλίδης, A.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι η απόφαση στην υπόθεση Consortia Europe Ltd v Fregata Holdings Ltd , Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2011, ημερομηνίας 17.10.2014, ECLI:CY:AD:2014:A790 στην οποία με παρέπεμψε η πλευρά της εναγόμενης 2 έχει κριθεί στην υπόθεση KOZA MICHAEL DAVID κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 208/2012, 24/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A415 ότι στο βαθμό που δεν συνάδει με το λόγο της Alpha Bank ανωτέρω «θεωρείται ότι αποφασίστηκε per incuriam» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο