ΦΑΝΟΣ ΦΑΝΗ ν. Ανδρούλλα Ανδρέου, Αρ. Αγωγής: 954/2023, 6/11/2024

(2011)1 Α.Α.Δ. 825) προκύπτει το ακόλουθο ιστορικό. ● Η Αγωγή καταχωρήθηκε στις 3/8/2023. ● Η Υπεράσπιση καταχωρήθηκε στις 13/3/2024. ΙΙ. Η Αίτηση Στις 14/03/2024 ο Ενάγοντας- Αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία επιδιώκει: (

1. i)τη διαγραφή της Υπεράσπισης της Εναγομένης και/ή (
2. ii)τη διαγραφή μέρους της παραγράφου 1 της Υπεράσπισης, των παραγράφων 2, 4Γ, 4Ε, 4Στ, μέρος της παραγράφου 5 και την παράγραφο 7 της Υπεράσπισης της Εναγομένης. Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτική Δικονομίας («ΘΠΔ») Δ.9, Δ.19 θθ,4, 13, 14, 26, Δ.20, Δ.21 θθ.1-7, 7Α, 8

(1), 8

(2), 9

(1), 9

(2), Δ.25, Δ.30 θθ.1(α)-(γ), 2(α)-(β), Δ.48 θθ.1-4, 8(

1. i)(qq), 9, Δ.10 θ.1-2, Δ.57 θ.2, Δ.64 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η υπό κρίση αίτηση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, αλλά στην ίδια την αίτηση αναγράφονται τα γεγονότα ως εμφαίνονται στην δικογραφία. Ειδικότερα ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι οι ισχυρισμοί που εγείρει η Εναγόμενη με την Υπεράσπιση της και ειδικότερα στις παραγράφους που αναφέρονται στο αιτητικό Β της υπό κρίση αίτησης είναι, μεταξύ άλλων, μη αναγκαίοι, σκανδαλώδεις και ότι τείνουν να προκαταβάλουν, περιπλέξουν ή καθυστερήσουν την εκδίκαση της Αγωγής. ΙΙΙ. Η Ένσταση: Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στις 19/9/2024 προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: Η αίτηση είναι αδικαιολόγητη, κακώς εγείρεται και αποσκοπεί στην περαιτέρω περιπλοκή και καθυστέρηση της αγωγής. Δεν καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση η οποία υποστηρίζει την αίτηση Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση των διαταγμάτων που ζητούνται. Ο ίδιος ο Αιτητής καθόρισε την αξία και/ή τη ζημιά των δικών του αντικειμένων σε προσωπική του κατάθεση ημερομηνίας 6/10/2022 στην Αστυνομική Διεύθυνση Επαρχίας Λάρνακας. Οι αναφορές που καταγράφονται στην Υπεράσπιση της Καθ' ης η Αίτηση είναι ουσιώδεις και αναγκαίες για την παρουσίαση και δίκαιη εκδίκαση της Αγωγής. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Καθ' ης η Αίτηση ημ. 19/9/2024 στην οποία ισχυρίζεται ότι τα όσα αναφέρονται στην Υπεράσπιση της αποτελούν πραγματικά γεγονότα και σε καμία περίπτωση δεν προβάλλονται μη αναγκαίοι και/ή σκανδαλώδεις ισχυρισμοί, ούτε και περιπλέκουν ή και καθυστερούν την εκδίκαση της Αγωγής. Επιπλέον η Καθ' ης η Αίτηση επεξηγεί την αναγκαιότητα των παραγράφων τις οποίες ο Αιτητής εξαιτείται τη διαγραφή τους. Κατά την ακροαματική διαδικασία της υπό κρίση αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών υιοθέτησαν τις γραπτές αγορεύσεις τις οποίες ετοίμασαν προς διευκόλυνση του Δικαστηρίου και καμία πλευρά δεν ζήτησε αντεξέταση των ενόρκων δηλούντων. Έχω μελετήσει το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων και θα αναφερθώ σε αυτές στη συνέχεια όπου κρίνω σκόπιμο. IV. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα Ως εμφαίνεται από το περιεχόμενο τόσο της υπό κρίση Αίτησης, όσο και τους ισχυρισμούς που αναπτύχθηκαν μέσω της γραπτής αγόρευσης των συνηγόρων των Αιτητών, η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στην Δ.19 θ.26 ΘΠΔ σκοπός της οποίας είναι η διαγραφή ισχυρισμών από τη δικογραφία, σε αντίθεση με την Δ.27 θ.3 ΘΠΔ η οποία αφορά τη διαγραφή του ίδιου του δικογράφου όπου δεν φαίνεται να υπάρχει ουσιαστικό επίδικο ζήτημα ή όταν το εν λόγω δικόγραφο είναι επιπόλαιο και ενοχλητικό σε τέτοιο βαθμό που τείνει να περιπλέξει και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Η Δ.19 θ.26 προνοεί τα εξής: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» Η Δ.27 θ.3 προνοεί τα εξής: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» (η έμφαση έχει προστεθεί) Πριν εξετάσω το κάθε ένα από τα αιτητικά της υπό κρίση Αίτησης θεωρώ ορθό να εξετάσω το 2ο λόγο ένστασης μέσω του οποίου η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι παράτυπη λόγω του ότι δεν στηρίζεται από ένορκη δήλωση η οποία θα έπρεπε να επεξηγεί τους λόγους τους οποίους ο Αιτητής ζητά τη διαγραφή της υπεράσπισης και/ή μέρος αυτής. Σε αντίθεση ο Αιτητής σημειώνει ότι με βάση της Δ.48 θ.9 (
2. j)ΘΠΔ η υπό εξέταση αίτηση δεν απαιτείται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Σύμφωνα με τη Δ.48, θ.9 ΘΠΔ, αίτηση δυνάμει των προνοιών της Δ.19, θ.26, δεν απαιτείται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, και κατά συνέπεια η εισήγηση Αιτητή αναφορικά με τη Δ.19, θ.26 είναι ορθή. Ωστόσο λαμβάνοντας υπόψη την επιλογή του Αιτητή να μην υποστηρίξει την αίτηση από ένορκη δήλωση, αυτό του αποστερεί το δικαίωμα να επικαλεστεί οποιαδήποτε γεγονότα προς υποστήριξη της αίτησης, τα οποία δεν αναφέρονται στην ίδια την αίτηση ή δεν προκύπτουν από το φάκελο του Δικαστηρίου (βλ.Φιλίππου Mάριος ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Eταιρείας Παλλουριώτισσας

(1997)1 ΑΑΔ 1755). Ως εκ τούτου ο λόγος ένστασης 2 απορρίπτεται. Ο Αιτητής με την παράγραφο Α της υπό κρίση Αίτησης εξαιτείται τη διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου της Υπεράσπισης ως κατ' ισχυρισμό μη αναγκαίο ή σκανδαλώδη ή ότι τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Παρόλο που το λεκτικό της Αίτησης παραπέμπει στη Δ.27 θ.3, η οποία παρέχει την εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει τη διαγραφή και κατ' επέκταση των απόρριψη ολόκληρου του δικογράφου όπου διαφαίνεται από τα δικόγραφα πως είναι επιπόλαιο ή ενοχλητικό (frivolous or vexatious), η Δ.27 θ.3 δεν συμπεριλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης. Σε κάθε περίπτωση όμως, στη νομική βάση γίνεται επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου, βάσει της οποίας το Δικαστήριο έχει εξουσία να ελέγχει την ενώπιον του διαδικασία και να παρεμποδίζει, περιστέλλει ή απορρίπτει οτιδήποτε συνιστά κατάχρησή της. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην υπόθεση ΝΑΣΑΣ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ ν. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. 226/2012, 22/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A412: "Επιπρόσθετα, πάγια νομολογία αναγνωρίζει στο Δικαστήριο σύμφυτη εξουσία επέμβασης όταν η άσκηση μιας αγωγής ή ενός ενδίκου μέσου εκτρέπει την πορεία απονομής της δικαιοσύνης και καταχράται τις παρεχόμενες από το νόμο θεραπείες και διαδικασίες. Το ίδιο συμβαίνει και όταν παρατηρείται πολλαπλότητα διαδικασιών που επιδιώκουν το ίδιο αποτέλεσμα. Υφίσταται επομένως και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου να εμποδίσει την άσκηση ενός νόμιμου από τυπικής απόψεως δικαιώματος, όταν διαπιστώνεται ότι αυτό οδηγεί σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ή η προώθηση του αποβλέπει ουσιαστικά στην εξασφάλιση ενός παράλληλου πλεονεκτήματος με την μορφή -όπως στη παρούσα υπόθεση- ενός πρόσθετου ένδικου μέσου (βλ. Wayplay Technologies Ltd ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 43/2014 κ.ά., ημερ. 11.5.2015)." Ως εκ των ανωτέρω είναι πρόσφορο να αποφασιστεί το συντομότερο κατά πόσο ενδέχεται να διαγραφεί η Υπεράσπιση καθότι αυτό θα καθορίσει, μεταξύ άλλων, τη πορεία της Αγωγής. Σύμφωνα με τη νομολογία η διαγραφή δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο (βλ. In Re Pelmaco Development Ltd

(1991)1 ΑΑΔ 246, Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.A. κ.α.ν. Το Πλοίο Marwa M κ.α.

(2003)1 ΑΑΔ 1159 και Nagle v. Feilden

(1966)1 All E R 689). Σχετικά παραπέμπω στις σελίδες 421-423 του Annual Practice 1957 στις οποίες αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: "Scope of this Rule.- It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule (Mayor etc. of the City of London v. Horner

(1914), 111 L.T.512, CA)" (...) A pleading will not be struck out under this Rule unless it is not only demurrable but something worse than demurrable i.e. such that no legitimate amendment can save it from being demurrable (per Chitty, J., in Rep. of Peru v Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. 496; (...) Frivolous or Vexatious Actions.- By these words are meant cases which are obviously frivolous or vexations, or obviously unsustainable (per Lindley, L.J., in A.-G. of Duchy of Lancaster v. L.& N. W. Ry., [1982] 3 Ch. p. 277; Day v. William Hill (Park Lane), Ltd., [1949] 1 K.B. 632, (...) "The pleading must be "so clearly vexatious that to put it forward would be an abuse of process of the Court" (per Jeune, P., in Young v Holloway, [1895] P. p.90; and see Whitworth v. Darbishire, 68 L.T. 216)". (η έμφαση έχει προστεθεί) Ακόμη και εάν παραβλέψω, το ενδεχομένως τυπικό ζήτημα μη συμπερίληψης της Δ.27 ΘΠΔ στη νομική βάση της αίτησης, δεν εντοπίζω να προωθείται μέσω της ίδιας της Αίτησης ή μέσω της γραπτή αγόρευσης των δικηγόρων του Ενάγοντα συγκεκριμένη αναφορά στο γιατί ολόκληρη Υπεράσπιση ενδέχεται να θεωρηθεί επιπόλαιη ή ενοχλητική (frivolous or vexatious) ή με οποιοδήποτε τρόπο αναντίλεκτα ανυπόστατη (demurrable), ούτως ώστε να γίνει επίκληση της Δ.27 θ.3 ΘΠΔ για διαγραφή της, το οποίο ως αναφέρεται ανωτέρω αποτελεί εξαιρετικό μέτρο. Ως εκ τούτου το Αιτητικό Α της Αίτησης είναι έκθετο σε απόρριψη και απορρίπτεται. Με το Αιτητικό Β της υπό κρίση Αίτησης ο Αιτητής εξαιτείται τη διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων της Υπεράσπισης, οι οποίες συγκεκριμενοποιούνται στα σημεία i-vii της αίτησης και για τις οποίες ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι είναι μη αναγκαίες ή σκανδαλώδεις ή τείνουν να προκαταβάλουν, περιπλέξουν ή καθυστερήσουν την εκδίκαση της αγωγής. Αποτελεί εδραιωμένη αρχή ότι τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης και ότι αυτά θα πρέπει να περιέχουν με συνοπτικό τρόπο μόνο τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων ο διάδικος βασίζει την Απαίτηση ή Υπεράσπισή του (βλ. Δ.19 θ.4 ΘΠΔ). Το Δικαστήριο δεν έχει καθήκον να υποδείξει σε ένα διάδικο το πώς θα συντάξει το δικόγραφο του με σκοπό να προωθήσει την υπόθεση του. Ωστόσο είναι υποχρέωση του διαδίκου να συντάξει το δικόγραφο του σύμφωνα με τις πρόνοιες των ΘΠΔ. Επιπλέον, ως έχει αναγνωριστεί νομολογιακά, η διαγραφή ισχυρισμών δικογράφου, δυνάμει της Δ.19 θ.26 ΘΠΔ αποτελεί εξαιρετικό μέτρο και το κάθε δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του, χωρίς να υπεισέρχεται σε εις βάθος εξέταση του δικογράφου αφού κάτι τέτοιο θα ήταν λάθος (βλ. Cyber Group Ltd ν. Κ. Χαραλαμπίδης

(2004)ΙΓ Α.Α.Δ. 1852, In Re Pelmako Developments Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 246 με σχετική παραπομπή στις Re Newman and Howard, Ltd. [1961] 2 All E.R. 495 και Re Fildes Bros Ltd) [1970] 1 All E.R. 923). Στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη

(1997)1Β Α.Α.Δ. 685, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε σχετικά τα ακόλουθα: "Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξή τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Ο θ. 4 περιέχει τον πιο θεμελιακό: "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, ........" H έννοια του ουσιαστικού (material) συσχετίζεται εδώ με ότι είναι απαραίτητο. Στην υπόθεση Bruce v. Odhams Press Ltd. [1936] 1 K.B. 697, 712, ελέχθη ότι: "Τhe word "material" means necessary for the purpose of formulating a complete cause of action;.." Η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Αν παρεισφρύσει πρέπει να διαγραφεί: Merchants' and Manufacturers' Insurance Co. v. Davies [1938] 1 K.B. 196, 207. Έτσι δεν είναι συγχωρητή η παράθεση ολόκληρου εγγράφου. Είναι αρκετό να δηλωθεί η έννοια και το αποτέλεσμά του." Διαφωτιστικά είναι επίσης και τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.

(2000)1Β Α.Α.Δ. 787, όπου με παραπομπή στο σύγγραμμα Annual Practice 1960 σελ. 478-479, αναφέρεται ότι η φράση "τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, προκαλέσουν αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής", έχει ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Ειδικότερα, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Αν ο εναγόμενος δεν διασαφηνίζει ποιό μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποιό αρνείται το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή, όμως, πολυλογία δεν προκαλεί αφ' εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μια έκθεση απαίτησης περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται ξεχωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις». Σε σχέση με το πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηριστεί ότι προκαλεί αμηχανία (embarrassing) σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Bullen & Leake "Precedents of Pleadings" 12η έκδοση, σελ. 147: «Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations.» Στην υπόθεση Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Hussein Ali Nasrat Abdallah κ.α. Πολ. Έφεση Αρ.69/2011, ημερομηνίας 19.7.13 αναφέρθηκαν σχετικά τα εξής: «Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι (με τρόπο ώστε ο Αιτητής θα πρέπει να απαντήσει σε αυτούς), από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις». (η έμφαση έχει προστεθεί) Για να διαπιστωθεί κατά πόσο ένα θέμα είναι σκανδαλώδες θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο το θέμα αυτό θα αποτελούσε αποδεκτή μαρτυρία για να δείξει την αλήθεια κάποιου δικογραφημένου ισχυρισμού, ο οποίος είναι ουσιώδης με αναφορά στην αιτούμενη θεραπεία. Επιπλέον μη απαραίτητοι ισχυρισμοί με τους οποίους αποδίδεται στον αιτητή ή άλλο πρόσωπο κακή πίστη ή παράπτωμα (misconduct) θα πρέπει να διαγράφονται (βλ. Annual Practice 1956 σελ. 365 - 368). Ειδικότερα ως αναφέρεται στη σελίδα 367 του Annual Practice 1956: "Allegations of dishonesty and outrageous conduct etc are not scandalous, if relevant to the issue (Everett v Plythegch 12 Sim.363; Rubery v Grant, L.R. 13 Eq. 443). "The mere fact that these paragraphs state a scandalous fact does not make them scandalous" (per Brett, L.J., in Millington v Loring, 6 Q.B.D. p. 196). But if degrading charges be made which are irrelevant, or if, though the charge be relevant, unnecessary details are given, the pleading becomes scandalous (Blake v Albion Assurance Society, 45 L.J.C.P.663). "The sole question is whether the matter alleged to be scandalous would be admissible in evidence to show the truth of any allegation in the pleading which is material with reference to the relief prayed" (per Selborne, L.C., in Christie v Moignard, 24 Q.B.D.630). In Brooking v Maudslay, 55 L.T. 343, plaintiff made allegations in statement of claim of dishonest conduct against defendant but he stated in his reply that he sought no relief on that ground. The allegations thus became immaterial and were struck out as scandalous and embarrassing. So in an action on marine policies, a paragraph which purported to state what took place at an official inquiry held by the Wreck Commissioners was struck out as an attempt to discredit the plaintiffs and to prejudice the fair trial of the action (Smith v The British Insurance Co.,

(1883)W.N. 232; Lumb v Beaumont, 49 L.T.772)". Στην ESQUIRE HOLDING LTD v ΤSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α, Πoλιτική Έφεση αρ. E191/2015, ημερομηνίας 23/3/16, κατόπιν επιβεβαίωσης των πιο πάνω αρχών, αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίδεται για τη διαγραφή. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί παλαιότερα «though the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited". (βλ. Lavar Shipping Co. Ltd & Another v. Souras Bros Ltd & Another

(1972)4 J.S.C. σελ. 416)». (η έμφαση έχει προστεθεί) Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή το λεκτικό και το περιεχόμενο των παραγράφων που ο Αιτητής ζητά τη διαγραφή τους και σε συνάρτηση με τις ανωτέρω νομικές αρχές παραθέτω πιο κάτω τα συμπεράσματα μου: ● Παράγραφος 1 τελευταίο εδάφιο της Υπεράσπισης και μέρος της παραγράφου 5 της Υπεράσπισης -"Συγκεκριμένα (.) χρωστά πολλά λεφτά"-. Λαμβάνοντας υπόψη ότι επίδικο ζήτημα της παρούσας αγωγής είναι η κατ' ισχυρισμό πρόκληση ζημιάς σε μουσικά όργανα του Ενάγοντα, ο οποίος αξιώνει αποζημιώσεις στη βάση της αξίας των εν λόγω μουσικών οργάνων, το γεγονός ότι στις ανωτέρω παραγράφους της Υπεράσπισης γίνεται αναφορά σε μια κατάθεση του Αιτητή στην οποία ο ίδιος κατ΄ ισχυρισμό αναφέρει την αξία των επίδικων μουσικών οργάνων αυτή η αναφορά είναι άμεσα συνυφασμένη με τα επίδικα θέματα της Αγωγής. Τονίζεται ότι, στο πλαίσιο τέτοιων αιτήσεων λαμβάνεται υπόψη η φύση της αγωγής καθώς επίσης και η σχετικότητα των ισχυρισμών που ζητούνται να διαγραφούν σε συνάρτηση με τα επίδικα θέματα. Στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δεν εισέρχεται σε θέματα μαρτυρίας και αξιολόγησης των εκατέρωθεν ισχυρισμών (βλ. Williams & Glyns Bank Ltd v. the Ship "Maria"

(1984)1 C.L.R. 820 και Πελετιές ν. Ataya

(1990)1 Α.Α.Δ. 504). Λαμβανομένου υπόψη των ανωτέρω, κρίνω ότι τα μέρη των παραγράφων 1 και 5 της Υπεράσπισης για τα οποία ζητείται η διαγραφή τους δεν πρέπει να διαγραφούν. ● Παραγράφοι 2 και 7 της Υπεράσπισης Στις πιο πάνω παραγράφους γίνεται αναφορά στην Αγωγή αρ. 741/2022 Ε.Δ Λάρνακας στο πλαίσιο της οποίας ως αναφέρεται στην Υπεράσπιση εκδόθηκε απόφαση εναντίον του Αιτητή και ο τελευταίος κλήθηκε να καταβάλει στην Καθ' ης η Αίτηση αποζημιώσεις και έξοδα. Οι εν λόγω παραγράφοι αν και φαίνονται να είναι άσχετες με τα επίδικα θέματα της παρούσας Αγωγής, λαμβάνοντας υπόψη ότι παρόμοια αναφορά στην Αγωγή αρ.741/2022 Ε.Δ. Λάρνακας γίνεται και στη παράγραφο 1 της Υπεράσπισης για την οποία ο Αιτητής δεν έχει ζητήσει τη διαγραφή της θεωρώ ότι η συμπερίληψη των παραγράφων 2 και 7 δεν θα προκαλέσει με οποιοδήποτε τρόπο επιπλέον έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση ούτως ώστε να καθίσταται αναγκαία η διαγραφή τους (βλ. Soboh Petroleum ανωτέρω). Υπενθυμίζω ότι η διαγραφή μέρους δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο και το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν εξετάζει ούτε αξιολογεί σε βάθος του ισχυρισμούς που εμπεριέχονται στο δικόγραφο (βλ. Cyber Group Ltd ν. Κ. Χαραλαμπίδης

(2004)ΙΓ Α.Α.Δ. 1852). Ως εκ τούτου κρίνω ότι οι παραγράφοι 2 και 7 δεν πρέπει να διαγραφούν. ● Παραγράφοι 4Γ, 4Ε και 4Στ Στις εν λόγω παραγράφους, η Καθ' ης η Αίτηση αναφέρει γεγονότα από την προσωπική σχέση της ίδιας και του Αιτητή, ωστόσο τα συγκεκριμένα γεγονότα είναι παντελώς άσχετα με τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Πέραν τούτου οι θέσεις που προβάλλονται είναι ξεκάθαρο από απλή ανάγνωση τους ότι τείνουν να επηρεάσουν αρνητικά και δυσμενώς τον Αιτητή/ Ενάγοντα, σε σχέση με τη συμπεριφορά και διαγωγή του. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι σκανδαλώδεις, δεν μπορούν να περιλαμβάνονται στα δικόγραφα και αποτελούν μη αποδεκτή μαρτυρία (βλ. Soboh Petroleum ανωτέρω) και ως εκ τούτου κρίνω ότι οι εν λόγω παραγράφοι θα πρέπει να διαγραφούν. Υπό το φως των πιο πάνω και στη βάση των δεδομένων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και αφού συνεκτίμησα όλους τους σχετικούς παράγοντες, θεωρώ ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης, τη δεδομένη στιγμή, επιτάσσει όπως το Δικαστήριο ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και διαγράψει τις παραγράφους 4Γ, 4Ε και 4Στ της Υπεράσπισης. Ενόψει και της πιο πάνω κατάληξης παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ένστασης. V. Κατάληξη Η υπό κρίση Αίτηση επιτυγχάνει μερικώς. Εκδίδεται διάταγμα διαγραφής των παραγράφων 4Γ, 4Ε και 4Στ της Υπεράσπισης. Το Αιτητικό Α, καθώς και το Αιτητικό Β, όσον αφορά τις υποπαραγράφους i, ii, vi, vii απορρίπτονται για τους λόγους που έχω εξηγήσει. H Εναγόμενη να καταχωρήσει εντός 20 ημερών από σήμερα τροποποιημένη Υπεράσπιση ως το πιο πάνω διάταγμα. Ακολούθως να ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή- Ενάγοντα και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση- Εναγόμενης το 50% των εξόδων της αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ...................................... Α. Σάββα προσ. Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο