ΜΑΡΙΟΣ ΣΤΕΛΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΗ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αγωγή: 414/24, 12/12/2024

(1)(α), οι ενάγοντες, οι οποίοι συνίστανται σε δύο φυσικά πρόσωπα της ίδιας οικογένειας και σε ένα νομικό πρόσωπο το οποίο αποτελεί οικογενειακή τους εταιρεία, αξιώνουν εναντίον των εναγομένων - οι οποίοι συνιστούν, η μεν εναγόμενη 1 την εταιρεία στην οποία μεταβιβάστηκαν όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που η ΣΠΕ Μακράσυκας είχε αποκτήσει δυνάμει συμφωνιών που είχε συνάψει με τρίτα πρόσωπα, ο δε εναγόμενος 2 έναν εκ των διευθυντών και/ή λειτουργών και/ή στελεχών της ΣΠΕ κατά τον ουσιώδη χρόνο - όπως εκδοθεί αφ' ενός διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται η υποθήκη Υ2124/13 του Κτηματολογίου Λάρνακας που επιβαρύνει το Διαμ. [ ] στην πολυκατοικία [ ] ΚΩΡΤ 1 στη Λ/κα (τεμάχιο ΕΠΙ 699) λόγω παραβίασης νόμιμων και θέσμιων καθηκόντων και/ή λόγω αμέλειας και/ή λόγω απάτης και/ή λόγω δόλου και όπως επιδικαστούν αφ' ετέρου αποζημιώσεις προς όφελος τους στη βάση αντίστοιχων αιτιών αγωγής. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στο πεδίο «περιεκτική δήλωση της φύσης της απαίτησης» του εντύπου απαίτησης, στο οποίο έντυπο περιέχετο δήλωση ότι η Ε/Α θα ακολουθούσε[1], η υπόθεση που προβάλλουν οι ενάγοντες: «Αφορά παράνομη υποθήκευση εξοφληθέντος ακινήτου, ήτοι του διαμερίσματος αρ.[ ] στην πολυκατοικία [ ] ΚΩΡΤ 1 με αριθμό εγγραφής ακινήτου (παρατίθενται τα στοιχεία του ακινήτου) Η Ενάγουσα 3 πώλησε το εν λόγω διαμέρισμα στον Σ.Γ (στο εξής τον «ΓΕΩΡΓΙΟΥ») o οποίος προέβηκε σε δανεισμό για την αγορά του διαμερίσματος στην ΣΠΕ ΜΑΚΡΑΣΥΚΑΣ που τότε διευθυντής και αρμόδιος ήτο ο Εναγόμενος 2 και το εν λόγω διαμέρισμα εξασφαλιζόταν με την υποθήκη αρ.Υ5407/

1. Ο ΓΕΩΡΓΙΟΥ δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το δάνειο με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες μαζί με τους Εναγόμενους 1 και 2 (ο δε 2 ήτο διευθυντής και αρμόδιος κατά τον ουσιώδη χρόνο) και με τον ΓΕΩΡΓΙΟΥ να συμφωνήσουν όπως οι Ενάγοντες 1 και 2 εξοφλήσουν τον εν λόγω δανεισμό, να ακυρωθεί το πωλητήριο έγγραφο και να απαλλαχθεί το επίδικο διαμέρισμα. ΟΙ Ενάγοντες κατέβαλαν από προσωπικό δανεισμό τους το ποσό των €99.098,88.- με το οποίο εξοφλήθηκε ο δανεισμός του ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ο ΓΕΩΡΓΙΟΥ παράλληλα υπέγραψε ακύρωση του πωλητηρίου εγγράφου στις 17/101/2023 η οποία ακύρωσε το πωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 16/7/2007 μέσω του οποίου αγόρασε το επίδικο διαμέρισμα και την ίδια ημέρα η Εναγόμενη 1 χορήγησε γραπτή βεβαίωση εξόφλησης της υποθήκης προς την Ενάγουσα
2. Κατά την 17/10/2013, και την ίδια ημέρα που ακυρώθηκε η υποθήκη Υ5407/2007, οι Εναγόμενοι 1 και 2 παράνομα επανυποθήκευσαν το εν λόγω διαμέρισμα την ίδια ημέρα με την Υ2124/2013 ούτως ώστε ο προβληματικός δανειολήπτης ΓΕΩΡΓΙΟΥ να αγοράσει από άλλο Developer διαμέρισμα στην. Λάρνακα και να ξανακάνει δάνειο στην ΣΠΕ ΜΑΚΡΑΣΥΚΑΣ, χωρίς τούτο να ήταν σε γνώση των Εναγόντων και χωρίς να έχουν συγκατατεθεί και συμφωνήσει κάτι τέτοιο.» Μετά που το έντυπο απαίτησης επιδόθηκε σε αμφότερους τους εναγόμενους οι τελευταίοι επέλεξαν να προχωρήσουν με την καταχώριση σημειωμάτων εμφάνισης παρά το γεγονός ότι η επί τούτου υποχρέωση τους δεν είχε ακόμη ενεργοποιηθεί ένεκα του ότι δεν είχε ακόμη καταχωρηθεί και επιδοθεί οποιαδήποτε Ε/Α[2]. Αφού λοιπόν καταχωρήθηκαν μέσω ξεχωριστών δικηγόρων σημειώματα εμφάνισης για τον κάθε εναγόμενο στις 26/07/24 και 24/07/24 αντίστοιχα, η πλευρά των εναγόντων καταχώρισε στις 30/10/24 την Ε/Α της στην οποία επεσύναψε ως παραρτήματα τα έγγραφα επί των οποίων βασίζονται οι ισχυρισμοί της ( Παραρτήματα Α - ΙΓ). Τέσσερις μήνες μετά την καταχώρηση του εντύπου απαίτησης και έξι

(6)μέρες μετά την καταχώριση της Ε/Α, ήτοι στις 05/11/24, οι ενάγοντες καταχώρισαν την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση - (αρχικά) χωρίς ειδοποίηση - ζητώντας στη βάση κυρίως των άρθρων 2, 4, 5, 7 και 9 Κεφ.6, άρθρα 29-32 και 41 Ν.14/60, άρθρα 44Α - 44ΙΑΑ και 44ΙΣΤ - 44ΚΖ του Ν.9/65, των συναφών Κανονισμών και των «παλαιών» και «νέων» Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως εκδοθεί προσωρινό διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους 1 να προχωρήσουν με οποιαδήποτε διαδικασία εκποίησης του διαμερίσματος που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ2124/

1. Η αίτηση υποστηρίχθηκε από Ε/Δ του ενάγοντα 1 στην οποία ο τελευταίος, παραπέμποντας σε διάφορα έγγραφα που επισυνάπτει ως τεκμήρια (Τεκ 1- 16) ουσιαστικά επαναλαμβάνει με περισσότερη λεπτομέρεια τα όσα αναφέρονται στο έντυπο απαίτησης και στην Ε/Α και συγκεκριμένα ότι: α) Περί το 2007 η ενάγουσα 3 πώλησε σε κάποιο Σ.Γ. το επίδικο διαμέρισμα το οποίο τότε ήταν υπό ανέγερση για το ποσό των Λ.Κ.63.
2. Ως εξασφάλιση του δανείου που δόθηκε στο Σ.Γ. από την ΣΠΕ προκειμένου αυτός να αγοράσει το διαμέρισμα η ενάγουσα 3 προσέφερε το μερίδιο του ακινήτου της 6942 που αντιστοιχούσε στο διαμέρισμα (91/2147) οπόταν και εγγράφηκε επί αυτού προς όφελος της ΣΠΕ η υποθήκη Υ5407/
3. (β) Όταν περί το 2013 το δάνειο του Σ.Γ. παρουσίαζε καθυστερήσεις, ο εναγόμενος 2, ο οποίος είχε τότε επαγγελματική και εμπιστευτική σχέση με τους ενάγοντες, εισηγήθηκε στους τελευταίους όπως εξασφαλίσουν από τη ΣΠΕ δάνειο ύψους €470.000 προκειμένου να εξοφλήσουν το δάνειο του Σ.Γ. και ταυτόχρονα, κατόπιν ακύρωσης του πωλητηρίου του Σ.Γ. και της υποθήκης 5407/07, να αγοράσουν εκείνοι το επίδικο διαμέρισμα. (γ) Οι ενάγοντες αποδέχθηκαν την εισήγηση του εναγόμενου 2 οπόταν μεταξύ 17/10/13 - 23/10/13 υπεγράφη αφ' ενός συμφωνία με το ΣΓ για ακύρωση της αντίστοιχης πώλησης και αφ' ετέρου συμφωνία με τη ΣΠΕ δυνάμει της οποίας χορηγήθηκε στους ενάγοντες 1 και 2 δάνειο από τη ΣΠΕ ύψους €470.
4. Από το ποσό αυτό €105.000 χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση του δανείου του ΣΓ - οπόταν και παραδόθηκε ταυτόχρονα βεβαίωση ακύρωσης της υποθήκης Υ5407/07 που υπέγραφε ο εναγόμενος 2 - €443.000 πιστώθηκαν έναντι διαφόρων άλλων δανείων που όφειλαν τότε οι ενάγοντες και €27.000 πιστώθηκαν έναντι του νέου δανείου των εναγόντων. (δ) Κατόπιν σχετικής γραπτής συμφωνίας με τους ενάγοντες, το πιο πάνω δάνειο των €470.000 εξασφαλίστηκε με την υποθήκη Υ2166/13 η οποία είχε εγγραφεί επί του ακινήτου 6941 της ενάγουσας 3 και το οποίο ακίνητο βρισκόταν δίπλα από το ακίνητο 6942, ήτοι το ακίνητο επί του οποίου βρισκόταν η ΔΡΑΚΟΣ ΚΩΡΤ 1 και το επίδικο διαμέρισμα. (ε) Την ίδια μέρα, 17/11/13, αντιπρόσωπος της εναγομένης 1 παρουσίασε στο κτηματολόγιο έγγραφο εξάλειψης της υποθήκης Υ5407/07 οπόταν και η εν λόγω υποθήκη εξαλείφθηκε. (στ) Περί τον Αύγουστο του 2016, όταν και υπήρξε ενδιαφέρον από τρίτα πρόσωπα για την αγορά του επίδικου διαμερίσματος που βρισκόταν στο 6942, οι ενάγοντες με έκπληξη τους πληροφορήθηκαν από το Κτηματολόγιο ότι το επίδικο διαμέρισμα επιβαρυνόταν με την επίδικη υποθήκη Υ2124/13 η οποία φαινόταν όχι μόνο να είχε εγγραφεί εν αγνοία και άνευ της συγκατάθεσης τους προς όφελος της ΣΠΕ την ίδια μέρα που ακυρώθηκε η υποθήκη 5407/07, ήτοι στις 17/10/13, με την αιτιολογία μάλιστα «Αναν.(έωση) Υ5407/07 για Ευρώ «99.098,88», αλλά και να συνιστά εξασφάλιση κάποιου άλλου δανείου που φαινόταν να είχε λάβει τότε ο Σ.Γ. για την αγορά ενός άλλου διαμερίσματος από κάποια άλλα τρίτα πρόσωπα. Αμέσως οι ενάγοντες ζήτησαν και είχαν συνάντηση με τη διεύθυνση της ΣΠΕ οπόταν και τους παραδόθηκαν τα διάφορα έγγραφα που αφορούσαν στην ακύρωση της υποθήκης 5407/07 και την εξόφληση του δανείου που εκείνη η υποθήκη εξασφάλιζε. (ζ) Από τις 22/08/16 και μέχρι τις 22/03/17 οι ενάγοντες προσπαθούσαν μέσω συζητήσεων, παραπόνων και ανταλλαγής αλληλογραφίας να εξεύρουν κάποιο τρόπο εξώδικης διευθέτησης του όλου θέματος όμως η ΣΠΕ επέμενε στη θέση ότι όλα είχαν γίνει νόμιμα και με τη συγκατάθεση των εναγόντων. Ακολούθως: «Εμείς οι ενάγοντες από τις 22/3/2017 και έπειτα επιφυλάξαμε τα δικαιώματά μας να οδηγήσουμε την υπόθεση δικαστικώς. Δεν προχωρήσαμε αμέσως σε δικαστικά διαβήματα αφού λόγω και της οικονομικής κατάστασης της Ενάγουσας 3 έπρεπε να δώσουμε προτεραιότητα και έτσι πράξαμε στην αναδιάρθρωση των δανεισμών της Ενάγουσας 3, διευθέτηση των φορολογικών υποχρεώσεων της, αφού εκκρεμούσε και δικαστική διαδικασία που αφορούσε και οφειλές προς το ΦΠΑ, αλλά και στη διευθέτηση ολοκλήρωσης του έργου της υπό ανέγερση πολυκατοικίας [ ] ΚΩΡΤ 3, η οποία κατά τις 22/3/2017 ήταν ημιτελής και η ανέγερση τελούσε υπό αναστολή με αποτέλεσμα η Ενάγουσα 3 να κινδυνεύει από δικαστικά μέτρα λόγω καθυστέρησης στην ολοκλήρωση. Τα εν λόγω προβλήματα τα οποία δημιούργησαν και οικογενειακά προβλήματα και διαμάχες είχαν προτεραιότητα επίλυσης έναντι της παρούσας υπόθεσης. Παρόλο που εμείς οι Ενάγοντες δεν εγκαταλείψαμε τις προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης και πάλι στα πλαίσια της εξώδικης διευθέτησης απαιτήσαμε όπως επιλυθεί το ζήτημα στα πλαίσια αναδιάρθρωσης πλην όμως οι εκπρόσωποι της Εναγόμενης 1, λόγω των ζητημάτων που εγείρονταν δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν αυτήν την απαίτηση μας και μας ανέφερε ότι το συγκεκριμένο ζήτημα μπορουμε αν θέλουμε να αποταθούμε δικαστικώς. Αυτό έγινε περί τον Απρίλιο του
5. Έτσι επειδή και ο συνολικός δανεισμός μας ήταν πολύ μεγάλος προχωρήσαμε έστω με τα δάνεια με τα οποία μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε διευθέτηση με τους εκπροσώπους της Εναγόμενης 1 και επιφυλάξαμε τα δικαιώματα μας. Για σκοπούς πληρότητας να αναφέρω ότι η διαδικασία αναδιάρθρωσης μας διήρκησε απο το 2017 μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου του 2018 και είχε σκοπό την εξώδικη διευθέτηση μεταξύ εμάς και της Εναγόμενης
6. Στις 26/4/2018 υπογράψαμε τα νέα δάνεια μετά από αναδιάρθρωση που αφορούν το βιώσιμο δάνειο με αριθμό λογαριασμού . και το παρκαρισμένο δάνειο με αριθμό λογαριασμού . που αφορά ουσιαστικά το δάνειο (parked Ιοan) το οποίο θα ενεργοποιηθεί αν αθετήσουμε τις δόσεις μας.. Συνεπώς σε πρώτη φάση οι προσπάθειες για εξώδικη διευθέτηση διήρκησαν από τις 22/8/2016 μέχρι και τις 26/04/2018.». (η) Στις 22/11/19 η εναγόμενη 1 καταχώρησε εναντίον των εναγόντων την αγωγή 1829/19 η οποία αφορούσε το «νέο» δάνειο του Σ.Γ και στο οποίο δάνειο οι ενάγοντες φέρονταν να είχαν υπογράψει ως εγγυητές. Επειδή όμως καμία αξίωση δεν πρόβαλε εκεί η εναγόμενη 1 σε σχέση με την επίδικη υποθήκη 2124/13, με την υπεράσπιση και ανταπαίτηση που καταχώρησαν εκεί οι εδώ ενάγοντες δεν προβλήθηκε οτιδήποτε από μέρους τους προς ακύρωση της συγκεκριμένης υποθήκης αλλά «δικογραφήσαμε τις θέσεις μας συνοπτικά». (θ) Ένεκα της αγωγής 1829/19, η οποία ακόμη εκκρεμεί, οι ενάγοντες έστειλαν στην εναγόμενη 1 επιστολή στις 20/03/24 με σκοπό και πάλι την εξεύρεση κάποιας λύσης, αρχίζοντας έτσι μια «δεύτερη φάση» προσπαθειών εξώδικης διευθέτησης. «Παράλληλα» όμως η εναγόμενη 1 είχε ενεργοποιήσει τη διαδικασία του Ν.9/65 για εκποίηση του επίδικου διαμερίσματος και στις 11/04/24 απέστειλε στην ενάγουσα 3 ειδοποίηση τύπου ΙΒ. Η τελευταία παρά ταύτα, η ενάγουσα 3 δηλαδή, «.καλή τη πίστη δεν προώθησε την παρούσα δικαστική διαδικασία ή οποιαδήποτε άλλη διαδικασία εν αναμονή της απάντησης της εναγομένης 1». (ι) Επειδή στα πλαίσια αλληλογραφίας που ανταλλάχτηκε μεταξύ εναγόντων και εναγόμενης 1 μεταξύ 20/03/24 - 12/06/24 η τελευταία «.ξεκαθάρισε (στις 12/06/24) ότι θα προχωρήσει με τις διαδικασίες (εκποίησης).», κρίθηκε αναγκαίο να καταχωρηθεί η πιο πάνω απαίτηση ώστε να προστατευτεί και το επίδικο διαμέρισμα αλλά και τα δικαιώματα των εναγόντων. (ια) Στις 02/10/24 οι ενάγοντες έλαβαν από την εναγόμενη 1 ειδοποίηση τύπου ΙΑ, ήτοι ειδοποίηση για διενέργεια πλειστηριασμού του επίδικου ακινήτου στις 12/12/24, και παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν για να μην προχωρήσει η συγκεκριμένη διαδικασία εντούτοις πληροφορήθηκαν στις 25/10/24 ότι καμία τέτοια πρόθεση δεν είχε η εναγόμενη
7. Στη βάση των πιο πάνω λοιπόν, και επικαλούμενος την ανεπανόρθωτη ζημιά που κατ' εκείνον θα υποστούν οι ενάγοντες σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα - σε αντίθεση με την εναγόμενη 1 η οποία κατά τους ενάγοντες δεν θα υποστεί ζημιά από την έκδοση του διατάγματος και σε κάθε περίπτωση είναι αμφίβολο αν «θα έχει κύκλο ζωής» και μετά το 2030 - ο ενάγοντας 1 καταλήγει στο ότι: «.το Σεβαστό Δικαστήριο θα πρέπει να απαγορεύσει την πώληση, διάθεση ή αποξένωση του Δ.201 εφόσον φαίνεται από την ενώπιον σας μαρτυρία και τεκμήρια ότι το απαλλάξαμε τόσο από την υποθήκη όσο και από την υποχρέωση του πωλητηρίου εγγράφου για να μας μείνει ενώ εν τέλει μας εξαπάτησαν οι Εναγόμενοι ούτως ώστε να έχουν εξασφάλιση για το νέο δανεισμό του ΣΓ χωρίς εμείς φυσικά να γνωρίζαμε και κατ' επέκταση να δώσουμε και τη συγκατάθεση μας. Εννοείται ότι αν γνωρίζαμε τέτοιο πράγμα δεν θα υπήρχε περίπτωση ούτε και μια στο εκατομμύριο να προχωρούσαμε και πιστεύω κανένας άλλος δεν θα το έπραττε αν γνώριζε εφόσον δεν έχει λογική αυτό που συνέβηκε. Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι έγινε δόλος και απάτη εις βάρος μας ως ανωτέρω περιέγραψα από τους Εναγόμενους 1 και 2». Αφού λοιπόν το Δικαστήριο μελέτησε κατά την πρώτη ΑΔΟ της αίτησης τα όσα τέθηκαν ενώπιον του καθώς και το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης, κρίθηκε ότι υπό τις περιστάσεις δεν μπορούσε να εκδοθεί οποιοδήποτε διάταγμα χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση στην αντίδικη πλευρά οπόταν και δόθηκαν οδηγίες για επίδοση της αίτησης στην εναγόμενη
8. Η τελευταία, η οποία ήταν ήδη διάδικος στην απαίτηση, εξέφρασε την πρόθεση να καταχωρίσει ένσταση στην αίτηση και το έπραξε αυτό προβάλλοντας 22 λόγους ένστασης οι οποίοι, ως επί το πλείστο, διαχωρίζονται σε διάφορες υποπαραγράφους. Επί του παρόντος περιορίζομαι να αναφέρω ότι οι λόγοι ένστασης που προβάλλουν η εναγόμενη 1 καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θέσεων το οποίο εκτείνεται και στις προϋποθέσεις του αρ.32 Ν.14/60, και σε θέματα κατάχρησης της διαδικασίας, και σε θέματα απόκρυψης και μη ειλικρινούς αποκάλυψης ουσιωδών στοιχείων, και σε κατ' ισχυρισμό σφάλματα της αίτησης αλλά και στα πραγματικά κατά την εναγόμενη 1 γεγονότα της υπόθεσης. Όσον αφορά το τελευταίο προαναφερόμενο στοιχείο, ήτοι τα γεγονότα της υπόθεσης, η πλευρά της εναγομένης 1 έχει υποστηρίξει την ένσταση της με την Ε/Δ μίας εκ των λειτουργών της εταιρείας που διαχειρίζεται τα συμφέροντα που είχε η ΣΠΕ και τα οποία η εναγόμενη 1 έχει πλέον αποκτήσει κατόπιν διαφόρων μεταβιβάσεων και αγοραπωλησιών (ΕΔ ΛΜ). Η συγκεκριμένη Ε/Δ είναι ιδιαίτερα εκτενής και αν και παρουσιάζεται να αποτελείται από 33 παραγράφους, στην πραγματικότητα, υπό το φως των πολυάριθμων υποπαραγράφων που καταγράφονται, αποτελείται από 180 παραγράφους περίπου. Διαπιστώνεται μάλιστα να υπάρχει σε μεγάλο βαθμό και αχρείαστη επανάληψη των ίδιων ισχυρισμών (βλ. π.χ παρ.31 (1-19)). Τούτου λεχθέντος όμως, στην αγόρευση που καταχώρησε στο τέλος η ευπαίδευτη συνήγορος της εναγόμενης 1 γίνεται μία πιο συνοπτική καταγραφή των γεγονότων που η εν λόγω διάδικος θεωρεί ως τα ουσιώδη και πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης και η καταγραφή αυτή αντικατοπτρίζει πλήρως θεωρώ τη συγκεκριμένη πτυχή της υπόθεσης που προβάλλει η εναγόμενη
9. Παραθέτω λοιπόν αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την αγόρευση της κας Καραμανή σε σχέση με τα γεγονότα και έγγραφα που επικαλείται και προβάλλει η εναγόμενη 1: «.5.
10. Όλα ξεκινούν (για τους Ενάγοντες) με το δάνειο με αρ. λογ. [ ] ήτοι δέσμη Τεκ. 2 στην ένσταση. Εκείνο το δάνειο παραχωρήθηκε στον ΣΓ για το ποσό των ΛΚ58.000 με υποθήκη Υ5407/2007 το 91/2147 μερίδιο του ακινήτου 0/[ ] των Εναγόντων 3 και την εγγύηση των Εναγόντων 1 και 2 και ακόμα 2 προσώπων. 5.
11. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι στις 05/10/2013 έλαβαν δάνειο οι Ενάγοντες 1 και 2 για το ποσό των €470.000 με αρ. λογ. [ ], και με αυτό το ποσό εξόφλησαν και τον λογ. [ ] και ουσιαστικά αγόρασαν πίσω το διαμέρισμα που πωλήθηκε στον ΣΓ με αριθμό θύρας 202 και εξαλείφθηκε η Υ5407/
12. Ως εκ τούτου εκεί οι σχέσεις τους με τον ΣΓ ελήξαν και αίφνης το 2016 αντιλήφθηκαν ότι το ίδιο ακίνητο υποθηκεύθηκε εκ νέου με την Υ2124/2013 για οφειλή του ΣΓ. Η εγγραφή της Υ2124/2013 ήταν το αποτέλεσμα μιας καλά ενορχηστρωμένης απάτης για να υπάρχει εξασφάλιση για δάνειο του ΣΓ, και οι Ενάγοντες είναι θύματα απάτης και δόλου. 5.
13. Φυσικά όπως τα παρουσιάζουν οι Ενάγοντες, θα πίστευε κανείς ότι για ένα διαμέρισμα στα Λειβάδια της επαρχίας Λάρνακας, οι Ενάγοντες ήταν τα πιο μεγάλα θύματα στην ιστορία του Συνεργατισμού. But Ι digress. 5.
14. Τονίζουμε ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν αμφισβητήσει τις υπογραφές τους επί όλων των εγγράφων που έχουν παρουσιάσει οι Καθ' ων η Αίτηση. Απλά ισχυρίζονται ότι δεν έγιναν έτσι, δεν θυμούνται, δεν ήταν αυτό που τους είπαν, κ.ο.κ. Ας προχωρήσουμε στην πραγματικότητα. 5.
15. Όντως την 30/07/2007 παραχωρήθηκε δάνειο προς τον ΣΓ για το ποσό των ΛΚ58.
16. Ενεγράφηκε η υποθήκη Υ5407/2007 από τους Ενάγοντες 3, και οι Ενάγοντες 1 και 2 μαζί με ακόμα 2 πρόσωπα υπέγραψαν ως εγγυητές. Ο λογαριασμός ήταν ο [ ]. (Τεκ. 2 και 13 ένστασης και μέρος Τεκ. 16 ΣΕΔ ΛΜ). 5.5.
17. Τέλη 2011 με αρχές 2012 εκδόθηκε δικαστική απόφαση για τον λογαριασμό [ ] (βλ. μέρος Τεκ. 16 ΣΕΔ ΑΜ). 5.
18. Κατά το 2013 συμφωνήθηκε αναδιάρθρωση για τους Ενάγοντες. Αυτό συμπεριλάμβανε και αναδιάρθρωση οφειλών του ΣΓ στις οποίες εμπλέκονται οι Ενάγοντες. 5.
19. Ξεκινώντας με τους Ενάγοντες 1 και 2, 05/10/2013 υπογράφουν δάνειο για €470.000, υποθήκη από Ενάγουσα 3 με αριθμό Υ2166/2013, και λογαριασμό [ ] (Τεκ. 3 ένστασης). 5.7.
20. Η αίτηση δανείου υποβάλλεται στις 13/08/2013 (βλ. Τεκ. 7 αίτησης). Στην 2η σελίδα αναφέρεται ο σκοπός δανείου. Από τους λογαριασμούς που αναφέρονται στην παρούσα υπόθεση, ο μόνος που σχετίζεται είναι ο [ ] δηλαδή το δάνειο του ΣΓ του
21. 5.7.
22. Η συμφωνία δανείου υπογράφηκε 05/10/2013 από Ενάγοντες 1 και
23. 5.7.
24. Τα έγγραφα υποθήκης (συμπεριλαμβανομένης σύμβασης και δήλωσης υποθήκης) υπογράφονται από Ενάγουσα 3 στις 23/10/
25. 5.7.
26. Η εκταμίευση του δανείου έγινε 23/10/2013 και μετά την ακύρωση του διατάγματος πτώχευσης του Ενάγοντα 1 (βλ. Τεκ. 6Δ, 7 και 8 ένστασης και Τεκ, 20 ΣΕΔ Ενάγοντα 1). 5.
27. Προχωρώντας στον ΣΓ. Του παραχωρήθηκαν 2 δάνεια για €60.000 έκαστο. Συγκεκριμένα, παραχωρήθηκε 1ο δάνειο με λογαριασμό [ ] με υποθήκη από τους Ενάγοντες 3 με αριθμό Υ2124/2013 Κτηματολογίου Λάρνακας («επίδικη υποθήκη»). Ο Ενάγοντας 1 παραχώρησε εγγύηση — Τεκ. 4 της ένστασης. 5.8.
28. Η αίτηση δανείου υποβλήθηκε στις 20/08/
29. 5.8.
30. Η σύμβαση δανείου υπογράφηκε 05/10/
31. 5.8.
32. Τα έγγραφα υποθήκης (συμπεριλαμβανομένης σύμβασης και δήλωσης υποθήκης) υπογράφονται από Ενάγουσα 3 στις 17/10/
33. 5.8.4 Η εγγύηση υπογράφεται από Ενάγοντα 1 στις 05/10/
34. 5.8.
35. Στις 16/10/2013 ο Ενάγοντας 1 υπογράφει βεβαίωση λήψης ενημερωτικής επιστολής και Περιουσιακής κατάστασης πρωτοφειλέτη. 5.8.
36. Ο Ενάγοντας 1 υπογράφει εκ μέρους της Ενάγουσας 3 έγγραφη βεβαίωση προς το Τμήμα Κτηματολογίου ότι η υποθήκη Υ5407/2007 θα ακυρωθεί και θα επανεγγραφεί νέα επι του ίδιου ακινήτου προς τους Καθ' ων η Αίτηση 1 (βλ. Τεκ 15 ΣΕΔ ΛΜ) 5.8.
37. Η υποθήκη .δηλώνεται στο μητρώο της Ενάγουσας εταιρείας στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών (βλ. Τεκ. 15 ΣΕΔ ΛΜ) 5.8.
38. Στις 15/10/2014 ο Ενάγοντας 1 υπογράφει εκ μέρους των Εναγόντων 3, Έντυπο αντικατάστασης εγγραφής σε υποθήκη ένεκα επικείμενης έκδοσης νέων τίτλων ιδιοκτησίας αναφορικά με την Υ2124/2013, δηλαδή ένα χρόνο μετά την εγγραφή της υποθήκης (βλ. Τεκ. 15 ΣΕΔ ΛΜ). 5.
39. Παραχωρήθηκε 2ο δάνειο στον ΣΓ με αριθμό λογ. [ ], με εγγυητές στις Ενάγοντες 1 και 2 και άλλα 2 πρόσωπα — Τεκ. 5 ένστασης. 5.9.
40. Η αίτηση δανείου υποβλήθηκε στις 20/08/
41. 5.9.
42. Η σύμβαση δανείου υπογράφηκε 05/10/
43. 5.9.
44. Ο Ενάγοντας 2 υπέγραψε τη σύμβαση εγγύησης στις 07/10/2013 και ο Ενάγοντας 1 στις 15/10/
45. 5.9.4 Στις 07/10/2013 ο Ενάγοντας 2 υπογράφει βεβαίωση λήψης ενημερωτικής επιστολής και Περιουσιακής κατάστασης πρωτοφειλέτη, και ο Ενάγοντας 1 υπογράφει αντίστοιχα έγγραφα στις 15/10/
46. 5.
47. Όσο αφορά την εξόφληση του δανείου του 2007 με αριθμό λογαριασμού [ ] και την εξάλειψη της υποθήκης Υ5407/2007 (βλ. Τεκ, 6Α έως 6Δ): 5.10.
48. Την 17/10/2013 έγινε μεταφορά από τον λογαριασμό με αρ. [ ] του ΣΓ, το ποσό των €3.886,
49. 5.10.
50. Επίσης την 17/10/2013 έγινε μεταφορά από τον λογαριασμό με αριθμό [ ] του ΣΓ, το ποσό των €20.658,
51. 5.10.
52. Την 23/10/2013 έγινε μεταφορά από τον λογαριασμό με αριθμό [ ] των Εναγόντων 1 και 2 το ποσό των €104.662,
53. 5.
54. Η σύνδεση όμως των Εναγόντων και του ΣΓ δεν τελειώνει με το δάνειο με αρ. [ ]. Έχουν τις ακόλουθες κοινές οφειλές: 5.11.
55. Οφειλές στην Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ για τις οποίες υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις στις αγωγές 3678/2010 και 3679/2010 Ε,Δ. Λάρνακας καθώς και διάταγμα πτώχευσης εναντίον του Ενάγοντα 1 (βλ. Τεκ, 7 και 8 ένστασης. Και Τεκμήριο 17 ΣΕΔ Ενάγοντα 1), 5.11.
56. Δάνειο με αριθμό λογαριασμού [ ] με πρωτοφειλέτη τον ΣΓ και εγγυητές τον Ενάγοντα 1 και ακόμα 3 πρόσωπα (Τεκ. 13 ένστασης) 5.11.
57. Δάνειο σε τρεχούμενο λογαριασμό με αριθμό [ ] με πρωτοφειλέτη τον ΣΓ και εγγυητές τον Ενάγοντα 1 και ακόμα 3 πρόσωπα, για το οποίο καταχωρήθηκε η αγωγή 1786/2013 Ε.Δ. Λάρνακας και εκδόθηκε δικαστική απόφαση (Τεκ. 13 ένστασης και Τεκ. 16 ΣΕΔ ΛΜ). 5.
58. Τα πιο πάνω (παράγραφος 5.11) εξοφλήθηκαν από τα 2 δάνεια του ΣΓ ημερομηνίας 05/10/
59. Συγκεκριμένα, το δάνειο [ ] εξόφλησε και: 5.12.
60. €36.000 προς την Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ. 5.12.
61. €19.809,41- στον λογαριασμό δανείου [ ]. 5.
62. το δάνειο [ ] εξόφλησε και: 5.13.
63. Τον τρεχούμενο λογαριασμό [ ] που όπως αναφέρεται στην παράγραφο 5.11.3 για τον οποίο υπήρχε δικαστική απόφαση. 5.
64. Αναφορικά με τα γεγονότα μετά την υπογραφή των πιο πάνω 3 συμφωνιών δανείου: 5.14.
65. Στις 15/10/2014 ο Ενάγοντας 1 υπογράφει εκ μέρους των Εναγόντων 3, Έντυπο αντικατάστασης εγγραφής σε υποθήκη ένεκα επικείμενης έκδοσης νέων τίτλων ιδιοκτησίας αναφορικά με την Υ2124/2013, δηλαδή ένα χρόνο μετά την εγγραφή της υποθήκης (βλ. Τεκ. 15 ΣΕΔ ΛΜ). 5.14.
66. Κατά την 14/05/2015 αποστάληκαν επιστολές προειδοποίησης για τα δάνεια του ΣΓ με αριθμούς λογαριασμών [ ] και [ ]. (βλ. παρ. 9.1 και Τεκ. 9 ένστασης) 5.14.
67. Την 01/12/2015 οι Εναγόμενοι 1 δια επιστολών τους τερμάτισαν την λειτουργία των εν λόγω λογαριασμών. Τις επιστολές για τον λογαριασμό [ ] συνόδευε ειδοποίηση τύπος «Θ» ως οι πρόνοιες του Ν. 9/65 που είχε πρόσφατα τροποποιηθεί (βλ. παρ. 9.1 και Τεκ. 9 ένστασης). 5.14.
68. Το έτος 2019 καταχωρήθηκε η αγωγή 1829/2019 Ε.Δ. Λάρνακας αναφορικά με τον λογαριασμό [ ]. 5.14.
69. Στις 10/02/2024 επιδίδεται ειδοποίηση τύπος «Ϊ», στις 11/04/2024 ειδοποίηση τύπος «ΙΒ», και στις 02/10/2024 ειδοποιήσεις τύπος «ΙΑ» και Δελτίο Πλειστηριασμού, στους Ενάγοντες 1 και 3, αναφορικά με την Υ2124/2013 (Βλ. Τεκ. 10 — 12 ένστασης). 5.
70. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς των Εναγόντων ότι η υποθήκη Υ2124/2013 αφορά δάνειο του ΣΓ για αγορά διαμερίσματος στο Κίτι, σχετική είναι η παράγραφος 14.7 της ΕΔ ΛΜ στην ένσταση, με το δάνειο εκείνο να παραχωρήθηκε στις 08/12/2008 με εγγύηση υποθήκη της εταιρείας P&G Malathoura Constructions Ltd (Η.Ε. 172145) με αριθμό υποθήκης Υ8246/2008 (βλ. Τεκ. 14 ένστασης). Ως αναφέρεται στην παράγραφο 17 της ΣΕΔ ΛΜ για το εν λόγω δάνειο έχει εκδοθεί τελεσίδικη δικαστική απόφαση εναντίον όλων των εμπλεκόμενων.» Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι δυνάμει των οδηγιών που έδωσε το Δικαστήριο κατά την ΑΔΟ όπου καθορίστηκε το χρονοδιάγραμμα της διαδικασίας εκδίκασης της παρούσας αίτησης, αμφότερες οι πλευρές έκριναν αναγκαίο να καταχωρίσουν εκτενείς συμπληρωματικές Ε/Δ ως απάντηση στις θέσεις της αντίδικης πλευράς[3]. Για τους λόγους που θα διαφανούν πιο κάτω δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το περιεχόμενο των εν λόγω συμπληρωματικών Ε/Δ, το οποίο βεβαίως έχω λάβει υπόψη στο σύνολο του, και περιορίζομαι να αναφέρω τα ακόλουθα. Η συμπληρωματική Ε/Δ της πλευράς των εναγόντων (ΣΕΔ ΜΧ) συνίσταται ουσιαστικά σε επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των τελευταίων και δη του βασικού τους ισχυρισμού ότι τελούσαν υπό πλήρη άγνοια για τα όσα φαίνεται να περιέβαλλαν την εγγραφή της επίδικης υποθήκης και της απόδοσης σ' εκείνους της ιδιότητας του εγγυητή του ΣΓ, και σε υποδείξεις εκείνων των πτυχών της μαρτυρίας της εναγομένης 1 οι οποίες κατ' εκείνους όχι μόνο φαίνονται να καταδεικνύουν το αβάσιμο των θέσεων της εναγόμενης 1 αλλά και να επιβεβαιώνουν τις δικές τους θέσεις. Όσον αφορά τη συμπληρωματική Ε/Δ της πλευράς της εναγομένης 1 (ΣΕΔ ΛΜ) έχουν ήδη γίνει ανωτέρω σχετικές αναφορές. Εφόσον καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση του ομνύοντα της αντίδικης πλευράς η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων αναφορά στις οποίες κάμνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Σημειώνω τα εξής. Οι νομολογιακές αρχές που περιβάλλουν αιτήματα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων στη βάση του αρ.32 του Ν.14/60 είναι καλά γνωστές και έχουν πολύ εύστοχα συνοψισθεί σε πληθώρα αποφάσεων όπως είναι οι ΚΟΖΑΚΟΥ κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. E127/2013, 13/6/2019 και Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Π.Ε. Ε7/2018, ημερ. 21.3.
71. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της Λοϊζίδου που υιοθετήθηκε στη Κοζάκου: «Στο άρθρο 32

(1)αποτυπώνονται οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, προκειμένου να θεμελιώνεται η εξουσία προς έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η πρώτη αφορά το ποιοτικό κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και συνδέθηκε, αρχικά από την καθοριστική επί του ζητήματος υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 CLR 557, με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα. Θεωρήθηκε ότι ο όρος στα πλαίσια του άρθρου 32 δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι απαιτεί ο,τιδήποτε πέραν της αποκάλυψης «συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων». Εν τέλει, η εξέταση στο στάδιο αναζήτησης προσωρινού διατάγματος της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 περιορίζεται στη δύναμη των δικογράφων και στα όσα αντικειμενικά προκύπτουν από αυτά. Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό, καθώς αναμένεται από τον Ενάγοντα μέσα από τα δικόγραφά του να εγείρει το αγώγιμο δικαίωμά του το οποίο, ως ισχυρίζεται, παραβιάζει η αντίδικη πλευρά. Η πιθανότητα επιτυχίας, η δεύτερη δηλαδή προϋπόθεση του άρθρου 32, χαρακτηρίζεται ως το «πρωταρχικό κριτήριο» και το Δικαστήριο προχωρά στην εξέτασή του στην περίπτωση και μόνο όπου έχει ικανοποιηθεί ότι συντρέχει το πρώτο κριτήριο του εν λόγω άρθρου. Η υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), ερμηνεύοντας το υπό αναφορά κριτήριο, καθόρισε ότι στο πλαίσιο της νομοθετικής διάταξης του άρθρου 32, δεν θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης του Ενάγοντα. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο Ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως κατ΄ επανάληψη λέχθηκε, η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα δεν ενδείκνυται, αρχή η οποία θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.... Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32

(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.» (βλ. μεταξύ άλλων και MERIDIAN GAMING LTD κ.α. v. ΔΗΜΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. E179/2017, 2/5/2024, SERGIY MARFUT v. ZAFORPO VENTURES LTD κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε144/2020, Ε145/2020, 29/3/2024, LAXIFLORA HOLDINGS LTD κ.α. v. ΚΩΣΤΑ ΖΕΡΒΟΥ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε38/2021, Ε42/2021, 12/2/2024 και PROQUASERV ACCOUNTANTS LTD κ.α. v. ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε49/2018, 17/11/2023) Αναφέρω εδώ ότι οι πιο πάνω αρχές, στο βαθμό που άπτονται και του πώς είναι που διενεργείται η δικαστική εξέταση ενδιάμεσων αιτήσεων της παρούσας φύσης, συνάδουν με τον τρόπο με τον οποίο τέτοιες αιτήσεις θα πρέπει να εξετάζονται με βάση τους «νέους» Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας στη βάση των οποίων και εγείρεται η παρούσα. Προς τούτο παραπέμπω ενδεικτικά στο εγνωσμένου κύρους νομικό σύγγραμμα BLACKSTONE'S CIVIL PRACTICE 2019, όπου σε σχέση με τον τρόπο εφαρμογής των αγγλικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι είναι όμοιοι με τους κυπριακούς Κανονισμούς, αναφέρεται στις σελ. 585 - 588 ότι κατά την εκδίκαση ενδιάμεσων αιτήσεων δεν είναι ορθό να επιβάλλεται το επίπεδο απόδειξης που επιβάλλεται στα πλαίσια κανονικής δίκης (ισοζύγιο των πιθανοτήτων) αφού κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ουσιαστικά είτε τη διεξαγωγή πρόωρης δίκης είτε όπως το Δικαστήριο προκαταβάλει στα πλαίσια μιας ενδιάμεσης διαδικασίας την ενδεχόμενη τελική του κρίση επί της ουσίας της υπόθεσης. Παρόμοια είναι δε και η αρχή που διατυπώθηκε προ πολλού στην Κύπρο σε σχέση με το επίπεδο απόδειξης σε ενδιάμεσες διαδικασίες για προσωρινά διατάγματα, αφού όπως λέχθηκε και στην Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 ότι «The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J.S. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.) "A probability", in the context of the proviso to s. 32

(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success.» Ως εκ τούτου, το σύνηθες επίπεδο απόδειξης σε ενδιάμεσες διαδικασίες με βάση τους νέους Κανονισμούς είναι, όπως αναφέρεται στο Blackstone's, το κατά πόσο το οποιοδήποτε αμφισβητούμενο γεγονός έχει καταδειχθεί μέσω μιας «καλής συζητήσιμης υπόθεσης», κριτήριο το οποίο «.εμπερικλείει το σημαντικό κανόνα ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι όσο ικανοποιημένο μπορεί να είναι, δεδομένων των περιορισμών που έχει μια ενδιάμεση διαδικασία, για το ότι υπάρχουν παράγοντες που του δίδουν δικαιοδοσία ή που δικαιολογούν την άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής.». Για το λόγο αυτό, συνεχίζει το BLACKSTONE'S, «.οι περισσότερες αιτήσεις εξετάζονται στη βάση των γεγονότων που δεν αμφισβητούνται από τον καθ' ου η αίτηση, μαζί με την εκδοχή του καθ' ου η αίτηση σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα.(εφόσον).η επιλογή μεταξύ μαρτύρων συνιστά λειτουργία του Δικαστή που εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης και σε μια ενδιάμεση αίτηση είναι επιτρεπτό για ένα Δικαστή να «κοιτάξει πίσω» από μια Ε/Δ μόνο αν προβάλλεται κάποιος ισχυρισμός που παρουσιάζει εγγενή απιθανότητα ή όταν υπάρχει εξωγενής μαρτυρία που τον αντικρούει.» (βλ.σελ. 587 και την αναφορά που εκεί γίνεται στις HRH Prince of Wales v Associated Newspapers Ltd [2006] EWCA Civ 1776 (21 December 2006), National Westminster Bank Plc v Daniel [1993] 1 WLR 1453 και Shyam Jewellers Ltd v Cheeseman | [2001] EWCA Civ 1818). Με γνώμονα όλες τις πιο πάνω αρχές λοιπόν σημειώνω τα ακόλουθα: Στην προκειμένη περίπτωση η ουσία της υπόθεσης που προβάλλουν οι ενάγοντες αφορά στη θέση τους ότι θα πρέπει ουσιαστικά αυτοί να απαλλαχτούν από τις οποιεσδήποτε ευθύνες και δεσμεύσεις παρουσιάζονται να έχουν αναλάβει ενυπογράφως το 2013 απέναντι στη ΣΠΕ και τους μέχρι σήμερα διαδόχους της, δηλαδή την νυν εναγομένη 1. Υπενθυμίζω ότι είναι κοινώς αποδεκτό ότι στα σχετικά έγγραφα που και οι δυο πλευρές επικαλούνται και αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν, οι ενάγοντες παρουσιάζονται να είχαν υπογράψει αυτοβούλως και συνειδητά συμφωνίες με τις οποίες δέσμευσαν και τους εαυτούς τους προσωπικά αλλά και το επίδικο διαμέρισμα ως εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων που παρουσιάζονται να είχαν παρασχεθεί τότε στο Σ.Γ. Είναι δε στη βάση αυτών των εγγράφων που και η εναγόμενη 1 βασίστηκε, και εξακολουθεί να βασίζεται, για την από μέρους της ενεργοποίηση και προώθηση της διαδικασίας που προνοεί ο Ν.9/65 προκειμένου να γίνει εκποίηση του επίδικου διαμερίσματος αφού τα εν λόγω έγγραφα όντως φαίνεται να παρέχουν στην εναγόμενη 1 το δικαίωμα να προχωρήσει με τέτοιες διαδικασίες αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του συγκεκριμένου νόμου. Προκειμένου λοιπόν οι ενάγοντες να πετύχουν τον προαναφερόμενο σκοπό τους, την απαλλαγή τους δηλαδή από τις συμβατικές υποχρεώσεις και δεσμεύσεις που φέρονται να έχουν αναλάβει, προβάλλουν ισχυρισμούς περί δόλου και απάτης σε βάρος τους κατά την σύναψη των προαναφερόμενων συμφωνιών και προς επίρρωση των ισχυρισμών τους αυτών επικαλούνται τις συνθήκες που κατ' εκείνους περιέβαλλαν τη φερόμενη αυτή επίδικη σύναψη εφόσον οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι καμία περί τούτου γνώση δεν είχαν. Στην αντιπέρα όχθη η πλευρά της εναγομένης 1 υπεραμύνεται της σημασίας και της δυναμικής που συνεπάγεται η υπογραφή μιας συμφωνίας και δη της υπογραφής των επίδικων συμφωνία από τους ενάγοντες και προς αντίκρουση των ισχυρισμών των τελευταίων επικαλείται και εκείνη τις συνθήκες που παρουσιάζονται να περιέβαλλαν τις συγκεκριμένες συμφωνίες και ιδιαίτερα τα γεγονότα που φαίνεται να είχαν αποτυπωθεί σε διάφορα έγγραφα πριν και μετά τη σύναψη τους (π.χ καταθέσεις χρημάτων, αποδείξεις, βεβαιώσεις κλπ). Με γνώμονα τα πιο πάνω συνεπώς, η υπόθεση ουσιαστικά εντάσσεται στο πεδίο εμβέλειας και εφαρμογής της πάγιας νομολογιακής αρχής ότι «.Η γενική αρχή είναι ότι η υπογραφή δεσμεύει (Saunders v. Anglia Building Society [1971] AC 1004, The Cyprus Development Bank Ltd v. Krini Evangelou Kyriacou

(1989)1 AAΔ 96, Αναστασία Θεοδόση Αναστασίου ή David Guy ν. Χριστίνας Θεοδόση Μιχαηλούδη

(1998)1 ΑΑΔ 264, Τουτζικιάν κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Χρηματοδοτήσεις Λτδ

(2003)1 ΑΑΔ 1240). Είναι πολύ στενά τα περιθώρια ώστε να αποφύγει κάποιος την ευθύνη που εκ πρώτης όψεως δημιουργεί η υπογραφή του, κατάσταση που έρχεται σε αντίθεση με την επιβεβλημένη εμπιστοσύνη στις έγγραφες συμφωνίες και πράξεις και συνεπώς με την αναγκαία εμπιστοσύνη και ασφάλεια στις συναλλαγές. Κατ΄αρχάς θα πρέπει εκείνος που επιδιώκει να αποδεσμευθεί από τις συνέπειες που κανονικά επιφέρει η υπογραφή του, να καταδείξει.ότι η υπογραφή του τέθηκε .λόγω παραπλάνησης ή δόλου παρά την επιμέλεια και προσοχή που επέδειξε.»[4] . Υπό αυτή την έννοια λοιπόν και λαμβανομένου υπόψη ότι στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα και ούτε προβαίνει σε ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας προκειμένου να διαπιστώσει ποιου εκ των διαδίκων η εκδοχή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δεν μπορεί θεωρώ να λεχθεί ότι η πλευρά των εναγόντων δεν αποκαλύπτει στη βάση των ισχυρισμών της μια εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπόθεση με ορατή πιθανότητα επιτυχίας αν οι ισχυρισμοί αυτοί ευσταθούν, ως οι συγκεκριμένοι παράγοντες έχουν καθοριστεί από τη νομολογία που αναφέρεται ανωτέρω. Δεν έχω βεβαίως παραγνωρίσει το γεγονός ότι από την έγγραφη μαρτυρία που έχει παρουσιάσει η εναγόμενη 1 αναδύεται και η εικόνα ότι οι ενάγοντες συνειδητά έκαμαν τις επίδικες συμφωνίες εφόσον παρουσιάζονται να επωφελήθηκαν των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις συμφωνίες αυτές αλλά και να τις επικαλέστηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο προκειμένου να εξασφαλίσουν άλλα οφέλη, όμως όπως ήδη ανέφερα δεν είναι στο παρόν στάδιο που θα αξιολογηθεί το βάσιμο ή μη της εκδοχής των εναγόντων αλλά κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης. Όσον αφορά τώρα το ζήτημα της πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, υπενθυμίζω ότι στην προκειμένη περίπτωση το επίδικο ενυπόθηκο διαμέρισμα συνιστά περιουσιακό στοιχείο της ενάγουσας 3 εταιρείας και το οποίο, ως οι ίδιοι οι ενάγοντες αναφέρουν, προσφερόταν προς πώληση στα πλαίσια της επιχειρηματικής δραστηριότητας της ενάγουσας

1. Δεν πρόκειται δηλαδή για κάποιο ακίνητο εντός του οποίου βρίσκεται η κατοικία των εναγόντων ή για κάποιο ακίνητο το οποίο έχει ήδη πωληθεί σε τρίτα πρόσωπα οπόταν και αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα ενδέχεται οι ενάγοντες να βρεθούν να είναι νομικά εκτεθειμένοι απέναντι σε τρίτα πρόσωπα. Τα αναφέρω αυτά βεβαίως χωρίς να παραγνωρίζω το ότι «η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία» ή το ότι συνιστά συνταγματικό δικαίωμα η απόκτηση και κατοχή ακίνητης περιουσίας και δη δικαίωμα το οποίο δεν μπορεί να αποστερείται ή να περιορίζεται χωρίς κάποιο νόμιμο λόγο. Παρά ταύτα όμως, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης δεν κρίνω ότι θα είναι ανεπανόρθωτη η ζημιά που ενδεχομένως να υποστούν οι ενάγοντες σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα και επιτύχει ο προγραμματισμένος πλειστηριασμός και αυτό διότι η όποια τυχόν ζημιά προκληθεί, αν ήθελε στο τέλος αποφασιστεί ότι είναι βάσιμη η απαίτηση των εναγόντων, στην ουσία θα συνίσταται σε μια καθαρά οικονομικής φύσης απώλεια της ενάγουσας 3 εταιρείας και η οποία, εκ της φύσης της, μπορεί να αποτιμηθεί και να αποζημιωθεί με χρήμα. Το ότι οι ενάγοντες θεωρούν ότι μετά το 2030 η εναγόμενη 1 δεν θα είναι φερέγγυα και ενδεχομένως να μην υφίσταται δεν μπορεί κατά τη κρίση μου να μεταβάλει την επί του προκειμένου διαπίστωση του Δικαστηρίου και αυτό ιδιαίτερα ενόψει και του ότι για τη συγκεκριμένη τους εκτίμηση οι ενάγοντες βασίζονται απλά σε διάφορα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι εντόπισαν σε διαδικτυακά ΜΜΕ καθώς και στην εντύπωση που οι ίδιοι αποκόμισαν διαβάζοντας τις οικονομικές εκθέσεις της εναγόμενης
2. Δεν κρίνω λοιπόν ότι οι ενάγοντες ικανοποιούν την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ή ότι έχουν καταδείξει ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα πιθανό να εμποδιστούν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ τους. Παρά την πιο πάνω διαπίστωση μου όμως, η οποία είναι αρκετή για να σφραγίσει την τύχη της αίτησης, θα προχωρήσω να εξετάσω και το στοιχείο του ισοζυγίου της ευχέρειας και προς τούτο σημειώνω τα εξής. Σύμφωνα με τα όσα οι ίδιοι οι ενάγοντες ισχυρίζονται, την ύπαρξη της επίδικης συμφωνίας υποθήκης του συγκεκριμένου διαμερίσματος καθώς και το φερόμενο δόλο και απάτη που κατ' εκείνους έγινε σε βάρος τους αυτοί τα ανακάλυψαν πριν από οχτώ και πλέον χρόνια, ήτοι από τον Αύγουστο του
3. Μάλιστα δε, ως οι ίδιοι οι ενάγοντες αναφέρουν, αυτοί είχαν αντιληφθεί πλήρως και ξεκάθαρα μέχρι τις 22/03/2017 ότι η ΣΠΕ «δεν αποδέχεται τις θέσεις μας και (ισχυρίζεται) ότι όλες οι ενέργειες που έγιναν. ήταν κατόπιν αιτήματος μου και τη δική μου συγκατάθεση». Επέλεξαν όμως τότε οι ενάγοντες, αποκλειστικά για τους δικούς τους λόγους και δη για λόγους που είχαν να κάνουν με την οικονομική κατάσταση της ενάγουσας 3 και με τις επιχειρηματικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι σε τρίτους, όχι μόνο να μην προβούν σε οποιαδήποτε δικαστικά μέτρα εναντίον της ΣΠΕ προς ακύρωση της φερόμενης ως δόλια εγγραφείσας από μέρους της υποθήκης αλλά και να προβούν σε διαπραγματεύσεις με αυτή, τη ΣΠΕ δηλαδή, προκειμένου να αναδιαρθρώσουν άλλα δάνεια τους και δη κατά τρόπο που τους σύμφερε. Με άλλα λόγια, από το 2016 και μέχρι και τα μέσα του 2018 - «πρώτη φάση προσπαθειών διευθέτησης», οι ενάγοντες, οι οποίοι με την παράγραφο 39 της Ε/Δ που υποστηρίζει την αίτηση ισχυρίζονται ότι υπόκεινται καθημερινά σε ζημιές «.από τον Αυγουστο του 2016 που είχαμε και επαρκή γνώση των δεδομένων της παρανομίας που συντελέστει.», άφησαν συνειδητά να παραμένει σε πλήρη ισχύ η επίδικη υποθήκη με ό,τι αυτό συνεπάγετο τόσο σε σχέση με τις εκεί αναφερόμενες υποχρεώσεις τους όσο και με τα εκεί αναφερόμενα δικαιώματα της ΣΠΕ και των διαδόχων της, ήτοι της εναγόμενης
4. Την ίδια όμως στάση οι ενάγοντες τήρησαν και κατά τα επόμενα έξι χρόνια, ήτοι μέχρι τον Ιούλιο 2024 που καταχώρισαν την πιο πάνω απαίτηση και αυτό παρά το ότι, (α) το 2019 η εναγόμενη 1 καταχώρισε εναντίον τους αγωγή στη βάση μίας πτυχής των συμφωνιών που αυτοί ισχυρίζονται ότι δημιουργήθηκαν στη βάση δόλου και απάτης, (β) τον Απρίλιο του 2024 η εναγόμενη 1 απέστειλε ειδοποίηση Τύπου ΙΒ για να προχωρήσει με την διαδικασία εκποίησης του επίδικου διαμερίσματος που προφανώς είχε ήδη ενεργοποιήσει από προηγουμένως και (γ) τον Ιούνιο του 2024 η εναγόμενη 1 «ξεκαθάρισε ότι θα προχωρήσει με τις διαδικασίες». Σημειώνω εδώ ότι δεν έχω παραγνωρίσει τη θέση των εναγόντων ότι με την αγωγή του 2019 η εναγόμενη 1 δεν προβάλλει οποιαδήποτε αξίωση για την επίδικη υποθήκη. Αυτό όμως δεν συνιστούσε κώλυμα για την προβολή από μέρους ανταπαίτησης στην υπόθεση εκείνη σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που κάποια ανταπαίτηση επέλεξαν να καταχωρήσουν στη βάση των γεγονότων που προβάλλουν σήμερα στα πλαίσια της παρούσας απαίτησης και αίτησης. Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή, για οκτώ και πλέον χρόνια μετά το 2016 που ισχυρίζονται ότι αντιλήφθηκαν την απάτη που έγινε σε βάρος τους καθώς και τις δραστικές συνέπειες που η απάτη αυτή συνεπαγόταν για τα δικαιώματα τους, ήτοι κίνδυνο εκποίησης του ενυπόθηκου διαμερίσματος και καθημερινή πρόκληση οικονομικής ζημιάς, οι ενάγοντες επέλεξαν να αφήσουν και τα πράγματα να παραμένουν τα ίδια αλλά και την εναγόμενη 1 να θεωρεί ότι κανένα εμπόδιο δεν έχει στο να ασκήσει τα δικαιώματα που της παρέχει ο Ν.9/65 με βάση το περιεχόμενο της επίδικης συμφωνίας υποθήκης. Και όταν αποφάσισαν δε να αντιδράσουν με κάποιο πιο δραστικό τρόπο, όταν δηλαδή καταχώρισαν τον Ιούλιο του 2024 την πιο πάνω απαίτηση, οι ενάγοντες επέλεξαν και πάλι να μην επιχειρήσουν την άμεση ανακοπή των διαδικασιών εκποίησης που ήδη προωθούσε η εναγόμενη 1, κάτι το οποίο έκαναν μόνο όταν η εν λόγω διαδικασία έφτασε προ της ολοκλήρωσης της, ήτοι 4 μήνες αργότερα. Ενόψει λοιπόν του ότι για οκτώ χρόνια οι ενάγοντες άφησαν συνειδητά να δημιουργηθεί ένα status quo προς όφελος της εναγόμενης 1 και δη προς διατήρηση της ισχύος της επίδικης υποθήκης και της δυνατότητας άσκησης των δικαιωμάτων που η τελευταία απολαμβάνει δυνάμει της υποθήκης αλλά και του Ν.9/65, η έκδοση σήμερα οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος της αιτούμενης φύσης θα ήταν κατά την κρίση μου άδικη υπό τις περιστάσεις και δεν θα συνιστούσε το αποτέλεσμα ενός δίκαιου ισοζυγισμού των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων. Υπενθυμίζω συναφώς ότι «.(οι) Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.»[5] Για όλους τους πιο πάνω λόγους συνεπώς η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα της διαδικασίας, αυτά, ως είναι και ο γενικός κανόνας, επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης 1 και εναντίον των εναγόντων. Προτού όμως προχωρήσω να ακούσω τους συνηγόρους των συγκεκριμένων διαδίκων σε σχέση με το ύψος των εξόδων αυτών στα πλαίσια της σχετικής διαδικασίας που προνοούν οι Κανονισμοί, θα δώσω στους τελευταίους την ευκαιρία να συμφωνήσουν και να δηλώσουν το ύψος τους, το οποίο, από μια πρώτη θεώρηση των σχετικών Πινάκων και υπό την επιφύλαξη βέβαια των όσων ενδεχομένως να επιχειρηματολογήσουν οι συνήγοροι, φαίνεται να κυμαίνεται μεταξύ €2500 - €3000 πλέον ΦΠΑ αν υπάρχει. Αν λοιπόν μέχρι τις 20/12/24 οι διάδικοι δεν καταλήξουν σε συμφωνία ως προς το ύψος των εξόδων τότε να καταχωρήσουν εκατέρωθεν σχετικούς καταλόγους μέχρι τις 23/12/24 και το Δικαστήριο θα επιληφθεί του θέματος στις 09/01/25 και ώρα 09:30 στη φυσική παρουσία τους. (Υπ.).......... Λ. Πασχαλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. Μ.16Κ.3

(3)[2] Βλ. Μ.10Κ.4

(1)(α) [3] Βλ. Η.Φ. v. Χ.Χ., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε58/2023, 10/6/2024 [4] Βλ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΔΗ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Πολιτική Έφεση αρ. 293/2012, 7/2/2018, ECLI:CY:AD:2018:A67, ECLI:CY:AD:2018:A67 [5] Βλ. Λοϊζίδου ανωτέρω cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο