PETER LAWSON ν. XIE SHAODAN, Αρ. Αγωγής: 1421/2014, 19/12/2024

(2008)1 Α.Α.Δ. 764 λέχθηκε ότι το πνεύμα της Δ.35 Θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση που εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή το καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης, η οποία εφεσιβάλλεται. Στις υποθέσεις Παπά v. Οικονομίδου κ.α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 58 και Penderhil Holdings Limited v. Κλουκινά κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 1921 τονίστηκε ότι το θέμα αυτό εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους πιο κάτω παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης: (α) Ο διάδικος που επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, να στερείται των καρπών της επιτυχίας του και (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μόνο όμως η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (Μέγας Χ' Ευαγγέλου v Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν στα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη αλλά είναι οριακής σημασίας (Ναυτικός Όμιλος Πάφου v Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147). Δεν αποτελεί το βασικό παράγοντα παρόλο ότι είναι σχετικός, εκτός όπου μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, οπότε και αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Βλάχου v. Οικονόμου

(2012)1 Α.Α.Δ. 1520). Καθοδηγούμενος από το πιο πάνω νομικό πλαίσιο στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης και στη βάση των θέσεων και επιχειρημάτων αμφοτέρων πλευρών. Προς το σκοπό αυτό έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων, το οποίο και μελέτησα με προσοχή. Έχω ακόμη μελετήσει ενδελεχώς όλο το μαρτυρικό υλικό που μου έχει παρουσιαστεί. Θα ασχοληθώ ευθύς με τους παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου για σκοπούς εξέτασης της ουσίας της αίτησης. Σχετικοί είναι οι λόγοι ένστασης αρ. 2, 3, 6, 7, 8, 10 και 11. Κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι η υπό κρίση αίτηση δεν συνάδει καθόλου με το πνεύμα της Δ.35 Θ.18, πάνω στην οποίαν ουσιαστικά εδράζεται η καταχώρηση και προώθηση της. Οι πρόνοιες του συγκεκριμένου κανονισμού έχουν ερμηνευτεί μέσα από τη νομολογία στην οποίαν έχω κάνει αναφορά προηγουμένως (Marfin Popular Bank Public Co Ltd (πιο πάνω)). Θα έλεγα ότι η προκειμένη περίπτωση δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των προνοιών του πιο πάνω κανονισμού. Όπως ανάφερα προηγουμένως, η χρήση του εν λόγω κανονισμού στοχεύει σε αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση που εφεσιβάλλεται. Με κάθε σεβασμό στην Εναγόμενη εδώ δεν προσβάλλεται η απόφαση ημερ. 10.03.16 που εκδόθηκε ερήμην της μέσα από την οποίαν χορηγήθηκαν θεραπείες στον Ενάγοντα. Εκείνο που βασικά εφεσιβάλλεται είναι η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 30.04.24 με την οποίαν απορρίφθηκε η αίτηση της Ενάγουσας ημερ. 11.08.17 για παραμερισμό της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης. Ουδεμία θετική υποχρέωση επιβλήθηκε στην Εναγόμενη με την απόρριψη της αίτησης της, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης, για να χρήζει αναστολής. Η απόρριψη της αίτησης δεν επέβαλε στην Εναγόμενη την ευθύνη ανάληψης από μέρους της οποιουδήποτε καθήκοντος για να τίθεται θέμα αναστολής στην εκτέλεση του. Κατά συνέπεια η απουσία ύπαρξης θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση που εφεσιβάλλεται συνιστά αυτοτελή λόγο που από μόνος του δικαιολογεί απόρριψη της υπό κρίση αίτησης, χωρίς έτσι να χρειάζεται να εξεταστεί οτιδήποτε άλλο.. Πέραν και ανεξαρτήτως όμως του πιο πάνω, από το μαρτυρικό υλικό που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής δεν έχει αναφερθεί οτιδήποτε και ούτε έχω διαπιστώσει κάτι που να αποτελεί ουσιαστικό λόγο, ο οποίος να δικαιολογεί στέρηση των καρπών της επιτυχίας του Ενάγοντα. Η άσκηση έφεσης επί της πρωτόδικης απόφασης δεν δικαιολογεί αυτόματα αναστολή εκτέλεσης της. Η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και ακολούθως τυχόν επιτυχία της έφεσης δεν θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων και/ή συμφερόντων της Εναγομένης. Σε τέτοια περίπτωση ο Ενάγοντας θα κληθεί να επιστρέψει αυτά που του έχουν πρωτοδίκως επιδικαστεί. Η αναφορά του ενόρκως δηλών στην ένσταση περί αδυναμίας και/ή δυσκολίας αποκατάστασης της Εναγομένης από τον Ενάγοντα παρέμεινε μετέωρη και κατ' επέκταση έκθετη σε απόρριψη. Πρόκειται για ένα ισχυρισμό που δεν τεκμηριώνεται στη βάση σαφών και συγκεκριμένων στοιχείων, πράγμα που όφειλε η Εναγόμενη να το πράξει ως η πλευρά που το επικαλέστηκε, με γνώμονα ότι η αναφορά αυτή αμφισβητείται από τον ομνύοντα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση. Επιπλέον δεν έχω πειστεί ότι, υπό τις συνθήκες που έχουν περιγραφεί, η άσκηση του δικαιώματος του ενδίκου μέσου της έφεσης θα καταστεί αναποτελεσματική. Από τα ενώπιον μου στοιχεία δεν καταδεικνύεται η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που με βεβαιότητα θα μπορούσαν να προκρίνουν πρόγνωση υπέρ επιτυχούς αποτελέσματος της έφεσης. Η αναφορά της Εναγομένης ότι η κατάληξη του Δικαστηρίου στην ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 29.09.23 δημιουργεί τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις κάθε άλλο παρά μπορεί να θεωρηθεί ορθή. Η εν λόγω ενδιάμεση απόφαση έκρινε μερικώς επιτυχής την αίτηση ημερ. 31.10.22, στα πλαίσια εκδίκασης της οποίας αίτησης εκδόθηκε η απόφαση αυτή, επί ενός συγκεκριμένου σημείου,. Ωστόσο η επίμαχη απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 30.04.23 επί της οποίας ασκήθηκε έφεση, απορρίπτει την αίτηση ημερ. 11.08.17 της Εναγομένης για διάφορους λόγους. Σε τελευταία ανάλυση δεν καταδεικνύεται συγκεκριμένα γιατί στην προκειμένη περίπτωση δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη σε περίπτωση που η έφεση επιτύχει. Με κάθε σεβασμό στην Εναγόμενη, η νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου της δεν προσθέτει οτιδήποτε στο αντικείμενο εκδίκασης της υπ' αναφορά αίτησης. Απλά επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα αίτηση χωρίς έτσι να βοηθά την περίπτωση της Εναγομένης. Με γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης έχω εξισορροπήσει τους παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου για σκοπούς εξέτασης της παρούσας αίτησης. Από τα ενώπιον μου δεδομένα δεν υπάρχει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα η παρούσα έφεση θα απωλέσει την αποτελεσματικότητα της ως ένδικο μέσο. Όπως έχω ήδη αναφέρει, το γεγονός ότι καταχωρίστηκε έφεση δεν σημαίνει ότι εκ προοιμίου αναστέλλεται η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης. Αν ίσχυε το πιο πάνω, τότε δεν θα υπήρχαν παράγοντες που χρήζουν εξέτασης αλλά όλες οι δικαστικές αποφάσεις θα αναστέλλονταν αυτόματα ενόψει των εφέσεων που εκκρεμούν. Αυτό θα έπληττε την αποτελεσματικότητα των δικαστικών αποφάσεων και γενικότερα το κύρος και την αξιοπιστία της δικαιοσύνης. Στη βάση των δεδομένων που έχουν τεθεί ενώπιον μου θωρώ ότι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ο Ενάγοντας που με κόπο έχει επιτύχει στην υπόθεση του θα στερηθεί των καρπών της επιτυχίας του χωρίς ουσιαστικό λόγο. Κατά συνέπεια οι προαναφερόμενοι λόγοι ένστασης επιτυγχάνουν. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση δεν μπορεί παρά να έχει απορριπτική κατάληξη. Ενόψει του προδιαγραφόμενου αποτελέσματος παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ένστασης. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα που διέπει την επιδίκαση τους. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα/Καθ' ου η αίτηση και εναντίον της Εναγομένης/Αιτήτριας. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο