Επί τοις αφορώσι τον Μάρκο Κωστή Μάρκου άλλως Μάρκος Φώτη άλλως Μάρκος Κωστή Φώτη, Αίτηση Πτώχευσης αρ.: 1/2023, 22/10/2024

(1)(ee) και στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας Κ. 41.1, 41.2, 41.4

(1)και 41.

1. Να σημειωθεί ότι η αίτηση καταχωρήθηκε αρχικά μονομερώς, ενώ επιλαμβανόμενο της αίτησης το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για επίδοσή της. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση όπου γίνεται αναφορά στην έκδοση της απόφασης ημερ. 3.4.2024 και την καταχώρησης της έφεσης (σχετικά τα Τεκμήρια 1 και 2). Αφού παρατίθενται οι λόγοι έφεσης που προβάλλονται στο πλαίσιο της έφεσης, ο ενόρκως δηλών αναφέρει πως η έφεση έχει καλή υπόθεση και ως εκ τούτου η εκτέλεση της απόφασης θα αποβεί ζημιογόνα για τον ίδιο εφόσον σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι Αιτητές στην Αίτηση Πτώχευσης - Καθ΄ων η αίτηση στην αίτηση ημερ. 24.5.2024 (στο εξής οι «Αιτητές»), καταχώρησαν ένσταση προβάλλοντας διάφορους λόγους οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν στους εξής: α) Η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη ή/και ελλιπής ή/και λανθασμένη ή/και ανυπόστατη ή/και αδικαιολόγητη ή/και αστήρικτη ή/και δεν πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις για την ικανοποίηση της αιτούμενης θεραπείας. β) Η αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση. γ) Δεν αποκαλύπτονται έγκυροι ή επαρκείς λόγοι για την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης της Αίτησης με αριθμό 1/
2. δ) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι ελλιπής ή/και περιέχει γενικούς, αόριστους, λανθασμένους και αβάσιμους ισχυρισμούς. ε) Δεν αποκαλύπτεται εύλογος λόγος ή/και δεν προβάλλονται επαρκείς λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο να εξασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για την έγκριση της αίτησης. στ) Ο Καθ΄ ου η αίτηση απέτυχε να αποδείξει και να παραθέσει επαρκείς λεπτομέρειες για τον ισχυρισμό του αναφορικά με την προοπτική επιτυχίας της έφεσης του. ζ) Η έφεση του Καθ΄ου η αίτηση έχει καταχωρηθεί καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς στοχεύοντας στην περαιτέρω παρεμπόδιση διαχείρισης της περιουσίας του από τον Επίσημο Παραλήπτη/Διαχειριστή και παρακώλυση ή/και στην παρεμπόδιση των πιστωτών του. η) Το ζήτημα μη διάθεσης μέρους της περιουσίας του Καθ΄ου η αίτηση λόγω της καταχώρησης έφεσης κατά του διατάγματος πτώχευσης, είναι ζήτημα που θα εξεταστεί και αποφασιστεί από τον Επίσημο Παραλήπτη και/ή Διαχειριστή της περιουσίας στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του. κ) Η πτωχευτική διαδικασία ή/και το διάταγμα πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης και ως εκ τούτου δεν είναι διαδικασία η οποία θα μπορούσε να ανασταλεί, συνεπεία της καταχώρησης έφεσης και/ή οποιουδήποτε άλλου λόγου. Η ένσταση βασίζεται στον περί Πτωχεύσως Νόμο Κεφ. 5, άρθρα 9, 54,55, 70, 71-78, 74, 87, 90, 92

(3), 93 και 97 επί των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, Κανονισμοί 2, 4, 7, 9, 16, 17, 71, 163-175 και 188, επί των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών Δ.12, Δ.48 Θ. 1-9, Δ.64, Δ.35 Θ. 18 και 19, Δ.40 Θ. 1, 9 και 11, στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Κανονισμούς 41.1, 41.2, 41.4

(1), 41.7 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του Ιουλίου 2023, στη σχετική Νομολογία, ως και επί της συμφυούς δικαιοδοσίας και εξουσιών του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση υπαλλήλου στο Τμήμα Ανάκτησης Χρεών της Gordian Servicing Limited, η οποία δυνάμει σχετικής συμφωνίας ενεργεί για λογαριασμό των Αιτητών, έχοντας αναλάβει τη διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων. Στην ένορκη δήλωση υιοθετούνται και επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης και περαιτέρω σημειώνεται πως με δεδομένη την έκδοση διατάγματος πτώχευσης ο Επίσημος Παραλήπτης/Διαχειριστής οφείλει να ενεργήσει αναλόγως των προνοιών της νομοθεσίας. Προβάλλεται, επίσης, πως υπό τις περιστάσεις δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 3.4.2024 εφόσον σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Το ζήτημα που εγείρεται στην παρούσα υπόθεση είναι κατά πόσο παρέχεται το δικαίωμα για αναστολή διατάγματος πτώχευσης στο πλαίσιο άσκησης έφεσης εναντίον της απόφασης για έκδοση διατάγματος πτώχευσης. Ως έχει ήδη σημειωθεί η αίτηση του Καθ΄ου η αίτηση στηρίζεται στις πρόνοιες της Δ.35 Θ. 18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθώς επίσης στο Μέρος 41 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Το ζήτημα θα πρέπει να εξεταστεί στη βάση των προνοιών των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, και δη του Μέρους 41 αυτών. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 60.1 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, αυτοί (οι Κανονισμοί) τίθενται σε ισχύ σε σχέση με όλες τις διαδικασίες σε σχέση με το Εφετείο από 3.7.2023 και σε σχέση με τις υπόλοιπες διαδικασίες που καταχωρούνται από την 1.9.2023 και δεν εφαρμόζονται σε σχέση με ειδικές διαδικασίες ή δικαιοδοσίες για τις οποίες ισχύουν συγκεκριμένοι διαδικαστικοί κανονισμοί οι οποίοι προβλέπονται από συγκεκριμένο Νόμο ή Κανονισμό. Νοείται ότι στο βαθμό που ο συγκεκριμένος Νόμος ή Κανονισμός παραπέμπει στην, ή επιτρέπει την, εφαρμογή των εκάστοτε Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας τότε εφαρμόζονται οι Κανονισμοί στο βαθμό που προβλέπεται. Με βάση τον Κ. 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών, προβλέπεται πως οποτεδήποτε υπάρχει πρόνοια στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα εγκρίνεται σε πτωχευτική διαδικασία, θα εφαρμόζονται οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στο βαθμό που δεν είναι ασυμβίβαστοι με τους πτωχευτικούς κανονισμούς. Περαιτέρω, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 71 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, παρέχεται η δυνατότητα για αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας και όχι η αναστολή του διατάγματος πτώχευσης. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση στην Μαρία Π. Λοίζου ν. ΣΠΕ Δερύνειας

(2009)1 Α.Α.Δ. 279 όπου λέχθηκαν τα εξής: «Η μοναδική πρόνοια που παραπέμπει σε αναστολή διαδικασίας είναι αυτή του Καν. 71, η οποία όμως δεν έχει εφαρμογή εδώ με δεδομένο ότι αναφέρεται σε αιτήσεις που μπορούν να γίνουν στο Δικαστήριο, το οποίο ορίζεται στον Καν.3, ως το Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία κάτω από το Κεφ. 5, δηλαδή το αντίστοιχο Επαρχιακό Δικαστήριο για αναστολή διαδικασίας προς ακύρωση του διατάγματος παραλαβής. Παρουσιάζεται λοιπόν ότι αποκλείεται αίτηση προς αναστολή του ιδίου του Διατάγματος Παραλαβής, είτε στο Επαρχιακό Δικαστήριο είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο.» Στην ίδια υπόθεση επισημάνθηκε περαιτέρω ότι δεν υπάρχουν πρόνοιες για αναστολή διαδικασίας τη στιγμή που καταχωρείται έφεση εναντίον ενός διατάγματος παραλαβής. Θα πρέπει, βεβαίως, να σημειωθεί πως η υπόθεση Λοίζου (πιο πάνω) αφορούσε μόνο το κατά πόσον παρείχετο ενδιαμέσως αναστολή διαταγμάτων παραλαβής από το Ανώτατο Δικαστήριο, είτε πρωτογενώς, είτε στα πλαίσια των εφέσεων που είχαν ασκηθεί εναντίον των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου με τις οποίες είχαν εκδοθεί διατάγματα παραλαβής. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο όλο ζήτημα γενικότερα, αφού επεξήγησε τη φύση της πτωχευτικής διαδικασίας και την αναγκαιότητα όπως αυτή προχωρεί με γρήγορους ρυθμούς. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «Όλα τα πιο πάνω εναρμονίζονται με την όλη πτωχευτική διαδικασία, η οποία έχει ορθά χαρακτηριστεί κατ' επανάληψη ως μια suis generis διαδικασία και μάλιστα οιωνεί ποινικού χαρακτήρα (δέστε Williams and Hunter on Bankruptcy - πιο πάνω - σελ. 1), με γνώμονα πρώτιστα την προστασία της περιουσίας του χρεώστη προς όφελος βεβαίως των πιστωτών του. Η προστασία αυτή επιτυγχάνεται με το διορισμό του Επίσημου Παραλήπτη ως διαχειριστή της περιουσίας του πτωχεύσαντα, ο οποίος και είναι σε θέση να ανακαλύψει περιουσιακά στοιχεία όταν αναλαμβάνει το καθήκον του μετά την έκδοση του διατάγματος παραλαβής. (Williams and Hunter on Bankruptcy - πιο πάνω - σελ. 70). Στα πλαίσια αυτά είναι που αναμένεται η όλη πτωχευτική διαδικασία να προχωρεί με γρήγορους ρυθμούς, γι' αυτό και δεν υπάρχουν πρόνοιες για αναστολή διαδικασίας, τη στιγμή που καταχωρείται έφεση εναντίον ενός διατάγματος παραλαβής. Αντίθετα, με αιτήσεις όπως τις υπό εξέταση, επιμηκύνεται η όλη διαδικασία. Άλλωστε, σε ένα ορθό σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, δεν αναμένεται από τη στιγμή που έχει καταχωρηθεί έφεση να προχωρούν, είτε οι πιστωτές, είτε ο Επίσημος Παραλήπτης με την περαιτέρω διαδικασία, μέχρι την απόφαση επί της εφέσεως.» Αν και η απόφαση Λοίζου (πιο πάνω) αφορούσε αίτηση με βάση τη Δ.35 Θ. 18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η προσέγγιση παραμένει η ίδια και σε σχέση με το Μέρος 41 που τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση περίπτωση. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι δεν παρέχεται εξουσία έκδοσης αναστολής του διατάγματος πτώχευσης που εκδόθηκε στις 3.4.2024. Κρίνω δε σκόπιμο να σημειώσω πως ενδεχόμενη αναστολή διατάγματος πτώχευσης θα οδηγούσε σε καταστρατήγηση της πρόθεσης του νομοθέτη, ως αυτή προκύπτει από το Ν. 61(Ι)/2015 που τροποποίησε τον περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5. Στο προοίμιο του Ν. 61(Ι)/2015, καταγράφεται η διαπίστωση ότι η διαδικασία που ίσχυε πριν από την τροποποίηση ήταν ανεπαρκής και χρονοβόρα και επεξηγείται πως ο εκσυγχρονισμός της διαδικασίας είναι απαραίτητος ώστε να διευκολυνθεί η σύντομη διεκπεραίωση της και για σκοπούς διαφύλαξης της οικονομικής και δημοσιονομικής σταθερότητας. Οι τροποποιήσεις που επήλθαν με το Ν. 61(Ι)/2015 και το κείμενο του Κεφ. 5 στο σύνολό του, ως έχει πλέον διαμορφωθεί, δεικνύουν πως εφόσον διαπιστωθεί αφερεγγυότητα κάποιου φυσικού προσώπου και εκδοθεί διάταγμα πτώχευσης από το Δικαστήριο, ενεργοποιείται ο μηχανισμός για την προστασία της περιουσίας του πτωχεύσαντα και των συμφερόντων των πιστωτών του. Συνακόλουθα, η δυνατότητα αναστολής διατάγματος πτώχευσης είναι αντίθετη με το πνεύμα του Κεφ. 5. Ενδεχόμενη αναστολή όχι μόνο δεν διαφυλάττει την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα της πτωχευτικής διαδικασίας, αλλά αντίθετα προκαλεί καθυστέρηση και εμποδίζει την διεκπεραίωση της. Και κάτι τελευταίο. Αποτελεί κρίση μου πως η αίτηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει για ακόμα ένα λόγο, αν και αυτός δεν προβάλλεται από τους Αιτητές. Με βάση τις πρόνοιες των εδαφίων

(3)και

(4)του άρθρου 9 του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5: «

(3)Μετά την έκδοση του διατάγματος κήρυξης του χρεώστη σε πτώχευση, ο πτωχεύσας δύναται να προβάλει υπεράσπιση ή οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία, μετά από σχετική εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή: Νοείται ότι, αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία η οποία αφορά χρέη τα οποία δεν δύναται να επαληθευτούν σε πτώχευση σύμφωνα με το άρθρο 34 καταχωρείται εναντίον του πτωχεύσαντα προσωπικώς και μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης: Νοείται περαιτέρω ότι, οποιοδήποτε πρόστιμο, ποινικό ή διοικητικό, ήθελε επιβληθεί στον πτωχεύσαντα από οποιοδήποτε Δικαστήριο ή αρμόδια αρχή, αντιστοίχως, είτε πριν είτε μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης, δεν δύναται να επαληθευθεί εναντίον της πτωχευτικής περιουσίας και είναι πληρωτέο προσωπικώς από τον πτωχεύσαντα.

(4)Μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης, ο πτωχεύσας, δύναται να εγείρει οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία, κατόπιν εξουσιοδότησης του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή και άδειας του Δικαστηρίου υπό τους όρους τους οποίους δυνατό να επιβάλει το Δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένου και όρου για ασφάλεια εξόδων: Νοείται ότι, οποιαδήποτε περιουσία ήθελε ανακτηθεί, σύμφωνα με τις πρόνοιες του παρόντος εδαφίου, αποδίδεται στον Επίσημο Παραλήπτη ή στον διαχειριστή: Νοείται περαιτέρω ότι, αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία που άρχισε από τον πτωχεύσαντα πριν την έκδοση διατάγματος πτώχευσης συvεχίζεται, χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε άδεια του Δικαστηρίου ή τροποποίηση του τίτλου της αγωγής ή της άλλης νόμιμης διαδικασίας, εφόσον εξασφαλιστεί γραπτή συγκατάθεση του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή». Αν και δεν έχω εντοπίσει νομολογία αναφορικά με την εφαρμογή των πιο πάνω προνοιών, θεωρώ ότι η επιδίωξη του νομοθέτη προκύπτει ξεκάθαρα από το κείμενο. Μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης, ο πτωχεύσας χρειάζεται την εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή Διαχειριστή της περιουσίας του για να προβάλει υπεράσπιση ή να εγείρει ένσταση σε εναντίον του δικαστική διαδικασία (βλ. άρθρο 9

(3)). Περαιτέρω, μετά την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης ο πτωχεύσας χρειάζεται τόσο την εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή Διαχειριστή όσο και την άδεια του Δικαστηρίου πριν ο ίδιος εγείρει ή προωθήσει οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία (βλ. άρθρο 9

(4)). Ο σκοπός είναι προφανής, ήτοι για να εμποδιστεί ο πτωχεύσας να προωθεί ή να εγείρει ανέλεγκτα διαβήματα ενώπιον Δικαστηρίων και να δημιουργεί έξοδα επιβαρύνοντας με αυτό τον τρόπο την πτωχευτική διαδικασία και καθυστερώντας τη διεκπεραίωση της. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε την παρούσα αίτηση χωρίς να εξασφαλίσει την εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη ή Διαχειριστή και την άδεια του Δικαστηρίου, καθιστώντας, με τον τρόπο αυτό την αίτηση αντικανονική και έκθετη σε απόρριψη. Συνακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Αιτητών/Καθ΄ων η αίτηση στην αίτηση ημερ. 24.5.24 και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση/Αιτητή στην αίτηση ημερ. 24.5.24 όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο