ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ ν. Γεωργία Κυπριανού άλλως Γεωργία Κλήμη κ.α., Αρ. Απαίτησης: 143/2024, 11/12/2024

(1)(α) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 και με τη δήλωση ότι η Έκθεση Απαίτησης θα ακολουθήσει, το οποίο επιδόθηκε στους Εναγόμενους στις 12/03/2024 και με αυτό αξιώνονται, μεταξύ άλλων, διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται η αίτηση διαχείρισης 379/2023, αναγνωριστικές δηλώσεις με τις οποίες να αναγνωρίζονται η διαθήκη της αποβιώσασας ημερομηνίας 17/02/2005 ως άκυρη και ως έγκυρη η διαθήκη της αποβιώσασας ημερομηνίας 31/10/2022, απόφαση με την οποία να αναγνωρίζεται ο Ενάγοντας ως ο μόνος νόμιμος κληρονόμος και απόφαση με την οποία να απαγορεύει την χορήγηση επικύρωσης της διαθήκης ημερομηνίας 17/02/2005 προς τους Εναγόμενους 1 και

1. Πρόκειται δηλαδή για κληρονομικής φύσεως αγωγή. Στις 09/04/2024 οι Εναγόμενοι προτού τους επιδοθεί οποιαδήποτε Έκθεση Απαίτησης καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης δηλώνοντας ότι προτίθενται να αμφισβητήσουν την απαίτηση ή μέρος αυτής. Στις 16/04/2024 ο Ενάγοντας καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται και/ή επεκτείνεται ο χρόνος καταχώρησης έκθεσης απαίτησης για περίοδο 30 ημερών από την έκδοση του διατάγματος, αφού η αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους στις 19/04/2024, οι τελευταίοι δήλωσαν την πρόθεση τους να καταχωρήσουν ένσταση, κάτι που έπραξαν στις 06/09/
2. Ακολούθως η αίτηση ορίστηκε για Ακρόαση η οποία διεξήχθη με την καταχώρηση εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Ειδική αναφορά στις θέσεις των διαδίκων θα γίνει πιο κάτω στο βαθμό που κρίνεται αναγκαίο.
3. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Η αίτηση στηρίζεται στα Μέρη 3, 41, 23 Κανονισμοί 1, 2, 4, 5, 8, 15, 16 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και της Νομολογίας.
4. ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ Η θέση του Ενάγοντα είναι ότι με βάση τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023 η Έκθεση Απαίτησης του έπρεπε να καταχωρηθεί εντός 28 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης του εντύπου απαίτησης στους Εναγόμενους και εφόσον αυτό δεν κατέστη εφικτό, τότε, για να θεωρείται εμπρόθεσμη η όποια καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, θα πρέπει να εξασφαλιστεί παράταση από το Δικαστήριο στα πλαίσια αιτήματος, το οποίο κατ' εκείνον μπορεί να υποβληθεί και μετά τη λήξη της προθεσμίας των 28 ημερών. Ο λόγος που δεν κατέστη εφικτό να καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης εντός της προθεσμίας των 28 ημερών, είναι σύμφωνα με τον Ενάγοντα, διότι υπήρξε δυσκολία στην πραγματοποίηση συνάντησης μεταξύ εκείνου και των δικηγόρων του για να τους παραθέσει τις απαραίτητες πληροφορίες και στοιχεία που απαιτούνταν για να ετοιμαστεί και να ολοκληρωθεί το δικόγραφο αυτό ένεκα τόσο του φόρτου εργασίας των δικηγόρων του όσο και του δικού του ωραρίου αφού εργάζεται στην επαρχία Αμμοχώστου με σύστημα βάρδιας. Υποστηρίζει λοιπόν ο Ενάγοντας ότι το αίτημα του θα πρέπει να εγκριθεί διότι σε διαφορετική περίπτωση θα δημιουργηθεί πραγματική δυσκολία χειρισμού της υπόθεσης και θα βρεθεί σε δύσκολη και δυσμενή θέση γιατί δεν θα μπορεί να προωθήσει την αγωγή και να προβάλει τις θέσεις του. Κατ' εκείνον η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα προκαλέσει στους Εναγόμενους οποιαδήποτε ζημιά.
5. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΤΗΡΙΖΕΙ Η υπό κρίση αίτηση συνάντησε την ένταση των Εναγόμενων, οι οποίοι προέβαλαν 12 συνολικά λόγους για τους οποίους πιστεύουν ότι η αίτηση δεν θα πρέπει να επιτύχει. Οι λόγοι αυτοί περιστρέφονται τόσο γύρω από τα κατ' εκείνους πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης όσο και στις νομικές αρχές που περιβάλλουν τις αιτήσεις τέτοιας φύσης. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 1 η οποία επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και αναφέρει ότι αν και υπό τις περιστάσεις οι Εναγόμενοι όφειλαν να καταχωρίσουν σημείωμα εμφάνισης εντός 14 ημερών από την επίδοση της Έκθεσης Απαίτησης, η οποία δεν έχει μέχρι σήμερα καταχωρηθεί, καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης στις 09/04/2024 για να εξασφαλίσουν έγκαιρα πρόσβαση στη διαδικασία. Θέση της ομνύουσας είναι ότι παρατηρώντας συνολικά την όλη συμπεριφορά και στάση του Ενάγοντα διαπιστώνεται αδικαιολόγητη κωλυσιεργία εκ μέρους του η οποία καθυστερεί σημαντικά την προώθηση της όλης διαδικασίας και δη κατά τρόπο που επηρεάζει τα σημαντικά συνταγματικά δικαιώματα των Εναγόμενων, αφού αναμένεται να επιφέρει ζημιά, επιπλέον καθυστέρηση και επιπλέον έξοδα στη διαδικασία. Ο λόγος που η ομνύουσα πρόβαλε αυτή τη θέση είναι, διότι της επιδοθείσας αίτησης, είχαν προηγηθεί οι διαδικασίες που εκείνη ήγειρε στα πλαίσια της υπόθεσης 379/2023 και στα πλαίσια της αίτησης για επικύρωση διαθήκης ημερομηνίας 21/11/2023, όπου ο Ενάγοντας καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στις 15/12/2023 και στις 12/03/2024, δηλαδή 4 ημέρες μετά την καταχώρηση της δικής του απαίτησης (143/2024), καταχώρησε επιστολή με επισυνημμένο αντίγραφο της εδώ απαίτησης του. Ήξερε λοιπόν ο Ενάγοντας ότι όφειλε να ενεργήσει εντός της προθεσμίας και παρά ταύτα δεν το έπραξε με αποτέλεσμα να προκύψει περισσότερη καθυστέρηση στην επίλυση όλων των θεμάτων που υφίστανται με την περιουσία της αποβιώσασας αλλά και να επιβαρύνει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση της δικής της υγείας (βλ. παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσης της Εναγόμενης 1).
6. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ - ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Όπως ανάφερα και ανωτέρω, εφόσον δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε εκ των ομνυόντων και ούτε καταχωρήθηκε οποιαδήποτε συμπληρωματική ένορκη δήλωση, η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων τις οποίες το Δικαστήριο μελέτησε με προσοχή και δεν κρίνεται αναγκαίο να τις επαναλάβω.
7. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΥΠΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Αρχικά θα πρέπει να αναφερθεί ότι ένεκα του ότι οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (στο εξής «ΚΠΔ») έχουν τεθεί σε ισχύ πολύ πρόσφατα, το Δικαστήριο άντλησε καθοδήγηση και από αγγλικές αποφάσεις και αγγλικά νομικά συγγράμματα. Εκεί φυσικά που τα νομικά θέματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει ή έχουν απασχολήσει με κάποιο τρόπο την Κυπριακή νομολογία, το Δικαστήριο θα ανατρέχει βεβαίως σε εκείνες τις υποθέσεις. Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στο Μέρος 3.1

(2)(α) των ΚΠΔ και στην εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο να παρατείνει ή να σμικρύνει προθεσμία συμμόρφωσης με οποιονδήποτε κανονισμό ή δικαστικό διάταγμα ακόμη και αν η αίτηση για παράταση υποβάλλεται μετά τη λήξη της προθεσμίας συμμόρφωσης (βλ. Πολ.Εφ. 54/2024 ημερομηνίας 18/10/2024 Καντούνας ν. Χρίστος Ηλιάδης κ.α.). Σχετικό με την υπό κρίση αίτηση είναι και το Μέρος 7 των ΚΠΔ οι πρόνοιες του οποίου αναφέρονται στον τρόπο έναρξης της διαδικασίας (Μέρος 7 και Μέρος 8) και ειδικότερα όσο αφορά την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης ο Κανονισμός 4

(1)του Μέρους 7 αναφέρει ότι «η Έκθεση Απαίτησης πρέπει α) να περιέχεται στο έντυπο απαίτησης και να επιδίδεται με αυτό, ή β) να καταχωρίζεται εντός 28 ημερών από την επίδοση του εντύπου απαίτησης και να επιδίδεται στη συνέχεια από τον ενάγοντα στον εναγόμενο όσο συντομότερα είναι εφικτό.» Η ίδια πρόνοια περιλαμβάνεται και στο Μέρος 16 των ΚΠΔ οι πρόνοιες του οποίου αφορούν τα δικόγραφα, όπου συγκεκριμένα αναφέρεται στον Κανονισμό 11 «

(1)Εφόσον είναι πρακτικά εφικτό, η έκθεση απαίτησης πρέπει να περιέχεται στο έντυπο απαίτησης.

(2)Όταν η έκθεση απαίτησης δεν περιέχεται στο έντυπο απαίτησης, πρέπει να καταχωρίζεται ξεχωριστά εντός 28 ημερών από την επίδοση του εντύπου απαίτησης.

(3)Αν η έκθεση απαίτησης δεν περιέχεται στο έντυπο απαίτησης, το έντυπο απαίτησης πρέπει επίσης να περιέχει δήλωση ότι θα ακολουθήσει έκθεση απαίτησης.» Αναφορικά με το σημείωμα εμφάνισης και την προθεσμία καταχώρισης του, σχετικό είναι το Μέρος 10.4 των ΚΠΔ όπου αναφέρεται ότι «(α) όταν επιδίδεται στον εναγόμενο έντυπο απαίτησης στο οποίο δηλώνεται ότι θα ακολουθήσει έκθεση απαίτησης, 14 ημέρες από την επίδοση της έκθεσης απαίτησης και (β) σε κάθε άλλη περίπτωση, 14 ημέρες από την επίδοση του εντύπου απαίτησης.» Στην προκειμένη περίπτωση καταχωρίστηκε το έντυπο απαίτησης στις 08/03/2024 με τη δήλωση ότι η Έκθεση Απαίτησης θα ακολουθήσει. Το έντυπο επιδόθηκε στους Εναγόμενους στις 12/03/2024 και στις 09/04/2024 οι τελευταίοι αποφάσισαν να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης έστω και αν η επί τούτου υποχρέωση τους δεν είχε ακόμη ενεργοποιηθεί. Ο Ενάγοντας τώρα δεν καταχώρησε την Έκθεση Απαίτησης του εντός της προθεσμίας των 28 ημερών, ως είχε δηλώσει δηλαδή ότι θα πράξει, ούτε όμως οι Εναγόμενοι προχώρησαν με τη διαδικασία του Μέρους 7.7 των ΚΠΔ. Σύμφωνα με τους ΚΠΔ το Δικαστήριο επιδιώκει την υλοποίηση του πρωταρχικού σκοπού, που είναι ο χειρισμός υποθέσεων κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος, κατά την άσκηση οποιασδήποτε εξουσίας παρέχεται σε αυτό από τους Κανονισμούς (βλ. ανάλυση του πρωταρχικού σκοπού στις παραγράφους 1.1 - 1.4 του νομικού συγγράμματος Zuckerman on Civil Proceedings: Principles of Practice 4th Ed.,

(2021)και Πολ.Εφ.Ε3/2024 ημερομηνίας 17/05/2024 Theoris N. Koutsou (Ktimatiki) Ltd v. Παντελίτσας Πική). Είναι επίσης και καθήκον των διαδίκων να επικουρούν την προαγωγή του πρωταρχικού σκοπού από το Δικαστήριο (βλ. Μέρος 1.4 των ΚΠΔ και 1.95 - 1.99 του νομικού συγγράμματος Zuckerman on Civil Proceedings: Principles of Practice 4th Ed.,

(2021). Συγκεκριμένα στην παράγραφο 1.94 αναφέρεται «Edwards-Stuart J drew attention to this aspect of the overriding objective in trenchant terms when he said that: "By CPR 1.3 the parties are required to help the court to further the overriding objective. It is therefore time to say, in the clearest terms, that parties and their solicitors can no longer conduct litigation in a manner which does not keep the proportionality of the costs being incurred at the forefront of their minds at all times. It is no longer acceptable — if it ever was — for parties to pursue issues or applications that have no real impact on the issues that are central to the dispute. Further, it is no longer acceptable for solicitors to carry on a war of attrition by correspondence, whether instructed to do so or not . Unreasonableness, intransigence and the taking of every point must in my view now be regarded as unacceptable, because conducting litigation in that way flies in the face of the overriding objective as it is now formulated. These habits must disappear from the landscape of litigation . If access to justice is to have any real meaning, then the aim of keeping costs to the reasonable minimum must become paramount. Procedural squabbles must be banished and a culture of cooperative conduct introduced in their place. This will not prevent contentious issues from being tried fairly: on the contrary it should promote it."» Σχετική με το θέμα της παράτασης προθεσμίας και την υλοποίηση του πρωταρχικού σκοπού είναι η απόφαση στην υπόθεση Πολ.Εφ. 54/2024 (ανωτέρω) όπου λέχθηκαν τα κατωτέρω: «Επισημαίνουμε ότι με τη θέσπιση των νέων Κανονισμών, πέραν των ουσιαστικών διαδικαστικών αλλαγών, επιχειρείται μια αλλαγή κουλτούρας και φιλοσοφίας. Μιας κουλτούρας και φιλοσοφίας σύγχρονης και προοδευτικής που θα επιτρέπει στο Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του πρωταρχικού σκοπού, να διαχειρίζεται τις υποθέσεις με ευελιξία και πρακτικότητα προς εξυπηρέτηση του δικαίου και της δικαιοσύνης. Παράλληλα σκοπείται η απομάκρυνση από δυσλειτουργικές και αχρείαστες διαδικασίες που ενίοτε συνέτειναν σε καθυστερήσεις, αύξαναν κατά τρόπο αχαλίνωτο τα έξοδα και τη δαπάνη της υπόθεσης και αντιστρατεύονταν την όλη προσπάθεια απονομής δικαιοσύνης. Ο πρωταρχικός σκοπός προάγει τη συμμετοχή στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης και όχι τον αποκλεισμό απ' αυτήν, τηρουμένων βεβαίως της κατά κανόνα συμμόρφωσης με τεθείσες προθεσμίες, τύπους και προϋποθέσεις. Στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη μας (α) πως η Αίτηση υποβλήθηκε νωρίς, προτού η έφεση οριστεί για προδικασία ή παρθεί οιονδήποτε διάβημα από πλευράς εφεσείοντος/καθ' ου η αίτηση, (β) ότι καμία κακοπιστία, προσπάθεια παρέλκυσης της διαδικασίας ή υπονόμευσης της απονομής δικαιοσύνης αποδεικνύεται, συνάγεται ή υποβόσκει ως υποψία, από την παράλειψη καταχώρησης της Ειδοποίησης Εφεσίβλητου και/ή από την υποβολή της Αίτησης, (γ) καμία καθυστέρηση στην εκδίκαση της έφεσης θα επέλθει με την έγκριση της Αίτησης. Ούτε επηρεάζονται με οποιονδήποτε τρόπο τα νόμιμα δικαιώματα του εφεσείοντος/καθ' ου η αίτηση και (δ) η καταχώρηση Ειδοποίησης Εφεσίβλητου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν οι αιτητές να εμφανιστούν, να συμμετάσχουν και να υπερασπισθούν την έφεση - κρίνουμε, υπό τις περιστάσεις, ότι προάγεται ο πρωταρχικός σκοπός με την έκδοση διατάγματος ως η Αίτηση. Στο πλαίσιο τούτο, δεχόμαστε τη θέση των αιτητών ότι η μη έγκαιρη καταχώρηση της Ειδοποίησης Εφεσίβλητου οφείλεται σε καλόπιστη παραδρομή.» Βαρύνουσας σημασίας είναι και αυτά που λέχθηκαν στην απόφαση στην υπόθεση Ε.Τ. ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Αντώνη Τσόκκου κ.α. ν. Παναγιώτη Τσόκκου κ.α., Αιτ. αρ. 3/23, 4/23 και 5/23 ημερομηνίας 01/12/2023: «Οποτεδήποτε εγείρεται ζήτημα παράτασης προθεσμίας που προβλέπεται από διαδικαστικό κανονισμό, η χορήγηση της επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Αυτή ασκείται δικαστικά με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, στις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, και που μπορεί να ιεραρχούνται με διαφορετική σειρά σπουδαιότητας κατά υπόθεση, είναι η δικαιολογία για τη μη συμμόρφωση με την προθεσμία, η ταχύτητα με την οποία κινείται ο διάδικος μετά που διαπιστώνει το σφάλμα του, οι συνέπειες στον αντίδικο και σειρά άλλων παραγόντων που δεν θα ήταν ορθό να επιχειρηθεί να καθοριστούν εξαντλητικά.» Αυτά τα οποία αναφέρθηκαν στις πιο πάνω υποθέσεις, κινούνται ουσιαστικά στις ίδιες γραμμές με την Νομολογία που ίσχυε σε σχέση με τους προηγούμενους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και συνάδουν πλήρως και με τα όσα αναφέρονται στα αγγλικά νομικά συγγράμματα. Στη βάση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως ίσχυαν προηγουμένως, έχει νομολογηθεί ότι το θέμα παράτασης προθεσμίας ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψιν όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης συμπεριλαμβανομένης και της δικαιολογίας που επικαλείται ο Ενάγοντας. Όπου ο Νομοθέτης θέτει προθεσμίες αυτές πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά αφού η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Υπερβολική αργοπορία στην καθυστέρηση καταχώρησης της αίτησης δυνατόν να πείσουν το Δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας. (Βλ. Λυσιώτη ν. Δημοκρατίας

(2000)1(Α) ΑΑΔ 364, Μιχαηλίδης ν. Χρίστου

(1996)1(Β) ΑΑΔ 1190, Χόππης ν. Παναγή

(1993)ΑΑΔ 140, Phylactou v. Michael

(1982)1 CLR 204, Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ 7). Αντλώντας λοιπόν καθοδήγηση σε σχέση με τους ΚΠΔ και από το νομικό σύγγραμμα White Book 2024, Volume 1, Section A, διαπιστώνεται ότι οι αρχές αναφορικά με τις αιτήσεις για παράταση του χρόνου κινούνται ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές με αυτές της νομολογίας των προηγούμενων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και χωρίζονται σε δύο περιπτώσεις, ήτοι σε αυτές που καταχωρούνται πριν τη λήξη της προθεσμίας και σε αυτές που καταχωρούνται μετά τη λήξη της προθεσμίας. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στις παραγράφους 3.1.2.

1. και 3.1.2.
2. του εν λόγω νομικού συγγράμματος, όταν η αίτηση για παράταση χρόνου γίνεται πριν την λήξη της προθεσμίας, τότε το Δικαστήριο δεν πρέπει να αρνείται την χορήγηση μιας λογικής επέκτασης της προθεσμίας («In applications made before the relevant time limit has expired the court should not refuse reasonable extensions of time which neither imperil hearing dates nor otherwise disrupt the proceedings (Hallam Estates v Baker [2014] EWCA Civ 661; [2014] 4 Costs L.R.660»). Όταν όμως η αίτηση γίνεται μετά τη λήξη της προθεσμίας τότε πρέπει να εφαρμόζονται οι αρχές που ισχύουν στις αιτήσεις για απαλλαγή από τις κυρώσεις και προκύπτουν από την υπόθεση Denton v TH White Ltd [2014] EWCA Civ 906; [2014] 1 W.L.R.
3. («Rule 3.1

(2)(a) expressly confirms the court's power to extend time limits even after they have expired. However, in such cases, the court decides what, if any, extension of time to allow in accordance with the principles in Denton v TH White Ltd [2014]EWCA Civ 906; [2014] 1 W.L.R. 3926;») Θεωρώ πρέπων να παραθέσω αυτούσια την παράγραφο 3.9.3 όπου αναφέρεται περιληπτικά στις αρχές Denton «The guidance given in Denton may be summarised as follows: a judge should address an application for relief from sanctions in three stages. The first stage is to identify and assess the seriousness and significance of the "failure to comply with any rule, practice direction or court order" which engages r.3.9

(1). If the breach is neither serious nor significant, the court is unlikely to need to spend much time on the second and third stages. The second stage is to consider why the default occurred. The third stage is to evaluate all the circumstances of the case, so as to enable the court to deal justly with the application including r.3.9

(1)(a)(b). The court also gave guidance as to the importance of penalising parties who unreasonably oppose applications for relief from sanctions. » Το Δικαστήριο με άλλα λόγια οφείλει να διαπιστώσει την σοβαρότητα της μη συμμόρφωσης με οποιοδήποτε Κανονισμό, το λόγο που προέκυψε η σοβαρότητα και να αξιολογήσει όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης ούτως ώστε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια κατά τρόπο δίκαιο, εύλογο και που προάγει τον πρωταρχικό σκοπό. Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές λοιπόν, σημειώνω ότι στην προκειμένη περίπτωση ναι μεν ο Ενάγοντας δεν συμμορφώθηκε με την προθεσμία των 28 ημερών και ναι μεν δεν καταχώρησε αίτηση για παράταση πριν την λήξη της προθεσμίας ως θα ήταν ορθότερο να πράξει, ιδιαίτερα από τη στιγμή που αντιλήφθηκε ότι οι προσωπικές του δυσκολίες ενδεχομένως να μην του επιτρέψουν να τηρήσει τις προθεσμίες, δεν θεωρώ όμως ότι η στάση του ανάγεται σε περιφρόνηση των Κανονισμών ή των Δικαστικών διαδικασιών ή σε παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος. Ούτε θεωρώ υπέρμετρη και αδικαιολόγητη την καθυστέρηση που υπήρξε στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, ήτοι εντός 10 ημερών από τη λήξη της προθεσμίας. Σίγουρα θα μπορούσε ο Ενάγοντας να ενεργήσει με πιο πολλή σπουδή. Δεν θεωρώ όμως ότι η παράλειψη του να το πράξει πρέπει να οδηγήσει σε απόρριψη της παρούσας αίτησης και κατ' επέκταση σε αποστέρηση του δικαιώματος του να ακουστεί και προωθήσει την απαίτηση του. Και προς τούτο, λαμβάνω επίσης υπόψιν μου, τη φύση της υπόθεσης αλλά και τις συγκεκριμένες περιστάσεις που την περιβάλλουν. Άλλωστε η οποιαδήποτε ταλαιπωρία τυχόν προκληθεί στην άλλη πλευρά δύναται να αποζημιωθεί με χρήμα. Οι αναφορές της ομνύουσας περί προβλημάτων υγείας της, τα οποία καθιστούν επιτακτική την άμεση έκβαση των υποθέσεων της, αφού δεν έχει το προνόμιο του χρόνου, δεν θεωρώ ότι μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα της αίτησης. Σημειώνω ότι η ομνύουσα καταχώρησε, μετά την πάροδο 3 μηνών από την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, την ένσταση της. Ούτε και οι αναφορές της ότι η κληρονομική απαίτηση που καταχωρήθηκε είναι έκθετη σε απόρριψη και διαγραφή καθότι είναι άκυρη, αβάσιμη και παράτυπη μπορούν να ληφθούν υπόψιν σε αυτό το στάδιο. Άλλωστε το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του οποιοδήποτε αίτημα για διαγραφή της απαίτησης. Το Δικαστήριο εξετάζει αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης από την πλευρά του Ενάγοντα, στο οποίο αίτημα ενίστανται οι Εναγόμενοι. 7. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους το Δικαστήριο κρίνει ότι μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ του αιτήματος του Ενάγοντα για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης. Ενόψει όμως του ότι με την αίτηση που καταχωρήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα ζητείται παράταση καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης για περίοδο 30 ημερών και έχουν ήδη παρέλθει από τότε που καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, κρίνω ότι η αιτούμενη παράταση δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη των 7 ημερών από σήμερα και εκδίδω ανάλογη διαταγή. Όσο αφορά τα έξοδα της διαδικασίας παρά το ότι ο Ενάγοντας είναι ο επιτυχών διάδικος, εντούτοις δεν θεωρώ ορθό και δίκαιο να επιδικαστούν τα έξοδα προς όφελος του εφόσον η αίτηση κατέστη αναγκαία αποκλειστικά ενόψει της δικής του παράλειψης και η καταχώρηση ένστασης από πλευράς Εναγόμενων ήταν υπό τις περιστάσεις δικαιολογημένη έστω και αν στο τέλος κρίθηκε ορθό και δίκαιο να δοθεί η παράταση κατ' ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου τα έξοδα της αίτησης θα συνιστούν έξοδα στην πορεία της υπόθεσης. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα είναι εις βάρος των Εναγόμενων. (Υπ.)............. Α. Κούρα προσ. Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο