ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΧΡΥΣΙΚΟΣ κ.α. ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Απαίτησης: 473/2024, 12/11/2024

(1)(α) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (στο εξής «ΚΠΔ»), το οποίο επιδόθηκε στους Εναγόμενους στις 23/08/

1. Στις 02/09/2024 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας σημειώνοντας με Χ στο κουτί ότι προτίθεται να αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και με Χ στο κουτί ότι οι Εναγόμενοι εκπροσωπούνται από δικηγόρο. Πράγματι, στις 05/09/2024 καταχωρήθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (στο εξής «Αιτητής») αίτηση σύμφωνα με την οποία ζητείται από το Δικαστήριο: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την απαίτηση και/ή να εκδώσει τις θεραπείες που ζητούνται με αυτή, για το λόγο ότι η αιτία της Απαίτησης και/ή οι πράξεις για τις οποίες παραπονείται ο Απαιτητής πηγάζουν από εκτελεστή διοικητική πράξη, για την οποία δικαιοδοσία εκδίκασης έχει μόνο το Διοικητικό Δικαστήριο. Β. Άνευ βλάβης και/ή διαζευκτικά προς το Αιτητικό (Α) ανωτέρω, Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να εκδώσει τις αιτούμενες θεραπείες και/ή διατάγματα, για το λόγο ότι η αιτία της Απαίτησης και/ή οι πράξεις για τις οποίες παραπονείται ο Απαιτητής πηγάζουν από εκτελεστή διοικητική πράξη, για την οποία δικαιοδοσία εκδίκασης έχει μόνο το Διοικητικό Δικαστήριο. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται το Έντυπο Απαίτησης ημερομηνίας 12/08/
2. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται η επίδοση του Εντύπου Απαίτησης ημερομηνίας 12/08/
3. Ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφεται η Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα ημερομηνίας 12/08/
4. Στ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει το Δικαστήριο. Ζ. Έξοδα. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 30 και 146 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, στον Περί Γενικών Αρχών Διοικητικού Δικαίου Νόμο του 1999 (Ν.158(Ι)/1999), στα άρθρα 21, 22, 29, 31, 32 και 57 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/1960, στα Μέρη 1, 2, 3, 4, 7, 10, 12, 16, 22, 23, 25, 32 και 39 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, στην Κυπριακή και Αγγλική νομολογία, στις αρχές του κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ Την Αίτηση στηρίζει ένορκη δήλωση του κ. Νίκου Νικολάου (στο εξής η «ένορκη δήλωση»), ο οποίος εργάζεται στην Υπηρεσία Κοινωνικών Ασφαλίσεων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Αναφέρονται στην ένορκη δήλωση, μεταξύ άλλων, οι ασφαλιστικές προϋποθέσεις για τη χορήγηση επιδόματος ανεργίας, η έννοια του σχετικού έτους εισφορών σε σχέση με παροχή και ότι η επιστολή του Καθ' ου η αίτηση ημερομηνίας 11/10/2022 έγινε αποδεκτή ως αίτηση επιδόματος ανεργίας (στο εξής «η αίτηση») με ηλεκτρονικό μήνυμα της Διευθύντριας των Κοινωνικών Ασφαλίσεων στις 10/06/

1. Γι' αυτό και ο Καθ' ου η αίτηση απέσυρε την προσφυγή με αρ. 67/
2. Στις 27/06/2024 η αίτηση εξετάστηκε και απορρίφθηκε λόγω μη ικανοποίησης των ασφαλιστικών προϋποθέσεων. Η σχετική επιστολή επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο
3. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν εργάστηκε καθόλου κατά το 2021, που ήταν το σχετικό έτος εισφορών που αφορούσε την περίοδο 11/10/2022-13/12/2022 που απαιτούσε επίδομα ανεργίας. Αναφέρεται επίσης ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση και παράλειψη από μέρους του Αιτητή καθότι ο Καθ' ου η αίτηση ενημερώθηκε ότι η αίτηση του έγινε αποδεχτή στις 10/06/2024, η αίτηση εξετάστηκε στις 27/06/2024 και με επιστολή ιδίας ημερομηνίας που του στάλθηκε στην διεύθυνση που είχε δηλώσει ο ίδιος ενημερώθηκε για το αποτέλεσμα της εξέτασης. Αναφορικά με την έλλειψη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ο ένορκως δηλών ισχυρίζεται ότι η απαίτηση του Καθ' ου η αίτηση αφορά την επιστολή ημερομηνίας 10/06/2024, η οποία είναι εκτελεστή διοικητική πράξη και το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να την εκδικάσει. Μάλιστα αναφέρει ότι οι αξιώσεις του Καθ' ου η αίτηση δεν εμπίπτουν, ούτε προσδίδουν δικαιοδοσία στο Δικαστήριο διότι αποκλειστική δικαιοδοσία για τον έλεγχο της νομιμότητας αποφάσεων, πράξεων ή παραλείψεων αρχών ή οργάνων της Δημοκρατίας έχει το Διοικητικό Δικαστήριο και μόνο αυτό είναι υπεύθυνο να προβεί στην αναθεώρηση πράξεων ή παραλείψεων της Διοίκησης και να τις ακυρώνει σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος. Ισχυρίζεται επίσης ότι η απαίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και αποτελεί ενοχλητικά, εκδικητικά και καταπιεστικά δικαστικά διαβήματα και θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Τέλος αναφέρει ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα για το λόγο ότι ο Καθ' ου η αίτηση ζητά τη διαγραφή του ηλεκτρονικού μηνύματος ημερομηνίας 10/06/2024 το οποίο χαρακτηρίζει ως δικόγραφο και στηρίζει το αίτημα του στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας που έχουν καταργηθεί. ΜΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘ' ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΙΤΗΤΗ Η αίτηση ήταν ορισμένη στις 05/09/2024 για ΑΔΟ αλλά ο Καθ' ου η αίτηση δεν εμφανίστηκε παρά το ότι η αίτηση του επιδόθηκε δεόντως στις 16/09/
4. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης στις 10:41 παρά το ότι η αίτηση ήταν ορισμένη στις 9:00 με 9:15 ούτως ώστε να δώσει χρόνο στον Καθ' ου η αίτηση μήπως και εμφανιστεί. Στις 10:41 ο Καθ' ου η αίτηση φωνάχθηκε ξανά αλλά ήταν απών και λαμβάνοντας υπόψιν, ότι η υπό κρίση αίτηση επιδόθηκε νομότυπα και δεόντως στον Καθ' ου η αίτηση, τον πρωταρχικό σκοπό των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, το ότι το παρών ζήτημα είναι προδικαστικό και μπορεί να εξεταστεί και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, το Δικαστήριο έκρινε στη βάση του Μέρους 23.11

(3)ότι μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη διεξαγωγή ακρόασης και ζήτησε να ακούσει την δικηγόρο του Αιτητή. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή ανάφερε στο Δικαστήριο ότι είναι έτοιμη να επιχειρηματολογήσει και ισχυρίστηκε ότι ο πρωταρχικός σκοπός των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (στο εξής «ΚΠΔ») σε συνδυασμό με το Μέρος 3 αυτών, δίνει στο Δικαστήριο την αυτή την εξουσία. Αναφέρθηκε ότι η αίτηση στηρίζεται στο Μέρος 12 των ΚΠΔ, από το οποίο προκύπτει και η εξουσία του Δικαστηρίου να εξετάσει το ζήτημα της δικαιοδοσίας και ισχυρίστηκε ότι η απαίτηση του Καθ' ου η αίτηση αφορά σε διοικητική πράξη. Σημείωσε ότι η πράξη ή παράλειψη από τον Διευθυντή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων για επίδομα ανεργίας είναι ζήτημα που άπτεται του άρθρου 146 του Συντάγματος και δεν έχει δικαιοδοσία το Δικαστήριο να εκδικάσει. Παράπεμψε επίσης το Δικαστήριο στην απόφαση της υπόθεσης μεταξύ Συμβουλίου Εγγραφής Αρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικών -και- Κωνσταντίνου και άλλων, 1994, 3 ΑΑΔ 453 όπου αναφέρεται ότι η αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 146 του Συντάγματος διαχωρίζεται θεσμικά από την πολιτική δικαιοδοσία των Επαρχιακών Δικαστηρίων και οι δύο δικαιοδοσίες δεν εφάπτονται σε κανένα σημείο. Ανέφερε επίσης ότι είναι η θέση τους ότι η το αίτημα του Καθ' ου η αίτηση έχει απαντηθεί στις 27/06/2024 και το θέμα έχει λήξει, αν η επιστολή ημερομηνίας 27/06/2024, Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση (στο εξής «Τεκμήριο 2»), γεννά οποιαδήποτε ζητήματα είναι ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί από τον Καθ' ου η αίτηση. Τέλος ισχυρίστηκε ότι ο Καθ' ου η αίτηση ζητά διαγραφή δικογράφου και όταν λέει δικόγραφο εννοεί το ηλεκτρονικό μήνυμα που έχει λάβει, κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί δικόγραφο και ο Καθ' ου η αίτηση κάνει χρήση των παλιών Θεσμών, οι οποίοι έχουν καταργηθεί και δεν μπορούν να εφαρμοστούν. ΜΕΡΟΣ 12 ΚΠΔ - ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Αρχικά θα πρέπει να αναφερθεί ότι ένεκα του ότι οι ΚΔΠ έχουν τεθεί σε ισχύ πολύ πρόσφατα, δεν υπάρχει ακόμη δεσμευτική νομολογία από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Συνεπώς το Δικαστήριο άντλησε καθοδήγηση από αγγλικές αποφάσεις και αγγλικά νομικά συγγράμματα. Εκεί φυσικά που τα νομικά θέματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει, το Δικαστήριο θα ανατρέχει βεβαίως στην σχετική Κυπριακή νομολογία. Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στο Μέρος 12 των ΚΠΔ. Σύμφωνα με το Μέρος 12. 1 των ΚΔΠ ο Εναγόμενος που επιθυμεί να αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδικάσει την απαίτηση ή να ισχυριστεί ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να ασκήσει τη δικαιοδοσία του, δύναται να αιτηθεί από το Δικαστήριο την έκδοση διατάγματος το οποίο να αναγνωρίζει ότι στερείται τέτοιας δικαιοδοσίας ή δεν θα πρέπει να ασκήσει οποιαδήποτε δικαιοδοσία δυνατόν να έχει. Συνεπώς με βάση το Μέρος 12.1 ο Εναγόμενος μπορεί να ζητήσει αναγνωριστική δήλωση έλλειψης δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο και αφού το Δικαστήριο εκδώσει την εν λόγω διαταγή μπορεί στη βάση της διακριτικής του εξουσίας να συμπεριλάβει και άλλες πρόνοιες, όπως παραμερισμού της απαίτησης, της επίδοσης, αναστολής της διαδικασίας κ.α. (βλέπε Μέρος 12.6). Στο νομικό σύγγραμμα Zuckerman on Civil Proceedings: Principles of Practice 4th Ed.,

(2021)(στο εξής «Zuckerman») στην παράγραφο 6.50 αναφέρεται «If the court accepts the objections, it will make a declaration that it has no jurisdiction, or that it will not exercise its jurisdiction (CPR 11

(6)). In addition, the court may order that the claim form or its service should be set aside, it may discharge any interim order that has been made in the proceedings or it may stay the proceedings». Σύμφωνα με το Μέρος 12.2 και 3 Εναγόμενος ο οποίος επιθυμεί να υποβάλει τέτοια αίτηση οφείλει πρώτα να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης σύμφωνα με το Μέρος 10 και να σημειώσει την κατάλληλη επιλογή η οποία υποδηλώνει την πρόθεση αυτή όπως επίσης και η αίτηση να καταχωρηθεί εντός 14 ημερών από την καταχώριση του σημειώματος εμφάνισης και να υποστηρίζεται από μαρτυρία. Όπως είναι διατυπωμένες οι εν λόγω προϋποθέσεις στους ΚΠΔ φαίνεται ότι πρέπει να τηρούνται αυστηρά. Κάτι τέτοιο προκύπτει και από τη μελέτη του Zuckerman. Στην παράγραφο 6.47 του εν λόγω συγγράμματος και αναφορικά με την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης αναφέρεται: «However, before making an application under this rule, the defendant must file an acknowledgement of service in accordance with CPR 10 (CPR 11

(2)). The acknowledgement of service must be filed within the usual time limit (normally 14 days from service of the particulars of claim served within the jurisdiction, although different time limits will apply where a claim form is served out of the jurisdiction (CPR 10.3)), and must state the intention to contest the jurisdiction. 57 This applies not only to disputes involving an extra-territorial element, where the objection is that the courts of this country have no competence over the dispute, but also where the defendant argues that the court should not exercise its jurisdiction for some other reason, such as considerations of comity or non-justiciability, or because the action was brought after the expiry of a strict statutory time limit. Περαιτέρω, στην παράγραφο 6.48 και αναφορικά με την προθεσμία των 14 ημερών αναφέρεται ότι σε περίπτωση που κάποιος καταχωρήσει εμφάνιση αλλά δεν καταχωρήσει την αίτηση εντός 14 ημερών τότε θα θεωρείται σαν να έχει αποδεχτεί ότι το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία. Συγκεκριμένα προβλέπεται: «A defendant who files an acknowledgement of service but does not make an application to contest jurisdiction within the 14-day period is to be treated as having accepted that the court has jurisdiction to try the claim (CPR 11

(5)). 60 Moreover, taking any step in the proceedings, other than acknowledging service for the purpose of objecting to the jurisdiction, may be considered as a voluntary submission to the jurisdiction of the court». Βλέπε επίσης απόφαση Hoddinott v Persimmon Homes (Wessex) Ltd [2007] EWCA Civ 1203; [2008] C.P.Rep.

1. Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής έχει συμμορφωθεί τόσο με τις πρόνοιες του Μέρους 12.2 όσο και με τις πρόνοιες του Μέρους 12.
2. Το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε στις 02/09/2024 σημειώνοντας με Χ στο κουτί ότι προτίθεται να αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και στις 05/09/2024 καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση. Εκείνο που μένει σε αυτό το σημείο να εξετάσει το Δικαστήριο προτού προχωρήσει να αξιολογήσει την αίτηση με βάση τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης είναι το βάρος απόδειξης που υπάρχει σε τέτοιες αιτήσεις και σε ποιο βαθμό μπορεί να υπεισέλθει το Δικαστήριο και να αξιολογήσει μαρτυρία. Αναφορικά με το επίπεδο και το μέτρο απόδειξης θα συμφωνήσω με τη θέση του αδελφού Α.Ε.Δ. Πασχαλίδη ο οποίος αντλώντας καθοδήγηση από Αγγλική νομολογία και συγγράμματα στην απόφαση της υπόθεσης με αρ. 57/24 μεταξύ Astrobank Public Company Ltd -και- KIKA MAΤΩΛΗ ημερομηνίας 12/08/2024 παρέθεσε τα πιο κάτω: «Κατά την εκδίκαση ενδιάμεσων αιτήσεων δεν είναι ορθό να επιβάλλεται το επίπεδο απόδειξης που επιβάλλεται στα πλαίσια κανονικής δίκης (ισοζύγιο των πιθανοτήτων) αφού κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ουσιαστικά, είτε τη διεξαγωγή πρόωρης δίκης είτε όπως το Δικαστήριο προκαταβάλει στα πλαίσια μιας ενδιάμεσης διαδικασίας την ενδεχόμενη τελική του κρίση επί της ουσίας της υπόθεσης. Για το λόγο αυτό λοιπόν, το σύνηθες επίπεδο απόδειξης σε ενδιάμεσες διαδικασίες με βάση τους νέους Κανονισμούς είναι το κατά πόσο το οποιοδήποτε αμφισβητούμενο γεγονός έχει καταδειχθεί μέσω μιας «καλής συζητήσιμης υπόθεσης», κριτήριο το οποίο «. εμπερικλείει το σημαντικό κανόνα ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι όσο ικανοποιημένο μπορεί να είναι, δεδομένων των περιορισμών που έχει μια ενδιάμεση διαδικασία, για το ότι υπάρχουν παράγοντες που του δίδουν δικαιοδοσία ή που δικαιολογούν την άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής...». Στο σύγγραμμα BLACKSTONE'S CIVIL PRACTICE 2019 στη σελίδα 587, αναφέρεται ότι «οι περισσότερες αιτήσεις εξετάζονται στη βάση των γεγονότων που δεν αμφισβητούνται από τον καθ' ου η αίτηση, μαζί με την εκδοχή του καθ' ου η αίτηση σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα.(εφόσον)...η επιλογή μεταξύ μαρτύρων συνιστά λειτουργία του Δικαστή που εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης και σε μια ενδιάμεση αίτηση είναι επιτρεπτό για ένα Δικαστή να «κοιτάξει πίσω» από μια Ε/Δ μόνο αν προβάλλεται κάποιος ισχυρισμός που παρουσιάζει εγγενή απιθανότητα ή όταν υπάρχει εξωγενής μαρτυρία που τον αντικρούει.» (βλ. σελ. 587 BLACKSTONE'S και την αναφορά που εκεί γίνεται στις HRH Prince of Wales v Associated Newspapers Ltd [2006] EWCA Civ 1776 (21 December 2006), National Westminster Bank Plc v Daniel [1993] 1 WLR 1453 και Shyam Jewellers Ltd v Cheeseman | [2001] EWCA Civ 1818). Στο σημείο αυτό επισημαίνω εδώ ότι είναι επί των ιδίων γραμμών που κινείται και η υφιστάμενη κυπριακή νομολογία σε σχέση με τις ενδιάμεσες διαδικασίες των «παλαιών» Θεσμών (βλ.π.χ. Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 σε σχέση με το επίπεδο απόδειξης σε ενδιάμεσες διαδικασίες για προσωρινά διατάγματα - «The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J.S. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.) "A probability", in the context of the proviso to s.32

(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success.» καθώς επίσης και ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΣΚΟΥΤΕΛΛΑ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΣΚΟΥΤΕΛΛΑ, Έφεση Αρ. 43/2012, 24/3/2017 όπου σε σχέση με τα γεγονότα που προβάλλονταν σε ενδιάμεσο στάδιο για την αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου λέχθηκε ότι «...έσφαλε το Δικαστήριο εφόσον παραγνώρισε την πραγματική διαφορά μεταξύ των διαδίκων όπως αναδυόταν επί των γεγονότων από τις εκατέρωθεν δηλώσεις.Υπήρχε, εν προκειμένω, διάσταση στα πραγματικά δεδομένα, τα οποία θα έπρεπε να αφεθούν να εξεταστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της εναρκτήριας αίτησης.Το (αμφισβητούμενο) γεγονός...θα έπρεπε να παραμείνει ισχυρισμός που θα εξεταζόταν στο πλαίσιο της όλης διαφοράς και αξιολόγησης της εκατέρωθεν μαρτυρίας.») Με άλλα λόγια λοιπόν, κατά την εκδίκαση ενδιάμεσων αιτήσεων το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας αναφορικά με τα αμφισβητούμενα γεγονότα που περιβάλλουν το εγειρόμενο θέμα αν η αξιολόγηση αυτή θα συνεπάγεται ουσιαστικά και έκφραση τελικής κρίσης επί των συγκεκριμένων αμφισβητούμενων γεγονότων και θεμάτων. Και αν διαφανεί ότι είναι μόνο μέσω μιας τέτοιας ενδελεχούς αξιολόγησης που μπορεί να αποφασιστεί το ζήτημα που εγείρεται με την ενδιάμεση αίτηση, τότε το θέμα θα πρέπει να αφεθεί να αποφασιστεί στα πλαίσια της ακρόασης της ουσίας της υπόθεσης όπου το Δικαστήριο έχει την εξουσία αλλά και τη δυνατότητα να αποκρυσταλλώσει τα γεγονότα μέσω της αξιολόγησης της μαρτυρίας και να προβεί σε τελικά ευρήματα και συμπεράσματα.» Στη βάση των ανωτέρω, το Δικαστήριο ουσιαστικά σε μια αίτηση όπως η παρούσα για να προχωρήσει σε απόρριψη της, πρέπει να είναι όσο ικανοποιημένο μπορεί να είναι, λαμβάνοντας υπόψιν ότι δεν μπορεί να προβεί σε ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας αναφορικά με τα αμφισβητούμενα γεγονότα, για το ότι υπάρχουν παράγοντες που του δίδουν δικαιοδοσία ή που δικαιολογούν την άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι τα επίδικα θέματα μιας αγωγής προσδιορίζονται από τη δικογραφία (βλ. Safarino Shoes Industry & Trading Co Ltd v. Της Βιομηχανίας Υποδημάτων Ε Σταυρινού Λτδ

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059, 1063, Γεώργιος Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλάππα (Investments Services Ltd)

(1991)1 Α.Α.Δ. 24, Homeros Th. Courtis and others v. Panos K. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180 και Christakis Loucaides v. C. D. Hay and Sons Ltd

(1971)1 C.L.R. 134). Συνεπακόλουθα, το ερώτημα ποια είναι η βάση της αγωγής κρίνεται στη βάση των γεγονότων της υπόθεσης, τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και τα οποία περιέχονται στην έκθεση απαίτησης (βλ. Sartas Importers-Distributors Ltd v. Μαρουλλή

(2003)1(Γ)Α.Α.Δ.1446, Μούρτζινος ν. Global Cruises Ltd

(1992)1(Γ) Α.Α.Δ. 1160, Sevegep Ltd v. United Sea Transport

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 729). Ο Καθ' ου η αίτηση στην απαίτηση του ουσιαστικά αξιώνει την διαγραφή του εντύπου ημερομηνίας 10/06/2024 που στάλθηκε από τον Αιτητή στον Καθ' ου η αίτηση και την καταβολή του ποσού του €2.987,04 ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής αλλά και πραγματικής βλάβης την οποία έχει υποστεί από ένεκα της αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του Αιτητή. Εκείνο που παρατηρεί το Δικαστήριο μελετώντας το έντυπο απαίτησης είναι ότι η πρώτη αξίωση του Καθ' ου η αίτηση στηρίζεται στο ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 10/06/2024 από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων προς τον Καθ' ου η αίτηση, το οποίο ο Καθ' ου η αίτηση χαρακτηρίζει ως δικόγραφο και ζητά την διαγραφή του με βάση τη Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και η δεύτερη αξίωση του, η καταβολή του συγκεκριμένου ποσού, σύμφωνα με τον ίδιο αποτελεί την καταβολή του ανεργιακού του επιδόματος ύψους €2.987,04, ποσό που ο ίδιος ο Καθ' ου η αίτηση θεώρησε ότι δικαιούται από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Και η επιστολή ημερομηνίας 10/06/2024 αλλά και το γεγονός ότι η απαίτηση του ύψους €2.987,04 αφορά το ανεργιακό του επίδομα δεν είναι κάτι που αμφισβητείται από τα μέρη. Όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω οι θέσεις του Αιτητή είναι ότι η επιστολή ημερομηνίας 10/06/2024 είναι εκτελεστή διοικητική πράξη και το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να την εκδικάσει και τέτοια δικαιοδοσία έχει το Διοικητικό Δικαστήριο και μόνο αυτό είναι υπεύθυνο να προβεί στην αναθεώρηση πράξεων ή παραλείψεων της Διοίκησης και να τις ακυρώνει σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος. Ισχυρίζεται επίσης ότι η όλη απαίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και αποτελεί ενοχλητικά, εκδικητικά και καταπιεστικά δικαστικά διαβήματα και θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Τέλος αναφέρει ότι η αξίωση του Καθ' ου η αίτηση αναφορικά με τη διαγραφή του ηλεκτρονικού μηνύματος ημερομηνίας 10/06/2024 στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας που έχουν καταργηθεί. Είναι σημαντικό στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε από τον Αιτητή παρέμεινε αναντίλεκτη καθότι ο Καθ' ου η αίτηση επέλεξε να μην εμφανιστεί στη διαδικασία. Στο Whitebook 2024, Vol.1, Section A - Civil Procedure Rules 1998, Part 11 - Disputing the Court's Jurisdiction 11.1.3. σελίδα 7 όπου γίνεται ανάλυση της διαδικασίας για αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου μαζί με σχετική Αγγλική νομολογία γίνεται αναφορά στην απόφαση Stephenson Harwood LLP v Medien Patentverwaltung AG [2020] EWCA Civ 1743 όπου λέχθηκε ότι όταν αμφισβητείται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να αποφασίσει επί των επίδικων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην απαίτηση, αυτό πρέπει να γίνει μέσω του Μέρους 11, που είναι οι αντίστοιχες πανομοιότυπες δικονομικές πρόνοιες με το δικό μας Μέρος 12 των ΚΠΔ. Συγκεκριμένα αναφέρεται «In Stephenson Harwood LLP v Medien Patentverwaltung AG [2020] EWCA Civ 1743, it was held that a respondent to a stakeholder application made under Pt 68 who wished to challenge the court's jurisdiction to determine the issues raised in the claim was obliged to do so via the procedure set out in Pt 11 and that a failure to do so would mean that the respondent had submitted to the jurisdiction.» Στη βάση των ανωτέρω και με δεδομένο ότι η κύρια θέση του Αιτητή είναι ότι η απαίτηση του Καθ' ου η αίτηση στηρίζεται σε εκτελεστή διοικητική πράξη και άρα το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει τέτοια απαίτηση, κρίνω ότι δικαιολογημένα προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Στην Πολ. Εφ.425/2026 ημερομηνίας 08/02/2016 μεταξύ ΜΑΡΚΟΣ ΦΟΡΟΥ -και- ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφερόμενο σε πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επανέλαβε ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει επί της ορθότητας και της νομιμότητας μιας διοικητικής πράξης. Επίσης στην Πολ.Εφ. 9388, Takis P. Markides Ltd -και- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,

(1997)1 ΑΑΔ 1424 αναφέρθηκε: «Θ' αρχίσουμε με το αυτεπάγγελτο της διερεύνησης της δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Είναι θεμελιωμένο ότι θέμα δικαιοδοσίας μπορεί να εξεταστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας είτε κατόπιν αιτήσεως διαδίκου ή αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. (Βλ. μεταξύ άλλων Central Co-Operative Bank v. CY.E.M.S.

(1984)1 C.L.R. 435.) Το Επαρχιακό όπως και κάθε άλλο Δικαστήριο δεν μπορεί να υπερβεί τη δικαιοδοσία του ή να λειτουργήσει έξω από τα όριά της. Το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο υπερβαίνει τη δικαιοδοσία του μπορεί να παρεμποδιστεί με ένταλμα τύπου prohibition (Άρθρο 155.4, του Συντάγματος). Όντως διακρίνεται το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου από το ανυπόστατο του αγώγιμου δικαιώματος στο οποίο βασίζεται η απαίτηση. Εάν το βάσιμο του αγώγιμου δικαιώματος ανάγεται στη στοιχειοθέτησή του κατά τις αρχές του ιδιωτικού δικαίου δεν εγείρεται ζήτημα δικαιοδοσίας. Τα ίδια γεγονότα, εκείνα τα οποία προσδιορίζουν τα επίδικα θέματα, προσμετρούν τόσο στον προσδιορισμό της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου όσο και του αγώγιμου δικαιώματος. (Βλ."SEVEGEP" Limited v. United Sea Transport Limited and Another

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 729. Safarino v. Σταυρινού

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059. Μούρτζινος v. Global Cruises Ltd

(1992)1 A.A.Δ. 1160.) Είναι ορθό ότι η αγωγή βασίζεται σε παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Αυτό δεν εξουδετερώνει την προέλευση του δικαιώματος ούτε αλλοιώνει το γεγονός ότι η πράξη ή παράλειψη η οποία στοιχειοθετεί το δικαίωμα αποτελεί αναπόσπαστη πτυχή της διοικητικής λειτουργίας συνυφασμένη με την έκδοση εκτελεστής απόφασης στο πεδίο του δημοσίου δικαίου. Η χορήγηση άδειας εισαγωγής εμπορευμάτων δεν ανάγεται ούτε στο ιδιωτικό δίκαιο ούτε σχετίζεται με το δίκαιο των συναλλαγών. Συναρτάται με μονομερή κυριαρχική (imperium) πράξη, δηλωτική της βούλησης της Διοίκησης. Άξονας της διοικητικής λειτουργίας στο δημόσιο τομέα είναι η προαγωγή των σκοπών του δικαίου για τους οποίους παρέχεται η εξουσία σε κρατική αρχή η όργανο. (Βλ. μεταξύ άλλων Αntoniou and Others v. Republic

(1984)3 C.L.R. 623. Μachlouzarides v. Republic

(1985)3 C.L.R. 2342.) Η διοικητική λειτουργία περιλαμβάνει το σύνολο των πράξεων που σχετίζονται με την άσκησή της και η οποία απολήγει στην έκδοση εκτελεστής διοικητικής πράξης ή απόφασης· περιλαμβανόμενης και κάθε προπαρασκευαστικής πράξης και ενέργειας σχετιζόμενης προς την άσκησή της. Η έρευνα η οποία διεξήχθη από την αρμόδια Αρχή, για τη χορήγηση της άδειας εισαγωγής των εμπορευμάτων περιλαμβανομένου και του ελέγχου των κυλίνδρων και βαλβίδων, αποτελούσε προπαρασκευαστική πράξη και αναπόσπαστο μέρος της διοικητικής διαδικασίας για την έκδοση της άδειας εισαγωγής. Η ζημιογόνος πράξης αφετέρου, εκείνη από την οποία προέκυψε η ζημία, δηλαδή η ανάκληση του μέρους της άδειας εισαγωγής που αφορούσε τις βαλβίδες, συνιστούσε αυτοτελή διοικητική πράξη επενεργούσα όπως και η απόφαση την οποία ανακάλεσε, στο πεδίο του δημοσίου δικαίου. Η αναθεώρηση εκτελεστών διοικητικών πράξεων στον τομέα του δημοσίου δικαίου ανάγεται αποκλειστικά στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Άρθρο 146.1 αποκλείει την εξέταση, άμεσα, έμμεσα ή παρεμπιπτόντως, από οποιοδήποτε δικαστήριο άλλο από το Ανώτατο Δικαστήριο, της νομιμότητας και εγκυρότητας εκτελεστής διοικητικής πράξης και κάθε προπαρασκευαστικής πράξης ή ενέργειας συναφούς προς την έκδοσή της. Όπως υποδεικνύεται στη Λανίτη Λτδ και Άλλοι v. Γεν. Εισαγγελέα

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, 231,"Όπως είναι πρόδηλο από το κείμενο του άρθρ.146, παρέχεταιστο Ανώτατο Δικαστήριο αποκλειστική δικαιοδοσία για την αναθεώρηση κάθε πράξης διοικητικής Αρχής ή οργάνου το οποίο ασκεί εκτελεστική ή διοικητική λειτουργία. Το άρθρο 146.1 καλύπτει την ολότητα του φάσματος διοικητικών πράξεων, αποφάσεων και παραλείψεων της Διοίκησης στον τομέα του δημοσίου δικαίου. Ο μόνος περιορισμός αφορά το πεδίο της λειτουργίας διοικητικής Αρχής ή οργάνου το οποίο εξυπακούεται από τη φύση της δικαιοδοσίας, κάτω από το άρθρο 146.1. Υπόκεινται στην αρμοδιότητα του Ανωτάτου Δικαστηρίου μόνο αποφάσεις ή παραλείψεις της Διοίκησης στον τομέα του δημοσίου δικαίου." Ο διαχωρισμός, όπως νωρίτερα σημειώσαμε, μεταξύ της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου και της πολιτικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου, είναι απόλυτος. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας στην Συμβ. Εγγρ. Αρχ. & Πολιτικών Μηχανικών v. Κωνσταντίνου κ.ά.

(1994)3 Α.Α.Δ. 453, 458, κατοπτρίζει το απόλυτο του διαχωρισμού. "Η αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος διαχωρίζεται θεσμικά από την πολιτική δικαιοδοσία των Επαρχιακών Δικαστηρίων. Οι δύο δικαιοδοσίες δεν εφάπτονται σε κανένα σημείο."» Η ανωτέρω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου θεωρώ ότι προδικάζει και το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης. Το αντικείμενο της απαίτησης ως περιγράφεται ανωτέρω είναι συνυφασμένο με την άσκηση της διοικητικής λειτουργίας, η αναθεώρηση των αποτελεσμάτων της οποίας ανάγεται αποκλειστικά στη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος. Το ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 10/06/2024 από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων προς τον Καθ' ου η αίτηση, του οποίου ο Καθ' ου η αίτηση ζητεί διαγραφή είναι καθαρή πράξη της διοίκησης. Το ποσό που ζητείται ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής αλλά και πραγματικής βλάβης την οποία έχει υποστεί ο Καθ' ου η αίτηση από την αδικοπρακτική συμπεριφορά του Αιτητή με μια απλή ανάγνωση του εντύπου απαίτησης φαίνεται ότι είναι το ποσό που ο ίδιος ο Καθ' ου η αίτηση θεώρησε ότι δικαιούται από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως ανεργιακό επίδομα. Άρα και πάλι το ποσό αυτό είναι συνυφασμένο με την άσκηση της διοικητικής λειτουργίας αφού προκύπτει από πράξη ή παράλειψη της διοίκησης. Η ζημιογόνος πράξη ή ακριβέστερα η ζημία η οποία διεκδικείται από τον Καθ' ου η αίτηση προέκυψε από εκτελεστή διοικητική πράξη (βλέπε Τεκμήριο 2). Η θεώρηση των εν λόγω πράξεων ανάγεται αποκλειστικά στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως είδαμε ανωτέρω από την παρατιθέμενη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ο διαχωρισμός της αναθεωρητικής και της πολιτικής δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων είναι απόλυτος, που καθιστά ανεπίτρεπτη την αναθεώρηση αποφάσεων ή πράξεων της Διοίκησης στον τομέα του δημοσίου δικαίου από πολιτικό Δικαστήριο. Ακόμη όμως και αν θεωρείτο ότι το ποσό των €2.987,04 διεκδικείτο από τον Καθ' ου η αίτηση υπό τη μορφή αποζημίωσης για πλημμελή άσκηση της διοικητικής λειτουργίας, πάλι θα απαιτείτο η ακύρωση της διοικητικής, κατ' ισχυρισμό, ζημιογόνου απόφασης ή πράξης. Το ακόλουθο απόσπασμα από την Κεντρική Τράπεζα v. Θεοδωρίδη

(1993)1 Α.Α.Δ. 420, 425, σκιαγραφεί τις προϋποθέσεις για τη διεκδίκηση ζημίας απορρέουσας από παράνομη διοικητική πράξη. «Όπως το κείμενο του άρθρου 146.6 υποδηλώνει και η νομολογία βεβαιώνει, προϋπόθεση για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου βάσει του άρθρου 146.6 αποτελεί η ακύρωση της διοικητικής πράξης που προκάλεσε τη ζημία. Το πολιτικό δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην αναθεώρηση της διοικητικής πράξης. Η έκνομη λειτουργία της Διοίκησης τεκμηριώνεται από την ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο οποίο εναποτίθεται αποκλειστική δικαιοδοσία δικαστικής αναθεώρησης των διοικητικών πράξεων, αποφάσεων και παραλείψεων. Η πρώτη προϋπόθεση για την επίκληση του Άρθρου 146.6 είναι η ακύρωση της διοικητικής πράξης. Με την ακύρωση θεμελιώνεται το παράνομο της πράξης.» Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους το Δικαστήριο κρίνει ότι στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα απαίτηση και εκδίδει αναγνωριστική δήλωση ότι στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την απαίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Στη βάση των εξουσιών που παρέχονται στο Δικαστήριο από το Μέρος 12.6 των ΚΠΔ αλλά και ενόψει του ότι το Διοικητικό Δικαστήριο δεν θεωρείται ειδικό Δικαστήριο στο οποίο να μπορεί να παραπεμφθεί η απαίτηση, εκδίδεται διάταγμα σύμφωνα με το οποίο παραμερίζεται το Έντυπο Απαίτησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο ημερομηνίας 12/08/2024 συμπεριλαμβανομένης και της επίδοσης αυτού. Σε ότι αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο γιατί να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης και ως εκ τούτου επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Α. Κούρα προσ. Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο