← Κύπρος

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΛΑΜΠΡΙΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 492/2023, 25/10/2024

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΛΑΜΠΡΙΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 492/2023, 25/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 492/2023 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Εναγόντων και

  1. ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΛΑΜΠΡΙΤΗΣ
  2. ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ
  3. ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΡΟΥΛΛΑΣ
  4. ΜΗΝΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ
  5. ΜΗΝΑΣ ΞΙΟΥΡΟΥΠΠΑΣ Εναγομένων Αίτηση του Εναγόμενου 2 ημερομηνίας 14.6.2023 για παραμερισμό και/ή ακύρωση του Κλητηρίου Εντάλματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25 Οκτωβρίου 2024 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενο 2 - Αιτητή: κ. Χρ. Πουτζιουρής Για Ενάγοντες - Καθ' ων η αίτηση: κ. Μ. Καλογήρου για Χρ. Μ. Τριανταφυλλίδης ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 7.4.2023 δια Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος και με αυτήν αξιώνονται οι ακόλουθες θεραπείες: «(Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση και/ή η ενέργεια των Εναγομένων και/ή οιονδήποτε εξ΄ αυτών ενώ ενεργούσαν ως μέλη της Επιτροπείας της ΣΠΕ Αραδίππου να παράσχουν τις πιστωτικές διευκολύνσεις με βάση τις οποίες προέκυψαν οι λογαριασμοί με αριθμούς [ ] και/ή [ ] και/ή [ ] είναι παράνομη και/ή ελήφθη καθ΄ υπέρβαση της νομίμου εξουσίας των και πέραν της άσκησης των νομίμων καθηκόντων των, και/ή (Β) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η αναφερόμενη εις την παράγραφο (Α) ανωτέρω απόφαση και/ή ενέργεια των Εναγομένων και/ή οιουδήποτε εξ΄ αυτών είναι νομικά άκυρη και/ή άνευ ουδεμίας νομικής ισχύος, και/ή (Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου ως συνεπαγόμενο της Δηλωτικής φύσεως θεραπειών που αναφέρονται εις τας παραγράφους Α και Β ανωτέρω, και/ή (Δ) Αποζημιώσεις ως αποτέλεσμα ενεργειών και/ή παραλείψεων των Εναγομένων και/ή δόλιας και/ή αμελούς συμπεριφοράς εκ μέρους των, ενώ ενεργούσαν υπό την ιδιότητα που αναφέρεται εις την παράγραφο (Α) ανωτέρω, και/ή (Ε) Αποζημιώσεις, και/ή (Στ) Οιανδήποτε ετέρα θεραπεία ήθελε θεωρήσει δίκαιη.» Μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης. Στις 17.5.2023 καταχωρήθηκε Σημείωμα Εμφάνισης σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, 3, 4 και
  6. Στις 14.6.2023 καταχωρήθηκε Σημείωμα Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία σε σχέση με τον Εναγόμενο 2 - Αιτητή. Ως αναφέρεται στο Σημείωμα Εμφάνισης, ο Εναγόμενος 2 καταχωρεί εμφάνιση υπό διαμαρτυρία «με πλήρη επιφύλαξη του δικαιώματος του προς καταχώριση αιτήσεως για ακύρωση (setting aside) της πιο πάνω αγωγής και/ή του κλητηρίου εντάλματος και/ή του διατάγματος για επίδοση και/ή της επίδοσης της πιο πάνω αγωγής προς αυτόν». Την ίδια ημέρα ο Αιτητής καταχώρισε την παρούσα αίτηση με την οποία εξαιτείται: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου παραμερίζον και/ή ακυρώνον (set aside) την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή το κλητήριον ένταλμα καταχωρηθέν την 7/7/2023 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και ή την επίδοση ημερομηνίας 3/5/2023 της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής προς τον εναγόμενο 2 ένεκα έλλειψης αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του εναγομένου 2 από τους ενάγοντες και ή ένεκα μη νομιμοποίησης των εναγόντων να εγείρουν αγωγή εναντίον του εναγόμενου 2 και ή ένεκα παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος και ή της βάσης αγωγής των εναγόντων εναντίον του εναγόμενου 2 και ή ένεκα κατάχρησης της Δικαστικής διαδικασίας από τους ενάγοντες και ή ένεκα παραβίασης του δικαιώματος του εναγόμενου για δίκαιη δίκη.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5, Δ.5Β, Δ.6, Δ.17 Θ. 3 & 10, Δ.16, Δ.26 Θ. 14, Δ.27 Θ. 1-4, Δ.33 Θ. 5, Δ.48 Θ. 1-9(h), Δ.52 και Δ.64, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στον περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 Ν. 66(Ι)/2012, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου για καταστολή κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή όπου αναφέρονται τα εξής:
  7. Τα επίδικα δάνεια, οι λογαριασμοί των οποίων αναφέρονται στη γενική οπισθογράφηση, έχουν δοθεί στους δανειολήπτες σύμφωνα με τα Τεκμήρια 5, 6 και 7 την 15.2.2008, την 9.6.2010 και την 15.1.2013 αντίστοιχα.
  8. Ο Αιτητής διετέλεσε μέλος της ΣΠΕ Αλληλεγγύης (πρώην ΣΠΕ Αραδίππου) κατά την περίοδο 4.2.2007-6.12.2008 και την 9.12.2012 - Φεβρουάριο του 2014 (βλ. Τεκμήριο 1).
  9. Το δάνειο του Τεκμηρίου 5 εξοφλήθηκε την 28.6.2010 και το δάνειο του Τεκμηρίου 6 την 16.1.
  10. Το δάνειο του Τεκμηρίου 7 αναδιαρθρώθηκε την 29.11.2016 και τελικά εξοφλήθηκε την 29.3.
  12. Η ΣΠΕ Αλληλεγγύης διαλύθηκε την 21.7.2017 και μετέφερε όλα τα δάνεια της στους Ενάγοντες (βλ. Τεκμήριο 2).
  13. Οι Ενάγοντες μετέφεραν όλα τα δάνεια τους στην ΚΕΔΙΠΕΣ την 7.10.2022 (βλ. Τεκμήριο 2). Οι Ενάγοντες - Καθ΄ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  14. Η Αίτηση είναι πρόωρη και δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, ήτοι ενώ ακόμα δεν έχει καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης, και δεν έχουν συνεπώς αποσαφηνιστεί και/ή αποκρυσταλλωθεί τα επίδικα θέματα.
  15. Δεν είναι ούτε δίκαιο, ούτε και εύλογο να προχωρήσει το Σεβαστό Δικαστήριο και να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα.
  16. Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται σε εσφαλμένη νομική βάση.
  17. Η ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση βασίζεται σε ψευδή και/ή γεγονότα τα οποία ουδόλως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
  18. Δεν τηρούνται οι νομοθετικές και/ή νομολογιακές προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος παραμερισμού (set aside) της αγωγής.
  19. Η αίτηση υποβάλλεται καταχρηστικά και κακόπιστα.
  20. Ο Αιτητής απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, δεν προσήλθε με καθαρά χέρια (clear hands) και/ή προσπαθεί να το παραπλανήσει με ψευδείς ισχυρισμούς, ούτως ώστε να επιτύχει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  21. Η αίτηση είναι νομικά παράτυπη και/ή άκυρη και/ή αντικανονική και/ή η νομική και πραγματική της βάση και τα γεγονότα στα οποία αυτή αναφέρεται και που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει δεν μπορούν να στηρίξουν τις αιτούμενες θεραπείες. Η νομική βάση της ένστασης είναι όμοια με αυτή της αίτησης, ενώ στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση υιοθετούνται και επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία οι συνήγοροι των δυο πλευρών περιορίστηκαν στο κείμενο των γραπτών αγορεύσεων που παραδόθηκε στο Δικαστήριο. Έχω μελετήσει δεόντως τις γραπτές αγορεύσεις και αναφορά στις θέσεις των μερών θα γίνει στη συνέχεια εκεί όπου κρίνεται σκόπιμο. Μελετώντας την υπό κρίση αίτηση σε συνάρτηση, πάντοτε με τις γραπτές αγορεύσεις του κ. Πουτζιουρή, διαπιστώνεται πως εκείνο που επιδιώκεται από τον Αιτητή είναι η διαγραφή της αγωγής σύμφωνα με τη Δ.27 Θ. 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και τούτο στη βάση του ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του, με ιδιαίτερη αναφορά στα σημεία υπό

(1)-
(5)πιο πάνω. Στην αγόρευση του κ. Πουτζιουρή σημειώνεται πως πέραν των όσων παρατίθενται αμέσως πιο πάνω, προκύπτει, επίσης, ζήτημα παραβίασης του δικαιώματος του Αιτητή για δίκη εντός εύλογου χρόνου, ενώ σε σχέση με το θέμα της παραγραφής επιφυλάσσεται το δικαίωμα να εγερθεί στο πλαίσιο άλλης διαδικασίας, εάν και εφόσον αυτή εγερθεί, από τον ορθό ενάγοντα. Στην έκταση που το αιτητικό αφορά στη διαγραφή της επίδοσης της αγωγής, δεν υποστηρίχθηκε οτιδήποτε σχετικό. Ως έχει σημειωθεί, η αίτηση στηρίζεται στη Δ.27 Θ. 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Μελετώντας την Δ.27 Θ. 3 προκύπτει ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να αναστείλει ή να απορρίψει αγωγή ή να εκδώσει οποιαδήποτε απόφαση θεωρεί δίκαιη. Βασική προϋπόθεση για μια τέτοια ενέργεια του Δικαστηρίου είναι να μην αποκαλύπτεται μέσα από το δικόγραφο εύλογη αιτία αγωγής ή απάντησης ή το δικόγραφο να είναι επιπόλαιο, κακόβουλο ή ενοχλητικό (frivolous or vexatious). Η Δ.27 Θ. 3 αντλεί την καταγωγή της μέσα από τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς Ο.25 R.4. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 575 σε σχέση με την έννοια του αγώγιμου δικαιώματος: «'In point of law, ..every cause of action is a reasonable one' (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch. D. p. 495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck [1893] 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L. R. 418)...And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action, but give the plaintiff leave to amend.» Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση), στη σελίδα 144, στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσον αποκαλύπτεται βάσιμη αιτία αγωγής με κάποια πιθανότητα επιτυχίας στη βάση των ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα. Το ερώτημα δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσον αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, αλλά εάν αποκαλύπτεται μία εύλογη αιτία αγωγής. Προκύπτει, επίσης, από το εν λόγω σύγγραμμα, ότι εάν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά στα γεγονότα είτε στο νόμο, το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν αποτελεί λόγο για διαγραφή της αγωγής. Περαιτέρω, σε περίπτωση που διαπιστώνεται ότι η Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής λόγω κάποιας ουσιαστικής έλλειψης ή διότι το δικόγραφο είναι ελαττωματικά διαμορφωμένο ή γραμμένο, το Δικαστήριο παράλληλα με την διαγραφή του, θα πρέπει να δώσει στο μέρος που είχε καταχωρήσει το υπό διαγραφή δικόγραφο, άδεια να τροποποιήσει και επιδώσει στην άλλη πλευρά νέο δικόγραφο ή να διορθώσει τα διάφορα ελαττώματα, και όχι να απορρίψει την αγωγή. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (βλέπε Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21, 24). Στην υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd v. In Re the Companies Law Cap 113
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 255: «Η διαγραφή δικογράφου και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος του διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει τέτοιο δικαίωμα μέσα από το άρθρο 30.1». Στην προκειμένη περίπτωση, το αίτημα του Αιτητή στηρίζεται στην ουσία σε δυο πυλώνες. Αφενός στη μη νομιμοποίηση των Εναγόντων να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή αφού, σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν μεταβιβάσει όλα τα δάνεια στην ΚΕΔΙΠΕΣ, αφετέρου πως τα τρία δάνεια για τα οποία γίνεται αναφορά στην γενική οπισθογράφηση, έχουν εξοφληθεί. Για τους λόγους που θα εξηγήσω πιο κάτω η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Καταρχάς, η αίτηση έχει καταχωρηθεί πρόωρα. Και τούτο γιατί στην απουσία Εκθεσης Απαίτησης όπου οι Ενάγοντες θα καθορίσουν την αιτία αγωγής τους, τα ζητήματα που εγείρονται από τον Αιτητή δεν μπορούν, κατά την κρίση μου, να εξεταστούν στο παρόν στάδιο. Τόσο από το απόσπασμα από το The Annual Practice 1958 όσο και από το σύγγραμμα Bullen and Leake προκύπτει ότι αιτήματα για διαγραφή αγωγής εξετάζονται στη βάση των δικογραφημένων θέσεων του ενάγοντα. Παρόμοιο θέμα με την υπό κρίση αίτηση εξετάστηκε στην υπόθεση Mepa Underwriting Management Limited κ.ά. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 Α.Α.Δ. 772, όπου επισημάνθηκε πως το δικόγραφο το οποίο διευκρινίζει και προσδιορίζει την αιτία αγωγής εναντίον ενός εναγομένου είναι η έκθεση απαίτησης. Πρέπει ένας να διαβάσει την έκθεση απαιτήσεως για να αντιληφθεί για ποιό λόγο κάποιος έχει καταστεί διάδικος (βλ. Wilson v. Church [1878] 9 Ch. 552, 557). Με παραπομπή σε νομολογία υποδείχθηκε πως αίτηση από εναγόμενο για απόρριψη της αγωγής πρέπει να κατατίθεται εγκαίρως, πλην, όμως, δεν μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της έκθεσης απαιτήσεως (Βλ. A.G. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry [1892] 3 Ch. 374 και Wright v. Prescot U.D.C. 115 L.T. 772). Σχετική και η υπόθεση Ρέα Ανδρονίκου κ.ά. ν. Επιτροπής του Σχεδίου Ταμείου Συντάξεων και Χορηγημάτων σε υπαλλήλους της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου και Εξαρτώμενους τους
(2016)1 Α.Α.Δ. 600. Στην υπόθεση ΧΧΧΧΧ κ.ά. ν. ΑΕΛ Ποδόσφαιρο Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. Ε200/2013, απόφαση ημερομηνίας 20.3.2019, ECLI:CY:AD:2019:A101, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέταζε έφεση κατά απόφασης με την οποία η αγωγή απορρίφθηκε λόγω του ότι στην Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτετο αγώγιμο δικαίωμα. Εξετάζοντας το θέμα, το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επανέλαβε πως η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο δυνάμει της Δ.27 Θ. 3 ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (βλ. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)
(1998)1 Α.Α.Δ. 1338 και Δημητρίου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2014)1 Α.Α.Δ. 1125), απέρριψε την έφεση υποδεικνύοντας πως η δικογραφία οφείλει να διαγράψει εύλογη αιτία αγωγής. Η απουσία εύλογης αιτίας όταν κάτι τέτοιο προκύπτει ξεκάθαρα, οδηγεί σε απόρριψη της αγωγής (βλ. Λούκα & Υιοί Λτδ ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1Β Α.Α.Δ. 1316, ενώ δεν αρκεί να γίνεται αναφορά στο αιτητικό του δικογράφου αλλά πρέπει να γίνεται επίκληση γεγονότων πάνω στα οποία να βασίζεται η θεραπεία (βλ. Χ΄Κυριάκος ν. Κυθραιώτη
(1992)1 Α.Α.Δ. Α119). Επομένως, στην απουσία δικογραφημένων θέσεων από την πλευρά των Εναγόντων δεν μπορεί να κριθεί κατά πόσον οι Ενάγοντες έχουν αγώγιμο δικαίωμα έναντι του Εναγόμενου 2. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να διαπιστωθεί κατάχρηση της διαδικασίας στη βάση των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μέχρι στιγμής. Η υπόθεση Artesa Trading Co. Limited v. Credit Bank of Moscow, Πολιτική Έφεση αρ. 147/2012, απόφαση ημερομηνίας 3.4.2018, στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο ο κ. Πουτζιουρής, δεν κρίνεται βοηθητική για την πλευρά του Αιτητή. Στην εν λόγω υπόθεση επισημάνθηκε πως η νομιμοποίηση ενός ενάγοντα πρέπει να αποφασίζεται εκ των προτέρων, υποδεικνύοντας, ωστόσο, πως τέτοια μη νομιμοποίηση δυνατό να αφορά την ανικανότητα διαδίκου να υπογράψει ή να δώσει έγκυρο διοριστήριο, ζήτημα θεμελιακής φύσεως αφού επηρεάζει αυτό τούτο το δικαίωμα έγερσης αγωγής (βλ. The Annual Practice
(1970)Τόμος 2, 840, παρ. 3224). Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν τίθεται θέμα ανύπαρκτου Ενάγοντα, όπως στην υπόθεση Artesa (πιο πάνω), ούτε, βεβαίως, ανικανότητας του Ενάγοντα να κινήσει την παρούσα αγωγή και να διορίσει δικηγόρο. Ό,τι προβάλλεται στο πλαίσιο αυτό είναι πως οι Ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγόμενου 2 λόγω μεταφοράς των επίδικων δανείων στην ΚΕΔΙΠΕΣ. Σε σχέση με το θέμα της παραγραφής, περιορίζομαι να σημειώσω πως το ζήτημα αυτό μπορεί να εξεταστεί μόνο εφόσον εγείρεται στο δικόγραφο του διαδίκου ο οποίος το προβάλλει (σχετικό το άρθρο 20 του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου Ν. 66(Ι)/2012). Επομένως, το αίτημα είναι πρόωρο και σε σχέση με αυτή την πτυχή. Τέλος, σε σχέση με τη θέση περί παραβίασης του δικαιώματος του Αιτητή για δίκη εντός ευλόγου χρόνου και για ολιγωρία εκ μέρους των Εναγόντων, κρίνω ότι στη βάση των στοιχείων που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, το ζήτημα δεν μπορεί να τύχει εξέτασης. Στη βάση των πιο πάνω, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου 2 - Αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Γ. Πετάση Κορφιώτη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.