ELENI MARCOU (ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΚΟΥ) ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αίτ. Έφεση: 93/24, 22/5/2024

(1), 23, 26

(1), 28 και 30 του Συντάγματος, διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται ή και να παραμερίζεται η Ειδοποίηση ΙΑ ημερ. 01/03/2024 η οποία στάληκε από τους καθ΄ ων η αίτηση στην αιτήτρια σε σχέση με τον προγραμματισμό στις 23/05/2024 πλειστηριασμού του ακινήτου της στη Βορόκληνη το οποίο επιβαρύνεται με την υποθήκη 4/Υ/5896/2007. Σημειώνω εδώ ότι αν και με την αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αδελφού της αιτήτριας λόγω του ότι αυτή διαμένει μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, προβλήθηκαν οκτώ συνολικά λόγοι έφεσης, εντούτοις κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων η πλευρά της αιτήτριας δήλωσε ότι δεν θα επιμείνει σε όλους τους λόγους έφεσης και θα περιοριστεί στα εξής: « Η προσβαλλόμενη με την παρούσα έφεση ειδοποίηση . δεν έχει επιδοθεί νομότυπα ή και επιδοθεί με την ορθή διαδικασία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ή και στη διεύθυνση της εκτός δικαιοδοσίας ή και δεν έχει επιδοθεί ή σταλεί συμφωνα με τις πρόνοιες της νομοθεσίας ή και της σύμβασης της Χάγης 15ης/11/1965 ή και δυνάμει διεθνούς σύμβασης σε σχέση με την επίδοση στο εξωτερικό δικαστικών και εξωδικαστικών εγγράφων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και ή και με τη νομοθεσία ή και σύμβαση η οποία έχει κυρωθεί στη Κύπρο με το Ν.40/1982 . οι προβλεπόμενες από το νόμο ειδοποιήσεις δεν έχουν επιδοθεί ή και δεόντως επιδοθεί στην αιτήτρια ή και ενδιαφερόμενα μέρη . αποστάληκαν κατά παράβαση του Ν.9

(65).(και κατ΄ επέκταση) . επηρεάζουν ή και προσβάλλουν βασικές αρχές του Δικαίου και του Συντάγματος . (και) . επηρεάζει κατάφορα τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα της αιτήτριας .». Επειδή τα γεγονότα που περιβάλλουν τα θέματα που κατέληξαν να είναι επίδικα στην ουσία έχουν δηλωθεί να είναι κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα - σε αυτά κάνω αναφορά πιο κάτω - θα περιοριστώ στο παρόν στάδιο να αναφέρω ότι με την ένσταση που καταχώρησε η πλευρά των καθ΄ ων η αίτηση προβάλλονται 16 συνολικά λόγοι για τους οποίους η τελευταία θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Εκ των 16 όμως αυτών λόγων θα με απασχολήσουν μόνο τα όσα αφορούν στο θέμα της επίδοσης που παρέμεινε να είναι επίδικο και το οποίο, όπως θα διαφανεί πιο κάτω, κατέληξε να είναι στην ουσία αμιγώς νομικό. Παραθέτω λοιπόν τα γεγονότα που υπό το φως των εκατέρωθεν ένορκων δηλώσεων αλλά και των περιορισμών και δηλώσεων που έγιναν κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων κατέληξαν να είναι κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα στην υπόθεση. Περί τις 10/08/07 η ΣΠΕ Βορόκληνης χορήγησε στην αιτήτρια, τον αδελφό της (ομνύοντα στην αίτηση) και την σύζυγο του τελευταίου στα πλαίσια σχετικής συμφωνίας, δάνειο ύψους Λ.Κ 180.000, το οποίο εξασφαλίστηκε τότε με την εγγραφή της υποθήκης Υ5896/2007 επί ενός ακινήτου του ομνύοντα στην αίτηση. Κατά τη διάρκεια λειτουργίας του λογαριασμού του δανείου προέκυψαν διάφορα θέματα μεταξύ χρεωστών και πιστωτών τα οποία είχαν οδηγήσει μέχρι τις 20/04/2020, μεταξύ άλλων στην επιστροφή -πίστωση τόκων στο λογαριασμό του δανείου αλλά και στον τερματισμό του (βλ. Τεκ.Στ στην Ε/Δ της αίτησης και παρ.13 Ε/Δ ένστασης). Μεταξύ 18/05/2023 και 27/06/2023, οι καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι είναι κοινώς αποδεκτό ότι υπέχουν σήμερα τη θέση του πιστωτή της αιτήτριας, του αδελφού της και της συζύγου του τελευταίου δυνάμει διάφορων διαδικασιών αντικατάστασης και υποκατάστασης υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, επέδωσαν στους τελευταίους ειδοποιήσεις τύπου Ι με τις οποίες τους ενημέρωναν για την ύπαρξη και απαίτηση οφειλών περί τις €260.000 καθώς και για την πρόθεση τους να προχωρήσουν με πλειστηριασμό του ενυπόθηκου ακινήτου σε περίπτωση που οι εν λόγω οφειλές δεν διευθετούνταν. Εφόσον οι οφειλές δεν διευθετήθηκαν, « . στις 06/03/2024 κατατέθηκαν στο ταχυδρομικό γραφείο ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ η ταχυδρόμηση των οποίων κατόπιν επανειλημμένων προσπαθειών (πλην της αιτήτριας στην οποία αποστάλθηκε απευθείας και παραλήφθηκε στις 18/03/2024 επιτεύχθηκε).(βλ. Τεκ. Ε και Ζ ένστασης) . στο μεσοδιάστημα και μέχρι να παραδοθούν τελικά ταχυδρομικώς οι επιστολές μεσολάβησε και η ιδιωτική επίδοση των ειδοποιήσεων αυτών.σε σχέση με (τον ομνύοντα και την σύζυγο του) και το τμήμα φορολογίας.» [1]. Σημειώνω εδώ ότι έχει δηλωθεί από πλευράς αιτήτριας ότι είναι παραδεκτό «.πως η αιτήτρια έλαβε μέσω συστημένου ταχυδρομείου όλες τις επιστολές για την εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου .» [2] ενώ δεν έχει τελικά προωθηθεί η θέση που προβαλλόταν από την τελευταία με τον τρίτο λόγο έφεσης ως προς το χρόνο που συντελέστηκε η εν λόγω επίδοση, η οποία, σύμφωνα με το αδιαμφισβήτητο αποδεικτικό που παρουσίασαν οι καθ΄ ων η αίτηση, έγινε στις 18/03/2024 και «.εντός περιόδου όχι μικρότερης των σαράντα πέντε

(45)ηµερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.»[3]. Η θέση λοιπόν που παρέμεινε να προβάλει η πλευρά της αιτήτριας προς υποστήριξη του βάσιμου της αίτησης της δύναται να συνοψιστεί στο εξής απόσπασμα από την τελική αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της: «Η αιτήτρια η οποία διαμένει μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από το 1972, και έχει Αμερικανική Υπηκοότητα, υποστηρίζει ότι τόσο η Ειδοποίηση Τύπος Ι' και ΙΑ', για εκποίηση μέσω πλειστηριασμού του επίδικου ακινήτου, θα έπρεπε να της είχαν επιδοθεί σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης σε σχέση με την επίδοση δικαστικών και εξωδικαστικών εγγράφων σε Αστικές και Εμπορικές υποθέσεις, στη Σύμβαση της Χάγης 15ης Νοεμβρίου 1965 (on the service abroad of judicial and extrajudicial documents ίη civil or commercial matters) η οποία έχει κυρωθεί με τον Νόμο 40/

1. Παρά το ότι είναι παραδεκτό πως η αιτήτρια έλαβε μέσω συστημένου ταχυδρομείου όλες τις επιστολές για την εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου, αποτελεί Συνταγματική επιταγή ότι οι Διεθνείς Συμβάσεις (όπως είναι και η σύμβαση της Χάγης), υπερέχουν της Εθνικής Νομοθεσίας (Άρθρο 169 του Συντάγματος). Βεβαίως η πυραμίδα κατάταξης των Κανόνων Δικαίου και εφαρμογής τους στην Εθνική Έννομη τάξη, είναι καλά γνωστή στο Σεβαστό Δικαστήριο. Είναι λοιπόν δυνατόν, ο Νομοθέτης, κατά τη σύνταξη της ερμηνείας της «Επίδοσης» στο άρθρο 441E του Ν. 9/1965 να ήθελε να ισχύσει η Εθνική Νομοθεσία έναντι της Διεθνούς Συμβάσεως κυρωμένης με Νόμο; Οι πρόνοιες του Συντάγματος, ήταν εις γνώση του Νομοθέτη κατά τη σύνταξη της επιφύλαξης του άρθρου 44ΙΕ . σύμφωνα με το άρθρο 169 του Συντάγματος, η Διεθνής Σύμβαση υπερέχει της εθνικής νομοθεσίας και πρέπει, παρά το γεγονός ότι στην ερμηνεία της επίδοσης 44ΙΕ προνοείται η επίδοση με συστημένο ταχυδρομείο επουδενί δεν μπορεί να ισχύσει ως τρόπος επίδοσης σε αντίθεση με τις πρόνοιες της διεθνούς συμβάσεως. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι ορθά οι καθ΄ ων η αίτηση απέστειλαν (όπως στην περίπτωση μας) στην Αμερική τις επιστολές με συστημένο ταχυδρομείο και ότι εμείς ως Κυπριακή Δημοκρατία μπορούμε με την ίδια αξίωση να ισχυριζόμαστε ότι σεβόμαστε και τηρούμε ως κράτος δικαίου την διεθνή αυτή σύμβαση προς τα συμβαλλόμενα κράτη όταν θέτουμε το Ημεδαπό Δίκαιο πάνω από τις πρόνοιες της Διεθνούς Συμβάσεως κυρωμένης με Νόμο . επομένως οι επιδόσεις με συστημένη επιστολή ταχυδρομείου έγιναν κατά παράβαση των επιταγών του Συντάγματος και των προνοιών της Διεθνούς Συμβάσεως και επομένως δεν έχουν δεόντως επιδοθεί». Στην αντιπέρα όχθη, οι καθ' ων η αίτηση, με αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 44ΙΕ και στη σχετική νομολογία (βλ. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ v. ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΤΕΛΑ, Πολιτική Έφεση Αρ. 159/2021, 1/12/2023 και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗ v. -, Πολιτική Αίτηση αρ. 69/2023, 6/6/2023, ECLI:CY:AD:2023:D192) υπεραμύνθηκαν τόσο της ορθότητας όσο και της νομιμότητας της επίδοσης που έγινε στην αιτήτρια με συστημένο ταχυδρομείο στις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας όμως ταυτόχρονα και το ότι το άρθρο 169Σ που επικαλείται η πλευρά της αιτήτριας δεν αποτελεί μέρος της νομικής βάσης της αίτησης. Εξέτασα με προσοχή όσα τέθηκαν ενώπιον μου και σημειώνω τα εξής. Η ουσία της επιχειρηματολογίας της πλευράς της αιτήτριας έγκειται στη θέση ότι επειδή αυτή είναι μόνιμος κάτοικος Αμερικής, η επίδοση που το αρ. 44Γ Ν.9/65 επιβάλλει ότι θα έπρεπε να της γίνει σε σχέση με τις επίδικες ειδοποιήσεις θα έπρεπε να είχε γίνει σύμφωνα με τις πρόνοιες της Σύμβασης της Χάγης 1965 (βλ. επίσης κυρωτικό Ν.40/82) και όχι με τον τρόπο που αναφέρεται στο άρθρο 44ΙΕ, ήτοι με «. την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο .». Ο λόγος για τούτο, σύμφωνα με την πλευρά της αιτήτριας, είναι διότι το αρ. 44ΙΕ θα πρέπει για σκοπούς της συγκεκριμένης περίπτωσης που αφορά σε επίδοση στην αλλοδαπή, να διαβάζεται υπό το φως της Σύμβασης της Χάγης εφόσον το αρ.169Σ επιβάλλει όπως οι Διεθνείς Συμβάσεις υπερέχουν της Εθνικής Νομοθεσίας[4]. Προσεκτική όμως ανάγνωση των προνοιών του αρ.44ΙΕ φανερώνει ότι ο Νομοθέτης του συγκεκριμένου άρθρου είχε εξ' αρχής μεριμνήσει για το συγκεκριμένο ζήτημα που εγείρει η αιτήτρια, αφού όπως αναφέρεται σε μια από τις επιφυλάξεις του ίδιου του αρ. 44ΙΕ, «η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δυνατόν να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται σε Κανονισμό, διεθνή σύμβαση, νόμο, δευτερογενή νομοθεσία ή διαδικαστικό κανονισμό ισχύει στη Δημοκρατία». Από τη «γέννηση» του δηλαδή, τόσο το συγκεκριμένο άρθρο 44ΙΕ όσο και ο προβλεπόμενος τρόπος εφαρμογής του συνάδουν πλήρως με τις επιτακτικές πρόνοιες του Συντάγματος που αφορούν σε θέματα που διέπονται από Διεθνείς Συμβάσεις, όπως άλλωστε γίνεται και με τις ανάλογες πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. Δ.6 θ.7 «παλαιών θεσμών» και Μ.6 Κ.
2. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι το π;vς θα πρέπει να διαβαστεί το αρ.44ΙΕ αλλά το κατά πόσο ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόστηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή με την επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων στην αιτήτρια στις ΗΠΑ με συστημένο ταχυδρομείο, συνάδει με τις διαδικασίες που προνοούνται στην Σύμβαση της Χάγης αναφορικά με επίδοση εγγράφων στις ΗΠΑ, οι οποίες είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι όπως και η Κύπρος αποτελούν μέρος στη Σύμβαση αυτή. Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα δίνεται θεωρώ ξεκάθαρα από την ίδια τη Σύμβαση στην οποία ναι μεν προνοείται στα άρθρα 2 έως 9 και 17 έως 18 η επίδοση δικαστικών και εξωδικαστικών εγγράφων μέσω αρμοδίων κρατικών και διπλωματικών υπηρεσιών/αρχών, όμως στα άρθρα 10 και 19 αναφέρεται ρητά ότι εκτός εάν τα συμβαλλόμενα κράτη δηλώσουν ρητά την αντίθεση ή την άρνηση τους, η επίδοση εγγράφων εντός της επικράτειας τους από άλλο κράτος μέλος μπορεί να γίνει και με εναλλακτικούς τρόπους διαβίβασης εγγράφων, περιλαμβανομένης και της απευθείας αποστολής τους μέσω ταχυδρομείου στη διεύθυνση του παραλήπτη. Η υποχρέωση επομένως που επιβάλλει το άρθρο 44ΙΕ για επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να μην συνάδει με τις πρόνοιες της Σύμβασης της Χάγης και αναφέρω εδώ, ίσως εκ του περισσού, ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα υποχρέωσης εξασφάλισης άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας όπως γίνεται με τις αγωγές, αφού οι σχετικές με την άδεια αυτή πρόνοιες των Θεσμών αφορούν μόνο στην επίδοση δικαστικών διαδικασιών και είναι συναρτημένες αποκλειστικά με την ανάγκη να επεκτείνεται η δικαιοδοσία του κυπριακού Δικαστηρίου σε σχέση με τις ενώπιον του διαδικασίες στην επικράτεια μιας άλλης χώρας (βλ. E PHILIPPOU LTD ν. LITTNER HAMPTON LTD

(1984)1 CLR 716, Philippou v. Philippou a.o.

(1986)1 C.L.R. 689 και Ans Secretaries Ltd ν. Orianda Management FZ LLC και Άλλης

(2014)1 ΑΑΔ 1348). Η επίδοση όμως των επίδικων ειδοποιήσεων από έναν πιστωτή προς έναν οφειλέτη, οι οποίες δεν αφορούν οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία, ούτε και επιδίδονται στα πλαίσια οποιασδήποτε τέτοιας διαδικασίας και ούτε συνιστούν οποιασδήποτε μορφής δικαστική κλήση, δεν συνιστούν τέτοια περίπτωση. Βεβαίως, το υπό συζήτηση ζήτημα δεν τελειώνει εδώ εφόσον το ερώτημα για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης δεν είναι μόνο αν η Σύμβαση της Χάγης επιτρέπει την απευθείας επίδοση εγγράφων με το ταχυδρομείο, που ως φαίνεται από τα πιο πάνω την επιτρέπει, αλλά και το αν οι ΗΠΑ, όπου έγινε στην προκειμένη περίπτωση η επίδικη επίδοση, έχουν εκφράσει αντίθεση ή αντίρρηση στο να διενεργείται τέτοια επίδοση στην επικράτεια τους από άλλο συμβαλλόμενο κράτος. Και σε αυτό το ερώτημα όμως η απάντηση δίνεται θεωρώ ξεκάθαρα από την ίδια τη Σύμβαση και τις σχετικές δηλώσεις που οι ΗΠΑ έκαναν εκεί. Στην επίσημη ιστοσελίδα της Σύμβασης της Χάγης[5], στην οποία με παρέπεμψε και η πλευρά της αιτήτριας, και συγκεκριμένα στο μέρος όπου τα κράτη μέλη δηλώνουν μεταξύ άλλων τις όποιες επιφυλάξεις ή αντιρρήσεις τυχόν είχαν ή έχουν σε σχέση με τους διάφορους «εναλλακτικούς» τρόπους επίδοσης, αναφέρονται τα εξής σχετικά εκ μέρους των ΗΠΑ: «28-01-2020 .The United States notes there is no requirement under U.S. Federal law that requests for service on private individuals and companies in the United States be sent to ABC Legal for execution. The United States has no objection to the informal delivery of such documents by members of diplomatic or consular missions in the United States, or through mail, or by private persons - if effective under applicable law - provided no compulsion is used.» και σε ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά «.Οι Ηνωμένες Πολιτείες σημειώνουν ότι δεν υπάρχει απαίτηση σύμφωνα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία των ΗΠΑ να αποστέλλονται αιτήματα για παροχή υπηρεσιών σε ιδιώτες και εταιρείες στις Ηνωμένες Πολιτείες στο ABC Legal για εκτέλεση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν αντίρρηση για την ανεπίσημη παράδοση τέτοιων εγγράφων από μέλη διπλωματικών ή προξενικών αποστολών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή μέσω ταχυδρομείου ή από ιδιώτες - εάν ισχύει σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία - υπό τον όρο ότι δεν χρησιμοποιείται καταναγκασμός.» (οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου) Αναφέρω εδώ παρενθετικά ότι από έρευνα στη σχετική Αμερικάνικη Νομολογία διαπιστώνεται ότι η πιο πάνω δήλωση στη Σύμβαση της Χάγης εκ μέρους των ΗΠΑ φαίνεται να έγινε μετά που εκδόθηκε από το US Supreme Court τον Μάϊο του 2017 η απόφαση στην υπόθεση Water Splash, Inc. v. Menon, 581 U.S.

(2017), όπου εκεί αποφασίστηκε τελεσίδικα πλέον (σ.Δ. φαίνεται ότι προηγουμένως υπήρχαν διιστάμενες απόψεις) ότι για σκοπούς του αμερικανικού δικαίου σε σχέση με θέματα επίδοσης στην αλλοδαπή, η Σύμβαση της Χάγης επιτρέπει την επίδοση στην αλλοδαπή με ταχυδρομείο νοουμένου ότι η χώρα στην οποία θα γίνει η επίδοση δεν έχει αντίρρηση σε τέτοιας μορφής επίδοση αλλά την επιτρέπει. Προφανώς λοιπόν, εφόσον τα αμερικάνικα δικαστήρια έκριναν ότι μπορούν για τις δικές τους διαδικασίες να επιδίδονται έγγραφα με ταχυδρομείο σε άλλες χώρες που δεν έχουν αντίρρηση σε τέτοια μορφής επίδοση, οι ΗΠΑ θα πρέπει, στα πλαίσια επίδιεξης αμοιβαιότητας και συνεργασίας, να μην έχουν ούτε εκείνες αντίρρηση στην επίδοση στην επικράτεια τους από άλλα συμβαλλόμενα κράτη εγγράφων μέσω του ταχυδρομείου. Κοντολογίς, και η Σύμβαση της Χάγης επιτρέπει την επίδοση δικαστικών και εξωδικαστικών εγγράφων με ταχυδρομείο ως το αρ. 44ΙΕ Ν.9/65 προνοεί αλλά και οι ΗΠΑ, στις οποίες έγινε η εδώ επίδικη επίδοση, δέχονται ως ορθή και νόμιμη μια τέτοια επίδοση. Κανένα λοιπόν δικονομικό ή νομικό πρόβλημα δεν διαπιστώνεται να υπάρχει στην παρούσα περίπτωση σε σχέση με το ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις επιδόθηκαν απευθείας στην αιτήτρια στις ΗΠΑ με συστημένο ταχυδρομείο ως το αρ.44ΙΕ προνοεί - επίδοση η οποία κρίνεται για σκοπούς της διαδικασίας ότι ήταν ορθή και νόμιμη - ούτε και διαπιστώνεται να έχουν, συνεπεία αυτού του τρόπου επίδοσης, παραβιαστεί τα νομικά και συνταγματικά δικαιώματα της αιτήτριας. Οι μόνες θέσεις επομένως που κατέληξε να προβάλλει η πλευρά της αιτήτριας προς υποστήριξη της αίτησης της κρίνονται αβάσιμες και απορρίπτονται. Κατ' επέκταση, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπ........... Λ. Πασχαλίδης, A.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. παρ. 7.3 ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση και παρ.6, 10 και 11 ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση [2] Βλ. παρ. 2 τελικής αγόρευσης αιτήτριας [3] Βλ.αρ.44Γ

(2)Ν.9/65 [4] Αρ.169

(3)Σ - 3. Συνθήκαι, συμβάσεις και συμφωνίαι συνομολογούμεναι συμφώνως ταις ειρημέναις διατάξεσι του παρόντος άρθρου έχουσιν από της δημοσιεύσεως αυτών εις την επίσημον εφημερίδα της Δημοκρατίας ηυξημένην ισχύν έναντι οιουδήποτε ημεδαπού νόμου, υπό τον όρον ότι αι τοιαύται συνθήκαι, συμβάσεις και συμφωνίαι εφαρμόζονται αντιστοίχως και υπό του αντισυμβαλλομένου. [5] https://www.hcch.net/en/instruments/conventions/status-table/notifications/?csid=428&disp=resdn - DECLARATION/RESERVATION/NOTIFICATION cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο