THEMIS PORTOFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED ν. AGISILAOY & NEOPHYTOY CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 872/17, 31/7/2024

THEMIS PORTOFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED ν. AGISILAOY & NEOPHYTOY CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 872/17, 31/7/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 872/17 Μεταξύ: THEMIS PORTOFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED Εναγόντων Και

1. AGISILAOY & NEOPHYTOY CONSTRUCTIONS LTD
2. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΓΗΣΙΛΑΟΥ
3. ΛΟΥΚΑΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ Εναγόμενων ----------------------------- Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2024 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα Α. Φασιανού και κ. Θ. Σέας για Ι. Φράγκος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους: κ. Χρ. Πουτζιούρης ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 20/06/17 με αναφερόμενη ενάγουσα την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (εφ΄ εξής Τράπεζα), η οποία αξίωνε, (α) από την εναγόμενη 1 υπό την ιδιότητα της πρωτοφειλέτιδας τραπεζικών και πιστωτικών διευκολύνσεων και από τους εναγόμενους 2 και 3 υπό την ιδιότητα των εγγυητών της τελευταίας, ποσό €125.941,16 πλέον τόκο 8,70% από 22/02/17 με κεφαλαιοποίηση των τόκων δυο φορές το χρόνο μέχρι εξοφλήσεως, (β) διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι η εναγόμενη 1 έχει επιβαρύνει προς όφελος της Τράπεζας ολόκληρη την επιχείρηση και την περιουσία της για το ποσό των €100.000 δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερομηνίας 26/01/11 και (γ) διάταγμα που να διατάττει την εκποίηση της υποθήκης Υ317/2011 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας η οποία είχε εγγραφεί επί ενός ακινήτου του εναγόμενου 3 στην Επαρχία Λάρνακας ως εξασφάλιση των διευκολύνσεων που δόθηκαν στην εναγόμενη
4. Σημειώνω εδώ ότι μετά την καταχώριση της αγωγής και συγκεκριμένα στις 08/06/2021, η Τράπεζα πώλησε και μεταβίβασε στους νυν ενάγοντες δυνάμει του αρ.18 του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου Ν.169(Ι)/15 όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από τις επίδικες συμφωνίες και έκτοτε οι τελευταίοι θεωρούνται ως τα πρόσωπα που έχουν υποκαταστήσει και αντικαταστήσει την αρχική ενάγουσα, δηλαδή την τράπεζα, στην προώθηση της παρούσας αγωγής και στα επίδικα δικαιώματα και υποχρεώσεις (βλ. σχ. ειδοποίηση ημερ. 29/07/21 που βρίσκεται στο φάκελο της υπόθεσης και αρ.18 Ν.169(Ι)/15[i]). Εν συντομία, η δικογραφημένη εκδοχή των εναγόντων, η οποία κατά την ακρόαση προωθήθηκε με τη μαρτυρία ενός εκ των λειτουργών τους (ΜΕ1 - Έγγραφο Α), ήταν η εξής. Στις 26/01/11, το τότε τραπεζικό ίδρυμα Marfin Popular Bank Public Co Ltd (εφ΄ εξής η Λαϊκή), σύναψε με την εναγόμενη 1, κατόπιν αίτησης της τελευταίας, γραπτή συμφωνία για να της παρέχει τραπεζικές - πιστωτικές διευκολύνσεις υπό τη μορφή ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό ύψους €90.
5. Η εν λόγω συμφωνία προνοούσε μεταξύ άλλων ότι ο συγκεκριμένος λογαριασμός θα επιβαρύνετο με κυμαινόμενο επιτόκιο, το οποίο κατά το χρόνο της συμφωνίας είχε αναφερθεί ότι αποτελείτο από βασικό επιτόκιο 5% πλέον περιθώριο 2%, (σύνολο 7%), καθώς επίσης και με τόκο υπερημερίας σε περίπτωση που θα υπήρχε οποιοδήποτε χρεωστικό υπόλοιπο που θα υπερέβαινε το συμφωνηθέν όριο (βλ. Τεκ. Β1 και Β2). Οι διευκολύνσεις αυτές που συμφωνήθηκε να παρασχεθούν στην εναγόμενη 1, είχαν τότε εξασφαλιστεί, (α) με προσωπική εγγύηση που έδωσαν γραπτώς στις 26/01/11 οι εναγόμενοι 2 και 3, οι οποίοι ήταν αξιωματούχοι της εναγομένης 1 (Τεκ.Β3), (β) με εγγραφή υποθήκης επί ενός ακινήτου του εναγόμενου 3 για το ποσό των €90.000 πλέον τόκους (Τεκ. Β4) και (γ) με υπογραφή στις 26/01/11 και εγγραφή στον Έφορο Εταιρειών στις 31/01/11 ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης επί ολόκληρης της επιχείρησης και περιουσίας της εναγόμενης 1 για το ποσό των €100.000 (βλ. Τεκ.3). Αφού λοιπόν ανοίχτηκε και λειτούργησε στη βάση των συμφωνηθέντων σχετικός τρεχούμενος λογαριασμός προς όφελος και επ' ονόματι της εναγόμενης 1, η οποία και τον χρησιμοποίησε, επήλθε νέα συμφωνία μεταξύ της τελευταίας και της Λαϊκής, δυνάμει της οποίας ανανεώθηκε το όριο του λογαριασμού και αυξήθηκε το περιθώριο του επιτοκίου από 2% σε 2,70%. Στη συμφωνία αυτή, η οποία είχε λάβει τότε τη μορφή γραπτής επιστολής της Λαϊκής ημερ. 17/02/12, αναφερόταν μεταξύ άλλων και ότι το βασικό επιτόκιο της Λαϊκής τη δεδομένη στιγμή ανερχόταν σε 5,75%. Το σύνολο δηλαδή του τόκου που αναφερόταν στη συμφωνία της 17/02/12 ότι ίσχυε κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία ανερχόταν σε 8,45% (Τεκ.2). Περί τις 29/03/13, δυνάμει Διατάγματος που εκδόθηκε στη βάση του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου Ν.17(Ι)/2013, όλα τα περιουσιακά στοιχεία, τίτλοι ιδιοκτησίας, και δικαιώματα και υποχρεώσεις της Λαϊκής, περιλαμβανομένων και των επίδικων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, μεταβιβάστηκαν στην Τράπεζα (Κ.Δ.Π.104/13), η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο και μέχρι και τις 8/06/21 που ανέλαβαν οι νυν ενάγοντες, ήταν αδειοδοτημένος τραπεζικός οργανισμός. Από τις 29/03/13 και μετά, ο επίδικος λογαριασμός τηρείτο και λειτουργούσε από την Τράπεζα, η οποία στις 14/07/15 έστειλε στους εναγόμενους επιστολή με την οποία τους ενημέρωνε αφ' ενός ότι ο επίδικος λογαριασμός βρισκόταν σε υπέρβαση του συμβατικού ορίου κατά €20.173,81 και ότι το ποσό αυτό της υπέρβασης επιβαρύνετο με επιπρόσθετο τόκο υπερημερίας 2% και τους καλούσε αφ' ετέρου όπως διευθετήσουν την επαναφορά του λογαριασμού στα συμβατικά του όρια (Τεκ.4). Επειδή δεν υπήρξε οποιαδήποτε θετική ανταπόκριση από πλευράς εναγομένων, η Τράπεζα τους έστειλε νέα επιστολή στις 18/01/16 ενημερώνοντας τους τόσο για την απόφαση της να τερματίσει τη λειτουργία του επίδικου λογαριασμού όσο και για την απαίτηση της να της πληρωθεί άμεσα το ποσό των €114.152,13 που παρουσιαζόταν τότε να οφείλεται. Με την ίδια επιστολή, η Τράπεζα ενημέρωσε τους εναγόμενους και για το ότι θα χρεώνονταν πλέον με επιπρόσθετο τόκο υπερημερίας 2% επί του ποσού της υπέρβασης (Τεκ.5). Σημειώνεται εδώ ότι αμφότερες οι εν λόγω επιστολές της Τράπεζας συνοδεύονταν και από την ειδοποίηση τύπου Θ που προβλέπει ο Ν.9/65 να αποστέλλεται σε ενυπόθηκους οφειλέτες όταν ενδέχεται να ενεργοποιηθεί η διαδικασία πώλησης των υποθηκευμένων ακινήτων τους λόγω παράλειψης τους να διευθετήσουν τις οφειλές τους. Ένεκα του ότι και πάλι δεν υπήρξε οποιαδήποτε θετική ανταπόκριση από πλευράς εναγομένων, η Τράπεζα καταχώρισε την παρούσα αγωγή αξιώνοντας τα όσα αναφέρονται ανωτέρω. Όσον αφορά τώρα το πώς είναι που κατά τους ενάγοντες προκύπτει το ποσό που αξιώθηκε με την παρούσα αγωγή, ο ΜΕ1 κατάθεσε κατά την ακρόαση ως Τεκ.6 τις αναλυτικές καταστάσεις του επίδικου λογαριασμού που τηρούνταν καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο και που αποστέλλονταν ανελλιπώς στους εναγόμενους. Οι εν λόγω καταστάσεις «ξεκινούν» από τις 26/01/11 με μηδενικό υπόλοιπο, στη συνέχεια και κατόπιν διαφόρων χρεοπιστώσεων που καταγράφονται να έγιναν «φτάνουν», στις 18/01/16 που τερματίστηκε ο λογαριασμός στο ποσό των €114.152,13 και κατά την ημερομηνία που καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή το 2017, στο ποσό των €125.941,16, και καταλήγουν στις 30/06/23, κατόπιν περαιτέρω χρεοπιστώσεων που καταγράφονται να έγιναν, περιλαμβανομένης και μιας πίστωσης €4.033,17 που έγινε στις 04/10/21 συνεπεία πληρωμής στην οποία προέβηκαν οι εναγόμενοι, στο συνολικό ποσό των €218.056,
6. Οι πιο πάνω καταστάσεις σημειώνω, κατατέθηκαν στο Δικαστήριο συνοδευόμενες από πιστοποιητικό δυνάμει του άρθρου 35 Κεφ. 9, ήτοι ως αποτελούσες μέρος του αρχείου που οι ενάγοντες παρέλαβαν από την τράπεζα και συνέχισαν να τηρούν οι ίδιοι (σ.Δ. το πιστοποιητικό υπογράφεται από το ΜΕ1 όμως οι καταστάσεις που αυτό συνοδεύει φέρουν την τράπεζα ως συντάκτη τους μέχρι και τον Οκτώβριο του 2021). Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι κατά τη μαρτυρία του ο ΜΕ1 κατέθεσε και μια αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού (Τεκ.7) την οποία ισχυρίστηκε ότι ετοίμασε ο ίδιος χρησιμοποιώντας τις καταγραφείσες στις αναλυτικές καταστάσεις συναλλαγές, με τη μόνη διαφορά να είναι ότι στην αναδομημένη αυτή κατάσταση, ο μάρτυρας, ως ισχυρίστηκε, δεν περιέλαβε οποιεσδήποτε χρεώσεις εξόδων ή προμηθειών ενώ τον τόκο με τον οποίο χρεώνονταν τα εκάστοτε οφειλόμενα ποσά τον υπολόγισε στη βάση έτους που αποτελείται από 365 και 366 μέρες και στη βάση των διαφόρων διακυμάνσεων του επιτοκίου για τις οποίες είχαν γίνει σχετικές δημοσιεύσεις, συν το συμφωνημένο περιθώριο του 2% (7% από 26/01/11 μέχρι 16/05/11, 7,50% από 17/05/11 μέχρι 12/09/11, 7,75% από 13/09/11 μέχρι 30/04/13, 7,25% από 01/05/13 μέχρι 03/08/14, 7% από 04/08/14 μέχρι 28/02/15, και 6% από 01/03/15 μέχρι 17/01/16). Από την ημερομηνία τερματισμού (18/01/16) και εντεύθεν δε, όταν και το επιτόκιο ανερχόταν στο 6%, ο ΜΕ1 περιέλαβε στο χρεωθέντα τόκο και επιπρόσθετο τόκο υπερημερίας 2% (8% σύνολο). Σημειώνω εδώ ότι ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι μέχρι τον τερματισμό του λογαριασμού οι εναγόμενοι ενημερώνονταν πάντα για τις διάφορες μεταβολές που λάμβαναν χώρα σε σχέση με το βασικό επιτόκιο μέσω δημοσιεύσεων που γίνονταν στον ημερήσιο τύπο και προς επίρρωση τις θέσεις του αυτής, κατέθεσε ως Τεκ.8 διάφορες δημοσιεύσεις που έγιναν μεταξύ 2011 και
7. Με βάση λοιπόν τους υπολογισμούς που γίνονται στην πιο πάνω αναδομημένη κατάσταση, το οφειλόμενο υπόλοιπο των εναγομένων στις 18/01/16 που τερματίστηκε η επίδικη σύμβαση ανέρχεται στις €109.467,73, την 20/06/17 που καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή ανέρχεται στις €117.940,26 και στις 30/06/23 που «καταλήγει» η κατάσταση, στις €191.770,
8. Το τελευταίο αυτό ποσό δε, σύμφωνα με το ΜΕ1, είναι και το ποσό που αξιώνουν πλέον οι ενάγοντες να τους καταβληθεί με την παρούσα αγωγή, πλέον τόκο 8% από 01/07/23 μέχρι εξόφλησης. Αν και ειδικότερη αναφορά στην αναδομημένη κατάσταση κάνω σε κατοπινό στάδιο της απόφασης μου, σημειώνω εδώ ότι κατά την κατάθεση της ο ΜΕ1 δήλωσε ότι αν και από τις 08/06/21 που τα επίδικα δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταβιβάστηκαν στους ενάγοντες, παρεχόταν στους τελευταίους δικαίωμα για χρέωση τόκου μόνο όμως μέχρι το επιτόκιο αναφοράς της Κεντρικής Τράπεζας (βλ. αρ.314Α Κεφ.154[1]), και αυτό διότι οι τελευταίοι δεν συνιστούν πιστωτικό ίδρυμα, εντούτοις, επειδή το εκάστοτε επιτόκιο αναφοράς ήταν ψηλότερο από το ποσοστό του τόκου με τον οποίο χρεωνόταν ο επίδικος λογαριασμός από την ημερομηνία τερματισμού του (συνολικά 8%), αποφασίστηκε όπως διατηρηθεί το χαμηλότερο επιτόκιο και όπως μην εφαρμοστεί το επιτόκιο αναφοράς που ήταν ψηλότερο (Τεκ.9). Η αντεξέταση του μάρτυρα περιστράφηκε κυρίως γύρω από το θέμα των χρεωθέντων και αξιούμενων τόκων και του υποβλήθηκαν μεταξύ άλλων οι εξής θέσεις τις οποίες αυτός απέρριψε: «.Είναι θέση των Εναγόντων ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα η Τράπεζα Κύπρου να επιβάλλει το δικό της επιτόκιο σε μια συμφωνία που δεν ήταν συμβαλλόμενη... Είναι η θέση των Εναγομένων ότι έστω και αν μεταφερθήκαν με την ΚΔΠ 104/13, οι Εναγόμενοι δεν είχαν συμφωνία με την Τράπεζα Κύπρου να επιβάλλει το δικό της επιτόκιο. Είναι η θέση των Εναγομένων ότι δεν μπορούν οι σημερινοί Ενάγοντες να επιβάλλουν οποιονδήποτε τόκο υπερημερίας γιατί οι Eναγόμενοι δεν είναι συμβαλλόμενοι μαζί τους. Σου υποβάλλω ότι (οι νυν ενάγοντες) δεν δικαιούνται να επιβάλλουν επιτόκιο αναφοράς. Είναι σε περίπτωση που παρέχουν νέες δανειοδοτήσεις, όχι με υφιστάμενους πελάτες. Σου υποβάλλω ότι δεν μπορείτε να εισπράξετε τόκο υπερημερίας επειδή δεν έχετε δώσει λεπτομέρειες στην έκθεση απαίτησής σας. Η θέση της Υπεράσπισης είναι ότι σύμφωνα με τον Νόμο 160/99 όπως τροποποιήθηκε ότι δεν έχετε δικαίωμα να επιβάλλετε βασικό επιτόκιο. Σας υποβάλλω ότι είναι λανθασμένη η αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού επειδή δεν έπρεπε να χρεώσετε τόκο υπερημερίας.» Στην αντιπέρα όχθη, οι εναγόμενοι, οι οποίοι είχαν εγείρει με το δικόγραφο τους σωρεία πραγματικών και νομικών ισχυρισμών ως υπεράσπιση, επέλεξαν κατά την ακρόαση να προωθήσουν μέσω της μαρτυρίας του εναγόμενου 3 (Έγγραφο Β) μόνο τις εξής θέσεις: «..Είμαι ο εναγόμενος 3 στην παρούσα αγωγή και είμαι . εγγυητής του δανείου σε τρεχούμενο λογαριασμό που πήρε η εναγόμενη 1 από την MARFIN POPULAR ΒΑΝΚ PUBLIC CO LIMITED την 26/01/
9. Το δάνειο ήταν για το ποσό των €90,000.- με βασικό επιτόκιο 5,00% και περιθώριο 2,00%. Η πιο πάνω τράπεζα που μας έδωσε το δάνειο και που ονομαζόταν Λαϊκή Τράπεζα χρεοκόπησε τον Μάρτιο του 2013 και τα δάνεια της πωλήθηκαν στην Τράπεζα Κύπρου και η Λαϊκή Τράπεζα έπαψε να λειτουργεί ως αδειοδοτημένη τράπεζα που διεξάγει τραπεζικές εργασίες από τον πιο πάνω μήνα. Η κατάρρευση της Λαϊκής Τράπεζας είχε ως αποτέλεσμα να επηρεαστούν και οι εργασίες της εναγόμενης 1 με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποπληρώνει τα δάνεια της. Η συμφωνία δανείου ημερομηνίας 26/01/2011 δεν έχει καμία σχέση με την Τράπεζα Κύπρου ή με τους σημερινούς ενάγοντες. εφόσον εμείς δεν κάναμε συμφωνίες με αυτές αλλά μόνο με την Λαϊκή Τράπεζα και ούτε συμφωνήσαμε μαζί τους να μας επιβάλλουν δικά τους επιτόκια. Από την στιγμή που η Λαϊκή Τράπεζα σταμάτησε να λειτουργεί ως Τράπεζα και να επιβάλει επιτόκια πράγμα για το οποίο εμείς δεν ευθυνόμαστε τότε δεν μπορεί να μας επιβάλλουν επιτόκια οι σημερινοί ενάγοντες ή η Τράπεζα Κύπρου με τους οποίους δεν έχουμε καμία συμφωνία μαζί τους. Η Λαϊκή Τράπεζα ουδέποτε μας πληροφόρησε πως υπολογίζει τα επιτόκια της όπως είχε υποχρέωση από τον νόμο και όπως έχω πάρει συμβουλή από τον δικηγόρο μας έχει παραβεί το άρθρο 3.1 του N. 160(Ι)/
10. Ζητώ από τον Δικαστήριο να μας προστατεύσει και να μην αφήσει τους σημερινούς ενάγοντες να κερδοσκοπήσουν εις βάρος μας εφόσον τα ποσά που ζητούν είναι λανθασμένα και θα έπρεπε να σταματήσουν να μας χρεώνουν επιτόκια από την ημέρα που σταμάτησε τις τραπεζικές εργασίες της η Λαϊκή Τράπεζα και δεν καθόριζε επιτόκια.» Αντεξεταζόμενος ο εναγόμενος 3 δέχτηκε ότι στις επίδικες συμφωνίες που υπέγραψαν οι εναγόμενοι γίνεται υπό τύπο ενημέρωσης ρητή και αναλυτική περιγραφή του είδους και του τρόπου χρέωσης του επιτοκίου του επίδικου λογαριασμού όπως δέχτηκε και ότι οι τελευταίοι λάμβαναν τις καταστάσεις λογαριασμού που τους αποστέλλονταν κατά καιρούς και παρά ταύτα ουδέποτε πρόβαλαν οποιοδήποτε παράπονο ή διαμαρτυρία για τα όσα εκεί καταγράφονταν. Η ακρόαση της υπόθεσης ολοκληρώθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των μερών αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Επί του παρόντος όμως κρίνω σκόπιμο, και αυτό για σκοπούς καλύτερης κατανόησης των εγειρόμενων επίδικων θεμάτων, να παραθέσω αυτούσια την καταληκτική θέση των εναγομένων: «Είναι η θέση μας ότι για την συμφωνία δανείου δεν πρέπει να επιβληθούν τόκοι στο δάνειο για τους λόγους που αναφέρουμε πιο πάνω δηλαδή ότι το ΑΠΙ που έδωσε το επίδικο δάνειο δεν υπήρχε ως δρώσα μονάδα ΑΠΙ από το 2013 και ένεκα της παράβασης εκ μέρους των εναγόντων των νομίμων καθηκόντων τους σε σχέση με το άρθρο 3 του νόμου Ν.160(Ι)/
11. Είναι η θέση μας ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια της Δικαστικής του κρίσης της παρούσας υπόθεσης μπορεί να επιδικάσει στους ενάγοντες το ποσό του υπολοίπου του δανείου την ημερομηνία της μεταβίβασης του δανείου στην Τράπεζα Κύπρου χωρίς τόκους και ή με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία της καταχώρησης της αγωγής. Αν το Δικαστήριο συμφωνήσει με τα όσα αναφέρουμε πιο πάνω αναφορικά με την λανθασμένη χρέωση τόκων στον επίδικο λογαριασμό τότε είναι η θέση μας ότι και σε περίπτωση που κρίνει το Δικαστήριο ότι πρέπει να επιβληθεί τόκος τότε ο μόνος τόκος που μπορεί να επιβληθεί είναι ο νόμιμος τόκος. Επίσης σε περίπτωση που το Δικαστήριο συμφωνήσει μαζί μας ότι επιβάλλονταν λανθασμένοι τόκοι τότε δεν μπορεί το Δικαστήριο να κάνει τον εμπειρογνώμονα και να αναδομήσει το ίδιο τις Καταστάσεις Λογαριασμού εφόσον αν το υπόλοιπο δανείου που μεταφερόταν σε κάθε επόμενο χρόνο ή εξάμηνο ήταν λανθασμένο τότε δεν μπορεί να καθοριστεί από το Δικαστήριο ποιο ήταν το ορθό υπόλοιπο και γι' αυτό θα πρέπει να αποδώσει στους ενάγοντες το ποσό της εκταμίευσης του δανείου μείον τις πληρωμές που έκαναν οι εναγόμενοι. Είναι επίσης η θέση μας ότι επειδή η υπεράσπιση των εναγομένων έχει επιτύχει σε όλα τα θέματα που επέλεξαν να προωθήσουν κατά την ακροαματική διαδικασία οι εναγόμενοι και επομένως το Δικαστήριο μπορεί στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας να μην επιδικάσει τα έξοδα της απαίτησης στους ενάγοντες.» Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου παρακολουθώντας παράλληλα με την ίδια προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν κατά την ακρόαση, έχοντας κατά νου και τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά και τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. Παύλου v. Αστυνομίας