MIMIS G IOAKIM DEVELOPMENTS LTD ν. YIANTOGIO LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 4/2021, 14/5/2024

MIMIS G IOAKIM DEVELOPMENTS LTD ν. YIANTOGIO LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 4/2021, 14/5/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χρ. Γ. Ππεκρή, Ε.Δ. Κλίμακα: €50.000 - €100.000 Αρ. Αγωγής: 4/2021 Μεταξύ: MIMIS G IOAKIM DEVELOPMENTS LTD Ενάγοντες και

1. YIANTOGIO LIMITED
2. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ Εναγόμενοι Ημερομηνία: 14 Μάϊου 2024 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κα Π. Θεοχάρη για ΑΝΤΩΝΗΣ Κ. ΚΑΡΑΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγομένους - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Ν. Νικολάου για ΝΙΚΟΛΑΣ Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δια κλήσεως Αίτηση ημερ. 19.9.2023 για έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων) Δια της αγωγής της, η οποία παραπέμφθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας - Αμμοχώστου, η Ενάγουσα αξιοί τόσο την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να διατάζονται οι Εναγόμενοι όπως παραδώσουν κενή και ελεύθερη κατοχή των επίδικων υποστατικών και να άρουν κάθε παράνομη επέμβαση επί των επίδικων υποστατικών, όσο και την επιδίκαση των κατ' ισχυρισμό οφειλόμενων ενοικίων, καθώς επίσης και γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της Ενάγουσας, οι Εναγόμενοι οφείλουν στην Ενάγουσα ενοίκια δυνάμει συμφωνίας ενοικιάσεως ημερ. 17.6.2012, κατακρατούν δε παράνομα τα επίδικα υποστατικά μέχρι σήμερα. Με την υπό κρίση Αίτηση η Ενάγουσα (στο εξής η «Αιτούσα») αιτείται την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να διατάζονται οι Εναγόμενοι (στο εξής οι «Καθ' ων η αίτηση») και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι υπάλληλοι και/ή οι αξιωματούχοι τους, όπως παραδώσουν ελεύθερη και κενή κατοχή του εστιατορίου με την επωνυμία «Christine Restaurant» και του διαμερίσματος που βρίσκεται άνωθεν του εν λόγω εστιατορίου, μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, αξιώνεται η έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στους Καθ' ων η αίτηση και/ή στους αντιπροσώπους και/ή στους υπαλλήλους και/ή στους αξιωματούχους τους, να επεμβαίνουν στα πιο πάνω αναφερόμενα ακίνητα. Η Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.39, Θ. 1, 2, Δ.48, Θ. 1 - 4, 8 και 9, Δ.64, καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στις γενικές αρχές του Νόμου, στις αρχές του Δίκαιου της Επιεικείας, στη νομολογία και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του διευθυντή της Αιτούσας, ο οποίος παραθέτει το ιστορικό της υπόθεσης και επισυνάπτει σχετικά τεκμήρια προς υποστήριξη των θέσεων του. Ο ομνύων αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η Αιτούσα είναι η ιδιοκτήτρια και νόμιμη δικαιούχος του επίδικου εστιατορίου, όπως επίσης και του επίδικου διαμερίσματος, επισυνάπτοντας σχετικό τίτλο ιδιοκτησίας ως Τεκμήριο Α. Την 17.6.2012, η Αιτούσα και η Καθ' ης η αίτηση 1 υπέγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο με το οποίο συμφώνησαν την ενοικίαση του επίδικου διαμερίσματος και του επίδικου εστιατορίου για διάστημα 8 ετών, το οποίο επισυνάπτει ως Tεκμήριο Β. Περαιτέρω, ο Καθ' ου η αίτηση 2, ως διευθυντής της Καθ' ης η αίτηση 1, υπέγραψε συμφωνία εγγύησης προς εξασφάλιση της τήρησης των συμβατικών όρων που ανέλαβε η Καθ' ης η αίτηση 1, δυνάμει του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Ως περαιτέρω αναφέρει ο ομνύων, οι Καθ' ων η αίτηση λειτουργούσαν το επίδικο εστιατόριο με την επωνυμία «Wan Chai», πλην όμως παρέλειπαν να καταβάλουν τα ενοίκια, με αποτέλεσμα η Αιτούσα να τερματίσει την συμφωνία ενοικιάσεως ημερ. 17.6.2012 περί την 5.7.2017, με επιστολή των δικηγόρων της η οποία επιδόθηκε στους Καθ' ων η αίτηση την 17.7.
3. Με την πάροδο 21 ημερών η Αιτούσα προώθησε αίτηση στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, η οποία εκδικάστηκε και το Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την υπόθεση, την οποία παρέπεμψε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου. Ο λόγος για τον οποίο υποβλήθηκε η παρούσα, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, είναι το ότι έχει περιέλθει στην αντίληψη της Αιτούσας, ότι το επίδικο εστιατόριο και διαμέρισμα έχουν εγκαταλειφθεί από τους Καθ' ων η αίτηση, πράγμα το οποίο διαφαίνεται από φωτογραφίες των επίδικων υποστατικών, τις οποίες επισυνάπτει ως Τεκμήριο Δ. Έπειτα από διερεύνηση του θέματος, διαπίστωσε ότι το εστιατόριο που λειτουργούν οι Καθ' ων η αίτηση μετακινήθηκε σε νέα διεύθυνση στον Πρωταρά. Περαιτέρω, με βάση τις οικονομικές καταστάσεις που οι Καθ' ων η αίτηση υπέβαλαν για το έτος 2021 στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών, οι οποίες επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Ζ, προκύπτει ότι το εστιατόριο που λειτουργούσαν οι Καθ' ων η αίτηση στο Παραλίμνι έκλεισε, εφόσον σε αυτές αναφέρεται ότι δύο εκ των τριών εστιατορίων της εταιρείας των Καθ' ων η αίτηση έκλεισαν. Αποτελεί θέση του ενόρκως δηλούντα ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, ενώ ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση ουδεμία ζημιά θα υποστούν εξαιτίας της έγκρισης των αιτημάτων της Αιτούσας, εν αντιθέσει με την Αιτούσα, η οποία θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, διότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αποστερείται δε του δικαιώματος κατοχής νόμιμης ιδιοκτησίας της, ενώ το κτίριο είναι εκτεθειμένο σε φυσικές φθορές και κινδύνους. Οι Καθ' ων η αίτηση, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, χωρίς να καταβάλουν το παραμικρό ενοίκιο, κατακράτησαν το ακίνητο αφήνοντάς το εντελώς παραμελημένο. Περαιτέρω, η Καθ' ης η αίτηση 1 δεν είναι σε θέση να αποζημιώσει την Αιτούσα σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ της τελευταίας, ως προκύπτει από τις οικονομικές καταστάσεις της για τα έτη 2020 και
4. Μάλιστα, ως προκύπτει από τα μητρώα του Εφόρου Εταιρειών και του Κτηματολογίου, φαίνεται να είναι υπόλογη σε τραπεζικό οργανισμό ο οποίος διατηρεί ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης επί της περιουσίας της για ποσό €200.000,- ενώ δεν φαίνεται να διατηρεί οποιανδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία. Ο δε Καθ' ου η αίτηση 2, δεν είναι πρόθυμος να αποδώσει οποιοδήποτε ποσό από τα οφειλόμενα στην Αιτούσα, ενώ δόλια δημιουργεί νέα εστιατόρια, με σκοπό να αποκομίζει κέρδη παράλληλα. Η Αίτηση προσέκρουσε στην Ένσταση της άλλης πλευράς, δια της οποίας προβάλλονται συνολικά 16 λόγοι ένστασης. Συνοπτικά αποδιδόμενοι, οι λόγοι ένστασης βάλλουν κατά της ορθότητας της Αίτησης, του κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, του κατά πόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, του κατά πόσο τερματίστηκε η ενοικίαση των επίδικων υποστατικών, υποστηρίζουν δε, ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά και ότι κανένα αγώγιμο δικαίωμα δεν διαθέτει η Αιτούσα εναντίον του Καθ' ου η αίτηση 2, ενόψει νεότερης προφορικής συμφωνίας που έλαβε χώρα κατά το
5. Εγείρουν επίσης ζήτημα αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην υποβολή της Αίτησης, ότι η Αιτούσα δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, ότι τα επίδικα υποστατικά εμπίπτουν στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 (Ν. 23/1983), καθώς επίσης και ότι η αιτούμενη θεραπεία αποτελεί πλήρη θεραπεία, αποδιδόμενη μέσα στο πλαίσιο της αγωγής. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Ένσταση εκτίθεται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση 2, ο οποίος είναι ο διευθυντής της Καθ' ης η αίτηση
6. Σε αυτήν, ο ομνύων επί της ουσίας επαναλαμβάνει τους προβεβλημένους λόγους ένστασης και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτούσας, ισχυρίζεται δε, ότι η Αίτηση προωθείται καταχρηστικά εναντίον του, εφόσον αντισυμβαλλόμενος της Αιτούσας είναι η Καθ' ης η αίτηση
7. Ο ομνύων αναφέρει επίσης ότι η εγγύηση που παρείχε ως προς την τήρηση και εφαρμογή των όρων και προνοιών του ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 17.6.2012 έπαυσε να ισχύει, ένεκα της συνομολόγησης νεότερης προφορικής συμφωνίας που συνήφθη μεταξύ της Αιτούσας και της Καθ' ης η αίτηση 1 περί το 2013, η οποία τροποποίησε ουσιώδη όρο του ενοικιαστηρίου εγγράφου αναφορικά με το ύψους του καταβαλλόμενου ενοικίου. Ουδέποτε, συνεχίζει ομνύων, έλαβε μέρος στη νεότερη αυτή προφορική συμφωνία, επομένως δεν παρείχε προσωπική εγγύηση για αυτή. Εν πάση δε περιπτώσει, επί του λεκτικού της εγγύησης, δεν υπάρχει πρόνοια για προσωπική του εγγύηση και/ή δέσμευσή του για οποιανδήποτε προφορική ή γραπτή τροποποίηση των όρων του ενοικιαστήριου εγγράφου. Είναι συνεπώς η θέση του ότι καμία προσωπική υποχρέωση ή δέσμευση δεν έχει έναντι της νεότερης συμφωνίας, ενώ το ενοικιαστήριο έγγραφο σε κάθε περίπτωση έληξε την 31.12.
8. Περαιτέρω, ο ομνύων ισχυρίζεται ότι ουδέποτε οι Καθ' ων η αίτηση οχλήθηκαν από την Αιτούσα για οποιονδήποτε λόγο και δη για την καταβολή οφειλόμενων ενοικίων, εφόσον κανένα χρηματικό ποσό οφείλουν προς την Αιτούσα, σύμφωνα με την προφορική συμφωνία του 2013, ενώ ο χρόνος που μεσολάβησε μέχρι η Αιτούσα να ξεκινήσει δικαστικές διαδικασίας εναντίον τους, δηλαδή από το 2013 μέχρι και το 2017, φανερώνει, μεταξύ άλλων, τα αλλότρια κίνητρα και τους σκοπούς της Αιτούσας. Αναφορικά με την επιστολή ημερ. 5.7.2017, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι την παρέλαβε ο ίδιος, ωστόσο δεν είναι η προβλεπόμενη επιστολή για προώθηση της υπόθεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο, εφόσον στάλθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ο οποίος δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του εκδικάζοντος Δικαστηρίου και συνεπώς δεν υπάρχει νομότυπος τερματισμός, οι δε δικηγόροι του, απέρριψαν το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής με απαντητική τους επιστολή ημερ. 20.7.2017, την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο
9. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι η απόρριψη της Αίτησης με αριθμό Ε13/17 από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, οφείλεται στο ότι οι Αιτητές απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που έφεραν αναφορικά με την δικαιοδοσία εκείνου του Δικαστηρίου, πράγμα το οποίο δεν δίνει δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο, καθώς αν διαφανεί κατά την ακροαματική διαδικασία ότι το επίδικο υποστατικό ενοικιάστηκε πριν την 31.12.1999, τότε ούτε το Επαρχιακό Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα. Ο ομνύων αρνείται ότι τα επίδικα υποστατικά εγκαταλείφθηκαν και ισχυρίζεται ότι οι επισυνημμένες φωτογραφίες επί της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την Αίτηση, πιθανόν να λήφθηκαν κατά τη χειμερινή περίοδο που η επιχείρηση αναστέλλει τις δραστηριότητές της ή περί το 2020, που λόγω της πανδημίας δεν λειτούργησε το υποστατικό. Ο ομνύων αρνείται επίσης τα όσα αναφέρονται σχετικά με την οικονομική κατάστασή της εταιρείας και ισχυρίζεται ότι αυτά αφορούν το 2021, που ήταν η περίοδος της πανδημίας κατά την οποία οι περισσότερες επιχειρήσεις της τουριστικής βιομηχανίας υπολειτουργούσαν, ενώ η Αίτηση καταχωρήθηκε 1 χρόνο και 9 μήνες αργότερα. Η ζημία που θα υποστούν οι Καθ' ων η αίτηση σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, συνεχίζει ο ομνύων, θα είναι ανεπανόρθωτη, καθότι η σύμβαση ενοικιάσεως ουδέποτε τερματίστηκε. Αντιθέτως, η Αιτούσα ουδεμία ζημιά θα υποστεί σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, καθώς δεν προηγήθηκαν οι κατάλληλες ειδοποιήσεις τερματισμού, η δε θεραπεία που ζητείται κάθε άλλο παρά προσωρινή είναι, καθώς ζητείται η εγκατάλειψη του υποστατικού και της επιχείρησης των Καθ' ων η αίτηση, που σε περίπτωση αποτυχίας της υπόθεσης, δεν θα μπορεί να αποκατασταθεί, ενώ η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων ισοδυναμεί με την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά το ακροαματικό στάδιο της Αίτησης, ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε σε σχέση με το περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης και οι συνήγοροι των μερών περιορίστηκαν στην καταχώρηση των γραπτών τους αγορεύσεων προς υποστήριξη των θέσεών τους, καθώς επίσης και σε ορισμένες προφορικές διευκρινίσεις. Οι αγορεύσεις έχουν μελετηθεί και αναφορά στις θέσεις που υποστηρίχθηκαν μέσω αυτών θα γίνει μέσα στο πλαίσιο αξιολόγησης των εκατέρωθεν θέσεων, όπου αυτό κρίνεται σκόπιμο.[1] ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η ευρεία εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, ως έχει τροποποιηθεί. Το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια να διατάξει την έκδοση τέτοιου διατάγματος σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι (α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (β) ότι ο αιτών έχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία και (γ) ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι ανωτέρω προϋποθέσεις πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, η δε έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, ως είναι νομολογημένο, ασκείται με φειδώ. Το Δικαστήριο σε αυτό στάδιο δεν αποφασίζει επί της ουσιαστικής απαίτησης του αιτητή, ενώ επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει να προβεί σε ευρήματα ή συμπεράσματα επί της ουσίας της διαφοράς. Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση του κατά πόσον πληρούνται οι υπό του Νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις και το βάρος απόδειξης πλήρωσής των, φέρει ο αιτών.[2] Σε περίπτωση που το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι οι ανωτέρω προϋποθέσεις πληρούνται, τίθεται υπό εξέταση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (βλ. υποσημ. 2), το Δικαστήριο πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτών πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις του άρθρου 32, ώστε να δημιουργηθεί το υπόβαθρο βάσει του οποίου το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, θα αποφασίσει υπέρ ή κατά της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος.[3] Μέσα στο πλαίσιο της εκδίκασης ενδιάμεσης αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, οι δύο πρώτες προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες. Το Δικαστήριο, περιορίζεται σε εξέταση των δικογράφων, σε συνάρτηση με το μαρτυρικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και την μαρτυρία η οποία προκύπτει από ενδεχόμενη αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Ως προς την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Ως προς την δεύτερη προϋπόθεση, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι με βάση την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί, υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή.[4] Η τρίτη προϋπόθεση, συναρτάται με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπως τονίστηκε στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (βλ. υποσημ. 2), μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής εξετάζεται το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα η επιδίκαση αποζημιώσεων να συνιστά επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Αν η υπόθεση εκ της φύσης της δεν επιδέχεται την θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να συναχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθώς η έννοια της δικαιοσύνης, δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.[5] H προβολή της θέσης περί ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι αναγκαίο να τεκμηριώνεται με την προσκόμιση κατάλληλων λεπτομερειών και επεξηγήσεων και δεν επαρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί σε σχέση με την ισχυριζόμενη αδυναμία να ικανοποιηθεί οποιαδήποτε απόφαση υπέρ του ενάγοντα.[6] Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη.[7] Άλλη περίπτωση είναι αυτή όπου εάν δεν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα θα είναι αδύνατη η ικανοποίηση, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης του εναγομένου, τυχόν απόφασης που θα εκδοθεί υπέρ του ενάγοντα. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Στρέφομαι αρχικά σε εξέταση του ισχυρισμού που εγείρεται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση, ότι τα αιτούμενα διατάγματα δεν είναι προσωρινά διατάγματα, εν αντιθέσει με τη νομική βάση της Αίτησης, στην οποία συμπεριλαμβάνεται το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του
10. Διερχόμενη των παρακλητικών υπό (Α) - (Δ) της υπό κρίση Αίτησης, διαπιστώνω ότι ζητείται η έκδοση διαταγμάτων «μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Περαιτέρω, είναι προφανές, από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την Αίτηση, ότι γίνεται αναφορά σε παρεμπίπτοντα διατάγματα, στη βάση των προϋποθέσεων του αρ.
11. Ως εκ των άνω, δεν συμμερίζομαι την θέση ότι τα παρακλητικά της Αίτησης δεν αφορούν σε προσωρινά διατάγματα, ενώ το κατά πόσο σχετίζονται με τις τελικές θεραπείες της αγωγής, είναι άλλο ζήτημα. Σε σχέση με την απόφαση ημερ. 25.9.2023 η οποία εκδόθηκε μέσα στο πλαίσιο της Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Sun Paisios Luna Pazar Ltd κ.α., αρ. αγωγής 516/2017, στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση, αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να αποτελέσει καθοδήγηση στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον αφορούσε στην έκδοση διατάγματος παραμερισμού δικογράφου και το Δικαστήριο στην απόφασή του, ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι τα όσα προβάλλονταν σε σχέση με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων του αρ. 32 από πλευράς των Καθ' ων η αίτηση, δεν μπορούσαν να τύχουν εφαρμογής στην συγκεκριμένη περίπτωση. Στρεφόμενη σε εξέταση του κατά πόσο πληρείται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, εάν δηλαδή παρουσιάζεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατές πιθανότητες επιτυχίας της αγωγής, για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω, ικανοποιούμαι ότι αυτές πληρούνται. Υπενθυμίζεται, ότι όσον αφορά στην δεύτερη προϋπόθεση, καθίσταται αναγκαίο όπως το Δικαστήριο προβεί σε μια εκ πρώτης όψεως εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να κρίνεται η αξιοπιστία ή το βάσιμο των εν λόγω ισχυρισμών. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου που καλείται να ξεπεράσει ο αιτών είναι αυτό της τεκμηρίωσης μιας πιθανότητας επιτυχίας, κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και συνάμα πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το επίπεδο απόδειξης σε πολιτική αγωγή. Αφού έχω αποτιμήσει όλα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου, αναφέρω καταρχάς ότι το κατά πόσο η υπόθεση εκφεύγει της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, για λόγους που αφορούν την χρονολογία διάθεσης του επίδικου ακινήτου προς ενοικίαση, αλλά και το κατά ποσό η προσωπική εγγύηση του Καθ' ου η αίτηση 2, τον απαλλάσσει από τις συμβατικές του υποχρεώσεις, ένεκα της συνομολόγησης μεταγενέστερης, προφορικής συμφωνίας, μεταξύ της Αιτούσας και της Καθ' ης η αίτηση 1, άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, πρόκειται δε για περίπλοκο νομικό ζήτημα, αναφορικά με το οποίο Δικαστήριο επιμελώς δεν θα αποφανθεί σε αυτό το στάδιο. [8] Τυχόν απόφανση του Δικαστηρίου επί των θεμάτων αυτών, υπεισέρχεται κατά την κρίση μου στην ουσία της υπόθεσης, πράγμα πρόωρο και ανεπίτρεπτο στο παρόν στάδιο. Δεν μου διαφεύγει, ότι ενώ η Αιτούσα διεκδικεί την παράδοση της ελεύθερης και κενής κατοχής των επίδικων υποστατικών, ισχυρίζεται συγχρόνως ότι οι Καθ' ων η αίτηση εγκατέλειψαν τα εν λόγω υποστατικά. Από την άλλη, οι Καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην Αίτηση, ισχυριζόμενοι ότι δεν εγκατέλειψαν τα επίδικα υποστατικά, ισχυρισμός ο οποίος θεωρώ ότι επιτρέπει στο Δικαστήριο να προχωρήσει σε εξέταση του κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του αρ. 32 για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Επανερχόμενη σε εξέταση του κατά πόσο η Αιτούσα έχει παρουσιάσει σοβαρή υπόθεση και πιθανότητες επιτυχίας, διαπιστώνω, στη βάση των όσων τέθηκαν ενώπιόν μου, ότι η σύναψη της συμφωνίας ενοικιάσεως του 2012 μεταξύ της Αιτούσας και της Καθ' ης η αίτηση 1, με την οποία συμφωνήθηκε η ενοικίαση των επίδικων υποστατικών στην Καθ' ης η αίτηση 1, με τον Καθ' ου η αίτηση 2 να υπογράφει προσωπική εγγύηση επ' αυτής, δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Οι Καθ' ων η αίτηση από την άλλη, ισχυρίζονται ότι ουδέν ποσόν οφείλουν προς την Αιτούσα, ότι το ενοίκιο μειώθηκε με προφορική συμφωνία περί το 2013 και ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 έχει απαλλαχθεί από την προσωπική του εγγύηση. Καμία ωστόσο απόδειξη καταβολής οποιουδήποτε ενοικίου, έστω μειωμένου, δεν προσκομίστηκε στο Δικαστήριο, ούτε και παρατίθεται από πλευράς Καθ' ων η αίτηση οποιαδήποτε λεπτομέρεια ή επεξήγηση σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό πληρωμή των διεκδικούμενων ενοικίων και την κατ' ισχυρισμό προφορική συμφωνία του
12. Έχοντας λοιπόν σταθμίσει όλα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου, καταλήγω ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του αρ. 32 πληρούνται. Ως άλλωστε αναφέρθηκε στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.ά