Κυπριακή Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ν. Χριστίνα Ματθαίου Πράκκη κ.α., Αρ. Αγωγής: 724/2000, 20/11/2024

(1)/

1. Το υπόβαθρο των γεγονότων που υποστηρίζουν την Αίτηση εκτίθεται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση Λειτουργού Ανάκτησης Χρεών, ο οποίος δηλώνει δεόντως εξουσιοδοτημένος από την Ενάγουσα να προβεί στην ένορκη του δήλωση, στην οποία, αναφέρει τα εξής σχετικά με το υπό κρίση ζήτημα: - Την 25.9.2000 εκδόθηκε απόφαση εναντίον των Εναγομένων. - Την 9.6.2006 η απόφαση ημερ. 25.9.00 ανανεώθηκε με δικαστικό διάταγμα. - Την 12.11.2014 εκδόθηκε εκ νέου διάταγμα ανανέωσης της απόφασης για 6 έτη, από 12.11.
2. - Επί των κτημάτων των Εναγομένων, κατατέθηκε το επίδικο ΜΕΜΟ από πλευράς Ενάγουσας, το οποίο λήγει την 28.11.2024 και το οποίο αποτελεί την μοναδική εξασφάλιση της Ενάγουσας. - Οι Εναγόμενοι δεν έχουν εξοφλήσει το χρέος τους προς την Ενάγουσα. - Η απόφαση δεν εξεδόθη δολίως ούτε και προς καταδολίευση ετέρων πιστωτών και η παράταση χρόνου του ΜΕΜΟ δεν θα επηρεάσει επιζημίως τον εξ αποφάσεως οφειλέτη ή ετέρους εξ αποφάσεως ή μη πιστωτές. Στον φάκελο του Δικαστηρίου κατατέθηκε επιστολή ημερ. 11.11.2024, υπογεγραμμένη εκ μέρους του Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Αμμοχώστου, στην οποία αναφέρεται ότι το επίδικο ΜΕΜΟ εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ μέχρι τις 28.11.
3. Το Δικαστήριο, αφού μελέτησε την Αίτηση και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, κάλεσε την συνήγορο που εκπροσωπεί τους Αιτητές για διευκρινίσεις, αναφορικά με την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης, σε συνάρτηση με την προϋπόθεση του αρ. 56

(2)(α) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.

1. Ήταν η θέση της κας Ζησιμοπούλου, ότι η Αίτηση καταχωρίστηκε την 6.11.2024, καθώς η 28.10.2024 ήταν αργία και απουσίαζε από την Κύπρο όταν επικοινώνησαν οι δικηγόροι των Αιτητών μαζί της, ώστε να προβεί σε καταχώριση της Αίτησης. Ως εκ τούτου, δεν παρέλαβε τον σχετικό φάκελο από τον κούριερ. Συγκεκριμένα, ως ανέφερε, απουσίαζε από την Κύπρο από την 28.10.2024 μέχρι και το πρώτο Σαββατοκύριακο Νοεμβρίου. Έλαβε τελικά τον φάκελο της υπόθεσης την 4.11.2024 και αφού έλαβε άδεια από το Δικαστήριο όπως η Αίτηση οριστεί ενωρίτερα, την καταχώρισε την 6.11.
2. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, προχωρώ σε εξέταση του εγερθέντος ζητήματος. Το ζήτημα της παράτασης του χρόνου εγγραφής ΜΕΜΟ, απαντάται στις πρόνοιες του αρ. 56

(1)και

(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, τις οποίες κρίνω σκόπιμο να παραθέσω: «56.-

(1)Η εγγραφή δύναται, από καιρό σε καιρό, να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δέκα χρόνια.

(2)Δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής, εκτός αν:- (α) η αίτηση γι αυτό υποβληθεί έναν τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου, για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση και (β) το Δικαστήριο είναι σε θέση, αφού ακούσει και εξετάσει την αίτηση και όλη τη μαρτυρία που προσάχθηκε προς υποστήριξη της, να εκδώσει το διάταγμα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου και (γ) έχει δοθεί στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό της Επαρχίας όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία ειδοποίηση για την αίτηση και το χρόνο που ορίστηκε για ακρόαση της και (δ) το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η δικαστική απόφαση δεν προήλθε από συμπαιγνία ή εξασφαλίστηκε με σκοπό να παραγκωνίσει άλλους πιστωτές και επίσης ότι η παράταση της χρονικής περιόδου της εγγραφής δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους ή οποιοδήποτε άλλον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή πιστωτές». (Η έμφαση και υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Γραμματική ερμηνεία των ανωτέρω προνοιών της νομοθεσίας καθιστά ξεκάθαρο, ότι αποτελεί επιτακτική προϋπόθεση, όπως τέτοιου είδους αιτήσεις καταχωρούνται τουλάχιστον έναν μήνα πριν την εκπνοή του ΜΕΜΟ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε στην προκειμένη περίπτωση, ως οι ίδιες οι ημερομηνίες επιμαρτυρούν, πράγμα το οποίο καθιστά την Αίτηση καταφανώς εκπρόθεσμη και αυτόματα έκθετη σε απόρριψη, καθότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις της σχετικής νομοθετικής διάταξης. Ούτε και μπορεί κατά την κρίση μου να αποδοθεί διαφορετική ερμηνεία στις επίδικες νομοθετικές διατάξεις, με οποιαδήποτε μέθοδο ερμηνείας νομοθετήματος. Ως προς την θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Αιτητών περί αργίας και απουσίας της στο εξωτερικό, παραπέμπω στο αρ. 31 του Περί Ερμηνείας Νόμου, όπου προνοούνται τα εξής: «Στον υπολογισμό για τους σκοπούς Νόμου ή δημόσιου εγγράφου εκτός αν φαίνεται το αντίθετο- (α) περίοδος ημερών από το συμβάν γεγονότος ή την εκτέλεση πράξης ή πράγματος θεωρείται ότι εξαιρεί την ημέρα κατά την οποία το συμβάν λαμβάνει χώρα ή η πράξη ή το πράγμα γίνεται· (β) αν η τελευταία ημέρα της περιόδου είναι Κυριακή ή δημόσια αργία (οι οποίες ημέρες αναφέρονται στο άρθρο αυτό ως "εξαιρούμενες ημέρες") η περίοδος θα περιλαμβάνει την επόμενη ημέρα η οποία δεν είναι εξαιρούμενη ημέρα· (γ) όταν πράξη ή διαδικασία διατάσσεται ή επιτρέπεται να γίνει ή να λάβη χώρα σε ορισμένη ημέρα, τότε αν η ημέρα εκείνη είναι εξαιρούμενη ημέρα, η πράξη ή διαδικασία θα θεωρείται ότι έγινε ή έλαβε χώρα σε ορθό χρόνο αν γίνει ή λάβει χώρα την επόμενη ημέρα μετά, η οποία δεν είναι εξαιρούμενη ημέρα· (δ) όταν πράξη ή διαδικασία διατάττεται ή επιτρέπεται να γίνει ή να λάβει χώρα εντός χρόνου ο οποίος δεν υπερβαίνει έξι ημέρες, εξαιρούμενες ημέρες δεν θα καταχωρούνται στον υπολογισμό του χρόνου.» (Η έμφαση και υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Εν προκειμένω, η Αίτηση καταχωρήθηκε την 6.11.2024, δηλαδή 9 ημέρες μετά την 28η Οκτωβρίου 2024, που ήταν Δευτέρα, και όχι 1 ημέρα μετά, ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ότι η προθεσμία παρατείνεται επί αυτής της βάσης. Με κάθε σεβασμό, δεν θεωρώ ότι η απουσία του συνηγόρου στο εξωτερικό, ως αναφέρθηκε, είναι δυνατό να αποτελέσει επαρκή και ικανοποιητική δικαιολογία, για την μη τήρηση της εκ του Νόμου προβλεπόμενης προθεσμίας. Δεν διαλανθάνει δε της προσοχής μου, ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, υπεγράφη μόλις την 31.10.2024. Υπενθυμίζεται, ότι ως έχει νομολογηθεί, οι προθεσμίες πρέπει να τηρούνται σε όλες τις περιπτώσεις, ως ζήτημα δημοσίου συμφέροντος.[1] Ούτε και θα ήταν δυνατή η παράταση του χρόνου καταχώρισης της Αίτησης υπό τις περιστάσεις, σε περίπτωση που στη νομική βάση της Αίτησης συμπεριλαμβανόταν η Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση, η υπό συζήτηση προθεσμία έχει τεθεί από νομοθέτημα και δεν πρόκειται για διαδικαστικό ζήτημα. Σχετικά παραπέμπω στην Γεωργίου ν. Θεμιστοκλέους κ.ά. 2002

(1)(Γ) Α.Α.Δ. 1498, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «...Οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν δυνατότητα παράτασης του χρόνου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων, όπως η Δ.57∙ έχουν ως αποκλειστικό αντικείμενο την παράταση του χρόνου ο οποίος καθορίζεται από τους ίδιους τους θεσμούς. Δεν παρέχουν τη δυνατότητα παράτασης προθεσμιών, οι οποίες τάσσονται από το νόμο ως καθοριστικές για την άσκηση δικαιώματος προσφυγής στο δικαστήριο». Η εξουσία επομένως της ανανέωσης εγγραφής δικαστικής απόφασης πηγάζει από νομοθετική διαταγή και δεν τίθεται ζήτημα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, το οποίο καλείται να εξετάσει το κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις που ο νομοθέτης, εν τη σοφία του, έθεσε. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.)........... Χρ. Γ. Ππεκρή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Xατζηστυλλής Αλέκος ν. Μaude C Papadema και Άλλου

(2000)1 ΑΑΔ 551. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο